Maand: december 2012

Incantation – Vanquish in vengeance

De heren van Incantation zijn zoals kakkerlakken; niet kapot te krijgen! Bij het schrijven betrap ik me op enige gefronste wenkbrauwen, doordat er zes jaar zit tussen “Vanquish in vengeance” en zijn voorganger. Het lijkt helemaal niet zo lang geleden. Nog even pinken met de ogen daar de eerste demo uitgegeven is in 1990 – We hebben hier te maken met een monument! Maar dat is een algemeen gegeven, net zoals iedereen op voorhand al weet hoe “Vanquish in vengeance” klinkt. Incantation staat voor roestige vastigheid en hun oer death metal is onverwoestbaar. Doffe gitaren, lompe hakritmes en rochelende vocalen vormen al jaren de basisingrediënten voor America’s Finests. Daar waar vele death metalbands toch wat vernieuwing in hun oevre (proberen te) proppen, blijft Incantation bij het oude. Punt. Misschien wordt het tempo niet iets meer naar beneden getrokken zoals in “Transcend into absolute dissolution” en de elf minuten durende hekkensluiter “Legion of dis”. Incantations stoffige sound wordt wel erg goed uitgewerkt dit maal. De heer Dan Swanö laat het goedje loodzwaar en loepzuiver klinken! Misschien wel de beste Incantation productie ooit. Allemaal goed en wel, maar is “Vanquish in vengeance” nu een aangenaam oorsausje? Ja, natuurlijk! Incantation bedient zich dan steeds van hetzelfde recept, maar een toprestaurant behoudt ook graag zijn sterren. Incantation kan als geen ander een sinistere sfeer scheppen en hun death metal ranzig laten klinken, waar andere bands liefst zo bruut mogelijk erop los rammen. Omarm de primitieve energie van Incantation!

fLP: 77/100

Incantation – Vanquish in vengeance (Listenable 2012)
1. Invoked infinity
2. Ascend into the eternal
3. Progeny of tyranny
4. Transcend into absolute dissolution
5. Haruspex
6. Vanquish in vengeance
7. Profound loathing
8. The hellions genesis
9. From hollow sands
10. Legion of dis

Amenra – We leven op hoop

Met het nieuwe “Mass V” bedient Amenra iedereen een mokerslag in het gezicht en na jaren keihard werk heeft het gerespecteerde Neurot Recordings de band in de armen gesloten. Alle voor-de-hand liggende vragen werden al eens gesteld en Addergebroed wil het graag eens anders aanpakken door wat netelige vragen te stellen. De meeste magazines wagen zich hier niet aan en zanger Colin liet duidelijk weten zich enkele keren behoorlijk geërgerd te hebben. Ik zal een extra aflaat kopen! Maar niks is zo mooi om open en eerlijk moeilijkere onderwerpen aan te pakken en zo duidelijk weer te geven het nu echt is. Echtheid is trouwens iets wat Amenra hoog in het vaandel draagt. De passie die de band live zo kenmerkt, straalt evenzeer van de spreekbuis van de band af. Enjoy,… Or not. (fLP)

AmenRa-OfficialBand2_DSC_7172_hires

Hoe pakten jullie het aan na de vorige missen? Amenra heeft een erg herkenbare sound en valt moeilijk te vergelijken met anderen. Maar jullie sound is erg eenzijdig en dat brengt beperkingen teweeg.
Onze stijl en sound is erg beperkend, inderdaad. Ik kan dat maar beamen. We proberen daar niet teveel over na te denken. We willen vooral voorkomen dat de muziek van Amenra een theoretische aangelegenheid wordt.

Waren jullie niet bang om na “Mass IIII” met wederom krak hetzelfde te komen opdraven?
Waarom zouden we moeten bang zijn om met “hetzelfde” te komen opdraven? Dat is juist de essentie van je “eigen” ding doen. Wij bewaken dit zelfs. We doen liever hetzelfde, “echte”, dan dat we de massa ons gaan laten in een meer acceptabele richting duwen. Wij doen nu eenmaal “dit”. Uit ons komt dit bepaalde geluid nu eenmaal voort. Moeten we ons daarvoor gaan schamen omdat de buitenwereld ons bepaalde eisen of verwachtingen gaat gaan opleggen? Wij zijn er fier op. Het is van ons. We dweilen er de vloer mee, met verwachtingen en eisen. Sinds dag één. niemand gaat voor ons bepalen wat we waard zijn of wat we zouden moeten waard zijn – in hun ogen. Dat doen we zelf wel. We bepalen onze eigen weg wel.

