Maand: februari 2014

Ashtoreth/TCH – Angels guide the way to our harbor

In December 2012 zijn Ashtoreth (het ambient/drone-project van muzikale duizendpoot Peter Verwimp) en de Brit Timothy C Holehouse (TCH) samen op tour. Eens in Zwitserland aangekomen zien ze door het slechte weer en de enorme sneeuwval hun verdere tourplannen als sneeuw voor de zon verdwijnen (flauwe woordspeling, I know) en keren vervroegd terug naar Antwerpen, thuisbasis van Ashtoreth. In plaats van te zitten jammeren, stellen ze hun materiaal op en besluiten ze om samen enkele improvisaties te spelen en voor het nageslacht op te nemen. Deze manier van werken beviel beide heerschappen enorm waardoor het idee ontstond om samen een plaat op te nemen. En zo geschiedde in maart 2013. In de Palazzo in Antwerpen werd de LP “Angels guide the way to our harbor” opgenomen onder het goedziend oog van Michele Morgante. De plaat gaat van start met de bijna 20-minuten durende titelsong waarin het verhaal van een schip, dat verdwaald is op zee, vertaald wordt naar passende muziek. De dreigende storm wordt weergegeven via drone en doomy feedback, terwijl een repeterende en hypnotiserende gitaarmelodie de kalmte na de storm symboliseert. Het schip is gered door het licht van de engelen te volgen en keert veilig terug naar haar thuishaven. De song eindigt met banjo-getokkel en samenzang van beide heerschappen. Daarna volgen nog twee gloednieuwe tracks. In “Ascension” trekt TCH de kaart van melancholische folky gitaarmuziek vergezeld van zijn schurende strot, terwijl Ashtoreth in “Sacred” terug meer de drone en ambient tour opgaat. Iedereen die van de mix van voorgenoemde stijlen houdt, moet deze plaat zeker eens uitchecken. Je ondergaat ze het best door de lichten te dimmen, je op je zetel te leggen met je ogen dicht en je te laten meeslepen door het verhalende karakter van deze soundscapes. Probeer zeker ook eens 1 van de huiskamerconcerten mee te pikken in de Palazzo. Deze avonden staan steeds garant voor een dosis kippevel!

JOKKE: 80/100

Ashtoreth/TCH – Angels guide the way to our harbor (Dislocation Deity – Deer Trail Records)

A. Angels guide the way to our harbor (TCH – ASHTORETH)
B1. Sacred (ASHTORETH)
B2. Ascension (TCH)

Ashtoreth soundcloud

Advertenties

Kriegsmaschine – Prism – Archive 2002 – 2004

Met “Altered states of divinity” en “Enemy of man” heeft Kriegsmaschine twee uiterst geile albums op hun conto staan. Deze Polen weten hoe te swingen! Samen met de laatste verscheen ook de compilatie “Prism – Archive 2002 – 2004“, want die periode heeft de band ook het een en ander uitgevreten. Het betreft vooral zeldzaam materiaal van oude splits en onuitgebrachte demo’s of promo’s. Voor mij is het ook snel duidelijk waarom heel wat materiaal nooit uitgebracht is. Want, liefste kinderen van de toekomst, dit is gewoonweg slecht! Vooral omdat je weet dat het gelijktijdig uitgebrachte “Enemy of man” de grenzen van black metal aftast en verfrissend uit de hoek komt. Het is hun echter vergeven. Iedereen leert eerst te stappen alvorens te lopen, nietwaar? Een ding staat vast: de nummers knallen! In de zin van: het gaspedaal wordt stevig ingedrukt en in alle simpliciteit ramt dit soort black metal je in stukken vaneen. De powerchords zijn zeer basic en tot vervelends toe al gebruikt bij elke beginnende band. Puristen onder jullie, laat dit de pret niet bederven als jullie hiervan een stijve krijgen! Ieder zijn fetisj. Een ander minpunt is de zang van de bij het straatvuil gezette Leatherface (who’s in da house, bitches!). Zijn strot klinkt venijnig en niet slecht voor black metaltermen, maar M. doet het nadien zoveel keren beter dat je blij bent dat de vuilkar is langsgekomen. Nog een minpunt is het bij wijlen erbarmelijk spelniveau. In “Apostle of plague” moet je al toondoof zijn om je niet te ergeren aan de vals gestemde gitaren. Nog een minpunt (of pluspunt, dit kan beide kanten uit) is hun cover van “In hate of Christ” van Countess. Het nummer is een pak beter uitgevoerd dan het originele, maar een slecht nummer blijft slecht. Je merkt het, vooral minpunten worden genoteerd. Vooral omdat ik weet dat Kriegsmaschine het wel kan. Dat bewijzen ze ten heden dage en daarvoor slagen ze met grote onderscheiding. “Prism” however, is voor black metal freaks die geen boodschap hebben aan uitdagende muziek en zweren bij oud gekend werk. Ieder zijn meug. Mij mag het allemaal wat meer uitdagender zijn.

