Maand: mei 2013

Control Human Delete – Geluidskunstenaars

De heren van Control Human Delete zijn begeesterd door geluid. Ze kiezen absoluut voor de meest uitdagende weg om hun industriële black metalcreaties ten gehore te brengen. “The prime mover” is hun tweede langspeler en de band komt erg gedurfd uit de hoek. Sommigen zijn er weg van, anderen helemaal niet. Feit is: Control Human Delete laat niemand onberoerd! (fLP)

485509_561843810526311_1514578448_n

Zes lange jaren, heren. Zes jaren heeft het geduurd alvorens jullie tweede langspeler het daglicht zag! Ik dacht even dat jullie gesplit waren. Welk onzinnig excuus hebben jullie voor het lange wachten?
Ton (synths): Het grootste obstakel was eigenlijk dat we mensen hadden aangenomen om samen aan de opvolger te werken, een drummer en een tweede gitarist. We hadden eind 2009 een album vol geschreven en we waren vooral bezig met het uitvoerende deel, dus heel veel oefenen en allerlei technische oplossingen zoeken. We waren met de drummer vooral veel bezig om een manier te vinden om zowel akoestisch als elektronisch te kunnen drummen. Dit heeft erg veel tijd gekost maar toen zagen we dat vooral als investering. Begin 2010 stapten beide heren er plotseling tegelijkertijd uit en wij bleven met veel album materiaal zitten wat eigenlijk alleen maar kon worden voltooid met een volledige bezetting. We hebben toen resoluut heel veel materiaal de prullenbak in gedaan, deels uit frustratie en boosheid en ook omdat we vonden dat we het dan maar helemaal anders moesten gaan doen. Het eerste nummer wat we daarna schreven (“Shapeshifting”) gaf ons meteen nieuwe energie en we beseften ons dat we met ons vieren ook nog eens veel beter konden werken omdat we nu eenmaal veel meer op dezelfde lijn liggen.

Toen ik mijn appreciatie voor een oud(er) soundscape nummer als “Transpherium” uitte, antwoordde je dat er dit maal niks dergelijks opgenomen was. Vergelijk “Terminal world perspective” eens met “The prime mover“.
Ton: Met “The prime mover” willen we een richting op gaan die nog geen band was opgegaan, namelijk een hybride van metal en elektronica zonder dat 1 van de twee moest inboeten. Wat we duidelijk niet wilden was dat bijvoorbeeld de gitaarriffs een ondersteunende rol ging spelen of andersom. Het moest als een optimale integratie gaan klinken waardoor je eigenlijk principes uit beide werelden laat samensmelten tot een nieuw geluid. “Terminal world perspective” is eigenlijk vergeleken een vrij traditioneel klinkend metalalbum met wat synths en een drumcomputer. Dit is denk ik ook de reden waarom “Terminal world perspective” veel beter viel bij de pers en liefhebbers dan ons nieuwe album doet, want “The prime mover” klinkt namelijk niet als een traditioneel metalalbum. We gebruiken heel bewust een veel meer ‘hifi geluid’ wat voor de meeste mensen geheel nieuw is. Dit komt, denk ik, omdat het vrijwel ongebruikt is op de albums die metal liefhebbers kennen.