In feite; hebben jullie er bewust rekening mee gehouden om kleine nuances in de muziek te leggen om zo toch dat beetje extra te brengen op “Mass V”?
De nuances komen natuurlijk. we schrijven met oog op ons eigen buikgevoel. Een collectief gevoel. En als het aan ons maatstaven voldoet, dan moet het maar voor iedereen goed zijn. Of niet. Wij gaan er alleszins niet wakker van liggen. Of toch wel. Jammer genoeg. We schrijven gewoon. los van wat ervoor kwam en van wat nog komen zal.

Je geeft jouw nummers vrij speciale titels…
“Speciale” titels – Is dit zo? Wat is er dan normaal?

Wel ja, het Engels en Frans spreekt voor zich, maar als Nederlandstalige heb ik geen benul waar “Boden” voor staat.
Boden“; een bode, boden, “messengers”. En ook Duits. Voor “bodem”. Ik refereer hier naar Oorsprong. Waar iedereen vandaan komt en naartoe gaat. Komen van en gaan naar. Alles dichtbij jezelf houden. We hebben allemaal een oorsprong en creëren een nieuwe voor ons nageslacht. de queeste om een vruchtbare grond aan te reiken zodat onze kinderen diep wortels kunnen graven en stevig in het leven kunnen staan, voorbereid op de eerste storm die zich aanreikt en te pogen ze omver te gaan maaien. We leven op hoop.

En “Nowena / 9.10”?
Een noveen is een periode van 9 opeenvolgende dagen waar er gebeden wordt om kracht, of bv. genezing. “Mass V” werd opgenomen in 9 dagen (bijna 10 eigenlijk). Cst. brandde een kaars. Ergens moeten we onszelf verplichten op een zeker punt te stoppen. We haten eindes. Daarom eindigden we de plaat ook met een fade out – symbolisch. Toen de kaars op was, was het gedaan. Dit nummer is een soort van eerbetoon aan de helende kracht die we als broeders uit Amenra hebben kunnen putten… Novena is latijn voor een noveen. “Nowena | 9.10” is ook een anagram voor de namen van mijn twee zonen, evenals hun geboortedag.

Tevens heb je met de letters en klanken van het laatste gespeeld om op de slipcase “Wedowa (voor moeder)”. Te noteren. Dat schreeuwt om een verklaring!
We dragen “Mass V” op aan onze moeders. Het is misschien een van de “grootste” dingen die we in ons leven al “bereikten” en we kregen dit allemaal van hun. Mijn moeder is weduwe.

Jullie komen uit de hardcorescene waar het DIY-principe hoog in het vaandel wordt gedragen…
…en nog steeds! Ik ben er zeker van dat we nog steeds onder die noemer vallen. Ondanks wat sommigen mogen denken.

Met Spineless zette je je bij momenten af tegen de verloederde verwesterde maatschappij.
Ook ja.

