Maand: oktober 2012

Eïs – Weten helemaal wat ze willen

De Duitsers van Eïs (voordien Geïst) zijn zopas met een nieuw album op de proppen gekomen. “Wetterkreuz” was onverwacht zo goed dat meteen bandleider Alboin aan de tand gevoeld werd. Wie openstaat voor toegankelijke, toch uitstekend uitgevoerde Scandinavisch klinkende black metal, kan hier alvast aftrek vinden! (fLP)

 

Jullie muziek klinkt heel bekend in de oren, toch vind ik het enorm moeilijk om er namen op te plakken. Jij schrijft zelf voor een magazine, dus zeg eens zelf hoe jij vindt dat Eïs klinkt!
Als ik zelf een review zou moeten schrijven, zou ik de muzikale stijl van “Wetterkreuz” vergelijken met klassieke melodieuze Noorse black metal, denk hierbij aan bands zoals Emperor, Covenant, Troll en gedeeltelijk ook Immortal. Het is hoofdzakelijk snel, maar variërend in tempo en arrangementen. De muziek is tevens gebaseerd op effectrijke riffs, gekruid met verschillende lagen synthesizer en allerlei andere deuntjes. Zoals je zelf ook al schreef, het focust zich eerder op de atmosfeer dan technische hoogstandjes. Het uit zich ook in de rol van de teksten en emotionele zanglijnen, hier en daar ook gesteund door het gebruik van samples en effecten.

Ik veronderstel dat “Wetterkreuz” een soort conceptalbum is. Verklaar!
Wetterkreuz” is niet echt een concept album. Het gebruikt wel dezelfde metaforen, foto’s, woordenschat en sfeer in de vijf nummers. De thema’s handelen over bergen, rotsen, stenen, dieptes, sneeuw landschappen, ijs, stormen,… Net zoals op “Galeere” beschrijft iedere nummer een verschillend aspect hieromtrent, maar is toch op een of andere manier verbonden met de rest. Zodus zou ik het niet echt een concept album durven noemen.

Je wilt niet praten over de line-up wissels (iedereen, behalve Alboin en drummer Marlek verlieten de band voor het nieuwe album). Waarom deze geheimhouding?
Voor verschillende redenen praat ik daar niet over en publique. Het is iets wat niet belangrijk is voor als je niet in de band zit. In feite zou ik niet over een geheim willen spreken, het is echter echt iets persoonlijks. Laten we het erop houden dat er serieuze muzikale en persoonlijke verschillen opgebouwd waren de laatste jaren. Daardoor werd het gewoonweg onmogelijk om samen te werken in een band. Meer is het niet. Belangrijker is dat we nu een sterke, betrouwbare en gemotiveerde nieuwe line-up hebben.

Waarom nemen haast alle Lupus Lounge bands op in Studio E? Helrunar, Farsot, Ice, Secrets of the Moon,… Ze klinken haast allen hetzelfde.
Dat is makkelijk uit te leggen hoor. Studio E is nauw verbonden met Prophecy Productions/Lupus Lounge. De eigenaar is Ulf Theodor Schwadorf (Markus Stock), het brein achter Empyrium en The Vision Bleak. Hij was de eerste artiest die destijds op het label uitkwam. Op een of andere manier zijn ze op professioneel vlak ook gerelateerd met elkaar. Zo is het een beetje goedkoper om er op te nemen als je bij Lupus Lounge getekend hebt. Maar eerlijkheidshalve dien ik te zeggen dat de echte reden om samen te werken met Markus even simpel als waar is. Het is er verdomme plezant en hij is een absolute pro als het erop aankomt de sound te creëren die wij willen. Opnemen in Studio E is zoals op een creatieve vakantie vertrekken, kan niet beter!

