Maand: juni 2012

Deathspell Omega – Drought

Een nieuwe Deathspell Omega heeft veel weg van een onbevlekte ontvangenis; ineens is het er, je voelt je verkracht en uiteindelijk ben je toch erg blij met de openbaring. Nu ja, ik ben nog nooit onbevlekt ontvangen geweest, maar heb wel al een hele resem nieuwe Deathspell Omega releases mogen openbaren. “Drought” is alweer de zoveelste mini van Frankrijkst meest orthodoxe. Net zoals zijn voorgangers (mini’s) duurt de droogte een 20-tal minuten. Het grootste verschil is dat er nu 6 nummers op de teller staan, terwijl anders slechts 1 uitgetrokken track aangeboden werd. Zijn er nog verschillen? Niet veel, want “Drought” sluit haast naadloos aan bij de laatste full albums “F.A.S.” en “Paracletus”. Een “Fiery serpents” en “Abrasive swirling murk” klinken typisch (nieuwere) Deathspell Omega, zijnde gecontroleerd chaotisch vol met technische hoogstandjes en kenmerkend gegrom van M. Aspa, dissonant klinkende akkoorden en een vleugje post-rock. Smullen maar! Maar haast betekent ook dat er toch kleine nuances zijn. Zo is er het uiterst trage “Salowe vision” dat de plaat inzet. Ook afsluiter “The crackled book of life” ligt uiterst lekker in het gehoor en is net als “Apokatastasis pantôn” (van “Paracletus”) een perfecte laid-back post-rock afsluiter. Zonder opvallende veranderingen evolueert Deathspell Omega tot een muzikale machine die niet louter teert op hun geheimzinnig imago. De stofzuiger black metalperiode (Wiki-broed: subgenre van de black metal stroming waarbij gitaren en drums een ongedefinieerde brij vormen dat muzikaal haast niks meer te onderscheiden valt; alsof het geluid van een stofzuiger weerklinkt) is al lang voorbij en de meer pakkende klanken van tijdens “Si monumentum, requires, circumspice” en “Kénôse” zijn opgepoetst tot een modern geheel waarvan “Drought” het eerst de eindsprint haalt. Daarbij wordt de sound meer en meer gepolijst zodat alles erg zuiver klinkt; horror voor puristen, maar oh joyful (in the Lord) voor diegene zonder oogkleppen. “Drought” is toch weeral een meesterwerk geworden, alleen de volgende keer een full length graag!

fLP: 91/100

Deathspell Omega – Drought (NoEvDia 2012)
1. Salowe vision
2. Fiery serpents
3. Scorpions & drought
4. Sand
5. Abrasive swirling murk
6. The crackled book of life

Advertenties

SardoniS – II

SardoniS is een tweemansformatie uit België en zij maken instrumentale doomy en thrashy stoner/sludge. Met alleen gitaar en drum worden de zeven nummers op deze tweede volledige plaat, “II” genaamd, enthousiast volgespeeld. In de nummers wordt trage doom en sludge afgewisseld met snelwisselende up-tempo thrashy stoner riffs. Zo bevat elk nummer genoeg variatie om het spannend te houden en worden een bas, zanger en eventuele tweede gitaar niet gemist. De spelvreugde druipt er bij beide heren hoorbaar vanaf en dat werkt aanstekelijk, want ik kan de plaat gerust twee keer achter elkaar opzetten. Enig kritisch puntje wat ik zou kunnen bedenken is dat sommige overgangen/ bruggen naar nieuwe passages af en toe wat rommelig overkomen. Daar kan nog wat aan gesleuteld worden hier en daar. Maar verder zitten er hier en daar korte (semi) akoestische stukjes in ( “Emperor” en “Aftermath of battles”) en een vette knipoog naar de begindagen van Black sabbath ( “The drowning”). Mijn favoriet van dit album is de 9:33min lange epische afsluiter “Aftermath of battles”.  De muziek op “II” is lekker riff-georiënteerd en in combinatie met het soepele en ritmische drumwerk ontstaat een sfeer waarin elk nummer een eigen verhaal vertelt. Daar zijn geen woorden of klanken voor nodig. Dat is niet makkelijk voor een band om klaar te spelen, maar SardoniS doet het. Ik ben een groot liefhebber van zang, mits het authentiek, karakteristiek en kwalitatief is. Helaas lijken dit de laatste jaren geen vereisten meer tijdens een sollicitatiegesprek voor een nieuwe zanger. Dertien in een dozijn, middelmaat, ongeïnspireerd gekrijs of gegrunt en kopiëren, lijkt eerder de standaard geworden. Nog niet te spreken over de kunst van goed (clean) zingen, dat vaak wordt onderschat en waar overmoed de kop op steekt en bands op plaat ermee weg komen, maar live door de mand vallen (Mastodon iemand?). Nee, geef mij dan vooral zalige instrumentale bands die ‘het gemis’ van een zanger dubbel en dwars eruit spelen. Ik noem een Year of no light, Omega Massif, Tank86 en dus ook dit Belgische SardoniS. Met de heren van Tank86 werd onlangs nog een split uitgebracht en muzikaal hebben beiden bands best wat raakvlakken. SardoniS doet goede zaken met “II” en wanneer het de heren lukt om het niveau te behouden en uit te bouwen dan hebben we hier de komende jaren een interessante band aan om goed te blijven volgen.

