Ultha – Dismal ruins part II

Het loopt bij het Duitse Ultha niet altijd van een leien dakje wat betreft het uitbrengen van split-releases. De release van de split met Paramnesia had heel wat voeten in de aarde en de nummers die de Duitsers oorspronkelijk voor die release hadden geschreven, belandden uiteindelijk op de eerste “Dismal ruins” EP. Nu stond er een collaboratie gepland met hun broeders van het Amerikaanse Woe, maar opnieuw zorgden allerhande perikelen voor uitstel en besloot Ultha het nummer “Vitrescent” ondertussen exclusief onder de noemer “Dismal ruins part II” uit te brengen. De samenwerking met Woe komt er desondanks hopelijk snel aan. De eerste “Dismal ruins” EP liet destijds een nieuwe invalshoek horen waarbij het black metalgeluid van het kwintet opgefleurd werd met keyboardklanken. Ondertussen zijn we de aanpak van de band gewend en we weten dat keyboards enkel gebruikt worden ter ondersteuning van de atmosfeer en nooit de hoofdmoot van de sound zullen uitmaken hoewel ze hier iets prominenter aanwezig lijken. Bij aanvang van het elf minuten durende nummer lijkt het alsof ik de song op een te laag toerental afspeel en ook verderop in de song lijkt het tempo wat te wringen waardoor de sporadische blastbeats nogal ingehouden gespeeld worden in plaats van voluit te gaan. Enkele luisterbeurten later treedt er echter gewenning op en ontpopt het nummer zich tot een erg pakkende (mid-tempo) Ultha-compositie. De hoge ijle screams van bassist Chris wisselen af met de lagere stembanden van Ralph en enkele spoken word-passages die een dramatisch gevoel opwekken. De gitaarriffs klinken de ene keer bezwerend, de andere keer ijzig, postrock-achtig of majestueus en de keys ondersteunen waar nodig. De riff die rond 9:20 de kop opsteekt weet me met haar melancholische insteek zelfs te ontroeren alvorens de song haar bombastische einde nadert. Deze EP wordt eenmalig als 10 inch op 250 exemplaren uitgebracht en is voorzien van prachtig artwork van Gustav Doré. Snel handelen is de boodschap als je deze aan je collectie wilt toevoegen.

JOKKE: 83/100

Ultha – Dismal ruins part II (Vendetta Records 2018)
1. Vitrescent

Advertenties

The Secret – Therapeutisch en destructief

Oh wat was ik blij toen ik vernam dat The Secret na een veel te lange stilte eindelijk terug over de rand van de dieperik kwam piepen met een nagelnieuwe EP. “Lux tenebris” werd het kleinood gedoopt en ragt nog steeds als een bezetene – we zijn niet anders gewend van deze Italianen – maar laat toch ook nieuwe invalshoeken horen. Het werd hoog tijd om eens virtueel bij gitarist Michael Bertoldini op theevisite te gaan en hem uit te horen over de afgelopen jaren, de wederopstanding van The Secret en zijn bezigheden met Argento Records. (JOKKE)

The English version of the interview can be found here.

5D2_7702© David Robinson

Hallo Michael! Hoe gaat het leven?
Fantastisch! Ik heb er een paar hectische maanden opzitten waarbij ik enkele fantastische plaatsen heb bezocht voor mijn werk en met The Secret. Niets te klagen dus, ik hou van deze gekke hectiek.

Enkele weken geleden speelde je met The Secret jullie eerste show in drie jaar tijd op het Venezia Hardcore Fest. Hoe verliep het concert en hoe voelde het om na zo’n lange tijd eindelijk terug op een podium te staan?
Dat optreden was een heel intense en fantastische ervaring. Ik ging er immers lange tijd vanuit dat ik nooit nog een show met The Secret zou spelen. Terug op een podium staan voelde dan ook enigszins angstwekkend maar tegelijkertijd ook bevrijdend aan. Ik dacht de afgelopen jaren dikwijls na om terug te spelen met The Secret, maar hield er ook steeds gemengde gevoelens op na. Toen de set vijf minuten bezig was, voelde dit echter juist aan en ik beleefde de show als een organische, natuurlijke en bijna noodzakelijke ervaring.

Jullie shows zijn altijd enorm energiek. Hebben jullie een soort ritueel om voor het opgaan extra adrenaline op te wekken? Is het moeilijk om deze transformatie te maken van rustige toestand naast het podium naar een uitzinnige band zodra je de bühne betreedt?
Er is niet echt sprake van een welbepaald pre-show ritueel, maar we starten meestal wel met een vrij lange intro die ik als noodzakelijk beschouw om fysisch en psychisch te connecteren met de andere bandleden, onze instrumenten, de plek waar we spelen en het publiek. Op een bepaald moment komt alles dan samen en is de energie klaar om ontketend te worden.

Staan er shows in de Benelux gepland?
Ik hoop het maar voorlopig staat er niets vast.

