Maand: oktober 2013

Cult of Luna – Vertikal II

Het heerschap Persson wist tijdens Hellfest te vertellen dat elk jaar wat nieuws uitbrengen de muzikale kwaliteit niet ten goede zou komen. Hoewel Cult of Luna 5 jaren heeft gelaten tussen de laatste 2 langspelers, verschijnt er dit jaar een dubbel aan releases. Eerder dit jaar bewees “Vertikal” al dat de band op eenzame hoogte staat en “Vertikal II” onderstreept dit nogmaals. De 4 tracks op deze mini zijn eerder niet uitgebracht en stammen uit dezelfde periode dat “Vertikal” ingeblikt werd. Geen nood, dit zijn geen opvullertjes, maar beresterke prachtnummers dit voortborduren om de minimalistische inslag die ook grote broer kenmerkte. “ORO” is erg ingetogen en sfeervol. “Light chaser” klinkt dan weer meer machinaal door de computergeluiden die lijken weggelopen uit een jaren tachtig computerspelletje. De muzikale lagen zwellen dik op en steeds meer valt er wat te ontdekken. Justin “Godflesh” Broadrick verzorgt een erg poppy klinkende remix van “Vicarious redemption”. Jammer dat dit nummer niet terug te vinden is op de vinylversie. Ik snap niet goed waarom niet eigenlijk. En nu we toch aan het zaniken zijn; Cult of Luna zou eens werk mogen maken van fatsoenlijk artwork en dito verpakkingen. Een lousy digifile stelt toch niks voor? Maar er toch wat moois van! Soit, “Vertikal II” dekt de lading van muziek volledig en Cult of Luna geeft alle andere bands het kijken na. Als geen ander weten ze loeiharde sludge te combineren met erg sferische elementen kenmerkend voor post-rock en ambient. Hulde!

FLP: 95/100

Cult of Luna – Vertikal II (Indie Recordings 2013)
1. ORO
2. Light chaser
3. Shun the mask
4. Vicarious redemption

Gehenna – Unravel

Groot was mijn vreugde toen een tijdje geleden werd aangekondigd dat het Noorse Gehenna van de partij zou zijn op het black metal-feestje van het Nederlandse Incubate Festival. De band rond spilfiguren Sanrabb (zang en gitaar) en Dolgar (bass) heeft immers steeds tot mijn favoriete Noorse black metal bands behoord. Toen even later bleek dat er met “Unravel” ook nieuw plaatwerk op komst was, was ik helemaal in mijn nopjes. De band is nooit de meest productieve geweest als het aankomt op het uitbrengen van nieuwe albums (hun vorige plaat WW ligt ook weeral 8 jaar achter ons) en zeker op het live-front moeten we al meer dan een decennium terug in de tijd gaan voor een optreden in onze contreien. Tijdens hun Incubate show bleek dat Sanrabb’s partner in crime Dolgar niet (langer) van de partij was (is). Volgens de credits heeft hij echter wel de plaat nog ingespeeld. Of hij nog deel uitmaakt van de band heb ik voorlopig nog het gissen naar. Door hun statische houding op het (te) grote podium van de 013 en de nieuwe bassist die heel onwennig en onzeker oogde, viel de band me live een beetje tegen. De vraag is echter hoe ze het er op de nieuwe plaat vanaf zouden brengen? Al snel wordt duidelijk dat Gehenna anno 2013 de kaart van de afwisseling trekt, daar waar het op de vorige 2 platen (“Murder” en “WW”) nog volop rammen geblazen was. Snellere songs zoals “Lead to the pyre”, “End ritual” en het korte maar krachtige “Nothing deserves worship” worden afgewisseld met tragere en slepende tracks zoals het openingsnummer “The decision” (met een heerlijke riff en maatwisseling) en het 7 minuten durende “A grave of thoughts”, waar de band zich zelfs in doom-regionen begeeft. Wie vooral fan was van de band in hun symfonische periode is eraan voor de moeite, want buiten een paar subtiele toetsen tijdens de intro en in de nummers “End ritual” en het afsluitende “Death enters” (tevens hoogtepunt van de plaat) komen er geen toeters en bellen aan te pas. De productie is droog en helder, maar klinkt gelukkig nergens te afgelikt voor deze stijl van nineties Noorse black metal. De band speelt strak en Sanrabb screamt er nog fel op los maar écht spannend wordt het nergens. De songs zijn minder catchy dan vroeger en blijven op het eerste gehoor niet echt hangen, maar na enkele luisterbeurten geven de nummers hun donkere geheimen dan toch prijs. Hun meesterwerk “Adimiron black” uit 1998 evenaren ze echter niet.

