Maand: april 2012

Syndrome – Now and forever

De kerk van Ra heeft ondertussen zo een grote kudde volgelingen dat het haast een wereldreligie wordt. Net zoals bij elke godsdienst is er ergens wel een vertakking die hetzelfde verkondigt vanuit een andere invalshoek. Hetzelfde geldt ook voor Syndrome, een nevenproject van veelschrijver Mathieu Vandekerckhove die zijn talent in een resem bands neerpoot. Zoals immer in Gods huis staat een beklemmende en mysterieuze sfeer voorop, gebracht door introverte en duistere muziek, gevoed door kunstzinnigheid. Laat het nu net dat laatste zijn dat bij momenten als teveel doorschemert. Té arty-farty. Gelukkig siert de eenvoud op “Now and forever”, de tweede plaat van Syndrome. Het half uur durende nummer is een opeenvolging van betoverende gitaar georiënteerde soundscapes. Soms dromerig, soms dreunend, soms weemoedig – Maar altijd sfeervol en gepast. De ambience wordt hoofdzakelijk gecreëerd door het gebruik van gitaareffecten, loops en een regelmatige tokkel. Het soort ambient dat hier wordt gepresenteerd is verre van monotoon en vloeit over van de ene opgebouwde climax naar de andere. Een occasioneel gesproken tekst of piano riedeltje zorgt voor extra opsmuk. Naar het einde toe van “Now and forever” worden de drones drukker en voller tot dit keer wel een meer eenvormig moment de revue passeert, dit in groot contrast met het meer relaxte begin van de plaat. Syndome’s tweede klinkt lekker chill, toch wel wat weemoedig maar is uiterst genietbaar als sfeermaker. Hallelujah!

fLP: 78/100

Syndrome – Now and forever (ConSouling Sounds 2012)
1. Now and forever

Fehler – Dissona

Het Nederlands kwartet Fehler brengt via Hammerheart records hun debuut album “Dissona” uit en dat doen deze mannen niet onverdienstelijk. In tegendeel zelfs. Dit is een debuut om trots op te zijn. Met opener “First rites” maakt Fehler gelijk duidelijk dat ze niet gekomen zijn om voorspelbaar en voorgekauwd te werk te gaan. Een mooi opgebouwd instrumentaal nummer met op het einde een klein stukje cello dat net even een extra dimensie aanboort dat ook precies lang genoeg duurt. Nog zo’n verfijnd detail komt later terug in het, op wat schreeuwen na, grotendeels instrumentaal melancholisch nummer “Kingdoms”,  waar je in het begin een paar piano aanslagen hoort op de achtergrond. Dynamisch. Dat is voor mij de juiste term die ik recht vind doen aan de nummers op “Dissona”. Lekkere sompige up tempo riffs wisselen pakkende melodieën en harmonieën af. Uitschieters zijn voor mij de eerder genoemde songs samen met “Affluenza”, “Knife chase”, “Dreams of lead” en “Miserablist”. De toevoeging van tweede gitarist Twan van Geel (Flesh made sin, Legion of the damned) is zeker van invloed op dit dynamische karakter. Samen met andere gitarist Demian (Terzij de horde) wordt er vunzig op los geduelleerd. Ook qua songwriting laat Fehler horen over veel vaardigheden te beschikken. Nummers lopen lekker, hebben de juiste lengte en zijn pakkend zonder onnodig lang in herhalingen te vallen. In de raspende en schreeuwende vocalen zit naar mijn smaak wat weinig variatie, maar dit zorgt er wel weer voor dat het hele album naast dynamisch, melancholisch en melodieus ook rauw, lomp en ruig blijft klinken. De productie klinkt ietwat vlak (met name in drumgeluid), maar helder en laat voldoende ruimte voor alle partijen. Het klinkt alsof de ruwe master opnames van de demo versie van dusdanige goede kwaliteit waren dat hier en daar nog wat  gefinetuned is en het daarna ook zo gelaten is. En dat komt de muziek absoluut ten goede. De invloeden liggen voor de band bij acts als Crowbar, Torche, Mastodon en High on fire en van daaruit hebben ze een mooie eigen geluid weten te creëren. Samen met een prachtige hoes door Comaworx is dit een debuut dat kwalitatief staat als een huis. Ik heb de band nog niet live mogen aanschouwen, maar wanneer zij dit niveau ook op de bühne weten neer te zetten, dan is Fehler zeker een band die de komende jaren flink kan gaan groeien.  “Dissona” is in het geheel te beluisteren op http://3voor12.vpro.nl/#!/luisterpaal/albums/Fehler.html dus ga dat vooral doen!

