Secrets of the Moon – Seven bells

Sinds “Carved in stigmata wounds” draag ik de heren van Secrets of the Moon een stijve penis toe. Niet zozeer omdat hun X-factor hoge toppen scheert, zoals altijd wordt een Duitse band in eigen land tot God verheven, maar Secrets of the Moon kan echt wel een interessant potje black metal koken. “Antithesis” en het vorige “Priviligium” bewezen dat Phil en zijn kornuiten het black metalrecept extra peperden met tribal drums, zware en trage gitaren. Ook op “Seven bells” wordt voortgeborduurd op dezelfde pekzwarte sfeer als voordien. Album nummer vijf is toch net iets anders dan voordien. De officiële videoclip voor “Nyx” deed mij (komt ie-) niks en ik vreesde dat “Seven bells” vol zou staan van zulke trage en inspiratieloze meuk. De laatste albums waren dan ook erg statisch en traag. Gelukkig blijkt deze angst ongegrond, want het titelnummer opent met de typische up-tempo vibe die in 2004 ook “Carved in stigmata wounds” kenmerkte. Secrets of the Moon gaat nog een stukje verder en brengt her en der wat old school thrash metalinvloeden, iets wat ze voordien nooit deden. Datzelfde wordt nadien enkele keren herhaald, onder andere in “Goathead”. Het is effe schrikken Secrets of the moon in deze gedaante te horen. De band doet dan ook veel moeite om niet in herhaling te vallen met het verleden. Sir Golden experimenteert met zijn stem en hij komt er goed mee weg. Van zijn kenmerkende zwak klinkende black metal screams helt het over naar zuiverdere stukken en haast Gojira-inspired geroep zoals in “Serpent Messiah”, een b666st van een nummer! Dat nummer swingt en brengt tegelijkertijd een ingetogen sfeer met zich mee. Soms doet het me wat aan Satyricon denken, maar die vergelijking zou Secrets of the Moon oneer aandoen. Die donkere sfeer wordt doorgetrokken in trage nummers zoals “Nyx” en het Celtic Frost/Triptykon aandoende “Worship”. Dit maal past de puzzel wel en voelt het allemaal erg goed aan. De productie van “Seven bells” staat als een huis, maar is eerder een minpunt, want de klinische productie doet steriel aan en haalt de sfeer naar beneden. Het is moeilijk een goed beeld te vormen van deze schijf. Enerzijds is het een beetje teleurstellend en verwachtte ik misschien te veel? Anderzijds steekt dit boven de middelmaat uit. Zonder twijfel!

fLP: 77/100

Secrets of the Moon – Seven bells (Lupus Lounge 2012)
1. Seven bells
2. Goathead
3. Serpent messiah
4. Blood into wine
5. Worship
6. Nyx
7. The three beggars

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s