TMP: 78/100

SardoniS – II (Hammerheart records 2012)

Árstíðir Lífsins – Vápna lækjar eldr

Fuck, het zal je maar overkomen, in Ijsland wonen en dyslexie hebben. Sólstafir gaat nog net, maar begin niet over black metal bands zoals Svartidauði, Eyjafjallajökull en dus ook Árstíðir Lífsins. Deze brengt twee jaar na “Jötunheima dolgferð” de opvolger van desbetreffend debuut uit. “Vápna lækjar eldr” trekt net als zijn voorganger een zeventig minuten en sluit tevens naadloos aan op de voorgaande uitgestippelde koers. De vaart de noordse route van de Vikingen. Verwacht hier geen vergelijkingen met het meer epische Bathory, Enslaved of godbetert Amon Amarth. Árstíðir Lífsins pakt het sfeervol aan en kneedt het totaalpakket tot een waardevol geheel. Het artwork, de teksten, de muziek,… Alles past. De laag klinkende mannelijke koorzang klinkt zeer heroïsch, maar toch erg introvert. Jorge van Drautran (Google, nu!) neemt de schitterende hysterische screams voor zijn rekening en Marcel van Helrunar keelworstelt met standaard geschreeuw, volgens mij in afwisseling met bandleider Stefan. Nu, Árstíðir Lífsins klinkt vooral langzaam en enorm atmosferisch, doch zijn er ook erg snelle passages en kloppen heel wat instrumenten op de deur. Klop klop! Vibrafonen, blazers, violen, akoestische gitaren, piano’s,… Ze doen het allemaal uitstekend. “Vápna lækjar eldr” is een ingetogen, eerder droevig klinkende black metal plaat geworden. In verschillende beurten is er uitstekend naar te luisteren en vaak krijg je het gevoel van: “mmm, dat is mooi gedaan en heb ik nog niet vaak gehoord”. Maar langer dan een kwartier intensief oortrainen wordt een moeilijke opgave. De Duitsers hebben er een mooi klinkend woord voor: langweilig. Verdomd, wat wordt dit een saaie hap na een tijdje! Meer nog, als de geëmigreerde Duitsers van Árstíðir Lífsins niet in het exotische Ijsland zouden leven, maar pakweg uit een niemandslandje als België of Polen zouden komen, zouden ze wellicht een pak minder aftrek vinden. Zodus laat “Vápna lækjar eldr” me achter met een dubbel gevoel. En moest iemand uit Ijsland dit via Google Translator willen vertalen, eat this: hottentottententententoonstelling(tjes)!

fLP: 72/100

Árstíðir Lífsins – Vápna lækjar eldr (Vàn Records 2012)
1. Friggjar faðmbyggvir er mér falinn
2. Frá þögn Rauma grund hefr þessi ætt komið
3. Ék sé framtíð í ísa broti
4. Blóð-Þorsteinn eystri
5. Gylðis kind hefr aldrei dvalist á einum stað
6. Samkoma um sumar var sett á Þingeyri
7. Mjök erum tregt tungu
8. Svo lengi sem Sutrs ætt ok ásmegir aðhafast, mun þessi jörð í ringulreið elta
9. Fjörbann var mér alltaf við hlið er ófriðr kom upp

