Maand: maart 2014

SubRosa – muziek als therapeutische vorm van zelfexpressie

Op de valreep van 2013 maakte ik kennis met “More constant than the gods”, de derde plaat van het Amerikaanse SubRosa. Het album behoorde voor ondergetekende tot één van de metal hoogtepunten van vorig jaar en draait nog steeds wekelijks zijn rondjes. Toen collega FLP me vroeg of ik niet eens een band wou interviewen, hoefde ik niet lang na te denken. Ik nam contact op met bandleidster Rebecca en vuurde enkele vragen op haar af. JOKKE
SubRosa 1

Wat was je drijfveer om SubRosa op te starten?
Ik liep reeds drie jaar met het idee rond om een band zoals SubRosa uit de grond te stampen. Na jaren als drummer actief te zijn geweest in tal van bands voelde ik de drang om mijn eigen band op te richten waarin ik als voornaamste songwriter de touwtjes in handen kon nemen. Ik had een duidelijk visie over hoe de band moest klinken: sludgy, luid, zware riffs met kwade en confronterende zang. Het gebruik van violen en folk elementen was niet van in het begin gepland. Mijn beste vriendin Sarah volgde vioollessen in 2005 en wou heel graag deel uitmaken van SubRosa. Toen zij in 2008 in Europa was, viel Kim in voor haar en nadat Sarah terug was kwamen we tot de constatatie dat als je één heel goed element hebt, het nog beter moet zijn als je er twee van hebt. Kim maakte ook gedurende enkele jaren deel uit van de Salt Lake City band Loom vooraleer ze tot SubRosa toetrad.

Zijn er bepaalde artiesten of bands die je bewondert en die je inspireerden om muzikant te worden?
Doorheen de jaren zijn er veel zaken die ons geïnspireerd hebben maar de band die de grootste invloed was voor SubRosa, was “Red Bennies”, een band uit Provo, Utah. Zij creëerden muziek die een geweldig effect had op onze gemeenschap (Rebecca groeide op in de mormoonse gemeenschap, JOKKE). Zij leerden me dat muziek een grote impact kan hebben op de wereld. Als er dingen zijn die je niet aanstaan in de cultuur, omgeving of het land waarvan je deel uitmaakt, kan je je eigen kijk op de zaken via muziek naar buiten brengen. Jouw stem kan op die manier anderen moed geven om actie te ondernemen.

De bandnaam klinkt erg mysterieus. Wat is de betekenis van SubRosa?
“Sub rosa” is Latijn voor “onder de roos” en betekent voor ons “verborgen”, “geheim”, “iets vanuit de ondergrond”. We hielden van de connotatie van de woorden en vonden het voorvoegsel “Sub-“ ook erg cool klinken. Het doet denken aan iets dieps of laags (“submarine”, “subterranean”, “subwoofer”) en verwijst op deze manier naar onze diepe, down-tuned sound.

Ik hoor erg verschillende invloeden terug in jullie muziek, gaande van doom, folk, metal, klassiek en oosterse muziek. Was het reeds van in het begin duidelijk dat je een unieke sound wou creëren of is dit het resultaat van een natuurlijke evolutie doorheen de jaren?
Het is het resultaat van een natuurlijke progressie en evolutie doorheen de jaren. Het was absoluut niet onze intentie om te zeggen “laten we nu eens iets heel apart doen”. Zoals reeds gezegd was het puur toeval dat we met violen begonnen te werken en ook de folk elementen waren niet gepland. Ze slopen gewoon in het bandgeluid binnen en ik weet eigenlijk niet vanwaar dat komt, want ik luister helemaal niet zo veel naar folk muziek, behalve Neil Young en Buffy Sainte-Marie. De klassieke en oosterse elementen die je terug hoort in ons bandgeluid zijn toe te schrijven aan de violen. Kim en Sarah luisteren beiden naar erg uiteenlopende muziek, experimenteren veel met hun instrument en zijn erg avontuurlijke songwriters. Eigenlijk was het enige doel dat ik met SubRosa voor ogen had om brutale, luide en heavy sludge te spelen. Al de rest gebeurde gewoon, wat ik trouwens een goede zaak vind. Als je te hard aan een bepaald plan of doel vasthoudt, kan dat ten koste gaan van je inspiratie.