JOKKE: 81/100

Gehenna – Unravel (Indie recordings 2013)
1. The decision
2. Unravel
3. Nothing deserves worship
4. Nine circles of torture
5. A grave of thoughts
6. Lead to the pyre
7. End ritual
8. Death enters

Helrunar – Expressie & persoonlijkheid

Helrunar is een van mijn favoriete bands. Hier dan ook groot jolijt toen de Duitsers eerder dit jaar een split (“Fragments”) uitbrachten met Árstídir Lífsins. Dat was dan ook de perfecte reden om zanger Marcel eens aan de tand te voelen. Het heeft dan een hele poos geduurd, maar alles is terug hier geraakt. (FLP)

helrunar-band-2

Allereerst: waarom kozen jullie ervoor samen te werken met Árstídir Lífsins? In feite; waarom een split eigenlijk?
Die beslissing was erg voor de hand liggend. Zoals je weet, delen beide bands delen dezelfde leden (zoals mijzelf bijvoorbeeld) en zijn ze ook gelinkt aan elkaar als het gaat over het inhoudelijke en de muzikale vaart. Daarnaast zijn splits ook een uitgelezen kans om eens wat nieuws te proberen en wat te experimenteren.

Jullie hebben het vaak over Germaanse en noordse onderwerpen. Waarom ineens Homer eren in “Wein für Polyphem“?
Die gedachte zie ik toch graag wat breder. De topics die wij behandelen leunen nauw aan bij sagen in mythes in het algemeen . Dus een Grieks onderwerp aansnijden is niet zo vreemd. Maar je hebt gelijk, in het verleden waren we vooral gefocust op de noordse mythologie. Doordat het Árstiðir Lífsins-concept al gebaseerd was op Oud Noorse teksten, kreeg ik de vrijheid om eens wat anders te proberen met Helrunar, alleszins toch op tekstueel vlak. Laten we zeggen dat ik daar het meeste van mijn noordse stoom heb kunnen afblazen.

Helrunar zingt in het Duits, oud Noors (of is het Ijslands?) en zelfs in het Grieks. Toen we elkaar ontmoetten, sprak je één of ander vorm van Nederduits (een dialect dat midden houdt tussen Nederlands en Duits). Waarom maken jullie niet eens een full album op deze manier? Het past het beste bij jullie culturele erfenis!
Wel ja, dat staat gepland! Maar niet voor Helrunar. Om teksten te gebruiken in het “Plattdeutsch” (“Laag Duits”, zoals het dialect heet) heb ik een andere muzikale uitlaatklep nodig.

Jullie maken ook een mooi statement op de digipack: “fuck materialism”. Uitleg graag!
Wel, bekijk het concept nog eens. Het handelt over Griekse mythologie, een grote oude schat aan wijsheid en geweldige verhalen. En bekijk het Griekenland van nu, dat als een baksteen naar beneden valt door economische redenen. Een slachtoffer van het westerse kapitalistische systeem. Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen communist of aanverwante. Maar als materialisme een natie op haar knieën krijgt, is er toch iets vreselijk verkeerd gelopen.