Steekt het jou dan niet tegen dat Soulslayer (en ook Neurot) toch wel erg hoge prijzen hanteert voor jullie producten? Tegenwoordig is €19 voor een cd (incluis binnenlandse zending) toch wel erg prijzig.
Ik begrijp het maar al te goed. Heden kost alles geld. Zelfs de zaken zonder “waarde”. Ik ben blij dat onze cirkel niet meehelpt de waarde van muziek als creatie, als kunstvorm, naar beneden te helpen. Vele labels die hun “producten” kunnen aanbieden aan “acceptabele (hier is dat woord weer) prijzen” – cd’s in flutkartonnetjes, die niet eens meer een hoes te noemen zijn, helpen gewoon mee de muziekindustrie in de neerwaartse spiraal te houden, neer te halen voor altijd. Vraag 5 euro voor iets en de mensen behandelen het als afval. Trouwens, 5 euro is wat wij, als we geluk hadden, tijdens de eerste jaren kregen om te gaan optreden ergens na 3 uur rijden met 2 auto’s,… Wij schatten wat we doen naar waarde. En ik ben heel dankbaar dat Neurot en Soulslayer dat ook doen. Bijvoorbeeld portkosten kosten enorm veel in België in vergelijking met andere EU-landen. Evenals de kartonnen mailers die gebruikt worden om de cd’s/lp’s zonder plooien en kreuken bij de mensen thuis te krijgen. Om dan maar te zwijgen over het heen en weer gesleur, gemail en gerij iedere week met alle zaken en pakjes en de tijd die erin kruipt om dat allemaal te orkestreren. We zijn zo blij dat we zelf niet meer in onze lunchpauzes moeten heen en weer rijden naar de post. Of ‘s nachts tot diep in de nacht moeten pakjes maken. Wij hebben daar jammer genoeg geen tijd meer voor zoals toen we 16 jaar waren. En bij Neurot, om van een US productie, ettelijke “Mass V” cd’s van het zonnige Californië in gelijk welke platenwinkel in Europa, Rusland of waar ook ter wereld te krijgen,… Ik wil er bijna niet aan beginnen om dat uit te leggen,… Van distributiepunt 1 (EU bv.) naar punt 2 (een land) naar punt 3 (een winkel in een stad). Als iedere partij zijn deel ervan genomen heeft, zit je aan 19 euro. Labels hebben torenhoge promotie- en reclamekosten, mensen die moeten betaald worden,… Zeg me, wat is 19 euro voor iets waar wij 14 jaar voor geleefd, aan gewerkt en voor gevochten hebben? Nog geen 1,5 euro voor ieder jaar van ons leven dat we ervoor gaven,… Voor ieder jaar waar we geen tijd hadden om met vrienden af te spreken of om op reis te gaan met ons gezin,… Deze vraag beantwoorden doet pijn. Ik begin bij mijzelf: sinds dag één doen we alles, maar ook alles zelf. De muziek als basis, schrijven, booken, enz. Ik spendeer nu al de helft van mijn leven in duistere koude repetitiehokken, achter de computer, dubbel geplooid in auto’s en bestelwagens, 1000-den euro’s geïnvesteerd in materiaal, benzine, vliegtuigtickets. Uren aan een stuk krampachtig onderweg. Mijn nek is kapot, evenals mijn rug. Laden Lossen. Ik geef me voor 300% live, wat wil zeggen dat ik na een show niet meer kan zien van de pijn in mijn hoofd. En de dag erna kan ik soms niet meer de trap op. Dit naast mijn gezinsleven en fulltime job. Is dit een hoge prijs die ik moet betalen, ja. Hoor je iemand van ons klagen, neen.

Ik wil nog een stapje verder gaan: soms lijkt het of Amenra serieus wordt uitgemolken door al die recente split- en live-uitgaven.
Pijn… Wie bepaalde dat een band geen splits mag uitbrengen met vrienden? Wie bepaalde dat we elkaar zo niet mogen helpen? We zijn vrienden die proberen elkaar vooruit te helpen. Een 7″ in kleine oplage – gezeefdrukt, bestickered, etc, kost je bijna 5 euro. Je verkoopt die aan 6-7 euro. Je geeft er een deel weg aan vrienden en kennissen en je mag hopen dat je ooit je geïnvesteerde geld terugziet. Wie bepaalde ook dat bands geen live lp’s mogen uitbrengen omdat dit uncool is? Ook al klinken ze beter dan elke studioplaat ze ooit uitbrachten. We proberen gewoon zoveel mogelijk achter te laten hier in de hoop dat er later ook maar iets van ons overblijft. Verplichten we de mensen om die zaken te kopen of te blijven kopen? Neen, steunen die mensen daarmee ons bestaan en ons verder bestaan? Ja. Is het iemand te duur? Download het dan illegaal. Er zijn nu eenmaal opties. Maar iedereen moet ook de consequenties ervan voorzien.