Control Human Delete is erg fier op het gebruik van zelf gemaakte geluiden. Zou je eens willen toelichten wat jullie allemaal uitgespookt hebben?
Ton: Nou ja fier, eigenlijk is het uit nood geboren. Toen we het album aan het schrijven waren en met de drums en percussie aan de slag gingen kregen we steeds vaker de behoefte aan bepaalde klanken. Nu kun je tegenwoordig vrij uitgebreide commerciële bibliotheken met allerlei geluidsamples aanschaffen, maar het probleem daarmee is dat je je rot zoekt voordat je een passend geluidje hebt gevonden en dat in principe al die geluiden voor iedereen beschikbaar zijn en dus niet uniek zijn. We kunnen heel goed benoemen wat we precies wilden dus waarom zouden we niet proberen al die geluidjes zelf op te nemen? Het op deze manier zelf samples maken is ook veel leuker dan door een folder scrollen, vinden wij tenminste. Later werd dit tot in het extreme doorgevoerd, we begonnen zelfs tracks met alleen maar opnames van ‘interessant klinkende’ objecten. We doen dit echt heel basic, gewoon een microfoon neerzetten en dan pak je maar gewoon wat er rond slingert of je probeert zelf klanken voort te brengen. Het nummer “New replicators” heeft bijvoorbeeld vooral in het begin een heel scala van niet traditionele drum geluiden, in ieder geval niet die in het stramien van metal passen. Je hoort veel drum machine klanken die gewoon goed zijn geworden binnen elektronische muziek en daarnaast veel eigen geluiden die we zelf moesten voortbrengen zoals een knikker die we op een houten tafelblad hebben laten vallen. Dat specifieke ‘clack’ geluid is een goed voorbeeld van iets wat we heel simpel zelf konden opnemen. Op “The prime mover” staan ook geluiden die we hebben versterkt door ze te reampen, zoals de snare van “Earthlike behavior”. Het is eigenlijk een sample genomen van een klassieke drummachine maar doordat we hem afspeelden over een hifi setje in een grote schuur met veel echo en dat opnamen klinkt hij grootser dan eerder. Natuurlijk kun je ook in de computer zo’n effect verkrijgen maar door het op deze manier te doen is het veel unieker en echter.

En what the fuck is “der Wexel”?
Rien (zang): Who the fuck is “der Wexel” bedoel je ;). Der Wexel is een geluidskunstenaar en goede vriend van ons. Hij heeft een aantal geluidsinstallaties waarin hij de geluiden van een heel scala van machientjes bij elkaar laat komen tot een grote soundscape. De machientjes die hij gebruikt zijn veelal afkomstig uit oude gereedschappen of keukenmachines. De tof klinkende onderdelen haalt hij er dan uit en voorziet ze van een klein piezo elementje als opname element. Dit laat hij vervolgens bij elkaar komen in een mengpaneel waarmee hij de meest waanzinnige soundscapes kan produceren. Wij hadden al een tijdje de wens om een keer iets samen te doen vanwege de potentiële synergie in sounds die we beide maken. Het resultaat is te horen aan het begin van “New replicators”, wat naar ons idee waanzinnig goed heeft uitgepakt.

Enerzijds lopen jullie hoog op met die speciale sounds omdat ze “echt” zijn, maar anderzijds verklaren jullie dat virtuele synths het even goed doen als analoge geluidsbakken. Een beetje tegenstrijdig?
Ton: Vind ik absoluut niet, een virtuele synthesizer is feitelijk hetzelfde als een fysieke synthesizer (digitaal of analoog) omdat beide werken met dezelfde principes. Het verschil zit hem vooral in het feit dat je met hardware echt aan de knoppen kunt draaien en echt de toetsen in kunt drukken terwijl een virtuele synthesizer in je computer leeft. Je kunt door middel van midi keyboards en andere controllers wel aan de knoppen draaien van virtuele synths maar dat voelt meer als een soort afstandsbediening. Wat we bedoelen met “even goed als” is eigenlijk dat ze feitelijk identiek zijn doordat ze dezelfde principes gebruiken en precies hetzelfde kunnen klinken. We hebben trouwens een mix gebruikt, de hardware synths die we zelf hebben zijn veel gebruikt samen met de virtuele synths. Beide hebben zo hun voordelen en nadelen die je maximaal moet benutten. Het is natuurlijk verschrikkelijk mooi om een heel wagenpark aan synths te hebben maar dat is op dit moment niet te betalen en te onderhouden.

Jullie hebben 13 nummers geschreven waarvan er 10 opgenomen zijn. Enkele zouden als extra verschijnen. Vertel, aan wat mogen we verwachten? Een extra op de gelimiteerde digipack zou mooi geweest zijn.
Ton: Ja misschien wel maar we hebben niet zo’n uitgebreide deal met Code666 gemaakt, we waren eigenlijk allang blij dat dit album in deze vorm nog af is geraakt. Die extra liedjes komen nog wel uit, we hebben iets speciaals in gedachten wat als EP zou moeten uitkomen in de toekomst en een aantal nummers als gratis download. Er zijn al 2 liedjes gratis te downloaden trouwens die veel meer de langzamere soundscape kant van CHD belicht en er liggen nog een aantal van die liedjes op de plank.

