Maand: juni 2013

Sargeist – The rebirth of a cursed existence

Sargeist, u weet wel; de Finnen met een duister randje. U weet niet; de aardige jongens erg toegewijd aan het zwart metaal. “The rebirth of a cursed existence” is geen nieuwe langspeler, maar een verzamelalbum van allerlei extra verschenen nummers op vinyl en zeldzaam te vinden spul (van een resem split 7” plaatjes). Het vorige echte album, “Let the devil in” was een dijk van een black metalplaat en was een pak beter dan zijn beide voorgangers (die ook al niet mis waren). Sargeist is heer en meester van de melancholische black metal. Als geen ander kunnen ze steeds weer opnieuw datzelfde mineur toonladdertje recycleren tot een (haast) nieuwe riff. Laat het enige cynisme je niet ontgaan, want Sargeist wijkt haast nooit (het punky met power chords gespeelde “Vorex obscurum” uitgezonderd – Fenriz laat weten vereerd te zijn) van het gekende recept af. Het klinkt allemaal erg poppy en gemakkelijk in het oor en vreemde fratsen zijn uit den boze. Maar Sargeist doet het altijd zo goed, de hoofdmelodie van het titelnummer is fenomenaal. Je komt er goed mee weg, maar mag er niet teveel bij nadenken. In tegenstelling tot de (overwegend) snelle pakkende black metal, verschilt de productie van nummer tot nummer, zoals dat ook te verwachten is op een compilatie cd. Duh-huh. Minder te verwachten is het niet altijd even sterk gekwetter van den Marko, die bij momenten wel erg hard klinkt zoals Donald Duck. Nog minder te verwachten is het ronduit beschamend amateurisme enkele laatste nummers. De heren zijn oftewel potdoof, oftewel knalbegaaid. Wie weet dat een gitaar zes snaren heeft, hoort ook dat ze niet gestemd zijn hier. Schan-da-lig! Maar ik heb goed gekeken, ze komen van een split met Drowning the Light (nog zo een clown) en de “The dark embrace” EP. Releases die niet bepaald zijn uitgekomen in het demo tijdperk van de band (en dan nog). Nu ja, sinds ik Ville en co live heb mogen aanschouwen, vind ik dat niet zo verwonderlijk. Gelukkig wordt “The rebirth of a cursed existence” afgesloten met twee knallers van nummers die op elk vlak perfect zijn. Persoonlijk luister ik graag naar Sargeist, hoe voorspelbaar ze ook zijn. Maar zowel live als tijdens sommige opnames vallen ze door de mand en bewijzen ze dat ze overschat worden. Allé hup, doe maar een nieuw full album.

fLP: 75/100

Sargeist – The rebirth of a cursed existence (W.T.C. Records 2013)
1. Reaping with curses and plague
2. The rebirth of a cursed existence
3. Sinister glow of the funeral torches
4. Wraith messiah
5. Cursed be the flesh I have spared
6. Vorax obscurum
7. Black unholy happiness
8. The covenant rite
9. Dead ravens memory
10. Crimson wine
11. The dark embrace
12. The crown of burning stars
13. The moon growing colder
14. Nightmares and necromancy