TMP: 80/100

Fehler- Dissona (Hammerheart Records 2012)

1. First rites
2. Revelations
3. Vanity
4. Plagues and strangers
5. Affluenza
6. Knife chase
7. Dreams of lead
8. Kingdoms
9. Miserablist

Ufomammut – Oro: optus primum

Wie had ooit verwacht dat Italië meer te bieden had dan eerste klas wijven? Uiteraard weten we wel beter, maar Ufomammut’s nieuwste is een schot recht in de roos. Twee jaar na het schitterende “Eve” presenteert de band “Oro: optus primum”, het eerste deel van een tweeluik waarvan dit jaar nog het andere in productie gaat. De compositie is onderverdeeld in vijf lange overvloeiende nummers die voort borduren op datgene waar Ufomammut heer en meester in is: het creëren van logge, uitgesponnen doomy, psychedelische, sludgy stoner riffs! Een omschrijving die kan tellen. Meer als voorheen spant het ambient-element de kroon. Openingsnummer “Empireum” is in feite één langgerekte opbouwsessie van twaalf minuten. Uiterst subliem en absoluut niet gehaast zwelt het nummer aan om over te gaan in het zwaardere “Aureum” waar de band zijn gekende stijl verder doordrukt. De krakende bas weegt loodzwaar door en de onafgebroken op de achtergrond klinkende drone synth filters maken het geheel uiterst sfeervol klinken. Vocalen worden slechts sporadisch gebruikt en dienen meer als sfeerschepper en opvulling, wat perfect bij het totale plaatje past. Een variant van het repetitieve keyboard deuntje van het eerste nummer komt terug in “Magickon” om zo mooi op te bouwen naar de drumintro van het opus magnum “Midomine” dat “Oro” afsluit. Deze haast tien minuten durende mastodont beukt erop los en ontziet niks of niemand met zijn alles verpulverende gitaarpartijen. Met deze muziek worden wolkenkrabbers gesloopt! “Oro” is, zowel de muziek als het artwork, – komt ie – goud waard. En het goede nieuws is dat er dit jaar nog zo eentje volgt!

fLP: 93/100

Ufomammut – Oro: optus primum (Neurot Recordings 2012)
1. Empireum
2. Aureum
3. Infearnatural
4. Magickon
5. Midomine

Year of no Light/Thisquietarmy – Collaboration split

De heilige zesvuldigheid uit Bordeaux laat weer van zich horen en het zal niet de laatste keer zijn dit jaar. Naast deze met Thisquietarmy staat er momenteel nog eentje met Altar of Plagues op het programma en later dit jaar nog eentje met Mars Red Sky. Overdaad schaadt? Neen, helemaal niet. Net zoals een stevige portie seks heeft ook een extra hoeveelheid Year of no Light een positief effect op de gemoedstoestand, waardoor ook de vrouw tevreden is. Op naar de plaat dus; die valt een stuk beter in de smaak dan de andere die vervuild werd door het misbaksel van Altar of Plagues’ bijdrage op de drieëndertiger. Erik Quach (zonder –t voor de grapjurken) zijn Thisquietarmy verzorgt de sfeer subliem en zijn drone composities passen perfect bij de gitaarmuziek van Year of no Light. De brave Canadees en de Fransen hebben dan ook flink samengewerkt aan enkele songs. In feite staan er op deze split LP drie ambient/drone/noise nummers en één gitaarnummer. De dromerige en repetitieve klanken brengen je ogenblikkelijk naar hogere sferen. Openingsnummer “Vous êtes un nada mort marchant autour du visible” duurt lang (om en bij de twaalf minuten), is traag, tamelijk atmosferisch en iets meer sludgy dan we van Year of no Light gewend zijn, afgaand op hun vorig werk “Ausserwelt” dat een iets meer post-rock inslag had. Nadat Year of no Light hun zanger de laan uitstuurde na hun ijzersterk debuut in 2006 wordt deze absoluut niet gemist. Meer nog, ik kijk nu al uit naar de volgende split en tevens een volledig nieuw album dat ook in de maak is. Graag!