Wat is voor jou het grootste verschil tussen de nieuwe plaat en voorganger “No help for the mighty ones”? Was het moeilijk om dat album te overtreffen en voelde je enige druk op je schouders om steeds beter te presteren? De vorige plaat leverde jullie namelijk veel persaandacht op en introduceerde de band bij een breder publiek (hoewel dit natuurlijk relatief blijft voor heavy muziek).
Er was absoluut een zekere interne druk, niet noodzakelijk om iedereen te willen omverblazen met het nieuwe album, maar om op een goede manier te blijven evolueren. We wilden absoluut geen tweede “No help for the mighty ones” uitbrengen. Kim en Sarah kochten enkele nieuwe pedalen en experimenteerden veel met hun vioolgeluid toen we bezig waren met schrijven van de nieuwe plaat. Ik ging dieper op tekstueel vlak en pushte mezelf op het gebied van gitaarpartijen, akkoordenprogressie en songstructuren. Ik denk dat het grootste verschil tussen beide albums is dat de nieuwe plaat onder meer dwang en met meer focus in een kortere periode geschreven werd en daardoor ook meer als één geheel klinkt.

Waar komt je inspiratie om muziek te schrijven vandaan?
Zoals gezegd vertrek ik vanuit de gedachte dat muziek een grote impact kan hebben op de wereld. Ik zou geen muziek maken als ik er niet van overtuigd was dat muziek een therapeutische vorm van zelfexpressie kan zijn, een katalysator om mensen aan het denken te zetten, om diepe gaten te graven in vastgeroeste culturen en om mensen steun te geven in het feit dat ze er niet alleen voor staan in deze fucked up wereld. Het is geen kwestie van omvang. Zelfs als SubRosa slechts op één persoon effect heeft en ik die persoon ben, was het het waard om deze band te beginnen.

Hoe verloopt het schrijfproces? Ben jij de voornaamste songwriter die thuis in afzondering zit te schrijven of werken jullie meer als band de songs uit in het repetitielokaal?
Ik lever de basis voor de songs af. Ik schrijf de gitaarriffs uit en structureer ze tot een goede song, waarna ik ze voorleg aan de rest van de band. Kim en Sarah verteren de riffs als hongerige piranha’s en beginnen dan met het schrijven van hun eigen partijen. Ook met Christian, onze bassist, werk ik op deze manier. Andy komt over het algemeen als laatste aan bod, gezien hij een echte professionele drummer is en niet veel tijd nodig heeft om met fantastische drumpartijen op de proppen te komen haha.

Ik hou erg van de warme en heavy sound van het album. Alle instrumenten zijn duidelijk hoorbaar en vullen elkaar perfect aan. Waar hebben jullie de plaat opgenomen en wie was de producer? Liepen de opnames van een leien dakje? Aangezien jullie veel verschillende instrumenten gebruiken, kan ik me inbeelden dat het soms een gecompliceerd opnameproces kan zijn.
Onze drummer Andy Patterson nam het album op in zijn eigen studio in Salt Lake City. Hij is een succesvolle lokale producer die reeds enkele honderden lokale en nationale albums heeft opgenomen en geproduceerd. Magnus “Devo” Andersson (bassist van Marduk, JOKKE) heeft de mix en mastering voor zijn rekening genomen in zijn Endarker Studio in Zweden. Zowel Andy als Devo deden een geweldige job en haalden het onderste uit de kan om dit album zo goed als mogelijk te laten klinken. Het opnameproces verliep verbazend vlot, hoewel we niet volledig klaar waren toen we de studio indoken. In het eerste weekend waren het enkel Andy en mezelf die bezig waren met de opnames van de drums en gitaren en we hadden afgesproken dat, als het niet meteen zou werken, we Chris (labelbaas Profound Lore) zouden zeggen dat we er niet klaar voor waren en de opnames zouden moeten uitstellen. Deze plaat had gemakkelijk tot een ramp kunnen uitdraaien, was het niet dat de band uit enkele geweldige muzikanten bestaat die een soort magie creëren als ze samen muziek maken.