Jullie label brengt altijd speciale uitgaven uit, maar vaak zijn die enorm teleurstellend. Wat maakt de extra CD bij “Wetterkreuz” zo interessant?
Eerlijk gezegd ben ik niet zo bekend met al deze speciale uitgaven die ons label uitbrengt. Maar bonus materiaal wat als extra toegevoegd wordt, lijkt altijd wel aantrekkelijk voor mij. In feite betaal je er niet meer voor, het is gewoon wat extra leuks om erbij te hebben. (ADDERGEBROED: nope, de speciale editie is 50% duurder.) Voor “Wetterkreuz” besloten we vijf compleet aparte en experimentele versies van de nummer van de plaat toe te voegen. Ik ben van menig dat deze versies een heel ander licht werpen op de originele composities. Ze werden uitgewerkt op een heel andere manier en voor iedere open minded luisteraar is het echt interessant om te beluisteren.

Eïs tourt nooit en speelt haast nooit buiten Duitsland. Waarom?
Dat is hoofdzakelijk omdat we allen moeten werken of studeren. Zo zijn we gebonden aan verlof en dergelijke. Op tour gaan, wel ja, uitgebreid touren is enkel mogelijk als je 10 of meer weken per jaar kunt besteden eraan. Voor ons is dat onmogelijk. En in verband met spelen in het buitenland: we zijn nooit een band geweest die actief op zoek ging naar shows. Ik heb altijd de indruk dat het wat goedkoop en haast hoerig is als je je zo opstelt. We verkiezen om jaarlijks een 6 tot 12 selectieve optredens te doen, enkele festivals of misschien een korte maar toffe tour met fijne bands. Dit liever dan non stop te spelen overal in Europa met een of andere pagan of metalcore band . Dat is niet onze meuk. Maar volgend jaar zal zeer actief worden voor ons. We hebben enkele festivals voor de deur staan en misschien een kleine tour in de lente.

Op een of andere manier heb ik de indruk dan de Duitse black metal elite niet echt tuk is op Eïs. Is daar een reden voor?
Op een of andere manier heb ik de indruk dat er geen elite is in Duitsland, alvast niet als het over black metal en de scene gaat. Maar, zoals dat altijd gaat, je kunt niet de lieveling zijn van iedereen. Dat is helemaal oké voor ons. Ik kan me wel voorstellen dat we wat jongens en meisjes verloren hebben nadat we een duidelijk zero tolerance statement gemaakt hebben over het NSBM probleem in Duitsland. Ook hebben we een duidelijke visie en mening (en houding) tegenover heel wat verschillende aspecten van de scene en muziek. Wellicht lijkt het enorm arrogant en dat is het waarschijnlijk ook, maar toch – We weten perfect wat we willen. Het is nog steeds black metal, al zullen er altijd voldoende mensen zijn die ons haten daarvoor. Maar vergeet niet, Black Metal ist kein Kindergarten!

Advertenties

Excretion – Het interview dat 17 jaar te laat komt

Soms zijn er van die bands die helemaal ondergewaardeerd worden en waar haast niemand van afweet. Excretion is er zo eentje. In het midden van de jaren negentig, toen melodieuze Gothenburg death metal hoogtij vierde, brachten ze slechts één album uit. “Voice of harmony” is persoonlijk voor mij een van de weinige platen die de tand des tijd heeft doorstaan. Niet In Flames, niet At the Gates en ook niet Dark Tranquillity, om maar wat te noemen. Maar wel het onbekende Excretion! Na wat zoekwerk op Facebook kwam ik drummer Tommy Ottemark tegen die mijn vragen doorspeelde aan de bezieler van Excretion destijds: gitarist Anders Hanser. Nostalgie! (fLP)

Wanneer is Excretion ermee begonnen en wanneer hebben jullie er destijds het bijltje bij neergelegd? En nog belangrijker: waarom?