De zang klinkt goed, maar is op den duur erg eentonig. Er wordt steeds op dezelfde manier gearticuleerd en op dezelfde manier geschreeuwd. Nooit eens een hoge uithaal, een ziekelijke human touch, een andere scream, een snelle opeenvolging van woorden, uitgetrokken woorden,… Vind je dat mijn kritiek ergens op slaat?
Rien: Tsja, misschien heb je wel een punt dat een deel van grunts inderdaad een zelfde soort articulatie heeft. Maar dat is ook juist mijn stijl, en wij vinden dat erg goed met de muziek samengaan. Aan de andere kant vind ik ook juist dat we veel hebben geëxperimenteerd met de zang, zeker vergeleken met de voorganger “Terminal world perspective”. Luister bijvoorbeeld naar “Shapeshifting” aan het eind en in de refreintjes, “Recurrence” waar ik me aan een wat cleanere zang heb gewaagd, en “Earthlike behavior” met veel lagen over elkaar. Waar ik zelf erg over ben te spreken is dat het vooral erg duidelijk en zelfs verstaanbaar overkomt, wat bij veel metal nog wel eens is.

Ton: Er is best veel geëxperimenteerd met zang, we hebben zoals Rien als zegt veel soorten zang gebruikt maar we hebben ook een aantal verschillende microfoons gebruikt, in andere ruimtes opgenomen, afstanden tot de microfoon gevarieerd en gereamped om zo tot de gewenste effecten te komen. Het meerstemmige “koor” uit “Transporter” is een goed voorbeeld, die partijen zijn opgenomen in een grote ruimte vanuit 4 verschillende standpunten en in totaal 15 keer rondom een binaurale microfoon. De zangpartij die er solo doorheen komt is ingezongen met een portofoon door een PA speaker.

Gaat er opnieuw een (zeer coole overigens) haast dubstep remix komen zoals voor “Outside the universe” enkele jaren geleden?
Ton: Ligt er een beetje aan, als we op zoek moeten naar mensen die dit moeten gaan doen of we als we het zelf moeten doen dan denk ik niet, want dat kost teveel tijd die we liever in nieuwe muziek willen steken. Als er zich producers melden die dit graag willen doen dan willen we daar wel graag aan meewerken, want ik denk dat onze muziek zich er wel goed voor leent.

The prime mover” gaat over de mensheid die onze stofbol verlaten en op wandeling trekken door het universum. Kan je dat wat toelichten?
Rien: Dat is inderdaad de rode draad door het album. Het is eigenlijk een geraamte waarbinnen de ruimte wordt genomen om een aantal thema’s binnen de moderne natuurkunde en kosmologie aan te snijden. Zoals bijvoorbeeld in “Continues Data I” en “II” waarin eerst wordt gespeculeerd over hoe zwarte gaten informatie over verleden en toekomst bevatten, en wat later overgaat in de mogelijkheid van een groot matrix van parallelle universa. Centraal hierin blijft altijd de rol van ons mensen binnen dit geheel, wat uiteraard een wat sinistere toon heeft.

De ruimte blijft iets zijn wat jullie blijkbaar mateloos boeit. Vanwaar die fascinatie?
Rien: Ten eerste denk ik dat het thema zich erg goed leent voor de muziek die we maken, beide versterken een mechanisch en synthetisch gevoel. Ten tweede hebben wij, en ik in een iets hogere mate, een enorme fascinatie voor alles rond science-fiction, moderne natuurkunde, kosmologie, en wetenschap in het algemeen eigenlijk. Dit is helemaal niet om een soort van pseudo-intelligent over te komen met onze teksten. Ik vind het gewoon mateloos interessant om te speculeren over zaken die niet bekend zijn en grote vragen oproepen binnen wat wij onze realiteit noemen. Muziek is een van de kunstvormen die zich daar goed voor leent. Dit zal ook in de toekomst zo blijven denk ik, er staat al een mooi concept in de steigers.