Waarnaar verwijst de titel van het album? Is er een onderliggend thema in de teksten en wie is Cosey Mo?
More constant than the gods” is een refentie naar de Dood en komt uit de song “The usher.” Ook deze songtitel verwijst naar de Dood. Het meisje op de cover is een verpersoonlijking van de Dood. Dus zoals je kan zien is het thema van het album “kleine katjes en regenbogen “ haha. Cosey Mo is een karakter uit een geweldig verhaal van Nick Cave’s “And the ass saw the angel. Ze is een goedhartige prostituee die in een vlaag van religieuze woede vermoord wordt door de locale dorpelingen, waarvan enkelen klanten van haar zijn.

Wie is verantwoordelijk voor het prachtige artwork van “More constant than the gods”? Is het dezelfde artiest die de cover voor “No help for the mighty ones” creëerde? Bevat de hoes opnieuw veel symboliek?
Glyn Smyth creëerde het artwork voor de laatste twee platen en zijn werk is doordrongen van symboliek. Elk element van de cover verwijst op een bepaalde manier naar de Dood. De sprinkhaan in de rechterbovenhoek staat symbol voor de migratie van de ziel na de dood. De kam in het meisje haar haar, de slang op haar arm, de negen bolletjes onderaan de afbeelding, de bliksem die uit haar vinger komt enzovoort verwijzen allemaal op een directe of indirecte manier naar het thema van het album. De visuele kant van de band, zowel albumartwork als live shows, werd meer en meer belangrijk doorheen de jaren en geeft weer waar de band voor staat.
SubRosa 2

Jullie laatste twee platen kwamen uit op Profound Lore, een label dat de laatste jaren enkele geweldige releases uitbracht. Voor mij staat het label garant voor kwaliteit en enkele van mijn favoriete bands brachten platen uit via hen (Agalloch, Ash Borer, Yob, Grave Miasma, Altar Of Plagues, Avichi, Abyssal, Wolvhammer, etc.). Ben je tevreden over het werk dat ze voor jullie doen. Behouden jullie veel vrijheid als het over zaken als artwork, studio, producer en dergelijke gaat?
We zijn erg blij en trots dat we deel mogen uitmaken van Profound Lore en krijgen volledige creatieve vrijheid van hen. Zelfs toen ik Chris vrijblijvend advies vroeg voor het artwork voor “More consant than the gods” , weigerde hij me te zeggen wat ik moest doen en zei me dat hij er het volste vertrouwen in had dat ik de juiste beslissingen zou nemen. Dat is de perfecte situatie voor ons. Ik denk dat SubRosa er erg onder zou lijden als iemand ons zou zeggen wat we zouden moeten doen.

Ik ben een grote vinylliefhebber en ik weet dat jullie vorige plaat “out of print” is. Zijn er plannen voor een herdruk of om samen te werken met een Europese distro aangezien het voor ons Europeanen erg duur is om vinyl te bestellen in Amerika?
Ik heb met Chris gesproken over een vinyl herdruk van “More consant than the gods” en een uitgebreide Europese distributie van Profound Lore releases en hij is er aan het werken. Het zou tevens ideaal zijn om meer vinyl ter beschikking te hebben wanneer we de oversteek maken naar Europa om o.a. op Hellfest te spelen.

