Maand: september 2013

Carpe Noctem – In terra profugus

Ijsland en black metal. Dan denken we onvermijdbaar aan Svartidauði. Mijn hoofd eraf als deze vergelijking niet in elke bespreking van Carpe Noctems debuut “In terra profugus” voortkomt. Want niet alleen hun afkomst delen ze met team Þórir, ook hun voorliefde voor obscure dissonante black metal. Louter verwijzen naar Svartidauði is verwijzen is Deathspell Omega oneer aandoen, aangezien “First prayer” al eens gerecycleerd werd door die andere band. Met heel veel grote woorden beschrijft de promosheet Carpe Noctem als een van Ijslands grootste black metalacts. Nu goed, de scene daar stelt geen hol voor, maar dan nog is deze grootspraak niet nodig. Carpe Noctem haalt niet het niveau van beide bands eerder vernoemd hierboven. Ze spelen weliswaar goed onderbouwde nummers, maar vaak overstijgen ze niet de grijze middelmaat. Uitschieter is wat mij betreft “VITRIOL”, zijnde nummer 3. Zij noemen het nummer 1, want, ik kopieer het Engels (dat bekt beter): “the order of the songs count down at first, and then upwards, signifying the initial descent into the earth, into the dream or afterlife, and the subsequent transformation and resurrection”. Weer onnodige grootspraak. “VITRIOL” was dan ook het nummer dat me deed watertandend deed verlangen meer te horen. Het obscuur sfeertje is alom vertegenwoordigd op “In terra profugus”, doch zijn er heus wat death metalinvloeden te horen, zoals de upbeat drumstukken in “Metamorphoses maleficarum”. En ook de sound leunt meer aan bij death metal. Op zich is “In terra profugus” geen onaardig schijfje, maar waarom naar de B-kant van Svartidauði luisteren? Ik had wat meer verwacht.

FLP: 79/100

Carpe Noctem – In terra profugus (Code666 2013)
1. III. Odium somniferum
2. II. Ars moriendi
3. I. VITRIOL
4. II. Metamorphoses maleficarum
5. III. Hostis humani generis

Advertenties

The Ruins of Beverast – Blood vaults

Deze band is de reden dat ik Ván Records begonnen ben”, aldus de grote man achter het kwalitatieve label. Een opmerking die als een paal boven water staat, aangezien The Ruins of Beverast garant staat voor een hoogstaande mix van allerlei donkere tonen. Zo ook album nummer 4, vrolijk getiteld: “Blood vaults – The blazing gospel of Heinrich Kramer”. U zegt Heinrich wie? Een Duitse celebrity die onder zijn artiestennaam Henricus Institor joeg op heksen en in de 15de eeuw de bestseller “Malleus Maleficarum” (Latijn voor heksenhamer) uitbracht. Nu weet u meteen waarover deze prachtschijf gaat. En een prachtschijf is het ook! De hype rond The Ruins of Beverast neem grote(re) proporties aan, maar is uitermate gegrond. Als geen ander weet bezieler (en tevens enig bandlid) Alexander von Meilenwald een aardezwart en behoorlijk claustrofobisch sfeertje neer te zetten. Naar waarden en normen zou je het werk van The Ruins of Beverast als black metal kunnen bestempelen, maar muzikaal zorgen een diepe grunt, laaggestemde gitaren en een regelmatig terug geschroefd tempo ervoor dat voorgaande stempel de lading niet echt dekt. Bon, het is een pluspunt dat de band zich niet dadelijk laat categoriseren, originaliteit troef! Opener “Malefica” start hypnotiserend met bezwerende koorzang gevolgd door kurkdroog gitaargedreun. Onmiddellijk zuigt “Blood vaults” je op om enkele nummers later wakker te worden met een bedrukt gevoel. Zoals ook Triptykon dat kan, weet “Ornaments on malice” de sfeer erg beklemmend te maken. En nu we toch namen noemen, wil ik Esoteric vermelden als vergelijkpunt bij sommige trancestukken. Maar The Ruins of Beverast klinkt vooral als The Ruins of Beverast. Al hun albums passen bij elkaar en deze is niet anders. Al ligt hier meer nadruk om samples en vocale effecten. Vaak verknipt een filter de zanglijnen zodat ze erg sci-fi klinken. Ik vind het schitterend, maar Joey DeMaio zal het wellicht niet snappen. Het enige zwakke punt is de lengte van het album. Less is more. Na een uurtje zit ik erdoor en snak ik naar wat levensvreugde. Het komende half uur dat daarna volgt durft wel eens vervelen, vooral omdat de sterkste nummers vooraan staan. En ook nog deze kleine opmerking: als je als label zoveel moeite steekt in een originele verpakking (zowel op vinyl als de cd), moet je toch erover waken dat het kleinood technisch helemaal in orde is. Vormgeving is altijd al een hekelpunt geweest bij The Ruins of Beverast. Deze keer mag het artwork dan wel snor zitten, een deel van de teksten is afgedrukt in het bruin… Op een bruine achtergrond. Komaan! Maar laten we niet flauw doen, “Blood vaults – The blazing gospel of Heinrich Kramer” (nog een keertje helemaal) maait zowat alle andere uitgaven dit jaar van de baan. Het is gewoonweg een superplaat met een unieke sfeer die de band live ook weer neer te zetten. Korte samenvatting van deze review: kopen.

FLP: 96/100

The Ruins of Beverast – Blood vaults (Ván Records 2013)
1. Apologia
2. Daemon
3. Malefica
4. Ornaments on malice
5. Spires, the wailing city
6. A failed exorcism
7. Trial
8. Ordeal
9. Monument