Het artwork van de nieuweling is zeer basic: zwarte achtergrond, witte letters and that’s it. Bam, het staat er! Duidelijk en krachtig. Al vraag ik me af of het wel een meerwaarde is om zo simplistisch te werk te gaan. De jonge snaken downloaden liever hun muziek. Maar als je een cd aanbiedt waarvan het artwork tot in de puntjes verzorgd is, kan dat een meerwaarde zijn. Toch?
Ton: Ik weet niet wat je precies hebt gezien (ADDERGEBROED: ik heb de digi gekocht) maar het artwork voor “The prime mover” is veel meer dan dat. We hebben een mooi digipack laten maken met een krachtige cover. Het klopt wel dat buiten de cover om het artwork enkel bestaat uit tekst, maar een goed verzorgd artwork is natuurlijk niet hetzelfde als een overdaad aan Photoshop. Het gaat om de boodschap die je er in kunt leggen en in het geval van artwork moet het uitdragen zoals de muziek klinkt. Ik vind een goed gekozen font op een egaal vlak veel krachtiger overkomen dan wat dan ook. We hebben nu een prachtig contrast gecreëerd, de hoes met de zwevende monoliet onder de sterrenhemel en het font Futura Bold als tegenhanger voor de songtitels en tekst. Door de vormgeving van het digipack geeft dit nog wat extra lading met zich mee. Ik stel je voor om de digipack te bekijken in zijn volle glorie.

Gaat “The prime mover” live gepromoot worden? Enfin ja, is jullie muziek überhaupt wel live materiaal?
Ton: Ja, we zijn aan het oefenen maar komen mensen tekort. We hebben eigenlijk of een gitarist of een bassist nodig om weer live te spelen, maar als gezegd zijn we bezig met het vertalen van de liedjes naar het podium. Het is wel zo dat een groot gedeelte als backing track mee gaat spelen omdat het gewoonweg onmogelijk is om sommige stukken te spelen, zeker door maar 1 persoon, maar ook daar zijn tegenwoordig veel meer mogelijkheden voor. Ik denk dat mits het zaalgeluid en het podiumgeluid heel goed is dat we een goede show neer kunnen zetten wat het album kan overtreffen doordat de impact groter is.

Nog iets speciaals te onthullen over de toekomst? Geef eens een primeur!
Ton: Ik denk dat we nog veel verder kunnen gaan in het ontwikkelen van ons geluid, ik denk dat we vooral moeten proberen om op gitaargebied nog verder te ontwikkelen, bijvoorbeeld het geluid, waarom zou je vast blijven houden bij enkel een standaard metalgeluid? Ik bedoel er zijn zoveel meer dingen die je kunt doen op dat gebied. Ik denk ook dat we veel meer naar een live gevoel gaan toebuigen met meer gespeelde instrumenten. Het lijkt ons namelijk nog steeds geweldig om met drummers te werken die in zich zowel elektronisch als akoestisch thuis voelen en dat kunnen vertalen naar onze muziekstijl, het lijkt mij een nieuwe stap die we eigenlijk al hadden willen nemen. We hebben voor een volgend album een prachtig, wild concept klaar liggen wat veel meer verhalend en beter te doorgronden is dan wat we op dit moment doen. Het leest als een filmscript en wij gaan de soundtrack daar voor maken.

Bones – Demo 2013

Revivals. Meestal betekent dat niet veel goeds. Ik denk dan vooral aan jonge snaken met witte baskets, kogelriemen en vestjes opgenaaid met patches. De thrashrevival is al even bezig, maar hier in de Lage Landen lijkt nu ook oude Zweeds klinkende death metal zichzelf heruit te vinden. U weet wel; Entombed, Dismember, Grave en vele andere HM-2 goden. Bones krijgt wellicht (komt ie) een boner van zulke muziek en besluit dan maar zelf oude tijden herop te wekken. Het is dan ook geen toeval meer, want een overvloed aan steriele klakskesmetal (Job For A Cowboy, Whitechapel & andere kots) schreeuwt om een tegenreactie. “Demo 2013” (titels zijn zo 2000) klokt af op een kwartiertje en ramt 4 nummers doorheen je strot. Geen fancy productie, geen afgelikte gitaarriedels en geen gitaarnotenneukerij. Bones rammelt, klinkt als een opgepoetste repetitieopname en straalt nostalgie uit. Alles klopt: de naam, het logo, het gekopieerd demohoesje, het artwork, de rauwe productie, het formaat (op cassette godbetert) en vooral… De muziek. Rechtoe-rechtaan knalt “Visions” uit de boxen en je waant je onmiddellijk in Stockholm anno 1993. Bones mag misschien dan een iets meer thrashinvloeden hebben dan de heren hierboven, maar dat bederft de pret geenszins. Dikke duim gaat naar beide heren die de zang voor hun rekening nemen. Lars-Göran kan trots zijn, of jaloers, want zelf klonk hij nooit zo goed. Het is duidelijk wat te verwachten van Bones. Dat is eigenlijk zeer duidelijk neer te pennen in één zin. Maar toch moet toegevoegd worden dat het gewoon goed klinkt. Zoals het hoort. Knap gedaan heren!