Flp: 43/100

Kriegsmaschine – Prism – Archive 2002 – 2004 (No Solace 2014)
1. Prism
2. Ma’aseh bereshit
3. A thousand voices
4. Unto wormfeast flesh
5. Apostle of plague
6. Bloodfetish
7. Hands of the plague master
8. B.T.S.
9. Devotee (Son of the god supreme)
10. In hate of Christ
11. The flame that burns inside
12. Stigma
13. Flagrum
14. Deathcult supreme
15. Nuclear
16. Goathammer sorcery
17. Uberhate
18. Last dusk of a dying world

Kriegsmaschine – Enemy of man

Mikołaj Żentara, M. voor de vrienden, weet het allemaal niet meer zo. Destijds begon hij Kriegsmaschine (klinkt als een tank, toch?) en voerde hij zijn muzikale escapades uit in Mgła. Ondertussen zijn de rollen omgekeerd en host Mgła doorheen Europa en beperkt de oorlogsmachine zich enkel tot veldslagen in de studio. “Enemy of man” is Kriegsmaschine’s tweede album na een pauze van maar liefst negen jaren! Ik heb het nut van beide bands afzonderlijk nooit echt begrepen, want de gelijkenissen zijn verbluffend. Nu ja, beiden vissen in dezelfde vijver en het is niet dat een klinkt zoals, pakweg Archgoat. Moeten we daar rouwig om zijn? Neen. Een vreugdedansje zou eerder op zijn plaats zijn, want meneer M., Mikołaj Żentara voor de vrienden, weet genialiteit om te zetten in klank. Opener “None shall see redemption” doet me onmiddellijk denken aan Deathspell Omega, maar dan minder over the top en minder agressief. Een naam die regelmatig terugkeert. Kriegsmaschine weet een goede balans te vinden tussen origineel voor de dag komen en toch vertrouwd te klinken. Schouderklopjes voor het gitaarwerk, maar zeker en vast ook voor het uitstekende gedrum van Darkside. Het is een pak meer gevarieerd dan de grijze middelm…, uh, zwarte metal band. De verschillen met het vorige “Altered states of divinity” zijn enorm. Kriegsmaschine is volwassen geworden, kiest voor eigenzinnige composities en een (naar black metal normen) glasheldere, doch organische productie. Het is begrijpelijk dat fans van het eerste uur hem minder pakkend en minder agressief vinden. Negen jaar zeker? Maar na dat gehuil komt begrip. Kriegsmaschine valt niet in herhaling en blijft toch trouw aan zijn roots.

FLP: 82/100

Kriegsmaschine – Enemy of man (No Solace 2014)
1. None shall see redemption
2. Lies of the fathers
3. Farewell to grace
4. Asceticism and passion
5. To ashen havens
6. Enemy of man

Behemoth – The satanist

Na vijf jaar afwezigheid katapulteert het Poolse blackened death metalmonster Behemoth zich met zijn nieuwste worp “The satanist” in één klap terug naar de allerhoogste regionen van het extreme metalgebeuren. In tussentijd is er natuurlijk veel gebeurd in het kamp van Nergal en zijn kompanen. Zo kreeg de frontman af te rekenen met leukemie. Een strijd die hij met opgeheven hoofd tegemoet ging en (voorlopig) lijkt gewonnen te hebben. Daarnaast bracht deze Poolse ketter zijn biografie nog op de markt en zetelde hij als jurylid in de Poolse editie van The Voice. Over het feit of Nergal al dan niet tot een mediageile aandachtshoer is uitgegroeid, ga ik het hier niet hebben. Wat wel als een paal boven water staat is dat de band zich in tussentijd heeft kunnen herbronnen en ons met “The satanist” toch een enigszins nieuw geluid voorschotelt. Door de bocht genomen, ligt het tempo een tikkeltje lager dan op “Evangelion” en “The apostasy” en door het gebruik van koperblazers en zangkoren in verscheidene nummers klinkt de band ook epischer dan voorheen. Nergals vocalen staan iets minder op de voorgrond dan op vorig plaatwerk en het totaalgeluid ademt terug een meer black metal getinte sfeer uit. Het album trapt af met de als eerste vrijgegeven single “Blow your trumpets Gabriel” waar ook een erg knappe en professionele videoclip van gedraaid werd (zoals we van Behemoth gewend zijn). Hierna is het de beurt aan de meer uptempo song “Furor divinus” die als een goddelijke furie voorbijraast. De volgende tracks “Messe noir” en “Ora pro nobis lucifer” zijn twee midtempo-krakers waarbij vooral in eerstgenoemde track de epische climax van trompetgeschal en een melodische gitaarsolo niet onvermeld mag blijven. Op “Amen” mag drummonster Inferno nog eens laten zien waarom hij tot de absolute top van extreme metaldrummers behoort. Logge passages worden door de man met het grootste gemak afgewisseld met sneller-dan-het-licht blastpassages. “The satanist” is het meest experimentele nummer van  de plaat, waar vooral de vocalen van Nergal terug meer de black metal-richting uit gaan. In “Ben sahar” klinken licht Oosterse invloeden door zoals we die reeds kennen vanop “Zos kia cultus”. In het voorlaatste nummer “In the absence ov light” wordt de extreme razernij onderbroken door een experimenteel middenstuk dat bestaat uit akoestische gitaren, een saxofoonsolo en een Pools spoken word passage. “O father O satan O sun” vormt de epische apotheose van deze beestige plaat. De vorige drie albums lagen me persoonlijk wat minder, maar met “The satanist” heeft Behemoth mijn volle aandacht en interesse terug verdiend, waarvoor hulde!

JOKKE: 89/100

Behemoth – The Satanist (Nuclear Blast)

1.Blow your trumpets Gabriel
2. Furor divinus
3. Messe noire
4. Ora pro nobis lucifer
5. Amen
6. The satanist
7. Ben sahar
8. In the absence ov light
9. O father O satan O sun!