Inderdaad: fuck materialism! Maar… Waarom brengen jullie “Fragments” dan uit op 2 discs? Het is maar 15 minuten muziek van jullie kant (en 20 minuten van Árstídir Lífsins). Moeten jullie labels perse van hun geld zien af te geraken? Beide nummers passen perfect bij elkaar en het is jammerlijk steeds beide cd’s te moeten wisselen.
Inderdaad, dat was een beslissing van het label. Het heeft dus niks te doen met voorgaand statement. Misschien wilden ze (ADDERGEBROED: Lupus Lounge & Ván Records) aantonen dat beide nummers sterk genoeg zijn om op hun eigen te staan, of zoiets. Voor mij zou het absoluut geen probleem zijn moesten beide tracks op één cd staan. Ik snap jouw opmerking wel, maar het is hoe het is.

De meeste bands gebruiken sociale media om zichzelf te lanceren en om in contact te blijven met de jongere generatie. Helrunar echter heeft dan wel een Facebook pagina (en een echte homepage, maar al jaren is daar enkel het logo zichtbaar), maar kiest ervoor het gebruik van sociale media te beperken. Vanwaar die keuze?
We houden er gewoon niet van om zulke media te gebruiken op grote schaal. Ik betwijfel trouwens of het echt wel zijn doel heeft, behalve ons te enerveren. Misschien zijn we gewoonweg too old, too cold…

Helrunar evolueerde van een eerder middelmatige black metalband (sorry Marcel, je mag me op de blote billen slaan) tot een sterke eigen identiteit. Hoe zou jij deze geleidelijke transformatie verklaren? En hoe zie je het verder veranderen?
Het is allemaal natuurlijk gekomen. Als je begint als band, kopieer je jouw idolen en neem je de eerste onzekere stappen in de grote wereld. In de jaren die volgen, evolueer je langzaamaan. Je wilt jouw muzikale expressie meer persoonlijkheid geven. Zo begin je te experimenteren om wat unieks en misschien zelfs wat nieuws te creëren. Mits wat geluk slaat het aan. We zijn ook niet meer dezelfde mensen als in 2001. Deze transformatie is niet louter op muzikaal vlak, maar ook als personen zijn we geëvolueerd.

De groep is niet zo vaak op de hort. Maar de meest recente tour met Kampfar was een groot succes. Sommige shows waren zelfs uitverkocht. Voldeed het aan de verwachtingen?
We waren absoluut 100% tevreden! De andere bands, de shows,… laten we zeggen dat de hele tour een fantastische ervaring was die we niet snel zullen vergeten. Uiteraard zijn er kleine incidenten die de pret enigszins bedierven; stressmomenten, erbarmelijke zalen, slechte catering en dergelijke. Maar als muzikant hoor je dat te verwachten en alsook te accepteren. Touren is niet voor watjes, echt. Maar we waren een goed team allemaal tezamen; alle bands, technici, iedereen. We overwonnen elk probleem. Niemand werd aan zijn lot overgelaten.

