Deafheaven – Sunbather

Post black metal, Amerikanen zijn er wild van,… Nadat Wolves in the Throne Room ons ermee opgezadeld heeft, lijkt een hele nieuwe scene als een paddenstoel uit de grond te schieten. Muzikaal houdt het gebeuren ergens midden tussen shoegaze, post-rock en black metal. Sfeer staat haast immer altijd centraal bij (echte) black metal bands en ook de meeste post black metal bands kunnen aardig wat ambiance oproepen. True! Maar blijkbaar lukt het niet altijd even goed om deze lijn door te trekken naar het totale aspect. Zo krijg je hipsters met het dik brilletje, houthakkershemd en fuckin’ lelijke roze hoezen, gewoon omdat dat cool zou zijn. “Sunbather” is roze gekleurd omdat het moet weergeven wat je ziet als je met je ogen dicht in de zon ligt en de stralen op je oogleden branden. Geeuw,… Amerikanen, they’ll never get it,… Het doet me denken aan mijn bezoek destijds naar San Francisco. Een restaurant (wat al zeldzaam lijkt te zijn) werd gezellig gemaakt door massa’s TL-lampen aan het plafond te hangen. Maar goed, we wijken af. De muziek! Sommige mensen kunnen naar muziek luisteren en het loskoppelen van de rest wat erbij komt kijken. Moet me ook lukken. “Sunbather” is Deafheaven (wie komt met zo een naam op de proppen eigenlijk) hun tweede langspeler en valt aardig te vergelijken met Wolves in the Throne Room, maar dan veel muzikaler. Daar waar de bosmannen er zodanig op losbeuken dat je in een trance geraakt, probeert Deafheaven de gevoelige snaar te raken door cleane mineurstukken te spelen (zoals in “Please remember”) of een pianoriedel te steken in o.a. “Irresistable”. Ook het aardige “Vertigo” start zeer muzikaal en ingetogen alsof komende van een ware post rock band, incluis massa’s delay op de gitaren en zeemzoetige tokkels. Meestal drukt de band het gaspedaal stevig in en doet dat niet onaardig. De uitgesponnen en open klinkende akkoorden klinken niet mis en komen tot hun recht in de zeer organische, maar toch krachtige wall of sound. Storend vind ik George Clarke’s zang. Zijn screams klinken alsof de brave man grieperig is en missen zowel kracht, karakter en haat. Nu goed ja, “Sunbather” valt niet helemaal tegen, maar is gewoonweg te hip. De plaat heeft zeker zijn momenten, maar de stroperige akkoordenschema’s zijn echt zaaddodend. Als ik wat in dit subgenre wil horen, zorgt Wolves in the Throne Room nog voor voldoende oorjaculaties. Een andere post black metal band, Celeste, eet Deafheaven met huid en haren op, alsook hun lelijke roze plaat. Het kan dus!

fLP 62/100

Deafheaven – Sunbather (Deathwish Inc. 2013)
1. Dream house
2. Irresistible
3. Sunbather
4. Please remember
5. Vertigo
6. Windows
7. The pecan tree

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s