We staan aan de vooravond van de release van de nieuwe EP “Lux Tenebris” die drie kakelverse nummers bevat. De EP is jullie eerste release na de langspeler “Agnus dei” die in 2012 het levenslicht zag. Wat gebeurde er na het uitkomen van die plaat en waarom duurde het zo lang vooraleer we iets nieuws van The Secret te horen kregen?
Nadat we in 2010 “Solve et coagula” uitbrachten, kwamen we in een bijna fulltime touring-modus terecht die pas eind 2013 stopte. Ook voor “Agnus dei” gingen we de hort op maar langzaamaan begon het om allerlei redenen binnen de band mis te lopen totdat we op een punt waren beland waarop samenwerken niet langer mogelijk was. We hebben alle vier een verschillende persoonlijkheid en houden er andere doelen en ambities in het leven op na. Het feit dat alle neuzen een andere richting uit wezen en dat we verplicht werden om zó veel tijd samen door te brengen, was de aanleiding voor het verwateren van de persoonlijke en artistieke band tussen de leden. Na het annuleren van ons optreden op het Le Guess Who-festival in november 2015 kwam het dan ook tot een einde voor The Secret. Alle spanning die zich de afgelopen jaren had opgebouwd, kwam op dat moment naar de oppervlakte en ik zag geen toekomst meer voor de band. Ik denk dat ieder van ons zich toen op andere zaken in het leven focuste. Ik woonde en werkte toen reeds in Nederland, startte een platenlabel op en begon met Verwoed op te treden. Lorenzo tourde en nam platen op met zijn andere band Hierophant en Marco en Tommaso focusten op hun werk en families. Ik ben van mening dat deze periode waarin er geen onderling contact was, ons goed heeft gedaan en ons toeliet om individueel verder te groeien tot op een punt waarop ieders leven in evenwicht was. Na het verstrijken van enkele jaren radiostilte, voelde het bij iedereen goed aan om terug als band samen te spelen…so here we are again!

Zijn drummer Tommaso en zanger Marco tijdens de split van The Secret nog muzikaal actief geweest?
Ik weet dat ze beiden occasioneel met andere muzikanten jamden en Marco leverde ook een gastbijdrage bij Discomfort en Bologna Violenta, maar ik denk niet dat ze “echte” zijprojecten hadden.

Je hoort duidelijk enkele nieuwe invloeden in de nummers. Het gitaarwerk is meer gelaagd en de songs kennen een meer dynamisch verloop door doomriffs in te lassen tussen de erg agressieve en snelle passages waarvoor jullie gekend zijn. Was het een bewuste keuze om langere en meer diverse nummers te schrijven? Waren jullie de korte en snelle songs beu?
Ik vind dat elk van onze albums een andere sound en ander gevoel heeft en met “Lux tenebris” is dat niet anders. Hoewel ik beide platen toch verschillend vind klinken, was het op “Solve et coagula” en “Agnus dei” de bedoeling om al het overtollige vet van de nummers te strippen en voor een rechttoe/rechtaan-aanpak te gaan. Hoewel er nog steeds een bepaalde atmosfeer in deze albums zit, isoleerden we in het algemeen één enkel element of één welbepaalde boodschap per nummer waar we dan volledig voor gingen. Van dynamiek is er dan ook bewust bijna geen sprake op deze platen. “Lux tenebris” is nog steeds een vrij monochromatische release, maar het doel was om een bepaalde tijd en ruimte in de songs in te bouwen om volledig door de muziek meegezogen te worden.

Lux tenebris” betekent “licht en donker” in het Latijn. Wat is de boodschap van de deze titel en is er sprake van een concept op de EP?
Licht in duisternis” is een meer accurate vertaling. Conceptueel gezien handelt de EP op zowel een directe als indirecte manier over dualiteit en tegenpolen zoals het leven en de dood, licht en duisternis, instinct en verstand. Persoonlijk beschouw ik het spelen in The Secret zowel therapeutisch als destructief. Het is zoals een puls die natuurlijk aanvoelt om te volgen hoewel dit rationeel gezien niet altijd zinvol is.

5D1_4243© David Robinson

Aan het einde van “The sorrowful void” horen we een donkere en apocalyptische gitaarmelodie. Is dit een invloed die in de muziek geslopen is doordat je ook deel uitmaakt van de Nederlandse black metal band Verwoed die dergelijke melodieën eveneens in haar sound incorporeert? Ook “Vertigo” bevat enkele donkere en verstikkende atmosferen en dissonante elementen die we vaak in hedendaagse black metal terugvinden.
Sinds de oprichting van de band in 2003 geldt black metal als één van de voornaamste invloeden in onze muziek en ik denk dan ook niet dat het spelen in Verwoed een impact had op de sound van The Secret, hoewel ik je link wel enigszins snap. Erik (die alle zang en muziek voor Verwoed schrijft) is een super getalenteerde songschrijver en hij is een echte krak in het arrangeren van multi-gelaagde partijen in een nummer, maar toch vind ik zijn boodschap anders aanvoelen dan diegene die we met The Secret uitdragen. In Verwoed’s muziek zit een zekere melancholie verborgen die we met The Secret niet hebben. Wat echter wel beslist anders is in vergelijking met onze oudere platen, is dat ik me deze keer geen restricties oplegde aangaande mijn gitaarpartijen. In de oude nummers is er minimaal gebruik van overdubs en alle songs werden geschreven met het oog op een uitvoering met één gitaar, terwijl ik op “Lux tenebris” deed waar ik zin in had en soms drie tot vijf gitaarlijnen over mekaar opnam.

Naast je bijdrage aan Verwoed ben je ook de eigenaar van Argento Records. Aan welke vereisten dient een band te voldoen om bij het label onderdak te kunnen vinden? Wat zijn je doelen met Argento Records?
Interessante vraag want ik stelde me die zelf de afgelopen tijd ook regelmatig. Ik richtte het label samen met mijn vriendin op omdat ik het miste om actief bij een muzikaal project betrokken te zijn. Er is geen bepaalde set van regels aangaande onze releases, maar ik wil enkel maar tijd en energie steken in bands die duidelijke ideeën hebben en een gedurfde boodschap met hun muziek uitdragen. Ik werk ook graag samen met mensen die ik persoonlijk ken en respecteer. Zo was de samenwerking met Verwoed de start van een mooie vriendschap die verder gaat dan enkel de muziek. En Chris van Grime is één van mijn beste vrienden die ik al ken sinds mijn zeventiende. Ik moet de bands begrijpen en een zekere “click” voelen.