Dit doet me denken aan het volgende: eerder dit jaar wou ik Omega Massif gaan kijken in Keulen. Echter, band en label zegden op het laatste moment de show af omdat een van de organisatoren van Stage Secrets Management politiek actief is. Dit in een partij die in België als centrumpartij gelabeld zou worden. Blijkbaar hebben Duitsers erg lange tenen als het over zulke zaken gaan. Voor niet-Duitsers is het moeilijk te snappen. Waar trekken jullie de lijn? Uiteraard weten we dat het niet zo is, maar al volgend het voorbeeld hierboven is Lupus Lounge dan óók een nazi label? Leden van Secrets of the Moon (band op Lupus Lounge) zijn actief in Ascension (getekend op het in de schemerzone begevende W.T.C.). Enfin ja, je snapt mijn punt wel. Wat is jouw standpunt hierover?
Uiteraard heeft alles te maken met de Duitse geschiedenis. Door de gebeurtenissen in 1933-1945 zijn de Duitsers erg gevoelig als het gaat over politiek, zeker als het betrekking heeft op de rechts georiënteerde vleugel. Op zich is het niet perse slecht om extra op je hoede te zijn als het gaat over dit soort politieke kwesties. Maar er zijn altijd mensen of organisaties die overdrijven. Als je het mij vraagt, is dat allemaal dezelfde zever: het plaatsen van een bepaalde ideologie (zijnde fascisme, politieke correctheid of eender wat) boven het gezond verstand, wat de basis van elk oordeel zou moeten zijn. Er is een scheur in het hart van onze natie waardoor het erg moeilijk is voor ons, Duitsers, om een normale relatie te hebben met onze eigen identiteit en cultuur. Dat kan moeilijk te begrijpen zijn voor mensen van een ander land. Deze scheur heelt uitermate langzaam, maar geneest wel, voor zover ik kan zien. Laten we hopen voor het beste! In het verleden werd ik ook vaak bestempeld als een nazi, omdat ik een mjölnir rond mijn nek droeg. Tegenwoordig gebeurt het niet meer zo vaak. Duitsers beginnen na te denken over hun verleden en identiteit op een meer effectieve en meer rationele manier. Touwens, zowel Lupus Lounge als Secrets of the Moon hebben absoluut niks te maken met nazisme. Het zijn stuk voor stuk schitterende gasten!

En last but not least: enig nieuws over het volgende album?
Het zal duister en episch zijn! En langzamer. Met een snuifje doom. Ik ben al een tijdje aan het werken en experimenteren met teksten, maar ik heb nog geen bepaald concept voor ogen. Maar misschien hoeft het niet deze keer. Dan zal het het allereerste Helrunar album zijn zonder tekstueel concept. Wordt opgenomen en uitgegeven volgend jaar!

Ik kijk ernaar uit!

Grave Miasma – Odori sepulcrorum

Dierlijk. Dat is het gevoel wat ik heb bij het aanhoren van de oerklanken die Grave Miasma uitbraakt. Dat was zo op hun voorgaande mini albums, en dus ook op hun pas verschenen debuut “Odori sepulcrorum”. Deze Engelsen worden terecht de hemel in geprezen door de meest onderste regionen der helkrochten. De tonnen overgeproduceerde en afgelikte hedendaagse death metal zet een tegenbeweging in de gang die terug ijvert voor hoe het vroeger allemaal klonk. Elke vorm van progressie wordt de kop ingedrukt en daar waar bands als Autopsy hun sfeer werd bepaald door een gebrek aan kunde en centen, neemt ook Grave Miasma je terug naar de begindagen van de extreme metal. Veel verb, doffe rochelende zang en primitieve riffs domineren “Odori sepulcrorum”. Je weet wel, de stijl die Incantation introduceerde in de vroeger jaren negentig en middels -ig keer werd gekopieerd. Maar wat maakt deze jonge snaken speciaal? Want iedere gitarist die enkele maanden speelt, kan mee met dit soort herrie. Grave Miasma onderscheidt zich door een enorme duistere sfeer neer te zetten, die wellicht heel wat black metaladepten zal aanspreken. De teksten, de digipack en ook hun live performance stralen puur occultisme uit. Combineer dit met de juiste keuze aan riffs en je hebt een knap werkje neergezet. Sepulchral Voice heeft altijd het talent gehad om het neusje van de zalm (of de snoet van het zwijn, als je wilt) van dit soort muziek uit te brengen. Grave Miasma is geen uitzondering hierin.

FLP: 81/100

Grave Miasma – Odori sepulcrorum (Sepulchral Voice 2013)
1. Death’s meditative trance
2. Ascension eye
3. Ovation to a thousand lost reveries
4. έσχατος
5. Odoratus sepulcrorum
6. Interlude
7. Seven coils
8. Ossuary