fLP: 79/100

Bones – Demo 2013 (eigen beheer)
1. Visions
2. Curative conversion
3. Forlorn
4. Cyclopean edifice

http://exposedbones.bandcamp.com

Control Human Delete – The prime mover

Zes volle jaren heeft het geduurd alvorens de snuiters van Control Human Delete met een opvolger voor “Terminal world perspective” op de proppen kwamen. Het lange wachten wordt beloond, want “The prime mover” is een juweeltje van jewelste geworden. Ik volg de band als sinds hun demoperiode en keer op keer wordt een vernieuwend schijfje aangeboden. Het is sterk hoe de band zich onderscheidt van de grote massa. In die mate zelfs dat het moeilijk is om er wat op te plakken. Destijds waren vergelijkingen met bands op Satyr’s Moonfog Productions duidelijk merkbaar, maar daar schiet steeds minder van over, al zou een referentie naar een meer avontuurlijke versie van DHG wel passend zijn. Luister maar naar het schitterende “Shapeshifting”. Een track als “Continuous data, part 1” doet dan weer wat Thorns aan. “The prime mover” richt zich meer op het elektronische en het industriële aspect dan het (black) metalgebeuren. Een ongekend scala van vreemde custom made geluiden passeert de revue en de drumcomputer gaat soms echt erover met over the top kicks en hi-hats. I love it! Control Human Delete is zowat de enigste band ter wereld waarbij drumcomputer > echte drums. Ondanks al deze lofbetuigingen moet ik de jongens een paar kletsen op de billen toedienen, want er zijn zeker en vast ook wat mindere momenten aanwezig. Het trage en erg lange “Earth-like behaviour” is gewoonweg te saai. Punt. Ik mis daar ook de drukke samples die de plaat zo kenmerken. Waarom dan niet een rustige soundscape inbouwen zoals het magistrale “Transpherium” (van op de vorige cd). En wat met die lelijke zang op het einde? Het zijn ook de zangpartijen die best wel wat spectaculairder mogen zijn. Begrijp me niet verkeerd, de stemkleur is dik in orde en de matige variatie die wordt aangeboden door allerhande effecten te zetten op spoken words passages doen het aardig. Maar het kan beter. Op steeds (haast immer) dezelfde toon, in hetzelfde tempo en met dezelfde articulatie worden de teksten geschreeuwd. Waarom dat niet eens een keer aanpassen? Komaan, lekker wild doen! Desalniettemin luistert “The prime mover” aardig weg. De opmerkingen wegen niet op tegen het enthousiasme dat teweeg gebracht wordt door de drang om te experimenteren en het hoog originaliteitsgehalte.

fLP: 80/100

Control Human Delete – The prime mover (Code666 2013)
1. New replicators
2. Transporter
3. Continuous data, part 1
4. Continuous data, part 2
5. Shapeshifting
6. Earth-like behavior
7. Recurrence