Vinyl is nog steeds erg in trek wat echter lange productionele wachttijden met zich meebrengt waardoor de release van de vinyluitgave soms pas enkele maanden na de CD-release plaatsvindt. Denk je niet dat velen enkele maanden later de release van een album al vergeten zijn doordat er elke maand een enorme hoeveelheid muziek uitgebracht wordt? Aan de andere kant kan een plaat op deze manier echter ook twee keer in het daglicht komen te staan.
Ik koop enkel maar vinyl omdat het mijn favoriete geluidsdrager is, dus ik denk niet zo veel na over deze vraag. Ik breng bijna nooit een LP-versie later dan de digitale of CD-versie uit, omdat ik dat niet eerlijk vind. Als consument koop ik altijd de vinylversie van een album dat ik goed vind. Het maakt niet uit of ik de plaat reeds digitaal heb gehoord of niet. Een fysiek exemplaar in je handen houden is mijns inziens een ander (en veel cooler) gevoel waarbij de verpakking zelf ook een extra vorm van communicatie vormt. Ik steun ook graag artiesten en labels die steeds energie, tijd en geld steken in de hopeloze wereld die de underground muziekscene tegenwoordig is. Hoewel ook ik Spotify, Bandcamp en consorten gebruik, is er geen vergelijking mogelijk met een fysieke release. Ik wil nu niet de nostalgische tour opgaan, maar enkele van mijn beste herinneringen hangen vast aan het kopen en spelen van bepaalde platen. Ik hoop dat de volgende generaties dit gevoel ook nog zullen kennen.

argentorecords

Welke nieuwe releases heb je zoal in petto voor ons?
Ik sta op het punt de nieuwe Mutilation Rites LP “Chasm” als co-release met Gilead Media uit te brengen. De nieuwe Verwoed langspeler “De val” zou begin deze herfst moeten uitkomen evenals de tweede release van de Utrechtse black metal band Nevel en enkele andere zaken die stilaan vorm beginnen te krijgen zoals een erg goede death/black metal-release in samenwerking met Sentient Ruin. Ik zou graag nog veel meer muziek met Argento willen uitbrengen dan dat ik momenteel doe, maar heb simpelweg geen tijd om dat te doen.

Je woont sinds enkele jaren in Amsterdam. Hoe is het leven daar vergeleken met je oude leven in Italië?
Het leven gaat er hier erg anders aan toe, maar ik hou ervan. Ik heb het geluk door mijn werk regelmatig terug naar Italië te kunnen gaan en ik hou ervan om bij vrienden op bezoek te gaan, maar Amsterdam voelt als mijn thuis aan en ik denk er geen seconde aan om terug te keren. Italië is een enorm mooi, charmant, divers en complex land, maar de afgelopen jaren werd het steeds moeilijker om er te werken en te wonen. Ik ben niet zeker of de huidige politieke situatie een weerspiegeling is van datgene waar de meeste burgers in geloven of vice versa, maar het voelt oncomfortabel aan te zien dat veel mensen achteruit gaan en meer racistisch worden of pseudo-Christelijke waarden zoals “de traditionele familie” en dergelijke bullshit terug willen herstellen. Er heerst een wijdverspreide nostalgie naar de jaren ’80 en ’90 onder de generatie van mijn ouders, vooral doordat Italië nooit volledig is hersteld na de financiële crisis van enkele jaren geleden, wat een verstaanbaar gebrek aan vertrouwen in traditionele instituties veroorzaakte. Behalve politiek en structuur is er een groot verschil tussen sociale dynamiek en prioriteiten in beide landen. Naar mijn ervaring hechten Italianen meer belang aan het gezamenlijk delen van waarden en emoties, terwijl Nederlanders meer geïnteresseerd lijken in individuele vrijheid, persoonlijke ontwikkeling en privacy. Beide houdingen hebben voor- en nadelen en ik voel me het meest comfortabel ergens in het midden. Ik vind het in elk geval een privilege om in verschillende landen verrijkende ervaringen op te doen.

De nieuwe The Secret EP maakt deel uit van een speciale reeks om het twintigjarig bestaan van jullie label Southern Lord te vieren. Kan je me hier iets meer over vertellen?
De zilveren versie van de EP is enkel beschikbaar voor mensen die zich op de reeks inschrijven of op onze shows, de zwarte versie is verkrijgbaar via Southern Lord en Southern Lord Europe. De “subscription series” is een erg coole verzameling van meestal out of press-materiaal dat op een erg mooie manier verpakt is en doet terug denken aan de releases die ze midden jaren 2000 uitbrachten. De deelnemende bands zijn erg uiteenlopend qua genre en er moeten nog twee edities bekend gemaakt worden. Tot dusver is mijn favoriete deel waarschijnlijk de Sunn o))) “REH III” LP die erg rauw en oud materiaal van de band bevat.