Het begin

Ik denk dat we ermee begonnen zijn in 1990-1991. De band bestond toen uit Danne op zang, Anders en Stolle (Christoffer) op gitaar en Tommy op drums. Die periode hadden we geen bassist. Alle vier gingen we naar dezelfde school en we speelden ook allen in hetzelfde voetbal team. We merkten op dat een speler van het team een “Leprosy” T-shirt van Death droeg. Hij was van een ander deel van Salem, een wijk ten zuiden van Stockholm – Dus veel wisten we niet over hem, behalve dat hij uit het juiste hout gebouwd was, afgaande op zijn T-shirt. In feite was dat het belangrijkste om deel uit te maken van de band, want geen van ons kon echt zijn instrument fatsoenlijk bespelen. We vroegen zelfs niet eens aan Thomas of hij kon spelen, haha… Zorgeloze tijden! Alvorens we van start gingen, had Danne al een naam voor de groep. Hij had besloten dat het Atrocious zou worden. Na een tijdje veranderden we de naam. En ook Excretion was het idee van Danne. Er gebeurde vanalles en nog wat in een zeer korte periode. Danne “kapte” met de band en Thomas nam zijn rol over. De enigste reden waarom Danne stopte, was omdat hij zijn haar geknipt had. Maar ik denk ook dat we verschillende doelen voor ogen hadden, dus zijn ontslag zou sowieso wel vallen. Het was enkel maar een kwestie van tijd.

De demo’s

In maart 1992 gingen we naar de studio voor de allereerste keer en namen er onze demo “Behold the light” op. Het was rechttoe-rechtaan death metal, maar uiteraard met enkele melodieuze gedeeltes. Zes maanden later stapten we de Sunlight Studio binnen voor onze tweede demo; “Dream of blood”. Ondertussen konden we onze instrumenten al wat beter beheersen en dat leidde tot ietswat meer complexe songs. Ons handelsmerk werd snel duidelijk: stukken grind gemengd met melodische passages. Ook voor de derde demo deden we beroep op de diensten van de Sunlight Studio. Op “Suicidal silence” gebruikten we geen digitale drums, maar wel echte live drums en absoluut geen typische Sunlight gitaar sound. Destijds waren er enorm veel bands die er demo’s opnamen en ook allemaal hetzelfde klonken. Saai! We wilden wat anders proberen en het resulteerde in een zuiverder geluid. Dat paste beter bij de arrangementen van onze songs.

De full length

Na de derde demo voelden we dat de tijd rijp was een platencontract te scoren. Het jaar voordien deden we een kleine trip naar Gothenburg om er te spelen met onze maten van Stigmata en wat andere Gothenburg bands. Iedereen daar kende elkaar en het duurde dan ook niet lang alvorens de “Suicidal silence” demo in de handen kwam van de mannen van Wrong Again Records. In 1994 kregen we dan ook eindelijk een deal van twee albums. Het opnameproces werd voltrokken in maart 1995 in studio Berno in Malmö. Het waren twee intense weken! De helft van “Voice of harmony” waren nummers van de laatste demo en de andere helft betrof nieuwe liederen. We sliepen zelfs op de vloer, wachtend om op te staan en opnieuw op te nemen. Dat deed ons echt denken aan andere dingen en niet alleen onze eigen muziek. Toen alles uiteindelijk in kannen en kruiken was, hadden we geen fut meer om een fatsoenlijke mix te verzorgen. Je kon het niemand kwalijk nemen, maar heel wat stresserende beslissingen werden genomen.

Het einde

Voice of harmony” kwam uit in de herfst van 1995 en de reacties waren gemengd. Wel ja, dat was wat het label zei. Ze hadden destijds was problemen met Spiritual Beggars en er gebeurde niets echt meer. Er werd ons verteld dat een kleine tour in het vooruitzicht was, maar dat bleken dan alleen maar loze beloftes te zijn. Als band waren we ondertussen was uit elkaar gegroeid met elk een ander doel . We hadden niet meer samen gespeeld voor een tamelijk lange periode. Meestal was het enkel Tommy en ik. Soms kwam Stolle repeteren, maar Thomas zagen we nooit (enfin ja, dat is wat ik me herinner). Tussen de derde demo en ons debuut gingen we meer en meer onze eigen weg en hadden een verschillende visie op muziek. We testten een nieuwe zanger en stuurden wat repetitieopnames naar het label. Ze hadden zich wellicht verschrokken, al zeiden ze dat het oké was, maar of dat echt zo was… De muziek was een pak melodieuzer en soms zelf thrashy. Nadien hoorden we niks meer van hun en dat zegt genoeg. Excretion kapte ermee in 1996.