Advertenties

Deafheaven – Sunbather

Post black metal, Amerikanen zijn er wild van,… Nadat Wolves in the Throne Room ons ermee opgezadeld heeft, lijkt een hele nieuwe scene als een paddenstoel uit de grond te schieten. Muzikaal houdt het gebeuren ergens midden tussen shoegaze, post-rock en black metal. Sfeer staat haast immer altijd centraal bij (echte) black metal bands en ook de meeste post black metal bands kunnen aardig wat ambiance oproepen. True! Maar blijkbaar lukt het niet altijd even goed om deze lijn door te trekken naar het totale aspect. Zo krijg je hipsters met het dik brilletje, houthakkershemd en fuckin’ lelijke roze hoezen, gewoon omdat dat cool zou zijn. “Sunbather” is roze gekleurd omdat het moet weergeven wat je ziet als je met je ogen dicht in de zon ligt en de stralen op je oogleden branden. Geeuw,… Amerikanen, they’ll never get it,… Het doet me denken aan mijn bezoek destijds naar San Francisco. Een restaurant (wat al zeldzaam lijkt te zijn) werd gezellig gemaakt door massa’s TL-lampen aan het plafond te hangen. Maar goed, we wijken af. De muziek! Sommige mensen kunnen naar muziek luisteren en het loskoppelen van de rest wat erbij komt kijken. Moet me ook lukken. “Sunbather” is Deafheaven (wie komt met zo een naam op de proppen eigenlijk) hun tweede langspeler en valt aardig te vergelijken met Wolves in the Throne Room, maar dan veel muzikaler. Daar waar de bosmannen er zodanig op losbeuken dat je in een trance geraakt, probeert Deafheaven de gevoelige snaar te raken door cleane mineurstukken te spelen (zoals in “Please remember”) of een pianoriedel te steken in o.a. “Irresistable”. Ook het aardige “Vertigo” start zeer muzikaal en ingetogen alsof komende van een ware post rock band, incluis massa’s delay op de gitaren en zeemzoetige tokkels. Meestal drukt de band het gaspedaal stevig in en doet dat niet onaardig. De uitgesponnen en open klinkende akkoorden klinken niet mis en komen tot hun recht in de zeer organische, maar toch krachtige wall of sound. Storend vind ik George Clarke’s zang. Zijn screams klinken alsof de brave man grieperig is en missen zowel kracht, karakter en haat. Nu goed ja, “Sunbather” valt niet helemaal tegen, maar is gewoonweg te hip. De plaat heeft zeker zijn momenten, maar de stroperige akkoordenschema’s zijn echt zaaddodend. Als ik wat in dit subgenre wil horen, zorgt Wolves in the Throne Room nog voor voldoende oorjaculaties. Een andere post black metal band, Celeste, eet Deafheaven met huid en haren op, alsook hun lelijke roze plaat. Het kan dus!

fLP 62/100

Deafheaven – Sunbather (Deathwish Inc. 2013)
1. Dream house
2. Irresistible
3. Sunbather
4. Please remember
5. Vertigo
6. Windows
7. The pecan tree

Hessian – Manégarmr

Het Church of Ra collectief schuift Hessian’s debuut “Manégarmr” (je weet wel; de noordse wolf die mensen opsmult en de maan als toetje erbij neemt) onder onze neus. Twee korte ep’tjes staan gemarkeerd op Hessian’s levenslijn en nu dus ziet hun debuut het levenslicht op het legendarische Southern Lord. De band zelf noemt Zweedse oerbands als Dismember en Entombed als hun grote voorbeelden, iets wat ik met heftig ja geknik beaam, afgaande van oud materiaal dat te horen is op the internets. Wie meent dit lomp geweld te mogen aanhoren op “Manégarmr” zal snel en heftig neen schudden. Hessian laat zich gemakkelijk onder een pet vangen en in een hokje proppen, want bij het aanvangen van “Ascension” schreeuwt het Italiaanse The Secret onmiddellijk “questa è la nostra!” Neen hoor, van plagiaat is zeker geen sprake, maar de parallellen zijn duidelijk merkbaar: Southern Lord, HM-2 buzzsound, snel spel en een hybride vorm van hardcore en metal (gaande van black tot – indeed – her en der wat Ikea oerdeath). “Plague monger” is zo een typisch kort hardcore nummertje, en het trage “Father of greed” is tergend slepend. In “Mother of light” komt Colin van Amenra nog eens zijn door merg een been gaand geschreeuw Hessian’s hardcore grunts afwisselen. In tegenstelling met hun povere live sound (ik miste echt een tweede gitaar om het geluid meer testikels te geven) klinkt het album als een betonmolen op amfetamines. Wat een beest! “Manégarmr” is een sterk debuut voor iedereen die Zweeds klinkende metalcore (oké voor iedereen?) kan bekoren. Als je een mix van The Secret, Trap Them, Celeste, Nails en consoorten weet te appreciëren, zal je met Hessian ook aan jouw trekken komen. Alleen; een full lp hoort langer dan 30 minuten te duren. Dank u.