Zijn er ook plannen voor een nieuwe langspeler van The Secret? Zijn jullie met andere woorden al muziek aan het schrijven?
We zijn inderdaad volop bezig met het schrijven van nieuwe muziek. Er ligt veel materiaal op de plank dat tot echte songs verwerkt moet worden. Ik ben wel nog niet zeker of het een langspeler of een nieuwe EP zal worden. Ik hou van EP’s, maar labels niet. Ze kosten namelijk evenveel om te laten persen als langspelers, maar dienen goedkoper verkocht te worden. Het is nog te vroeg om echte plannen te maken. Misschien hebben we wel de tijd van ons leven nu we terug aan het optreden zijn ofwel haten we mekaar weer op een bepaald punt en stoppen we opnieuw. Het is onvoorspelbaar maar dat maakt het ook wel leuk. We zien wel hoe het loopt, maar er is in elk geval de intentie om nieuwe muziek op te nemen!

 

 

Pa Vesh En/Temple Moon – Split

“Alleen is maar alleen” moeten de anonieme individuen achter de one-man bands Pa Vesh En en Temple Moon gedacht hebben want beide heerschappen slaan de handen in mekaar voor een split. De Wit-Rus die achter Pa Vesh En schuilgaat, wist ons recent nog te bekoren met zijn “A ghost” EP en duikt op zijn kant van de split nog dieper de mist in en prijst totale desolaatheid aan. Ten opzichte van de EP valt er meer melodie te ontwaren in de lo-fi sound, zij het van de miserabele soort, en de songs zijn minder abstract qua structuur. Doorheen de dichte nevel merken we sporadische gesproken vrouwelijke vocalen op die een extra mystiek element toevoegen aan de sound. Toch zou ik nummers als “Damnation and the witch” of “Last episode” ook graag eens willen horen met een iets betere productie. Van het Engelse Temple Moon draai ik de in april van dit jaar verschenen eerste demo nog regelmatig als ik zin heb in traditionele en ultraconservatieve black metal met roots in de jaren ’90. De productie is droger en meer afgelijnd ten opzichte van de Pa Vesh En-nummers en ondanks haar underground karakter zijn de instrumenten beter hoorbaar. Slepende passages worden afgewisseld met sneller werk terwijl de getormenteerde vocalen hun zegje doen. In het riffwerk van “Forgotten spectres carried through“, “Ceremonial decay” en “Maze of decrepit trees” sijpelen overduidelijk Finse invloeden door. Nadat de inleidende tonen van “VI” weggeëbd zijn, wordt ook hier het ijzige karakter van de muziek vormgegeven door een melodieuze inbreng van Finse bodem. Goei underground spul waarbij de voorkeur uitgaat naar Temple Moon.

JOKKE: 77/100 (Pa Vesh En: 74/100 – Temple Moon: 80/100)

Pa Vesh En/Temple Moon – Split (Iron Bonehead 2018)
1. Pa Vesh En – In midnight sickness
2. Pa Vesh En – The murder instinct
3. Pa Vesh En – A moonlight hunger
4. Pa Vesh En – Goat moon chaos
5. Pa Vesh En – Damnation and the witch
6. Pa Vesh En – Last episode
7. Temple Moon – Forgottten spectres carried through
8. Temple Moon – Ceremonial decay
9. Temple Moon – Maze of decrepit trees
10. Temple Moon – VI

RDS-220 – Hell is truth seen too late III & IIII

Enkele maanden na de overrompelende release van delen I en II slaan de heren John M. en Siegried H. met delen III en IIII van hun “Hell is truth seen too late” reeks genadeloos hard terug. Het concept is ongewijzigd gebleven: met andere woorden zijn het opnieuw twee tapes vol ziedende black metal met één song op elk kant en telkens een andere gastzanger per tape. Op de eerste cassette verzorgt Paulo Rui van de Portugese grindcore band Besta de vocalen en op deel IIII horen we de Fransman Dehn Sora van Throane en Treha Sektori. Hoewel beide heren niet echt een black metal-achtergrond hebben, leveren ze een voortreffelijke prestatie. “Numbers delight” klinkt razend en woest zoals we ondertussen van de band gewend zijn en de geprogrammeerde drums ratelen als een bezetene. In vergelijking met delen I en II is de helse bak lawaai op deel III met iets meer industrial en machinale invloeden doorspekt (“Lost god“). Het acht minuten durende “Onction” bevat tussen al het grof geschut door ook mid-tempo riffs, enkele futuristisch aandoende effectjes en een melodieuze gitaarsolo die voor een welgekomen afwisseling blijven zorgen want eenmaal de band op dreef is, hakken de militaristisch aandoende staccato-drums er genadeloos hard op in. Ook “Des bris dans une prisme” heeft naast al het geweld meer oog voor melodie waardoor deel IIII duidelijk het meest melodieuze is. Maar laat u niet misleiden want eens de laatste tonen uitgestorven zijn, worden de helrode striemen die de geselende riffs hebben nagelaten duidelijk zichtbaar in onze ziel. Liefhebbers van razendsnelle black à la Marduk of Mysticum of andere industrial-black metal bands moeten dit zeker eens een kans geven. Maar wees snel, want er zijn opnieuw slechts 50 stuks beschikbaar.