De laatste jaren is de populariteit van Amenra (terecht) exponentieel toegenomen. Heel wat trendvolgers aanbidden de band en we mogen gerust wel stellen dat jullie de nieuwste hype zijn in de extreme scene. Een vriend van me zegt daarover dit. “Ik stoor me vooral aan die hipster-types die plots pakweg Amenra, Blut Aus Nord of Burzum lopen te hypen omdat het in een vreemd verwrongen imago van irritante ruimdenkendheid valt.” Wat is jouw mening daarover?
Misschien vervagen de grenzen gewoon en moet met al niet zo “ruimdenkend” meer zijn als vroeger om zo’n bands oké te gaan vinden. Ik had onlangs een gesprek met een Russische vriendin die vertelde over haar oerconservatieve/katholieke ouders. Ze zei dat ze onlangs naar Burzum zat te luisteren en haar ma vroeg wat voor muziek er oplag. “Burzum, ma“, zei ze. “Ah, dat is nog mooi“, zei de moeder. Zie je wat ik bedoel? De tijden veranderen. Dat we een trend of hype zouden zijn, kunnen we moeilijk zelf over gaan oordelen. Ik denk dat enkel kan als buitenstaander, wij zitten er te dicht op. Als je het mij vraagt hebben we al een paar “hypes” doorworsteld. De schaal ervan wordt gewoon wat groter. En dan nog,… Zo’n zaken zijn de energie niet waard om over te lopen zeiken. Er zijn belangrijkere dingen dan dit. Dit is zowat m’n mening hierover. Alles draait om hart en het raken ervan. Of je nu hip, trendgevoelig bent of niet. Fuck it. Heb je gevoelens? Een hart? Dan mag het je voor mijn part aanspreken, ook al is het maar voor even.

Op jullie Facebook pagina staat ergens een Portugees artikel over jouw tatoeages. Op je rug (en tevens op de cd-print) staat een joekel van een tekening die op een omgekeerde galg lijkt. Wat is het juist en waarvoor staat het?
Een omgekeerde dubbele galg. Oftewel een versmelting van de Todesrune en het Tau kruis. Het is mijn markering, mijn constante reminder op de eindigheid van alles. De dood. Het Oude Testament verwijst naar de markering van de mens met een Tau kruis opdat God hen zou sparen. Et dixit Dominus ad eum transi per mediam civitatem in medio Hierusalem et signa thau super frontes virorum gementium et dolentium super cunctis abominationibus quae fiunt in medio eius. (ADDERGEBROED: Ezechiël 9:4: En de Heere zeide tot hem: Ga door, door het midden der stad, door het midden van Jeruzalem, en teken een teken op de voorhoofden der lieden, die zuchten en uitroepen over al deze gruwelen, die in het midden derzelve gedaan worden.) Mijn offer ter bescherming van mijn zonen, een tweeling. De omgekeerde dubbele galg. Mijn leven en pijn als offer opdat hun niks zou en kan overkomen. We leven op hoop.

Daarbij aansluitend een filosofische vraag om af te sluiten. Wie Amenra live heeft morgen aanschouwen, weet dat jullie nogal “getormenteerd” overkomen. Laten we zeggen dat jullie alvast geen peace, love and understanding uitstralen. Wat is jouw visie over de mensheid en de toekomst ervan?
De mens moet terug in “het goede” in zichzelf (en dat van anderen) gaan geloven en ernaar handelen. Beetje bij beetje. De toekomst is mij onbekend.