fLP: 71/100

Hessian – Manégarmr (Southern Lord 2013)
1. Ascension
2. Serpent’s whisper
3. Mourn the world of man
4. Plague monger
5. Father of greed
6. Vamacara
7. Swallowing nails
8. Hollowe eyes
9. Manegarmr
10. Mother of light

Bones – Verre van plat en testikelloos

De jonge geweldenaars van ons eigen Bones heeft een knaller van een demo losgelaten op de mensheid. Hun old school death metal staat als een huis en het is dan ook niet meer dan logisch dat Viktor en de zijnen aan een spervuur van vragen onderworpen werden. Read! (fLP)

375084_190429107776966_667956762_n

Bones is een nieuwe band; geen onnozele biografievragen, maar vertel eens: waarvan kunnen we de bandleden van Bones kennen?
Viktor (drums): Stef is actief in Alcoholic Nightmare, Jeroen heeft gespeeld bij Koester, Lukas is een all-rounder en speelt of speelde in zulke uiteenlopende bands als De Vettige Wijven, Anxiety Disorder, Slow Puncture,… Ikzelf heb gedrumd bij Goat Torment, live bij Toorn en nog een reeks andere, minder interessante dingen.

Jullie hebben zopas jullie eerste demo uitgebracht. …op cassette! For godsake why? Waarom op tape? En gaat het nog op een ander formaat uitkomen?
Viktor: Er zijn momenteel geen plannen om de demo op een ander formaat uit te brengen. Tenzij er een label komt met een interessant voorstel zal dit waarschijnlijk ook nooit gebeuren.

Lukas (bas): Ik heb een roze walkman. Redenen te over.

De sound op “Demo 2013” is rauw, eerlijk en direct. Geen fancy opsmuk, maar zoals het echt klinkt. Hoe belangrijk is zo een productie voor jullie? Jij als producer zou er wellicht in no time een mooie afgelikte topproductie van kunnen maken. Toch?
Viktor: Voor een mooie en afgelikte topproductie is mijn studio (en mijn ervaring) niet toereikend, maar het is waar dat ik het allemaal veel properder zou kunnen maken. Dat is echter niet de Bones sound. Sfeer staat bij Bones absoluut op de eerste plaats en die kunnen wij veel beter neerzetten door gewoon live samen de nummers te spelen. Dat zorgt ook voor veel meer energie tijdens de opnames. We hebben de demo eerst proper proberen op te nemen, de drums apart met een shitload aan micro’s, daarna gitaren, maar we waren totaal niet tevreden over deze sound, het klonk plat en testikelloos. Toen we het live opnamen met slechts een aantal micro’s kwam de sound bijna uit zichzelf tot stand.

Lukas: De demo heeft cojones, en dat is het enige dat telt, want het is een demo. Ik vind het beestig klinken: als er niets is om je achter te verbergen moet de muziek goed zijn.

Jeroen (gitaar/zang): Precies, een afgelikte productie is wel het laatste dat we willen. We spelen death metal godmiljaar, sfeer en energie zijn alles zoals Viktor zegt. Wat micro’s hier en daar en gewoon fucking rakken, primitief en gewelddadig. Dit zorgt er ook voor dat we strak staan als we moeten optreden, iedereen is op elkander ingespeeld.

Met bands als Torturerama, Massive Assault, Bones, Funeral Whore en Disinterred lijkt oude Zweedse death metal relatief weer in bloei te staan in de Lage Landen. Vanwaar de revival?
Viktor: Good music never dies! In België is er de laatste jaren vooral deathcore geweest dus ik ben blij met deze golf van meer old school-geïnspireerde death metal.

