Helrunar/ Árstíðir Lífsins – Fragments

Destijds ontdekte ik met argusogen Helrunar. Toen ik heel wat jaren geleden “Baldr ok íss” (hun tweede langspeler) moest bespreken, was ik er niet wild van. Zoals vaak was het album duidelijk van Duitse makelij zoals de regels het beschrijven: (hoofdzakelijk) gekrijs in de moedertaal en degelijke, doch middelmatige muziek die heel goed in het gehoor ligt, maar redelijk snel gaat vervelen. Ook het naar Ijsland uitgeweken Árstíðir Lífsins had hetzelfde broertje dood. Om eerlijk te zijn, moet ik toegeven dat ik hun voorgaande werk tamelijk saai vind. Hun uitgesponnen black metal met folklore leek oneindig te duren. Voor Helrunar kwam het keerpunt toen dubbelaar “Sól” het levenslicht zag. Na meerdere beurten werd ik gevangen door de loodzware klanken die keer op keer aan terrein wonnen. Ondertussen behoort de band zelfs tot mijn topfavorieten. Met veel enthousiasme keek ik uit naar de split tussen beide bands, zeker naar het Helrunar gedeelte, dat “Odyssey” van Homer (neen, niet Simpson) bezingt. De lange track (een kwartier) begint fenomenaal met een rustige golfslag en een betoverende sirene. Na een akoestische sfeerschepping barst de hel los. “Wein für Polyphem” is relatief up tempo als je de “Sól” dubbelaar gewend bent, al drukt Helrunar het gaspedaal vaker in op eerdere releases. Zoals immer is het gitaarwerk simpel, sfeervol en heavy as hell. Verdorie, wat kan Markus Stock zijn producties loodzwaar laten klinken. Zoals haast al zijn studiowerk klinkt ook hier de basdrum vermorzelend en tevens erg organisch. Wie “Sól” weet te appreciëren, smaakt dit nummer zeker ook. Meer dan voordien bepaalt de zang de sfeer en variatie. De koorzang tijdens de Griekse intro (en ook later in het nummer) past perfect en alle vocale afwisseling die je in “Wein für Polyphem” hoort, is van topkwaliteit. Ook al klinkt Helrunar erg bekend in de oren, het is niet voor de hand liggend een gelijkaardige artiest te vinden. Árstíðir Lífsins topt de lengte van zijn voorganger en klokt af op bijna 20 minuten. Zoals immer doceren Stefan en vrienden een lesje noordse geschiedenis in het oud Noors. “Vindsvalarmál” start ook rustig met heel wat violen en andere strijkers, iets wat Árstíðir Lífsins vaker doet. Eens het nummer echt begint, ligt het tempo tamelijk hoog en weerklinkt het ziekelijk geschreeuw van Jorge (Drautran – Doe nog eens wat luierikken!) afwisselend met ene Marcel die ook in één of ander Duits bandje speelt. Nog meer dan bij Helrunar is er een massa aan afwisseling in de gezangen. Het moet gezegd worden: met dit nummer veegt Árstíðir Lífsins alle twijfel die ik in het verladen had van de kaart. Ondanks de lange speelduur verveelt het geen moment. Wanneer de violen opnieuw toewerken naar een climax, volgt deze niet, maar wel het einde van toch wel een heel sterke split. Beide bands vullen elkaar perfect aan. Zowel muzikaal, inhoudelijk, geluidstechnisch en visueel. Lupus Lounge en Ván Records hebben er een simpel ogende, maar erg mooie digipack van gemaakt. Alleen, verspil toch geen 2 cd’s hieraan. Verdorie, als je in de sfeer van één nummer bent, moet je een nieuwe schijfje insteken om het andere te horen, terwijl beide perfect samen gaan. Het zou zelfs ecologisch en economisch verantwoord zijn! Fuck materialism, weet je!

fLP: 90/100

Helrunar/ Árstíðir Lífsins – Fragments (A myhtological excavation) (Lupus Lounge/Ván Records 2013)
1. Wein für Polyphem
2. Vindsvalarmál

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s