Svart Crown – Profane

Svart Crown, Listenable’s nieuwe hoop, na het uitzwaaien van Gojira. Van eigen Franse bodem en kwalitatief sans doute. Onze zuiderburen hebben altijd een toch wel wat vreemde vorm van extreme metal geproduceerd. Heel wat ketelherrie français begeeft zich in de schemerzone tussen black en death metal. Ik denk dan aan Hell Militia, Bliss of Flesh, Temple of Baal en Arkhon Infaustus. “Profane” doet me ook met regelmatig terugdenken aan “Orthodoxyn” van laatstgenoemde, gemengd met dissonante trekjes van een Ulcerate en zeker Immolation. “Intern. Virus. Human”, alsof Bobby Vigna het zelf geschreven zou hebben. De opvolger van Svart Crown’s debuut “Witnessing the fall” volgt dan ook mooi het gekende parcours en verrast nergens. Overwegend snel, maar ingetogen als het moet (“Until the last breath”, nu ja, toch gedeeltelijk). De nieuwe songs zijn sterker uitgewerkt en zijn zonder twijfel van hoogstaande kwaliteit. Idem voor de productie. Objectief gezien presenteren de mannen uit het zuiden van Frankrijk een topplaat, maar hoe goed alles ook in elkaar steekt, het doet me minder als pakweg de Nieuw-Zeelanders hierboven vermeld. Ik kan niet direct een vinger op de wonde houden, maar wellicht zijn niet alle riffs top notch. De band gelooft er zeker in, want ze werken keihard en krijgen mooie tours en festivalaffiches in de plaats. Ook het label gelooft erin, want zanger JB wist me te zeggen dat ook het gerenommeerde Relapse Records heel graag wilde. Dus niet alleen ikzelf ben er rotsvast van overtuigd dat Svart Crown nog lang niet uitgezongen is! Lang niet…

fLP: 71/100

Svart Crown – Profane (Listenable Records 2013)
1. Manifestatio symptoms
2. Genesis architect
3. Intern. Virus. Human
4. In utero: a place of hatred and threat
5. Until the last breath
6. Profane
7. The therapy of flesh
8. Venomous ritual
9. Ascetic purification
10. Revelation: down here stillborn

Terra Tenebrosa – The purging

Rare naam, rare muziek, rare kwasten. Jazeker, Terra Tenebrosa (te vertalen als “land der duisternis”) brengt met “The purging” hun tweede langspeler uit. Enkele jaren geleden mochten we het licht aan het einde van “The tunnels” aanschouwen en werd de heren hun vreemde avant-garde (black) metal uitstekend voorgesteld aan de mensheid. De nieuweling gaat mooi op datzelfde elan verder. Het valt niet mee om Terra Tenebrosa te definiëren. Echt niet. Mede door de duivels gemaskerde voorstellingen van de bandleden, roept alles een vreemd sfeertje van onbehagen op. “The compression chamber” klinkt heerlijk dissonant en lekker onaards. Misschien dat mijn appreciatie voor bands zoals Virus, Deathspell Omega en het onbekende Whirling het toelaat open te staan voor Terra Tenebrosa’s duisternis. Het is een paradox; enerzijds ligt de muziek alles behalve gemakkelijk in het oor, maar anderzijds kom je er toch gemakkelijk mee weg. Het gaspedaal wordt nooit echt hard ingedrukt, maar mist absoluut zijn doel niet, zoals het uptempo “Black pearl in a crystalline shell” en “The purging”. Beide tracks nemen je onmiddellijk bij het nekvel. Al is snelheid niet dadelijk een van de kenmerken op “The purging”. Passende dark ambient scapes zorgen ervoor dat het album duister blijft van A tot het Z. Het lijkt de ideale soundtrack te zijn voor een kunstzinnige en erg donkere film. Een nummer als “The nucleus turbine” is er dan ook helemaal over met zijn rare geluiden, rommelige percussie en horrorachtige keys. Het beangstigende overheerst en de vele lagen van gitaren en aparte geluiden schreeuwen om vele luisterbeurten. Terra Tenebrosa laat zich niet snel vangen en zet met “The purging” een letterlijk krankzinnig album neer. Dit vergt tijd. Luisteren maar!

fLP: 81/100

Terra Tenebrosa – The Purging (Trust No One Recordings 2013)
1. The redeeming teratoma
2. The compression chamber
3. Black pearl in a crystalline shell
4. House of flesh
5. The nucleus turbine
6. The purging
7. Terra tenebrosa
8. At the foot of the tree
9. Disintegration
10. The reave