SubRosa heeft drie vrouwen in de line-up en ik vind het een goede zaak om te zien dat er tegenwoordig veel vrouwen actief zijn in het stevigere werk (Jex Thoth, Chelsea Wolve, Windhand, Monarch, Wolvserpent…). Waarom denk je dat er, uitgezonderd van gothic metal, meer vrouwen actief zijn in het doom en sludge genre dan in death en black metal bands?
Dat is een zeer goede vraag. Ik denk dat vrouwen even goed als mannen kunnen zingen in een death of black metal band (Krysta Martinez van Landmine Marathon en Transient alleen al bewijst dat), maar misschien dat de manier van zingen niet zo gemakkelijk is voor de meeste vrouwen. Ik kan het in elk geval niet. Ik denk eveneens dat deze genres niet zo goed geschikt zijn als doom en sludge om de sterkte van vrouwelijke vocalen naar voor te brengen. Aan de andere kant zijn er vrouwen in de sludge en doom scene die meer roepen dan zingen zoals ik doe. Denk maar aan Emilie Bresson van Monarch, Liz Blackwell van Castle, Amber Valentine van Jucifer, enz. Ik denk dat ik geen eenduidig antwoord heb voor jou haha.

Jullie zijn afkomstig van Salt Lake City, Utah. Hoe ziet de muziek- en metalscene er daar uit? Krijgen jullie veel plaatselijke support?
De muziekscene is hier erg sterk en heavy muziek is altijd prominent aanwezig geweest in de scene van Salt Lake en Provo. Er zijn letterlijk honderden bands actief in onze regio. Gaza en Eagle Twin (Southern Lord) hebben naam gemaakt buiten Utah. Gaza deed een tour van enkele maanden met Converge doorheen Europa en de US. Ik ben er ook zeker van dat Cult Leader (met drie ex-leden van Gaza), en die juist tekenden bij Deathwish, het goed zullen doen. Visigoth haalde juist een contract binnen bij Metal Blade. Dwellers is een erg getalenteerde band op Small Stone Records en INVDRS maakt deel uit van Corruption Recordings in Portland. Gravecode Nebula, een fantastische en onheilspellende doom metal band van Salt Lake City maakte net als ons met hun laatste album “Sempiternal Void” deel uit van de top 6 doom albums van 2013 van Cvlt Nation. En dat zijn slechts enkele voorbeelden van de vele geweldige bands die hier rond lopen. Op gebied van lokale support zien we dat er steeds meer en meer mensen naar onze shows komen nu onze laatste twee platen meer aandacht kregen buiten Utah. We hebben onze loyale, die-hard fans and supporters. Onze show als opener voor Deafheaven was met 300 mensen het grootste publiek waarvoor we ooit gespeeld hebben in Salt Lake City.

Ik weet dat je opgroeide als mormoon. Hoe was de respons uit deze gemeenschap op het feit dat je een muzikant bent in een heavy metal band?
Zoals je misschien weet zijn de meeste mormonen niet bezig met deze soort muziek, maar eens ze te weten komen dat ik een heavy rock band speel, vinden ze het meestal cool. De meeste tegenstand kwam eigenlijk uit mijn eigen familie. Niemand in mijn familie is bezig met muziek en het was soms erg moelijk voor hen om dit te begrijpen of aanvaarden. Ze hebben geen probleem met het feit dat de muziek “evil” is; ze zijn meer ongerust over het feit dat ik deel uitmaak van een muziekscene waar er veel alcohol en drugs aanwezig zijn. Eens ze zagen dat muziek niet enkel een fase was voor mij en ik geen heroïneverslaafde ben, hebben ze de situatie echter aanvaard haha.
SubRosa 3

Hebben jullie ooit de kans gehad om naar Europa te komen om op festivals te spelen of te touren en indien ja, wat zijn de grootste verschillen tussen de US en Europa?
In 2008 hebben we op het Nederlandse festival Dutch Doom Days gespeeld en de dagen voor en na het festival hebben we nog enkele losse shows gespeeld. Het grootste verschil tussen touren in de US en Europa is dat de Europese clubs zorgen voor slaapplaats en een deftige maaltijd, ongeacht hoe groot je band is. In de US zijn het enkel de grotere bands die een maaltijd krijgen, als onderdeel van hun rider. En alle bands, ongeacht hun grootte, moeten zelf instaan voor het regelen van slaapplaatsen. Ze slapen in hun busje, blijven bij vrienden slapen of vragen aan iemand uit het publiek of ze bij hen thuis op de zetel mogen slapen.