Jullie zijn vrij jonge snaken en ik veronderstel dat jullie er niet bij waren ten tijde van “Left hand path” en “Like an everflowing stream“. Lijkt het zo niet teveel op “graag willen zijn zoals de helden van destijds”? Ben je niet bang dat het een trend is in de negatieve betekenis van het woord?
Viktor: We baseren ons niet enkel op de grote death metal kolossen van vroeger, maar ook op veel andere en nieuwe muziek. Iedereen in de band luistert ook naar zeer uiteenlopende genres. Ik ben bijvoorbeeld zeker niet het meest geïnspireerd door de oude Zweedse death metal bands, maar eerder door meer atmosferische muziek: Necros Christos, Grave Miasma, Summoning, Enslaved, … ook al komt dit niet noodzakelijk altijd duidelijk naar voor in Bones. Ik vind zelf een groot deel van de Zweedse death metal revival redundant. Het is pas als je het voorgaande neemt en daar je eigen ding mee doet, dat je waardevolle muziek maakt, anders is het maar afkoken van een formule. Ik heb het gevoel dat we juist bezig zijn met Bones, we proberen buiten vooropgelegde lijnen van stijlconventies te kleuren en vooral volledig ons eigen ding te doen, ons niet laten leiden door wat anderen denken of verwachten. Ook met onze sound proberen we niet zomaar de gemakkelijke route te nemen en het geluid van andere bands klakkeloos over te nemen. Na één demo kunnen we moeilijk zeggen dat we onze eigen sound al gevonden hebben, maar we zijn er zeker naartoe aan het werken. Voor ons geen Boss HM-2. Wat denk ik spreekt voor ons is dat iedereen andere invloeden herkent in onze muziek. Veel mensen komen naar ons en zeggen: vette [insert favourite band here] invloeden man! Dat zijn dan vaak bands waar wij zelf totaal niet aan gedacht hebben.

Lukas: Indeed, ik vind het vreemd dat die vergelijking naar Entombed zo regelmatig naar boven komt. I love that shit to death, maar voor mij is Bones, terwijl het uiteraard constant refereert naar a simpler time in death metal, gewoon Bones. En die HM-2 sound, waar ik echter nog steeds zo geil als een snotneus van sta, komt trouwens beter tot zijn recht bij de hybrides: Southern Lord’s Trap Them, Black Breath, Nails,…; deze gebruiken die klassieke sound om extra punch en compressie aan hun heerlijk spastische hc-punk/metal/grind crossover te geven. Bones haalt de buzzsaw echter uit de handen van de dudes die er in spelen, niet uit een doos. En dan nog man, fuck, ik hoor zoveel vergelijkingen; Entombed, Autopsy, overlaatst Abscess en Necrophagia…. Which is nice, dat betekent dat mensen er in horen wat ze willen horen.

Jeroen: Volledig akkoord met wat Lukas & Viktor zeggen, er mag dan wel hernieuwde aandacht zijn voor death metal wereldwijd, maar die gaat wat mij betreft wel een pak verder dan enkel de Zweedse, en van een ‘revival’ is niet echt sprake vind ik. Plus het is echt niet alsof we collectief zoiets hadden van “He, Zweedse death is terug in, doen we mee?“. Bones heeft niks met zo’n onzin te maken, we zijn geen tribute band, we zijn allemaal al lang bezig met muziek te maken, op een eerlijke manier. Bones is heel natuurlijk gegroeid, we doen ons ding, we hebben vaak heel uiteenlopende muzikale smaken onderling, en die komen samen in onze nummers. We proberen niet een bepaalde sound te emuleren, we gaan ons niet baseren op specifieke albums, we gaan niks forceren. Gewoon vuile death uit het hart, tot op het bot. Plus ik heb een fucking Peavey 5150 man, waarvoor heb ik in godsnaam een HM-2 nodig?

Onlangs hebben jullie je eerste show gespeeld. Vertel! Hoe was het?
Viktor: Het was weeral bijna 3 jaar geleden dat ik nog eens op de planken stond dus het was heel erg plezant. De set ging vlot, zelfs ondanks logistieke problemen met het opstellen van de drums (veel te klein drumpodium). We proberen live met veel overgave te spelen omdat onze muziek ons nu eenmaal veel energie geeft en dat wrijft hopelijk wel af op het publiek. Ik kreeg tijdens en na het optreden het gevoel dat de meesten het goed vonden.

Lukas: Tweede show ook, ondertussen, met Master en Sonne Adam. Fuck, wat een vibe, man!