JOKKE: 82/100

RDS-220 – Hell is truth seen too late III & IIII (Svart Blod Records 2018)
Tape 3 – Chapter III
A – Numbers delight
B – Lost god
Tape 4 – Chapter IIII
A – Onction
B – Des bris dans une prisme

Immortal – Northern chaos gods

De afgelopen week zorgde de langverwachte nieuwe langspeler van het Noorse Immortal voor welgekomen verkoeling tijdens de tropische temperaturen die we dagelijks op ons dak kregen. Het was ondertussen weeral negen jaar geleden dat we nog eens nieuw materiaal te horen kregen van deze sons of northern darkness. Zes jaar na het verschijnen van het weinig spectaculaire “All shall fall” kwam het nieuws van het vertrek van Abbath als een donderslag bij heldere hemel. De frontman met iconisch gepainte tronie verzamelde nieuwe muzikanten rond zich en bracht twee jaar geleden onder eigen naam een eerste worp uit. Naar aanleiding daarvan lazen we in de pers dat Demonaz beweerde dat die plaat eigenlijk de nieuwe Immortal-nummers bevatte en Abbath daarmee aan de haal was gegaan. Hierdoor werd ons geduld nog twee jaar langer op de proef gesteld, maar nu is “Northern chaos gods” er eindelijk. Immortal anno 2018 bestaat uit zanger/gitarist Demonaz en diens trouwe drumbeest Horgh die op deze plaat bijgestaan werden door Peter Tägtgren die de basgitaren geselde en de plaat tevens opnam in zijn befaamde Abyss Studio. De titeltrack werd als eerste nummer vrijgegeven en verraste vriend en vijand met haar frostbitten karakter en de ijzige snelheden die de band liet horen. Met het vertrek van Abbath leek het clowneske plaats te hebben gemaakt voor een herwonnen grote portie grimmigheid. Daarna kregen we “Mighty ravendark” (de laatste track op de plaat) als teaser te horen en die liet een compleet ander gezicht van de band zien want daar waar “Northern chaos gods” teruggreep naar het “Battles in the north” en “Blizzard beasts” tijdperk zou deze negen minuten durende mid-tempo track vol Bathory-epiek en ijzige cleane gitaarstukken zo op “At the heart of winter” kunnen staan. Wel moet hierbij vermeld worden dat het nummer reeds vanaf de eerste luisterbeurt heel vertrouwd aanvoelde en er dus wel voor een stuk op veilig werd gespeeld door het herrezen Immortal. De zes andere songs liggen in het verlengde van “Damned in black“, mijn favoriete plaat uit het tijdperk met Horgh op drums, en laten met andere woorden een krachtige en agressieve insteek horen. Het gaspedaal wordt in het openingsnummer, “Into battle ride“, “Grim and dark” en “Blacker of worlds” diep ingedrukt zodat we kunnen genieten van het strakke drumspel van Horgh en de venijnige riffs van Demonaz. “Gates to blashyrkh“, “Called to ice” en “Where mountains rise” zijn beukende songs zonder blasts maar mét krachtige riffs én meebrulrefreinen om je vuisten bij in de lucht te steken. Hoewel Demonaz zijn stemgeluid iets heser en minder scherp klinkt als dat van Abbath, kwijt de Noor zich heel goed van zijn taak. Qua lyrics daarentegen moet hij toch dringend eens een nieuw woordenboek aanschaffen want wat we hier (in nog steeds half zijn gat Engels) te lezen krijgen is bijna klakkeloze recyclage van de vorige platen. Deze kritiek ten zijde lijkt Immortal toch een stukje onsterfelijk te zijn want het vertrek van Abbath blijkt geen doodsteek te zijn. Ondanks het feit dat de songs voorspelbaar zijn en meteen heel vertrouwd klinken, laten ze wel een mooie dwarsdoorsnede van de op-en-top signature Immortal-sound horen en overtreffen ze wat mij betreft zelfs het Abbath-debuut. ’t Is alleen te hopen dat de plaat ook spannend genoeg is om binnen enkele maanden nog op te leggen. De hamvraag die nu rest is of Immortal ook terug live gaat spelen en of Demonaz al dan niet de gitaar ter hand zal nemen wegens zijn tendinitis. A voir.

JOKKE: 90/100

Immortal – Northern chaos gods (Nuclear Blast 2018)
1. Northern chaos gods
2. Into battle ride
3. Gates to blashyrkh
4. Grim and dark
5. Called to ice
6. Where mountains rise
7. Blacker of worlds
8. Mighty ravendark

