Maand: november 2012

Ufomammut – Oro: opus alter

Het zou zot zijn om te denken dat er enkel maar keuze is tussen kwantiteit en kwaliteit, alsof beide niet hand in hand door het leven kunnen. Toegeven, het valt niet vaak voor, maar je mag God danken op je blote knieën voor Ufomammut. Het Italiaanse trio slaagt erin om dit jaar het overtreffende tweeluik “Oro” te lanceren. Het eerste deel “Oro: opus primum” sloeg in als Hiroshima² en deed absoluut niet wanhopen op een inferieur vervolg. Ufomammut staat immers voor kwaliteit. Op “Oro: opus alter” is dat niet anders. Vanzelfsprekend leunt het tweede deel erg aan bij zijn voorganger, zoals ook het magnifieke artwork in elkaars vaarwater komt. De Italianen staan bekent om hun originele mix van stoner (zeker het gitaargeluid), sludge en psychedelisch geïnspireerde riffs met veel onderliggende ambient. Dat is het Amerikaanse Neurot Recordings ook niet ontgaan, want beide “Oro” platen (nu ja, cd’s, want de lp-versies komen uit op Supernatural Cat, Ufomammut hun eigen label) zijn onder hun goedkeurend oor uitgebracht. “Oro: opus alter” volgt helemaal dezelfde lijn als “Oro: opus primum”. Loodzwaar monotoon gitaargeweld wordt ondersteunt door resonerende synthpartijen. In feite is elk nummer één lang opbouwwerk om telkens tot een ontploffende climax te komen. Zonder ellenlang te herhalen zou een pak van de sfeer in het niets opgaan. En het is net die sfeer die centraal staat bij Ufomammut. Ook allerhande bijhorende geluiden (waarvan sommige ook op het eerste deel gebruikt worden, zoals in “Sublime”), achtergrond geschreeuw en verscheidene (neven)effecten dragen hiertoe bij. Nu, er is een wezenlijk verschil tussen beide opussen. Daar waar de eerste meer ingetogen is, zit er meer kruit in “Oro: opus alter”. De 5 lange nummers zijn net iets meer up tempo en tevens iets minder (nu ja) repetitief. Welke van de twee gouden (doordenker op kleuterniveau) schijfjes is nu de beste? Ze zijn enorm aan elkaar gewaagd en behoren samen tot het beste wat dit jaar in het muziekheelal is uitgekomen. Ufomammut, geef ze een standbeeld!

fLP: 93/100

Ufomammut – Oro: optus alter (Neurot Recordings 2012)
1. Oroborus
2. Luxon
3. Sulphurdew
4. Sublime
5. Deityrant