Wat spoken jullie heren tegenwoordig uit? Nog steeds actief in de scene?
We zijn niet meer actief in de death metalscene als je dat bedoelt. Stolle en ik speelden wel nog in de rockband Devil tussen 1996 en 2000. Een verschil in visie deed ook deze band de das om. Tommy en ik lopen wel met de idee rond wat op poten te zetten in de nabije toekomst. Time will tell…

Zijn er dingen m.b.t. Excretion die je anders gedaan zou hebben?
Zeker en vast! Heel wat was voor verbetering vatbaar. Ik had zoveel muziek gereed voor Excretion, maar ik denk niet dat de rest van de band dat zou zien zitten. Ik denk dat alles een beetje te snel ging. We waren nog maar een 4-5 jaren actief en muzikaal maakten we teveel progressie in zo’n korte tijd. Het waren ook mijn beslissingen en mijn doel. Helaas denk ik dat niet iedereen dezelfde visie als mij deelde.

Voice of harmony” kwam uit in 1995 en vandaag nog steekt hij met kop en schouders uit boven de meeste melodieuze death metalreleases. Wat denk je nu over het album, 17 jaren later?
Inderdaad! Maar ik heb niet echt geluisterd naar zo gezegde melodieuze death metalbands sinds de jaren negentig, dus ik kan er maar weinig over zeggen. Ik denk echter dat de mensen destijds nog niet echt klaar waren voor zo’n muzikale mix. Het is nog steeds en taboe om bepaalde dingen te doen als je een death metalband bent en toen zeker. Ik ben echt trots op het album. Er zijn wel wat foutjes in de productie geslopen, maar er was ook nog geen sprake van Pro Tools. Alles moest gebeuren in haast één take, wat niet zo evident was wetende dat de nummers een 8-9 minuten duurden.

Wat hadden jullie met rood? Jullie drie demo cassetten waren rood, evenals de jewel case van “Voice of harmony”.
Bloed is rood, meer moet je er niet achter zoeken, denk ik.

Commercieel gezien, was “Voice of harmony” een success?
Zoals ik al eerder zei; we hebben er nooit veel over gehoord. Ik denk dat de CD meer succes heeft tegenwoordig dan destijds. Maar niet in die mate dat er een re-release is gekomen, maar sinds jij en vele anderen naar het album vragen, moet er toch wat de deur uit geraakt zijn (ADDERGEBROED: trotse eigenaar en destijds gekocht toen hij uitkwam). Op de verzamelmarkt is er vraag naar, dus zowel ja als neen zijn een passend antwoord op deze vraag.

Hebben jullie nog ergens onuitgebracht materiaal dat ergens stof ligt te verzamelen?
Enkel wat repetities zonder zang.

Speelde Excretion vaak live? Ik denk nooit ergens een Europese tour met Excretion op de affiche gezien te hebben.
In de beginperiode deden we veel shows. Maar sinds de demo’s kwamen, stonden we steeds minder en minder op de planken. Na het album hebben we niet meer opgetreden.

Hoe kijk je terug op de beginperiode van de “Gothenburg” death metal, die nadien ook langzaam verdween.
We werden vaak vergeleken met de Gothenburg scene. Dat was iets wat we absoluut niet in gedachten hadden, maar doordat onze muziek vele melodieuze stukken had, kregen we dat label. We waren een band van de Salem death metalscene. Niet Gothenburg en niet Stockholm!

De laatste: wat was jouw meest memorabele moment met Excretion?
Dat moet onze eerste repetitie in 1990 geweest zijn. Thomas had net zijn basgitaar gekocht en kwam naar mijn ouders hun kelder (waar we repeteerden) met zijn jonger broer zijn kinderwagen. En daar lag zijn splinternieuwe basgitaar in een plastieken zak. Misschien was dat niet het meest memorabele moment, maar wel het eerste dat in me opkwam.