Hebben jullie concrete tourplannen om “More constant than the gods” te promoten?
In november startten we een tour doorheen Californië die spijtig genoeg vroegtijdig gestopt moest worden nadat iemand enkele van onze instrumenten had gestolen na afloop van onze eerste show. We hopen nog op een volledige US tour en enkele shows in Europa in de periode van Hellfest.

Advertenties

Conan – Blood eagle

Je hebt zwaar, zwaarder, zwaarst en Conan. Deze trap is onmiskenbaar realiteit bij het aanhoren van oude krakers als “Krull“. Het trio uit de stad van Simon Mignolet (neen, en dát is niet Sint-Truiden) heeft als ware de kunst uitgevonden om tonen van aardbevingen om te toveren naar muzieknoten. Dit is menig ramptoerist niet ontgaan en de populariteit van Conan schoot hemelshoog. “Blood eagle” is de bands tweede full length en tevens de eerste voor het Oostenrijkse meidenlabel Napalm Records, die met deze na een heuse identiteitscrisis toch weer wat haar op de ballen aan het groeien is. Voorganger “Monnos” was een voltreffer van formaat en wees gerust, ook de nieuweling vaart dezelfde koers. Mokerslagen worden uitgedeeld en de oersimpele dreunende en laaggestemde akkoorden lenen zich uitstekend daartoe. In “Foehammer” wordt een versnelling hoger geschakeld en “Gravity chasm” stonert er lekker op los. Conan wisselt groovy uptempo stukken af met trage monsterdrones zoals in “Altar of Grief“. Het grootste kenmerk blijft echter het karakteristieke stemgeluid van Jon die relatief verstaanbaar schreeuwt. Vaak wordt meer body toegevoegd door lijntjes te dubben. Dit lijkt meer voor te komen dan op voorgaande releases. De productie is loodzwaar, clean, maar toch lekker fuzzy. De nummers staan als een huis. Wat zeg ik, als een bunker! Ze klinken vertrouwd, maar toch eigen gemaakt door de band. Het artwork trekt wederom op geen hol en los daarvan kan ik alleen maar superlatieven gebruiken om “Blood eagle” te bespreken. Zo heb je goed, beter, best en… Conan!

Flp: 92/100

Conan – Blood eagle (Napalm Records 2014)
1. Crown of talons
2. Total conquest
3. Foehammer
4. Gravity chasm
5. Horns for teeth
6. Altar of grief

Gnaw Their Tongues & Alkerdeel – Vampiergeesten

Gnaw Their Tongues en Alkerdeel brachten zopas een stinkerd uit luisterend naar de naam “Dyodyo asema“. Een kruisverhoor van beide bands leek me een uitstekend initiatief. Woord bij daad: welkom Pede (zanger Alkedeel) en welkom Mories (alleenheerser Gnaw Their Tongues). FLP

!cid_E163D902-0D42-432C-8E1F-3EB0AEEF55CF@home

Blijkbaar is “Dyodyo asema” opgenomen voor het 5de verjaardagsfeestje van jullie label ConSouling Sounds. Ik weet dat deze release kadert in een groter plan van hun. Misschien willen jullie een tipje van de sluier lichten?
Pede: Oorspronkelijk was het idee dat er een box zou uitkomen, met samenwerkingen tussen verschillende Consouling artiesten. ‘Dyodyo asema’ is de eerste samenwerking, ook schandelijk een jaar te laat. Want ondertussen bestaan ze al zes jaar. Of misschien al zeven. De samenwerking tussen Hemelbestormer en Vanessa van Basten gaat binnenkort in pre-order, Viscera/// en [multer] zouden in de studio zitten. Er zijn nog plannen met AmenRa en Nadja maar geen idee of daar iets van in huis komt.