Onrust – De oogst

Een tijdje terug viel vanop de verre parking – euh, Antwerpen – een zilveren schijfje op mijn West-Vlaamse deurmat. Het bleek het debuutalbum van onze landgenoten Onrust te zijn. Een tijdje terug begon helaas ook een zeer hectische examenperiode en moest er ook een thesis ineengeflanst worden, dus kwam van reviewen helaas even niet veel in huis. Driewerf hoera want ik ga een lange zomer tegemoet, kan terug in mijn pen kruipen én Onrust wist me danig te verrassen! Nadat de door u allen beminde Jokke zijn drumstokken helaas moest opbergen tijdens het schrijfproces van het debuutalbum “De oogst” werd vervanging gezocht en gevonden (Sam Wouters) en kon de band lustig verder musiceren. Dat Onrust er niet zo’n positief mens- en wereldbeeld op nahoudt wordt al snel duidelijk na een blik te werpen op de bevreemdende en afstootwekkende (en da’s positief bedoeld!) albumcover en het doornemen van de titels: “Verderf” en “Progeria” bijvoorbeeld roepen niet bepaald beelden op van een zomerse strandwandeling op. Deze eerstgenoemde track knalt het album meteen op gang en brengt een zwaar post-metalgeluid ten gehore, waarbij de hese zang van Ruben Birrell bijwijlen aan een minder rauwe versie van Kirk Windstein (Crowbar) doet denken. U hoort het al: geen zuivere black metal review van mijn hand deze keer, wel recht-voor-de-raap sludge met tal van elementen die we ook bij post-black metal en post-hardcore terugvinden, een mix die mij wel vaker weet te bekoren. “Progeria” zet de trend verder en wisselt agressieve, in-your-face passages af met bezwerende heldere gitaarlijnen die voor de welkome rustpunten zorgen. Bewust of onbewust slopen er ook enkele invloeden van het gerevereerde Fall of Efrafa in het album, iets wat op “Het nest” vooral duidelijk wordt (ook het gebruik van de Obama-sample als intro is hieraan debet), terwijl het titelnummer dan weer enkele knipogen richting Amenra bevat. Onrust weet een duidelijke rode draad doorheen het vijfenvijftig minuten durende album te trekken en levert een zeer sterk samenhangend werk af. Als debuutalbum kan dat wel tellen. Het volledige plaatje klopt: muzikaal is het album bijzonder coherent en de troosteloosheid en zweem van misantropie vinden een sterke echo in de songtitels en albumhoes. Dat de mix werd verzorgd door Bo Engelen, het eigenlijke meesterbrein achter de groep, verdient enkel maar pluspunten: de plaat klinkt bijzonder dynamisch en wordt gekenmerkt door een vol geluid waarbij elk instrument goed tot zijn recht komt. Onrust had duidelijk een heldere visie voor ogen bij het schrijven en opnemen van dit eerste wapenfeit, en weet deze bijzonder vlot over te brengen. Helaas moesten ze hun optreden in Gent van vorige week afzeggen, want ik was benieuwd of een live vertolking van “De oogst” even intens zou zijn. Simpel gezegd: Onrust brengt ons dit jaar één van de interessantse albums van Belgische bodem, waarbij een klemtoon op gevoel in plaats van techniciteit gelegd wordt en die je bijna een uur lang in vervoering weet te brengen. Het zilveren schijfje draaide al meerdere rondjes en het ziet ernaar uit dat het dat nog een tijdje zal blijven doen. Knap!

CAS: 86/100

Onrust – De oogst (independent 2018)
1. Intro
2. Verderf
3. Progeria
4. Eindig
5. Het lege geloof
6. Beschadigd
7. Het nest
8. Onrust
9. The outcast

Encircling Sea – Connecteren met de spiritualiteit van onze voorvaderen

Na vijf jaar radiostilte leverde het Australische Encircling Sea een paar weken geleden zo maar eventjes de beste plaat uit haar discografie af. Hoewel de mix van extreme stijlen die we op “Hearken” horen niets nieuws onder de zon is, is het wel een oerdegelijke plaat geworden die liefhebbers van post-metal, black en sludge zal kunnen bekoren. Ik nam contact op met Robert Allen (zang/gitaar), die naast het bandleven een druk bezet familieman blijkt te zijn. (JOKKE)

Here is the link to the English version of the Addergebroed interview Encircling Sea.

Encircling-Sea by JOHN MILLER
© John Miller

Hallo Robert, waarom duurde het maar liefst vijf jaar om met een opvolger voor “A forgotten land” op de proppen te komen?
Na de release van onze vorige plaat veranderde het leven van alle bandleden grondig. Ikzelf verhuisde eerst naar de bush om een leven met mijn vrouw in de wildernis op te bouwen. Niet lang na de release van “A forgotten land” werd bovendien mijn zoon geboren waardoor ik het grootste deel van deze tijd afgezonderd van de muziekwereld en mijn bandmakkers doorbracht. Nadat we gesetteld waren en onze levens aangepast hadden aan de nieuwe omgeving en het ouderschap was het een heuse uitdaging om terug contact op te nemen met de band aangezien ik op tien uur rijden van hen woonde. Gedurende lange tijd gebeurde er bijgevolg niet veel en onderging de band ook enkele veranderingen waardoor we nu in een nieuwe fase zitten. Ik ben ondertussen teruggekeerd naar de thuisbasis van Encircling Sea en heb de bossen omgeruild voor een leven dicht bij de stad zodat we terug meer kunnen repeteren en samenhokken.

Tijdens deze periode vertrokken twee van jullie leden: baritongitarist Dase Beard en keyboardspeler David Coen. Waarom maken beiden geen deel meer uit van de band en was het gemakkelijk om bassist Dav Byrne aan te trekken? Waarom werd David niet vervangen?
Dave vertrok als eerste wegens verplichtingen met zijn band Whitehorse en we vonden het niet nodig een nieuwe keyboardspeler aan te trekken voor onze toekomstige plannen. In het geval van Dase waren het persoonlijke verschillen die aan de basis van zijn vertrek lagen. Destijds speelde Chris Buckingham tweede gitaar en toen Dase vertrok, switchte hij naar baritongitaar. Chris stond nadien echter op het punt vader te worden en wou in een band spelen die dichter bij zijn persoonlijke smaak lag. Met Dav Byrne hebben we nu voor het eerst een bassist in de band. Er kwamen ook nog twee andere gitaristen bij de band: Damien Vennell van Wildeornes en Justin Franklin die samen met onze drummer in Urns speelde. Deze nieuwe line-up is perfect op muzikaal en persoonlijk vlak.