Eïs – Wetterkreuz

Voordien Geïst, nu omgetoverd tot Eïs, brengt het Duitse gezelschap hun vierde langspeler uit. Bandleider Alboin heeft tijdens de zomer ook grote kuis gehouden en, op drummer Marlek na, de hele line-up in de prullenmand gekieperd. Geen probleem, zo blijkt, daar kapitein Alboin de scepter zwaait en in feite de hele band runt. “Wetterkreuz” vertelt ongetwijfeld meer dan enkel het weerbericht voor Nordrhein-Westfalen, al is me niet geheel duidelijk wat het Duitstalige concept dan wel inhoudt. De kille wind en gesproken teksten die we tussen de nummers horen, doen me aan het ijstijdverhaal van labelgenoten Helrunar denken – Die eveneens lange en uitgesponnen, in het Duits gezongen, nummers brengen. Maar dan enkele versnellingen lager. De vergelijking wordt nog meer aangedikt door de productie van het schijfje, gekenmerkt door een loepzuivere, doch krachtige sound. Daar Lupus Lounge zijn bands altijd naar Studio E stuurt. Net zoals voorganger “Galeere” staat de nieuweling voor atmosferische black metal. De nummers zijn overwegend razendsnel, maar de gitaarmelodieën zijn lang en uitgerekt wat het geheel een dromerig, haast ambient toets geeft. Dat wordt nog versterkt door het electro gedeelte in “Am Abgrund”; schitterend gedaan! Eïs brengt echte nummers met een duidelijke opbouw en uiterst pakkende stukken. In de titeltrack, en in feite in het algemeen, meen ik wat Noors klinkende bombast te herkennen, zoals pakweg Troll dat ook doet. Alles klinkt aangenaam in de oren, maar toch blijft het verdomd moeilijk om er namen op te plakken. Stiekem heb ik online lukraak wat andere besprekingen gelezen en zelden wordt “Wetterkreuz” vergeleken aan andere artiesten, wat uiteraard een pluspunt is. Het is moeilijk om iets slechts te schrijven over dit album, misschien alleen dat Alboin zijn zang niet kan tippen aan zijn voorganger Cypher D. Rex, al is er veel gelijkenis in klankkleur. “Wetterkreuz” komt voor mij onverwacht, maar zal zeker in de jaarlijsten belanden!

fLP: 91/100

Eïs – Wteerkreuz (Lupus Lounge 2012)
1. Mann aus Stein
2. Auf kargen Klippen
3. Wetterkreuz
4. Am Abgrund
5. Bei den Sternen

These Mountains Are Ghosts – Klaar om de wereld te veroveren

Soms weet een band je te verbazen met hun debuut. Minder vaak betreft het een band uit de -core scene. En nog minder vaak gaat het over een locale band. Wel, These Mountains Are Ghosts is er zo eentje. Hun debuut “Demon horde” laat een verpletterende indruk na en hierover wordt bassist Ruben aan de tand gevoeld.  (fLP)

Ik vind het verdomd moeilijk om een etiket op jullie te plakken. Zeg eens zelf, hoe zou je These Mountains Are Ghosts omschrijven?
Die vraag krijgen we geregeld, en ik vind het zelf ook altijd moeilijk om daar op te antwoorden. Officieel maken we hardcore/metal, maar ik denk zelf dat dat een beetje kort door de bocht is. Onze muziek valt nu niet bepaald in één hokje te plaatsen. We schrijven ook nooit nummers vanuit het oogpunt om een bepaald genre te benaderen of een bepaald publiek aan te spreken, maar eerder nummers die voor onszelf goed klinken en uitdagend zijn om te spelen. We zijn allen ook erg beïnvloed door verschillende bands, wat het ook interessant maakt. Eén van die bands is ongetwijfeld Mastodon, wat ook wel terug te vinden is in onze muziek denk ik, maar ook bands als Converge, Baroness, Gospel, Tool, Black Sabbath, Pink Floyd,… klinken regelmatig door onze radio’s.

Zelf ben ik uiterst positief over jullie eerstgeborene, doch ben ik wat op mijn honger blijven zitten als het over de zang gaat. Ik ben niet zo thuis in het genre dat jullie spelen, maar voor mij mocht er meer kracht, rauwheid en definitie in de zang zitten. Wat vinden jullie van deze opmerking?
Zang is altijd iets smaak gebonden. De ene vind het te gek, de andere vind het dan weer niets. Dat zal altijd wel zo blijven denk ik, eender welk genre je je in begeeft. Met These Mountains Are Ghosts proberen we altijd niet te cliché uit de hoek te komen, ook wat zang betreft. Daarnaast staat de zang bij ons ook nooit op de voorgrond in een nummer, wat bij veel bands wel het geval is, maar zit het meer mee in de mix met de rest van de instrumenten. Dit is een bewuste keuze geweest, waar nog altijd geen spijt van hebben.