Heeft Alkerdeel voor Gnaw Their Tongues gekozen? Of omgekeerd? Met welke andere ConSouling Sounds artiest hadden jullie een samenwerking ook wel zien zitten?
Pede: Het was de meest logische en ook enige optie. Pui is Gnaw Their Tongues-fan van het eerste uur en jarenlange pennenvriend met Mories. Soms verdenk ik hem ervan dat hij graag de kat zou zijn die je op foto’s altijd op Mories zijn buik ziet slapen. Hoe dan ook, Mories leverde het beeld voor “De bollaf!” en schreef de in-en outro van Morinde. Een samenwerking ging dan ook in de lucht.
Mories: Een andere samenwerking zag ik ook niet zitten. Alkerdeel was de meest logische keuze.

De titel “Dyodyo asema” associeer ik onmiddellijk met, god weet waarom, met “Albino de Congo” (van Lugubrum). Wat betekent deze Afrikaans klinkende titel eigenlijk?
Mories: Dat is de lokale taal van mijn geboorteland Suriname. Dyodyo is een geest uit de winti-godsdienst (Surinaams lokaal geloof meegenomen door de slaven uit Afrika in de 18-de eeuw). Asema betekent vampier. Het is dus inderdaad Afrikaans klinkend, maar dan via een omweg Zuid-Amerika.

Zijn de teksten wederom geïmproviseerd of wordt er daadwerkelijk wat verteld?
Pede: Er wordt wel degelijk wat verteld. De improvisatie ligt al sinds Morinde achter ons, hoewel live niet persé dezelfde zinnen herhaald worden als deze die je op plaat hoort. Het verhaal ligt vast, de vorm en klank zal altijd onderhevig aan het moment. Laat op verschillende momenten water stromen van een heuvel, de weg die het water aflegt zal iedere keer anders zijn. Papegaaiwerk gaat me gewoon niet af. “Dyodyo asema” zal ook in zijn pure vorm, zonder het werk van Mories, op onze volgende full te horen zijn, onder een andere naam. De verschillende nummers en teksten vormen één groot verhaal dat al geruime tijd in mijn verbeelding vorm heeft gekregen. Ik heb Mories wat trefwoorden gegeven en hij stelde “Dyodyo asema” voor. De Surinaamse titel maakte deze samenwerking af. Bekijk de video van “Dyodyo asema” en je zal enkele trefwoorden die Mories kreeg kunnen raden en misschien ook de ondertoon van de tekst.

En wat is de relatie tussen de titel en het artwork? Aan dit soort simplistisch artwork heb je maximum 10 minuten werk, Pede, maar ik vind het wel zeer goed. Het is herkenbaar, passend en gedurfd. Ook het artwork van Gnaw Their Tongues (en Mories’ andere projecten) steekt altijd boven het gemiddelde uit. Hoe belangrijk is het visuele eigenlijk voor jullie?
Pede: De twee bovenstaande antwoorden vatten deze vraag rond de relatie samen. De originele tekeningen zijn meer dan een meter groot en met een pennetje getekend, dus wie dit op tien minuten kan heeft een dubieus getrainde pols. Mooi artwork bezegeld een release als afgewerkt. Toen ik jong was kocht ik tijdens optredens vaak albums puur op de hoes, dus ik hoop dat er nu nog snotneuzen (en anderen) onze plaat uit het pak halen omdat de hoes hen aanspreekt. En omdat het visuele herkenbaarheid verbondenheid crëeert. Kijk maar naar AmenRa. En K3.
Mories: In mijn dagelijks werk ben ik grafisch designer, dus artwork en andere visuele aspecten zijn zeer belangrijk voor mij. Was dan ook zeer blij met het geweldige werk van Pede (zowel de hoes als video).