Jullie nieuwe plaat kreeg de titel “Hearken” mee wat zoveel betekent als ‘aandacht besteden aan’, in dit geval aan de mensen die voor ons kwamen en hun falingen, triomfen en rituelen die de spirituele groei van de mensheid definieerden. Heb je een band met de Aboriginals, de oorspronkelijke bevolking van je thuisland?
Het statement dat je aanhaalt was een perstekst die ons label opstelde naar aanleiding van de release en, wat mij betreft, de bedoelingen van de plaat vrij accuraat weergeeft. Hoewel we als band het diepste respect hebben voor de oorspronkelijke bevolking van ons vaderland, handelt de plaat niet over hun spirituele handelingen en cultuur. “Hearken” is in deze context een poging om contact te leggen met de spiritualiteit van mijn eigen voorvaderen. De nummers zijn praktische verklaringen en reconstructies van rituelen gezien vanuit het perspectief van mijn Europese voorouders. Ik zocht naar een connectie op dieper niveau met mijn eigen afkomst, die ik kon rijmen met mijn moderne leven en me in staat stelde zelf aan spiritualiteit te doen. “A forgotten land” was eerder een poging te connecteren met het land zelf. Ik schreef het in de aanloop van mijn verhuis naar de natuur waar ik de spirituele ideeën kon omzetten in de praktijk. Maar ik vond dit best moeilijk zonder een relatie op te bouwen met de spiritualiteit van mijn voorouders en begon deze dan ook te ontwikkelen tijdens mijn verblijf in de bergen.

Jullie muziek bevat ook een creatieve gevoeligheid die het jachtige van de industriële beschaving en de primitieve schoonheid van de natuur samenbrengt.
Dat was ook een statement van het label, niet van ons en is bijgevolg hun interpretatie van de plaat. Tijdens het schrijfproces leefde ik op het platteland waar mijn kinderen ook geboren werden en waar ik de funderingen van mijn eigen nageslacht legde. De plaat beschrijft voor een stuk deze reis, die niet altijd gemakkelijk is, en soms zelfs frustrerend. De angst die je hoort op de plaat komt voort uit het spanningsveld dat ik voel door verbonden te zijn met de twee tegenovergestelde werelden die het platteland en de stad zijn. Momenteel leef ik in een middelgroot ruraal stadje, maar voel me nog steeds diep verbonden met de seizoenen, de natuurkrachten en hun impact op de omgeving.

ES LIVE 1 by Nathan Goldsworthy© Nathan Goldsworthy

Op “A forgotten land” klonken jullie ruraal, folky, nostalgisch en melancholisch terwijl het nieuwe werk eerder kan gelinkt worden aan termen als ‘urbaan’, ‘modern’ en ‘geciviliseerd’. Kan je je vinden in deze analyse? Was het de bedoeling om voor een meer rechttoe rechtaan en zwaardere aanpak te gaan of ontstond deze evolutie spontaan tijdens het schrijfproces?
Je maakte een goede analyse wat mij betreft: het album klinkt straightforward, er ligt minder nadruk op herhaling en akoestische gitaren ontbreken. “Hearken” is minder grillig denk ik, wat komt door de verfijning van mijn muzikale ideeën voor deze plaat en de mogelijke frustraties in mijn leven destijds. Bij “A forgotten land” vond ik vrede in het schrijfproces dat me bevrijdde van het stedelijke leven dat ik leidde terwijl ik voor “Hearken“de muziek gebruikte als escapisme voor de stress van het leven. Een leven in de natuur wordt dikwijls gelinkt aan een kalm, gemakkelijk en stressvrij leven in tegenstelling tot de stad. De realiteit is echter complexer aangezien beide levens hun eigen uitdagingen hebben. Muzikaal gezien is “A forgotten land” een idealistische interpretatie van het rurale leven.

Een andere evolutie die ik vaststelde is dat jullie nummers – hoewel nog steeds rond de tien minuten – per release korter worden. Jullie debuut “I” en diens opvolger “Ecru” bevatten beide één kolossaal nummer van respectievelijk 48 en 37 minuten. Op “A forgotten land” prijkten meerdere nummers, hoewel sommige nog wel op een twintigtal minuten afklokten. Als het zo doorgaat, spelen jullie grindcore bij de release van jullie tiende plaat! Werd het schrijven van kortere nummers beïnvloed door het spelen van live shows?
Haha, je weet nooit, ik hou wel van een goede grindcore plaat! Ik denk dat deze evolutie eerder het gevolg is van een verfijnde songwriting en volwassenheid als band dan een bewuste keuze. Een nummer duurt zo lang als nodig is, dus de uitkomst weet je nooit op voorhand. Maar tien minuten werkt wel lekker momenteel.

Jullie sound is een combinatie van elementen uit post-metal, post-rock, sludge, doom en black metal. Welke bands hebben jullie beïnvloed?
Neurosis en Darkthrone gelden als grootste gemeenschappelijke invloeden.

In de openingstrack hoor ik Cult Of Luna terug en ik vind dat jouw vocalen ook veel weg hebben van Johannes Persson.
Ik snap je link. Cult Of Luna is persoonlijk een grote invloed en ik hou van Johannes zijn zangstijl. Op deze plaat wou ik op een meer natuurlijke manier zingen, dus wat je hoort is mijn natuurlijke zware stem, de tonaliteit waarbij ik me het meest comfortabel voel en die het best samengaat met onze gitaarstemming. Het was dus geen poging om een bepaalde sound of stijl te bereiken, maar om datgene te doen wat het beste past bij de muziek die ik had geschreven.

De sound van “Hearken” is impressionant. Waar werd het album opgenomen?
De plaat werd samen met onze goede vriend Joel Taylor opgenomen in zijn studio (The Black Lodge) in Melbourne. Joel stond reeds in voor de opnames, mix en mastering van onze eerste twee albums en mixte “A forgotten land” waardoor hij ondertussen bijna als een volwaardig bandlid aanvoelt. Ik ban al lang bevriend met hem en werkte in het verleden al met hem aan verschillende projecten waardoor ik compleet op mijn gemak ben tijdens het opnameproces. We zijn zelf erg tevreden met het geluid van de plaat en vinden het een privilege om met iemand samen te werken die onze bedoelingen volledig begrijpt én kan realiseren.