Advertenties

Saille – Ritu

Vorig jaar sloeg Saille hun debuut “Irreversible decay” in als een bom. Niet geheel onverwacht katapulteerde de band zich naar de top van de symfonische black metal. Haast alle besprekingen waren laaiend enthousiast en niet zelden werd een maximumscore toegeschreven. Bezieler alsook keyboardspeler Dries heeft dan ook jaren de tijd gehad om deze Blitzkrieg voor te bereiden. Uiteindelijk brandt er slechts één vraag op ieders lippen: kan Saille hun debuut evenaren? Zonder twijfel luidt het antwoord volmondig ja! Met “Ritu” brengt Saille opnieuw een viersterren album uit dat de heersers in het genre moeiteloos evenaart. Daar waar een band als Dimmu Borgir te theatraal en te gemaakt klinkt, druipt de passie eraf bij Saille. Tijdens het beluisteren moet ik regelmatig denken aan een meer symfonische versie van Keep of Kalessin, met name het gitaarwerk in “Upon the idol of Crona” (inclusief de geweldige gitaarsolo) en de epische zanglijnen in “Runaljod” . Het pedaal is meestal diep ingedrukt, maar toch wordt her en der gas terug genomen. Het trage en opzwepende “Fhtagn” is voor mij dan ook de knaller van “Ritu”. Het doet me onmiddellijk denken aan “Lucifer” van Behemoth: duister, traag en onheilspellend! Nieuweling Dennie Grondelaers heeft de moeilijke job om zijn uiterst veelzijdige voorganger te vervangen achter de microfoon en hij slaagt daar wonderbaarlijk goed in. Opnieuw passeert een dozijn aan verschillende gezangen en wordt de sfeer perfect aangevoeld, al zal de feeërieke vrouwenzang in “Runaljod” niet van een penismens komen. Enkel het knullige horrorstemmetje in “Subcutaneous terror” lijkt een misplaatste Disney-opname. De zang staat stil in de mix, wat ik persoonlijk een goede zet vind, want zo worden de bombastische lagen keyboards beter benadrukt. Vergeleken met het ietwat steriele vorige album, klinkt “Ritu” veel voller, natuurlijker en warmer – Er valt werkelijk niks negatiefs op aan te merken. Saille heeft zich meer ontwikkeld op deze nieuwe zilverling en klinkt een pak meer gevarieerd en complexer dan op “Irreversible decay”. Het geheel luistert niet zo gemakkelijk weg en heeft meerdere luisterbeurten nodig om de schoonheid ervan te ontginnen. Eens je dat vat, ben je verkocht! Klasse.

fLP: 90/100

Saille – Ritu (Code666 2013)
1. Blood libel
2. Subcutaneous terror
3. Fhtagn
4. Upon the idol of Crona
5. Sati
6. A titan’s sacrifice
7. Haunter of the dark
8. Runaljod
9. Ritual descent

Godspeed You! Black Emperor – Allelujah! Don’t Bend! Ascend!

De Canadezen van Godspeed You! Black Emperor staan sinds hun geboorte in 1994 aan de wieg van de post-rock. Er is weinig bekend over deze extreem linkse band en zelf staan ze niet graag in de aandacht. Mij was deze band ook geheel onbekend totdat ze in 2002 de soundtrack verzorgden van de geweldige zombiefilm “28 days later”. Echter bleek al snel dat “East Hastings” (dat tevens op hun debuut “F#A#∞” staat) niet perse weergeeft waarvoor GY!BE staat. Meer dan soms worden lange uitgerekte post-rockpassages afgewisseld met filmfragmenten, omgevingsgeluiden, spoken words en andere rariteiten. Desondanks hun pioniersrol in de post-rock scene, laat de band zich niet snel labelen. Zonder veel woorden en grootschalige aankondigen verscheen er dit jaar “’Allelujah! Don’t Bend! Ascend!”, ruim een decennium na zijn voorganger “Yanqui U.x.O.”. Zoals vanouds staan de traditionele instrumenten, mét violen, hier in de spotlights. De twee nummers van elk om en bij 20 minuten bepalen waar “‘Allelujah! Don’t Bend! Ascend!” voor staat. Op hun dooie gemak bouwt GY!BE een geniale sfeer op die meerdere maken ontploft tijdens het nummer. Openingstrack “Mladic” dient je meerder malen een shot adrenaline toe! Beide andere nummers wijken een beetje af van het vorige patroon en situeren zich in de drone/soundscape hoek met heerlijke gitaar en viool swells. Qua sfeer sluiten ze naadloos aan bij de rest. Doch, “‘Allelujah! Don’t Bend! Ascend!” is echter geen gemakkelijke plaat. De eerste luisterbeurten waren niet overtuigend en al snel klonk het afgezaagd en minder geïnspireerd dan wat we van GY!BE gewoon zijn. Maar eenmaal je daardoor bijt, opent zich een hele nieuwe wereld die je helemaal naar zich toe zuigt! Betoverend!

fLP: 88/100

Godspeed You! Black Emperor – Allelujah! Don’t Bend! Ascend! (Constellation 2012)
1. Mladic
2. Their helicopters’ sing
3. We drift like worried fire
4. Strung like lights at thee Printemps erable