“Demon horde” is voorzien van prachtig artwork. Zit er meer achter?
Toen de grote lijnen voor het album uitgezet werden zijn we ook meteen beginnen nadenken over artwork. “Demon horde” zou een concept plaat worden, en we wilden een totaal pakket afleveren. We zijn toen uitgekomen bij Joachim Cols die ons artwork uiteindelijk ook gemaakt heeft. Hij heeft van ons de teksten en de muziek gekregen, en is van daaruit beginnen werken. Het artwork is een resultaat van zijn visie op de teksten, hier en daar bijgestuurd door ons natuurlijk.

Afgaande op verkoop of eender welke andere parameter die jullie belangrijk vinden; wanneer is “Demon horde” een succes?
Voor ons is “Demon horde” nu al een succes. We hebben een plaat neergezet waar we zelf heel tevreden over zijn. We hebben hard gewerkt om dit resultaat te bereiken, dus in dat opzicht zijn we zeker tevreden. Als er nu ook nog eens veel albums en shirts worden verkocht maakt dat het plaatje helemaal compleet natuurlijk. Verder hopen we ook nog zoveel mogelijk shows te kunnen in respons op “Demon horde“.

Als ik het goed begrepen heb, is These Mountains Are Ghosts een band die het DIY-principe hoog in het vaandel draagt, daar jullie gitarist Jesse Sampermans zelf de productie van “Demon horde” ten hande nam. Kan je het opnameproces eens toelichten?
Het opnameproces is inderdaad erg DIY. Dit maakt dat we voor alles onze tijd kunnen nemen, daar we niet echt gebonden zijn aan een strak studioschema waar elke minuut betaald dient te worden. Dat draagt ongetwijfeld ook bij aan het eindresultaat. We hebben echt onze tijd genomen om alle nummers zo goed mogelijk naar voren te brengen. Als voorbereiding doen we altijd pre-recordings, dit om een idee te vormen van hoe de nummers op plaat zullen klinken en of er eventueel hier en daar nog enkele aanpassingen dienen te gebeuren. Daarna zetten we van alle nummers clicktracks uit en nemen we heel recht toe – recht aan de gitaar lijnen op. Eens dit klaar is kunnen we dan de drums opnemen, waarna de gitaar- en baslijnen volgen. Als laatste komt er dan nog een laagje zang en guestvocals over. We proberen ook altijd enkele leuke effecten in de nummers te verstoppen, zoals: synths, stylofoon, shakers,…

Onlangs heeft drummer Tom De Bruyne jullie verlaten om persoonlijke redenen. Zijn stijl bepaalt een groot deel van These Mountains Are Ghosts’ geluid. Gaat het lukken een waardige vervanger in de rangen te sluiten?
Het feit dat Tom uit de band gestapt is, is uiteraard een zware klap geweest voor ons. Hij was niet alleen een steengoede drummer, maar ook een goede vriend. We respecteren zijn keuze en blijven hem uiteraard steunen in zijn verdere carrière. Op dit moment valt Bart Geyskens om alle shows te kunnen spelen, waarvoor we hem zeer dankbaar zijn. Naar de toekomst toe zien we wel hoe het loopt, een waardige vervanger vinden zal niet eenvoudig zijn maar we komen er wel!

Na slechts één demo werden jullie opgepikt door Funtime, een niet onaardig label. Wat zijn jullie verwachtingen (van het label)?
Onze verwachtingen van het label werden reeds ruimschoots ingelost. Johan is een zeer fijne kerel die echt wel veel tijd zijn gesignde bands steekt. Wij hopen vooral op veel promo, shows,… Iets wat op dit moment zeker goed lijkt te komen.