Jeroen: Bij mij was het ook al bijkans twee jaar geleden dat ik nog eens had opgetreden dus het deed extra deugd om m’n gitaar aan gort te rammen. Tweede show was ook fucking vet, alles kapot!! Heerlijke vortex van chaos en vernietiging AAARGHH!!

Er staat nog een show gepland in De Antifa-Brick. Zijn jullie niet bang daardoor in een politieke hoek gestopt te worden? Trouwens, Antifa doet voor de metalwereld meer fout dan goed, heb ik de indruk.
Viktor: Bones is apolitiek. Ik persoonlijk ben ook geen fan van de Antifa-beweging. Dat ligt niet aan de organisatie of de idee achter de beweging, maar zoals altijd aan de (meeste) mensen die ertoe behoren. Idioten die sommige zaken tot in het extreme doortrekken zodat ze zelf meer fascist worden dan de mensen/bands die ze willen boycotten. We hadden nog geen show in Antwerpen, de organisator is een vriend van twee bandleden en de andere bands zijn de moeite om het podium mee te delen: dat zijn de redenen waarom we dit optreden doen, niet een of andere politieke boodschap.

Lukas: Politiek is compleet het tegenovergestelde van rock n’ roll. En, daar wij gaarne een potje rocken, geef ik eveneens geen fluit om wie/wat/waar/wanneer/hoe/waarom. Ik steun de Antifa-brick in wat ze doen op dat gebied: een podium bieden voor zij die het wensen te gebruiken. De Britse bands Meatpacker en Merciless Precision zijn fucking cool en zijn coole dudes tout cours, GFR schopt allerhande reet, who gives a fuck dat die crusties voedselpakketten en verschuiling voor de daklozen voorzien? (Those bastards?!)

Jeroen: Links of rechts, extremismen ontmoeten elkander in hun fanatisme sneller dan men denkt. Ik mag er dan wel bepaalde gedachtegangen of politieke voorkeuren op nahouden, maar die gaan nooit ofte nimmer doorsijpelen in Bones. Ieder zijn mening maar wat Bones betreft is het metal of death, en gedaan godverdomme.

Van welke bands zijn jullie helemaal weg?
Viktor: Ik luister naar zeer uiteenlopende muziekgenres. In death metal spreek ik voor mezelf (en ook Jeroen denk ik) als ik zeg dat Grave Miasma (ADDERGEBROED: hopelijk stopt de komende tour met Necros Christos ook in de buurt) momenteel veruit de meest interessante, actieve band is. Huidige favorieten: Frank Zappa, Fleetwood Mac, Pink Floyd, King Crimson, Camel, Mono, Necros Christos, Summoning, Tiamat, Enslaved, Tenhi, Verminous, Kaamos, Morbus Chron, Absu,…

Lukas: Ik ga de overkill beperken door te zeggen wat nu in m’n afspeellijst staat: Zola Jesus’ The Spoils, Black Mountain’s Tyrants, B.Ö.C.’s eerste en wat Sabbath Assembly. Geen metal vandaag, dat gebeurt.

Jeroen: Fucking Grave Miasma man, aarhghgh! Wat een band! Gezien op Killtown in 2011 en de zaal vermorzeld verlaten, subliem! Mijn favoriete band is wellicht Darkthrone in alle periodes, vooral in het begin, buiten een aantal kakplaten vlak voor The Cult is Alive (UH!). Momenteel draait er hier veel Morbid Angel, Amebix, Negative Plane en Dark Castle.

Je liet onlangs wat vallen over een vinyl release. Doe het maar eens uit de doeken hier
Viktor: Er staat nog niets vast dus ik kan nog niets officieel bevestigen. Een geweldig death metal label heeft echter interesse getoond in ons nadat ze de demo ter ore kregen. Ze hebben dan ook gezegd dat ze eventueel met ons willen samenwerken aan een volgende release. We nemen het tweede weekend van juni (6-8/6) vier nieuwe nummers op. Wat er uiteindelijk van deze nummers komt zullen we dan wel zien, dat is nu nog onmogelijk om met zekerheid te zeggen. Wel kan ik zeggen dat die vier nummers samen ongeveer 20 minuten lang zullen zijn en de volgende titels meekregen: “Awaiting rebirth”, “Blight upon sodom”, “Envoys to Arrata” en “Protoplasmic entities”.