A forgotten land” werd uitgebracht door Natural World Records en als ik me goed herinner kocht ik een exemplaar via Sickmangettingsick Records. Voor “Hearken” werd een deal gemaakt met het Australische EVP Records. Vanwaar deze switch en bij welke Europese distributeurs kan ik terecht voor de nieuwe plaat?
Je hebt het gedeeltelijk juist. Ik bracht de CD-versie op mijn eigen Natural World-label uit en SMGS en Replenish Records brachten het album daarna uit op vinyl. Oorspronkelijk zou “Hearken” ook via SMGS verschijnen maar onze vooropgestelde timing lukte niet voor hen, waardoor we nog veel langer zouden hebben moeten wachten. Toen ik op zoek ging naar andere opties startte mijn vriend Lochlan Watt als A&R manager bij EVP en hij was geïnteresseerd in wat we aan het doen waren met de nieuwe plaat. Lochlan is sinds lange tijd een fan van de band en we werkten in het verleden al samen. Het zou dus stom geweest zijn om niet samen in zee te gaan. Wat betreft Europese distributie kan ik je spijtig genoeg geen antwoord geven, hoewel ik zo’n zaken zou moeten weten.

Voor het nummer “Elderfire” namen jullie een prachtige videoclip op die een soort neo-heidens ritueel laat zien dat uitgevoerd wordt in de Australische bush. Wiens idee was dit en wat is het verhaal achter de clip?
De video was een gezamenlijke inspanning van mezelf, director Wilson Bambrick en choreograaf Megan White van het Theatre Of Thunder Dance Troupe. Wilson en ikzelf hadden veel gesprekken aangaande de inhoud van de video en hij deed op zijn beurt meerdere brainstormsessies met Megan waarna we één gezamenlijke conference call hadden om de uiteindelijke ideeën vast te leggen. De uitvoering gebeurde volledig door Wilson, Megan en haar dansers en onze goede vriend Edyran, die als sjamaan opduikt in de clip.
Elke song op de plaat handelt over een specifiek ritueel, wat we op een oprechte manier wilden visualiseren. Edyran en ikzelf hebben samen reeds verscheidene rituelen uitgevoerd waarbij er muziek aan te pas komt. Het voelde met andere woorden juist om samen te werken met iemand die dit op een oprechte manier kon uitbeelden. Hij leverde uitstekend werk en ik dank zowel hem als zijn verloofde Ella voor het vele werk dat in de voorbereidingen kroop. Dit geldt natuurlijk ook voor Emma en in het bijzonder Wilson die erg veel tijd en energie in het proces stak om dit allemaal tot een goed einde te brengen.
Wat betreft de video zelf, zien we een sjamaan die door de bossen dwaalt en het gesprek aangaat met de natuurgeesten om zo een toegang te verkrijgen tot de spirituele wereld. Meer ga ik daar niet over zeggen.

Tijdens de intro van de video clip lezen we ook een quote van Johann Wolfgang von Goethe: “Each one of us must carry within the proof of immortality, it cannot be given from outside of us. To be sure, everything in nature is change but behind the change there is something eternal.
Correct, deze quote maakt ook deel uit van het artwork van de plaat en vat perfect samen wat het betekent om verbonden te zijn met je voorouders. Alles verandert, dat is de constante in het leven en vooral in het moderne leven dat wij vandaag leiden. Maar je eigen geschiedenis verandert nooit. Ik vind het een doodzonde dat velen tegenwoordig niet meer weten wat hun geschiedenis is en waar ze vandaan komen, ik bedoel niet enkele maar duizenden generaties geleden. Deze quote zegt dat je beide kan appreciëren. De natuur zal altijd evolueren, net zoals de mens, maar we mogen niet vergeten wat ons tot hier heeft gebracht: de optelsom van duizenden levens, hard werk, falingen, bloed, zweet en tranen. Waarom zouden we geen aandacht besteden aan deze geschiedenis?

Jullie deden recent een korte Australische tour en speelden enkele shows met ons eigenste Wiegedood. Hoe verliep de tour?
We speelden inderdaad twee shows met Wiegedood als deel van het Direct Underground festival. Geweldige tijd en de mannen van Wiegedood zijn heel vriendelijk en down to earth. We speelden tevens enkele headline shows en die verliepen allemaal vlot. Mooie opkomst en goede optredens met fantastische bands. Het was ook leuk om te zien dat onze nieuwe line-up de eerste test doorstond.

Je hebt nog een persoonlijk project genaamd Vaiya dat focust op ambient black metal. Zit er nieuwe muziek in de pijplijn en richt je je met Vaiya meer op atmosfeer nu je met Encircling Sea zwaardere wateren doorkruist? Als ik me niet vergis is er een link tussen beide bandnamen?
Ik heb een nieuwe Vaiya-plaat geschreven en het is enkel nog een kwestie van tijd vinden om ze op te nemen. Vaiya is de omzetting van Encircling Sea aangezien Vaiya “omcirkelende zee” betekent in de Tolkien-taal, hoewel Vaiya donkerder is qua opzet en eerder draait om het verlichten van negatieve energie uit het ‘zijn’. Ik gebruik Vaiya bewust als een manier van zuivering. Muzikaal gezien klinkt het anders, hoewel het ook meer agressie bevat aangezien het tijdens het schrijven van “Hearken” ontstond.