Amenra – Mass V

Amenra, heden ter dage dé sensatie in de onderwereld, brengt hun eerste langspeler uit op het roemruchtige Neurot Recordings. Vier te lange jaren hebben we moeten wachten op “Mass V” en de verwachtingen reiken dan ook tot aan de hemel. Dat komt ondermeer omdat de populariteit van het West-Vlaamse gezelschap de laatste tijd exponentieel gegroeid is. Amenra verovert de wereld met hun loodzware één-twee beat sludge en enorm duistere sfeer, wat tevens letterlijk genomen mag worden. Tegenwoordig lijkt Amenra meer en meer op een hype, wat een beetje vies klinkt. De albumvoorstelling voor “Mass V” was dan ook razendsnel uitverkocht en de speciale editie van de cd-uitgave was eveneens geen lang leven gegund. Is de rage verdient? Ja, want Amenra is gewoon Amenra en doet dit al sinds ze hun baanbrekend hardcorebestaan als Spineless opgaven. De band staat stevig in haar schoenen en “Mass V” is dan ook alles behalve verrassend – Positief bedoeld. De nummers liggen mooi in het verlengde van hun ouder werk. Enkele sleutelwoorden voor wie er niet mee bekend is: loodzwaar, traag, hysterische zanglijnen, sfeervol, krachtig, duister, haast onmenselijk,… Amenra is een muzikale pletwals die zijn gelijke niet kent. Er wordt graag geknipoogd naar Neurosis, maar Amenra is veel eenzijdiger – Eveneens positief bedoeld. Alsof dark ambient wordt omgezet naar slopende gitaarpartijen. “Mass V” topt de vorige albums door een perfect uitgebalanceerde en organische sound. Na “Mass IIII” vroeg ik me af hoe ze een volgend album zouden maken dat enerzijds niet afweek van hun sound, maar anderzijds ook niet hetzelfde zou klinken. Amenra blijft erg beperkt in hun mogelijkheden door hun muzikale aanpak, maar weet toch te verrassen doordat de songs iets trager zijn en een nog vloeiendere opbouw hebben. Om die reden is het ook nutteloos om de nummers apart te bespreken. “Mass V” beluister je best in één ruk, want de sfeer duurt 40 minuten lang. De trage ambient intermezzo’s en een zeldzaam ingetogen stuk zorgen voor de nodige rustpunten tussen het grove beukwerk. Voordien wist de band origineel uit de hoek te komen door de teksten te verstoppen achter de cd-tray. Deze keer hebben ze er zelfs verschillende blaadjes gestoken. Het blijft een aparte band, maar Amenra heeft gewoon alles: geweldige muziek, sfeervolle uitstraling, indrukwekkende live-shows en heel veel charisma. De echtheid straalt ervan af…

fLP: 95/100

Amenra – Mass V (Neurot Recordings 2012)
1. Dearborn and buried
2. Boden
3. À mon âme
4. Nowena/9.10

Lost in Kiev – Motions

Tijdens het struinen langs de online kusten kun je ineens iets moois uit de internetten vissen. Zo ook met dit, tot nu toe, voor mij onbekende Lost in Kiev. Een franse post-rock band die met “Motions”  in augustus hun debuut album uitbracht. De muziek is overwegend instrumentaal, maar hier en daar bevatten nummers wat gesproken teksten door een mannen – of vrouwenstem. Alleen in het laatste nummer, “The day I ruined my life”, wordt er een gedeelte gegrunt. Waarom de band ervoor gekozen heeft om te werken met die gesproken teksten weet ik niet. Ik vind het ook niet altijd even sterk; het engels is matig en wordt vrij monotoon uitgesproken, wat niet echt matcht met de onderliggende melodie. Wat ik absoluut wel sterk vind, is het muzikale gedeelte en dat beslaat gelukkig het grootste gedeelte van de zes relatief lange nummers. Met lengtes van minimaal zes en maximaal negen minuten wordt je meegenomen in een heerlijke rit door een dynamische wereld vol spanning opbouw, soepele bruggen, verhalende ritmes en rauwere akkoorden. Het album weet eigenlijk constant een bepaalde stevige vibe te behouden zonder echt heel zwaar te worden. Elk nummer bevat zijn eigen lagen, vertelt zo zijn eigen verhaal en weet te boeien van begin tot eind. Deze mannen weten hoe je een nummer schrijft en ze weten dit vervolgens ook individueel naar hun instrument en daarna in het collectieve geluid te vertalen. De productie vind ik echt van prima klasse, zeker voor een debuut album dat, zover ik kan achterhalen, in eigen beheer is opgenomen en online gezet is. Het kan bijna niet anders dan dat bepaalde labels deze band toch zeker al opgemerkt hebben. Live zegt de band met visuals te werken en ondanks dat dit niet heel vernieuwend meer is, zal dit zeker een gave combinatie met deze muziek zijn. Ik ben in ieder geval present wanneer dit kwintet eens live in de regionen des zuiden der Nederlanden te aanschouwen zijn.

TMP: 78/100

Lost in Kiev – Motions (eigen beheer 2012)
1 .>
2. A mere shift of origin
3. I’m stuck
4. Hope, flights & disillusions
5. They’re coming
6. Under close surveillance
7. The day I ruined my life