Koester-en (wie heeft’em?) jullie speciale toekomstplannen? Is daar een groot plan waar jullie met Bones willen staan in pakweg 15 jaren?
Viktor: Specifieke doelen hebben we niet, buiten goeie muziek maken. Als andere mensen deze muziek goed vinden en ons helpen met shows/releases of zelfs gewoon door onze rommel te kopen en te laten horen aan hun vrienden, dan zijn wij al meer dan content. Als er echter totaal geen reactie komt of iedereen vindt het oerslecht, dan zouden we nog blijven doordoen, zo lang we maar de muziek maken die WIJ willen maken zal Bones altijd blijven gaan denk ik.
We zoeken in ieder geval wel in de nabije toekomst een volgende release uit te brengen en nog veel meer optredens te doen.

Jeroen: Er is geen masterplan, hoewel we naast nieuwe releases een kleine tour in de toekomst wel zien zitten. Voor de rest gewoon muziek blijven maken vanuit het hart en blijven groeien als band. Ugh!!

Goat Torment – Laat alles zijn gang gaan

Het was jaren geleden dat ik nog oersimpele black-death wist te appreciëren. Kabaal zoals Beherit en Blasphemy was al lang uit mijn gehoorgangen verjaagd. Todat ons eigen Goat Torment op de proppen kwam met een ijzersterk debuut “Dominande tenebrae”. Hierover en nog veel meer wordt uit de doeken gedaan door bezieler van het eerste uur: de heer Kwel. (fLP)

7295608538_1a83a2d29b_z
Vorig jaar heeft zanger-bassist Guust jullie verlaten. Dat kwam als een verrassing, aangezien hij toch wel het gezicht van de band was. Wat heeft eigenlijk tot de breuk geleid?
Om te beginnen hebben KJ (ADDERGEBROED: Guust) en ik de band samen opgericht. Er zijn verschillende redenen waarom ik besloten heb hem uit de band te zetten. We hadden wat persoonlijke problemen met elkaar, maar dit is helemaal niet de oorzaak. Problemen waren op muzikaal vlak. Als iemand praat over hoe goed zijn band is, maar er eigenlijk bijna nooit iets voor gedaan heeft, begin ik me toch al vragen te stellen wat de bedoeling is van een band? Om erdoor een grotere naam te krijgen (als persoon)? En als je nog geen instrument kan spelen moet je al helemaal niets beginnen, iedereen kan bas spelen op 1 snaar. In de studio heb ik zelf altijd alle baslijnen opgenomen. Kortom, als ik over muziek wilde praten (ik bedoel hiermee: nummers maken, alles in elkaar steken,…) kon ik niet met hem praten, want hij had er geen verstand van. Als je blijft zeggen meer te oefenen thuis, maar ziet dat 2 maanden later het niveau nog altijd hetzelfde is, wel… Je kan geen kansen blijven geven. Op een bepaald moment is/was mijn geduld dan ook over.

Zelf had ik nog niet eens door dat “Dominande Tenebrae” uit was. Wellicht komt dat doordat het Duitse Amor Fati Productions een erg klein label is. Waren er nog andere kandidaten om de plaat uit te brengen? En waarom kozen jullie precies voor Amor Fati Productions?
Dominande Tenebrae” is uit sinds februari, begin dit jaar. Eerst op tape en cd en een maand later ook op lp. Amor Fati is inderdaad een kleiner label, maar als hij iets uitbrengt, krijgt je ook de volle 100% steun van hem. En ik denk dat is wat een label moet doen. Er waren nog andere kandidaten die het wilden uitbrengen, maar ik ben bij Amor Fati gebleven, daar we een mooie deal hadden, en het label tevens beter bij ons paste.