Pede, je hebt ook een video in elkaar gebokst. Het resultaat mag er wezen, maar je verdient een pak slaag voor jouw luiheid. Waarom heb je de laatste minuten van de clip niet voorzien van beelden?
Pede: De video heb ik deze zomer vanuit mijn zetel gemaakt toen ik twee dagen met buikgriep plat lag. De laatste zes minuten zijn er niet omdat ik genezen en het ook een beetje beu was. Imovie suckte terwijl de zon scheen.

Van “Luizig” en de laatste split word ik hoorndol van de extreem slechte “productie”. Tussen aanhalingstekens, omdat jullie gewoon met een ouderwetse cassettespeler hebben opgenomen. Deze keer is het weer mooi gebalanceerd tussen vuil en aanvaardbaar. Maar van waar die fetisj voor een extreem ondergeproduceerde sound?
Pede: Het materiaal vanop de split met A Den Of Robbers is ouder dan wat je op “Luizig” hoort. We hebben tapes vol liggen met jams en één van de tapes heeft Blesken van Sylvester Anfang uitgegeven omdat hij dat een goed idee vond. Zelf zouden we dat nooit in de vorm uitgebracht hebben, hoewel ik nog liever die crappy sound hoor dan 95% van de studioproducties. ‘What you hear is what you get’ was van in de beginperiode onze leuze. Er zit weinig verschil tussen Alkerdeel in het repetitiekot, op het podium en op plaat. Maar het moet daarom niet altijd zo voos klinken. Binnen de split met A Den of Robbers staat ook duidelijk dat het materiaal niet representatief is voor de toekomst. De evolutie tussen “Luizig“, “De speenzalvinge” en “Morinde” is duidelijk en zal doorgetrokken worden op ons nieuw album. Maar de bedoeling is opnieuw om alles live en in zo weinig mogelijk takes op te nemen. Op internet las ik onlangs de brief (lees hem hier) die Steve Albini naar Nirvana schreef toen ze hem vroegen “In Utero” op te nemen en hij slaat de nagel op de kop. Ik hou wel degelijk van studiowerk. De platen van Nine Inch Nails zijn meesterlijk. “Rebel extraganza“, het verguisde Satyricon album, is één van m’n lievelingsalbums. Danzig 4. Radiohead. Aphex Twin. “Rats” van Balthazar. Het is cliché, maar niet wat je doet maar hoe je het doet is belangrijk. Het materiaal. De opstelling. Hoe je de micro’s positioneert. De ruimte. De vibe. Jah Man!

Gnaw Their Tongues speelt niet live. Met Aderlating doe je dat wel. Muzikaal liggen beide projecten in elkaars vaarwater. Maar waarom op de planken wel met de ene en niet met de andere? Trouwens, gedraagt een publiek zich anders dan tijdens een metalshow?
Mories: Gnaw Their Tongues is niet live te doen. Te veel mensen, te veel geld. Ik ben ook niet voor niets in mijn eentje muziek aan het maken. Dat werkt voor mij meestal het prettigst: 100% mijn visie. Aderlating is ook opgericht voor het live spelen van soortgelijke muziek, maar dan zonder de naam Gnaw Their Tongues te besmetten met ‘waterige’ live versie van de muziek. De samenwerking met Eric (Aderlating) verloopt erg goed. Publiek gedraagd zich waarschijnlijk meer zoals bij een ‘ambient’ show. Aderlatings muziek is wel iets heftiger. Rare snuiters heb je overal.