fLP: Year of no Light: 83/100 & Thisquietarmy: 79/100

Year of no Light/Thisquietarmy – Collaboration split (Destructure Records 2012)
1. YonL – Vous êtes un nada mort marchant autour du visible
2. YonL & Thisquietarmy – Une odeur que je capte quand leur yeux explosent
3. Thisquietarmy – Aphorismes
4. Thisquietarmy & YonL – Langue de feu

Year of no Light/Altar of Plagues – Split

Dat post-rock niet altijd flauw en zeemzoetig moet klinken is ondertussen al meerdere keren bewezen. Bovenaan de voedselketen staan de jongens van Year of no Light. Met de full albums “Nord”, “Ausserwelt” en een handvol splits werden loodzware mokerslagen post-rock klinkende sludge toegediend. Zonder veel tegenstand geraakten deze Fransen op het pretentieuze Roadburn festival. Het levert hun nu ook een split LP op met de Ieren van Altar of Plagues die in het verleden al samenwerkten met interessante labels als Profound Lore en Candlelight Records. Hun zwart metaal werd ook gedrenkt in een post-sausje, want dadelijk de gelijkenis tussen beide bands weergeeft. Genoeg voor een split zeker? Neen, want als Year of no Light bovenaan de voedselketen staat, moet Altar of Plagues het doen enkele treden lager. Daar waar “Møn”bere krachtig klinkt en een sterke opbouw geniet, is “Light through a tomb” eerder flets (waar is de bassist?), ongeïnspireerd en on-ge-loof-lijk langdradig. Uitgesponnen nummers zijn in dit genre niet uitzonderlijk, maar de zestien minuten die Altar of Plagues van mijn leven steelt, zijn er zeventien teveel. Halverwege het nummer lijkt er wat te gebeuren, maar echt speciaal is het niet. Dit soort Wolves in the Throne Room-georiënteerde black metal kent heel wat aftrek in de scene, maar kwaliteitsvol is het niet. Dit toch niet. Year of no Light steekt met kop en schouders uit boven de andere kant van de plaat, maar er dient ook eerlijk gezegd te worden dat het niveau van een “Ausserwelt” niet gehaald wordt, hoe sterk “Møn” ook klinkt. Je mag gerust spreken van een domper op de feestvreugde, want de hooggespannen verwachtingen zijn niet ingelost. Mensen die hun zuur verdiende centjes niet zomaar te grabbel willen gooien, kunnen het album online streamen (hier) alvorens een beslissing te nemen.

fLP: Year of no Light: 84/100 & Altar of Plagues: 23/100

Year of no Light/Altar of Plagues – Split (Musicfearsatan/Radar Swarm 2012)
1. Year of no Light – Møn
2. Altar of Plagues – Light through a tomb

Faal – The clouds are burning

Dat de Nederlandse extreme metal scene niet meer is wat het geweest is, is geen vreemd gegeven. Toch komen her en der talentvolle bands boven water. Faal drijft als een vers gedrukte stront op een zacht bed van water. Vier jaar geleden bracht Ván Records de band hun debut “Abhorrence-salvation” uit en met “The clouds are burning” (heerlijke titel, toch?) gaat het mooie verhaal gewoon verder. Rond de put draaien heeft geen zin, want het is erg duidelijk: Faal speelt funeral doom metal. Punt! Het vleugje post-rock van voordien is uit het beeld verdwenen. Heel vaak moet ik denken aan absint, ik bedoel Esoteric. Net zoals Birminghams grootsten weet ook Faal een muur van hallucinante klanken op de bouwen. Het begin van “The incistance wish” doet ook onmiddellijk denken aan The Gathering ten tijde van… 20 jaar geleden. Als Nederlandse band mag Faal dat. Euronymous draait zich tevreden om in zijn graf (zoek dat maar eens op, beste internetgeneratie). “Tempest” gaat dan even een versnelling hoger, maar gaat onherroepelijk trager spelen om in de benevelde zone te trippen. Het bijna een kwartier durende titelnummer sluit het album af en laat een apocalyptische indruk na. “The clouds are burning” klinkt ultra strak, zuiver en zwaar. Een waar topproduct in het genre!

fLP: 78/100

Faal – The clouds are burning (Ván Records 2012)
1. My body glows red
2. The incistance wish
3. Tempest
4. The clouds are burning