Goat Torment lijkt, met de steun van jullie label, meer en meer aftrek te vinden bij de Teutonen. Waar zien jullie het verhaal eindigen?
Wij doen ons ding en we zien wel waar we eindigen. Ik wil niets forceren, pushen, of heb niet het gedacht om ik-weet-niet-waar te staan op een podium. We laten gewoon alles z’n gang gaan. Ik wil geen band zijn die op een jaar alles heeft en alles krijgt, en 2 jaar later hoor je niets meer. Het belangrijkste is dat we doen wat we willen doen.

Jullie werken live met Rogier (ex-Bethlehem, Hell Militia & Weltbrand) op bas en Sebastian op tweede gitaar. Het is de bedoeling dat beide heren actief blijven in Goat Torment? Of is er een bepaalde reden dat het geen vaste leden zijn (ze hebben ook niet bijgedragen aan de opnames van “Dominande Tenebrae“)?
Rogier doet inderdaad live bas, Seb heeft 3 gigs gedaan vorig jaar, maar hij blijft niet als vast lid. Nu hebben we Nornagest die de 2de gitaar live doet. Die 2 blijven – in overleg met hun van tevoren – vaste live members bij ons (en zover dat onze agenda niet overlapt met die van Hell Militia/Enthroned). Er is zeker een reden waarom ze niet vast zijn. Nadat we KJ uit de band hebben gezet, waren S. en ik op zoek naar een nieuwe bassist. Na enkele repetities met 2, hadden we besloten dat het eigenlijk veel makkelijker gaat met 2. Met hoe meer je bent, hoe meer meningen je hebt, hoe meer problemen,… Dus tot nu zie ik alleen maar iets positief om met 2 door te gaan.

Jullie hebben al eens op Deathkult Open Air gestaan en heel wat prestigieuze optredens in binnen- en buitenland op de teller staan. Het gaat precies erg lekker! Zit er nog wat moois aan te komen? Is Goat Torment eigenlijk ooit van plan te touren?
Begin juli hebben we nog een optreden met Von (ADDERGEBROED: en Svartidaudi + Hell Militia) op de planning staan ergens in het zuiden van Duitsland. Verder is er nog niets dat vast staat. Het label wil wel een mini tour organiseren (4 dagen), maar daarvoor hebben we nog geen exacte datum gekregen. Voor volgend jaar hebben we wel al een aantal mooie dingen vastliggen, maar daar vertel ik voorlopig nog niets over.

Jullie zijn naar de Blackout Studio in Brussel getrokken. Jeremy (bassist in Enthroned) zat achter de knoppen en hij heeft uitstekend werk verricht. Ik vind het geheel echter iets te steriel en zuiver klinken, terwijl bij dit soort teringherrie het best wel organisch en chaotisch mag klinken. Wat vinden jullie daarvan?
Steriel en zuiver? Daar spreek ik je tegen! Oké, ik weet dat sommige mensen een onzuivere war-sound hadden verwacht van ons, maar dat wilden we niet met dit album, we wilden een iets wat zuivere klank maar ook niet té. Het klinkt nog steeds smerig en chaotisch zoals het nu is, als je het mij vraagt.

De andere snarenplukker van Enthroned, Olivier, verzorgde het voortreffelijke artwork, maar ik heb geen idee wat het moet voorstellen. Enlighten me!
Wat je ziet, is een gekroond beest, met een pauselijke tiara. Dit dier stelt de perfectie voor in zijn monsterlijke verschijning, namelijk “gevaarlijk”. Het toont ook de associatie aan van de 4 elementen. Het beest heeft 4 poten van landdieren (aarde), klauwen van vogels (lucht), het spuwt vuur (vuur), en is bedekt met schubben (water). Kwik, zwavel en zout zijn vertegenwoordigd met hun symbolen in de driehoek rond de cirkel van de mantra, waarvan de nek stijgt naar een 6 puntige ster (zie je niet op de cd cover): het symbool van de perfecte combinatie. Boven de symbolen van kwik, zwavel en zout vind je de tekens van de dierenriem.

Hoe belangrijk is imago voor een band als Goat Torment?
Het imago van de band is heel belangrijk, dit is een boodschap (die ook persoonlijk is) die we aan het publiek willen meedelen.