Tragedy – Darker days ahead

Ik ken de muziek van deze band pas een dik jaar nu. Had wel al vaker de naam Tragedy horen vallen, maar daar bleef het bij. Tot ik ze vorig jaar op een doordeweekse dag in een stijf uitverkocht Duits kraakpand live aan de gang zag. De hele atmosfeer om de band is een sfeer die eerder uitzondering dan regel is in de muziekwereld. Pure en oprechte passie voor de muziek staat voorop. De band kiest er bewust voor om in de underground te blijven; nauwelijks informatie online te vinden, geen promotie voor aankomende tours, eigen label, met name spelen in kraakpanden voor een paar euro entree en fatsoenlijke merchandise- prijzen. De mannen komen dan ook alleen om te spelen. Nauwelijks interactie met het publiek en gewoon van begin tot eind, pak hem beet driekwartier, doorlopend vol overgave knallen. Tijdens het naronken van het ene nummer, wordt het volgende nummer al ingezet en het publiek gaat helemaal los. Het mysterieuze, de muziek en de live reputatie samen geven de band de cult-status die ze hebben en koesteren. Muzikaal is het crust wat de heren maken. Zwaargestemde crust punk/hardcore/metal met een melancholisch en melodieuze vibe. Met name op de twee laatste platen (“Nerve damage” en “Darker days ahead”) zijn de metalinvloeden meer aanwezig en klinken de nummers op de laatste plaat meer gevarieerd, gestructureerd en toegankelijk. Er wordt echt tijd genomen om de nummers goed doordacht op te bouwen en af te ronden. Voor de doorgewinterde crusters wellicht net iets te doordacht, maar het zal wel volledig geaccepteerd worden omdat de typische Tragedy sound zeker erin verwerkt zit en het ook past bij de eigenzinnige stijl van de band.  Het tempo ligt op “Darker days ahead” geregeld wat lager en daarmee krijgt de gehele plaat een zwaarmoedig doomy karakter, wat goed past bij de albumtitel. Heerlijk hoe nummers als “No cemeteries here”en “The grim infinite” langzaam worden opgebouwd om vervolgens aan te zwellen tot zalig lompe up-tempo riffs en vervolgens weer terugzakken naar down-tempo passages met korte pessimistische solo’s. De productie is lekker vol en geeft de hele plaat extra kracht om over je heen te walsen. Ik geloof dat “Darker days ahead” een mooie brug kan zijn tussen en waardering kan krijgen van de crust, punk, hardcore en metal liefhebbers. Ik raad dan ook van harte aan om deze plaat en band te checken en steunen.

TMP: 89/100

Tragedy-Darker days ahead (Tragedy Records 2012)
1. No cemeteries here
2. Close at hand
3. The grim infinite
4. The feeding hour
5. Wail of sirens
6. Darker days ahead
7. Black against night
8. Power fades

Israthoum – Black poison and shared wounds

De Portugezen hebben immer een voorkeur gehad erop uit te trekken de wijde wereld in. De Vasco da Gama waarover we nu spreken, belandde eerst in godbetert Finland om nu aan te meren in de Verenigde Staten – Zijnde bij het geëmigreerde Russische label Daemon Worship Productions. Israthoum zelf heeft ook nog eens sterke band met Nederland aangezien opperhoofd Arvath een poos in het land van kaas en tulpen heeft gewoond. “Black poison and shared wounds” is de opvolger van “Monument of brimstone”. Israthoum maakt een hoorbare muzikale evolutie door sinds de keys prominente pre-album periode. “Monument of brimstone” was vooral melodieus met rake hints naar bands als Naglfar. De nieuwe klinkt een pak rauwer en verschilt erg door de levensontnemende zang, bij momenten te vergelijken met die van N.H. van landgenoten Corpus Christii – en gaat door merg en been. Israthoum speelt overwegend snelle black metal met heel wat melodieuze, Scandinavisch aandoende passages. Doch is het niet gemakkelijk een label te plakken op deze heren. “Black poison and shared wounds” klinkt heel toegankelijk, haast herkenbaar, maar zeker niet als een kopie van een andere band. Mijn favoriet “The presence, the baying” begint lekker uptempo en eindigt met een geweldige melodie! “Devil Bacchus” heeft dan weer een thrash vibe en doet me onmiddellijk denken aan Arckanum ten tijde van “Antikosmos”. Enkel “Procession of demented” stoort me door, volgens mij, een ontstemde baslijn die erg hoorbaar is. Laat dit geen ontmoediging zijn, aangezien “Black poison and shared wounds” ongetwijfeld zijn voorganger overstijgt. Het label en het productieteam zijn dit maal veel minder bekend en budgetvriendelijker, maar het geluid is een pak beter: lekker organisch en rauw! Extra hulde voor het knappe artwork trouwens! Aan alle fervente black metallers die bang zijn van bewandelde paden te treden; check Israthoum – Een onbekende naam maakt niet perse onbemind!

fLP: 78/100

Israthoum – Black poison and shared wounds (Daemon Worship Productions 2012)
1. Necromancer’s fugue
2. The unravelling traveller
3. The presence, the baying
4. Burning the Sephiroth
5. Devil bacchus
6. A birthmark of unexistence
7. Procession of demented
8. Eradication psalm