These Mountains Are Ghosts is ongetwijfeld een live-band, als ik zie hoeveel optredens jullie erop na houden. Staat er een uitgebreide Europese tour in de planning? Het is tijd om het buitenland te veroveren, me dunkt.
These Mountains Are Ghostsis altijd al een live band geweest. We proberen steeds zoveel mogelijk shows te spelen. Het heeft een tijdje stil gelegen door de opnamens van “Demon horde“, maar nu deze uit is proberen we weer zoveel mogelijk shows te spelen om promo te maken, en dat lijkt aardig te lukken. Er zijn al een aantal coole shows gepasseerd, zoals: support voor Gallows in de MOD, Funtime Fest in Aarschot en er komen ook nog een aantal hele coole shows aan. Ik denk dan aan de show als support voor Drums Are For Parade in Antwerpen op 26/10 en als support voor Diablo Blvd. in Maaseik op 27/10. We hebben naar de toekomst toe nog geen Europese tour vast gelegd, maar hebben hier zeker al aan gedacht. Misschien dat we hier najaar 2013 werk van maken!

Hoe zien jullie These Mountains Are Ghosts in pakweg 5 jaren?
Ik denk dat  These Mountains Are Ghosts altijd muziek zal maken vanuit hetzelfde standpunt, namelijk: nummers schrijven die we zelf goed vinden en waar onszelf in kunnen terugvinden. Het is en blijft een uitlaatklep, een manier om stoom af te laten en een boodschap naar de buitenwereld te brengen. We moeten ons kunnen amuseren op het podium, en van zodra dat het geval is, is het voor ons een geslaagde avond. Naar de toekomst toe zal  These Mountains Are Ghosts zeker en vast opnieuw de studio in duiken en hopen we nog meer optredens spelen.

Zatokrev – The bat, the wheel and a long road to nowhere

Eerder dit jaar maakte ik in Zwitserland kennis met de heer Freddy Rotter, zanger – gitarist en bezieler van Zatokrev. De naam Zatokrev deed me geen belletje rinkelen, maar Freddy dropte de woorden “sludge” en “Candlelight Records” in één en dezelfde zin waardoor mijn nieuwsgierigheid op de proef werd gesteld. Ieders vriend You Tube bevestigde dat mijn nieuwsgierigheid terecht was. Potverdorie, zelden ben ik zo onder de indruk geweest van een nummer als “Goddamn lights”, de opener van “The Bat, the wheel and a long road to nowhere”. Na een periode van stilte, die welgeteld 6 jaren duurde, siert de aparte titel Zatokrevs derde album. De vermorzelende mix van Amenra, Neurosis en Cult of Luna van het eerste nummer wijzigt her en der in trage melodieuze doom (zoals in “The wheel”) en zelfs southern rockinvloeden duiken op (het geweldige ”Rodeo with snake”). Typisch voor haast alle nummers is de lange duur, een uitgesponnen opbouw en het moddervet gitaarwerk. Freddy bedient zich van een scherpe black metal scream wat voor een mooi contrast vormt met de loodzware muziek. Al zou een rauwe stem, zoals in “Feel the fire, pt. 2” passender zijn. De welgekomen afwisseling met zuivere zang (in het afsluitende “Angels of cross”) is een meerwaarde die meer zou mogen terugkeren. Toegeven, ik had in eerste instantie meer verwacht van “The Bat, the wheel and a long road to nowhere”, afgaand op het openingsnummer. De megalange speelduur is een mooi gebaar, maar maakt het moeilijk om de aandacht er de volle 70 minuten bij te houden. De druilerige en enorm eentonige melodieuze doomstukken mochten voor mijn part eruit gelaten worden. Het saai gefriemel is enorm slaapverwekkend en doet serieus afbraak aan de vele sterke elementen die wel aanwezig zijn. Helaas ook een negatieve opmerking waard: het artwork en vormgeving trekt op geen hol. Het motiveert mensen om de plaat te downloaden. Wat een kleuterachtig amateurisme! Maar soit, wil je Neurosis met meer melodie? Laat je verrassen door Zatokrev!

fLP: 76/100

Zatokrev – The bat, the wheel and a long road to nowhere (Candlelight 2012)
1. Goddamn lights
2. 9
3. Rodeo with snakes
4. Medium
5. The wheel
6. Feel the fire pt. 1
7. Feel the fire pt. 2
8. The bat
9. Angels of cross