De naam Enthroned is al enkele keren gevallen. Mij werd ook eens gezegd dat Goat Torment een saaiere en meer logge kopie is van onze Belgische black metaltrots. Wat vinden jullie van die opmerking?
Hahaha, sorry maar nu moet ik wel lachen. Ik denk dat die persoon Enthroned helemaal niet goed kent dan. Het is niet omdat Nornagest live gitaar doet, Phorgath ons album heeft opgenomen in de Blackout Multimedia, en Neraath ons artwork gedaan heeft, dat we een cheap Enthroned rip-off zijn. Dit is trouwens de eerste keer dat ik dit hoor. Ik heb helemaal niets tegen kritiek, maar dit vind ik wel een goeie!

Tenslotte, toen ik een jaar of 15 was, had je Beherit, Bestial Summoning en Blasphemy die verantwoordelijk waren voor de grootste ketelherrie. Jaren heb ik het genre helemaal links laten liggen totdat ik recent terug wat oppikte: Teitanblood, Grave Miasma, Wrathprayer,.. Zeg eens, kennen jullie enkele niet voor de hand liggende voorbeelden in hetzelfde genre als Goat Torment?
Wat me inspireerde was voor Goat Torment was: Demoncy (“Joined in darkness”, en “Enthroned is the night”), Black Witchery, Truppensturm, Necros Christos, Impaled Nazarene,…

The Black Heart Rebellion – Har nevo

Het vriendenclubje van Amenra wordt bevallig “The church of Ra” genoemd en wekte meermaals mijn nieuwsgierigheid. Lid Hessian kon me (live) alvast niet overtuigen, ook al komt hun debuut dit jaar uit op het (nu ja) legendarische Southern Lord Records. Maar Oathbreaker daarentegen stond wel zijn mannetje/vrouwtje. Op naar TBHR dan maar! Een korte internetlezing verduidelijkt dat dit collectief al een heuse reputatie heeft en al meermaals zijn kunsten getoond heeft in ondermeer het Land van de Rijzende Zon. “Har nevo” is dan ook, naast enkele splits met o.a. Amenra, TBHR’s 3de langspeler. De cd heeft een mooie gouden kleur (beide zijden), evenals de rest van het boekje. Zelfs de binnenkant van de slipcase is goud gekleurd. Mooi zo! De vraag is als ik echt goud in handen heb? TBHR laat zich moeilijk in een hokje duwen en luistert zeer moeilijk weg. Opener “Avraham” wordt gekenmerkt door hyperventilerende zangerlijnen (die me een beetje aan de mighty Nemtheanga doen denken – wie? opzoeken hufters) en een groot aanbod van toeters en bellen. Dat laatste vormt trouwens een rode draad doorheen “Har nevo”. De band is niet vies van een muzikaal experimentje meer of minder en kiest zelden voor de meest rechtlijnige oplossing. “The woods I run from” ligt wel lekker in het gehoord en doet erg post-rock-ish aan en wordt opgevolgd door het heerlijk ingetogen “Circle”. De drang om anders te willen zijn blijft echter de kop opduiken in zowel hun kunstzinnige opvatting inzake artwork, posters en hun avant-garde klinkende muziek. Ik denk dan dadelijk aan rukblaadjes (figuurlijk) zoals de Humo, jambe hippies en geitenwollensokkenaanhangers van Groen! Niet veel goeds dus,… Toch weet ik de originele aanpak ergens wel te appreciëren. In “Ein avdat” passeren een hoop gasten, waaronder de (het schijnt zo) bekende An Pierlé, maar dat zal de gemiddelde metalhead worst wezen. De plaat heeft hier nu al menig maal de living geteisterd en groeit iedere keer beetje bij beetje. Het blijft echter zo moeilijk te verteren om er een eenzijdige mening over te vormen. Dus, “Har nevo”; de pluspunten: originele aanpak & lekkere percussie. De minpunten: zwakke zang en te opvallende drang om speciaal te zijn.

fLP: 68/100

The Black Heart Rebellion – Har nevo (ConSouling Sounds 2013)
1. Avraham
2. The woods I run from
3. Circle
4. Animalesque
5. Crawling low & eating dust
6. Ein avdat
7. Gold & myrrh
8. Into the land of another