Toch vind ik vind het een gemiste kans dat jullie dit niet samen live promoten. Het zou knap zijn; eerst Gnaw Their Tongues die een apocalyptische sfeer schept, dan jullie beiden die “Dyodyo asema” spelen en dan Alkerdeel die het optreden luizig afsluit. Waarom?
Pede: Het zal geschieden Nostradamus! Op zaterdag 3 mei in de AB in Brussel (info hier), als onderdeel van IBM- Inspired by Black Metal. Ter ere van 30 Mayhem en 20 jaar “De mysteriis dom sathanas” organiseert AB gedurende enkele weken verscheidene thema avonden, waaronder een avond met Mayhem zelf, enkele bands van het Aurora Borealis label, een avond gevuld door artiesten die geen BM spelen maar er wel door beïnvloed zijn (Chelsea Wolfe, Bohren Und Der Club Of Gore, The Haxan Cloack,…) en een avond gecureerd door ons. Hoewel Gnaw Their Tongues nooit live zou optreden, zag Mories het tot onze grote verbazing zitten “Dyodyo asema” live uit te voeren, samen met “Du levande” van op “Morinde” en nog eigen werk dat. Daarnaast hebben we ook Nihill uitgenodigd, demonische black metal uit Nederland, die vorig jaar een legendarische set op Roadburn speelden en Aluk Todolo, een occult krautrock trio waarmee we jaren terug onze eerste buitenlandse set mee in Utrecht speelden. Noteer deze datum in de agenda, het belooft een unieke en memorabele avond te worden!

Ik vind eigenlijk dat jullie een volledig album in deze stijl moeten maken, het past perfect. Waarheen moet ik de petitie sturen?
Pede: Spanjestraat 1 0612 Hemel.

Op http://www.metal-archives.com staat dat Gnaw Their Tongues getekend heeft op (het alom bekende, maar besmeurde) Candlelight Records. Toch zijn de laatste albums in eigen beheer uitgekomen. Leg eens uit hoe de vork aan de steel zit.
Mories: Ik heb een plaat voor CR gemaakt. Verkoop viel tegen (hahahaha) en contract werd niet verlengd. Afgezien van wat gratis download EP’s is alles verschenen op labels (de laatste jaren). Crucial Blast (US) is mijn vaste basis wat labels betreft.

Van Pede weet ik dat hij een aparte muzieksmaak heeft en ik veronderstel dat Mories hetzelfde gen mist. Vroeger werd in undergroundinterviews steevast gevraagd naar wat de artiesten themselves luisterden. Een saaie vraag. Maar volgens mij kunnen jullie hier wel eens een interessant antwoord geven. Teach us to worship Satan! Laat ons eens wat nieuws kennen!
Pede: Ik vind dit helemaal geen saaie vraag. Interviews waar muzikanten over opnametechnieken zagen zijn saai. Namedropping rules. Sinds het optreden van Dodheimsgard in Brussel enkele weken geleden luister ik dagelijks naar “Kronet til konge”. En Zyklon-B. In loop. Afgewisseld met “Blood on ice” van Bathory. In loop. Het neigt naar autisme, I know, maar het lichaam schreeuwt erom. Als er dan nog wat tijd overschiet, dan kan ik eventueel naar volgende recente aankopen luisteren:
– Meth Drinker: sludge uit Nieuw Zeeland, essentiëel.
– Forest Swords: Engravings – als Burial uit de stad komt, dan komt Forest Swords uit het bos. Electronica.
– Ulver: Messe. Hun beste album sinds de Silencing ep’s.
– Wolf People: Fain. Psychedelische folk Rock. Hedendaags. De minnestreel stem is wennen maar naderhand niet meer weg te denken.
– Bölzer: Zwitsers duo, old school black/death gemengd met Black Cobra. Héél hot op het moment, maar terecht.
– Palehorse: hun nieuwe! Sludge. Maar geen emo-zwartekaptrui-sludge. Echte uit Londen!
– O.B.E.Y.: Romance of Misanthropy – project van Tangorodrim leden
– OKKULTOKRATI: Snakereigns – noorse black/punk.
– Matt Elliot: nieuwste, met een lange titel die begint met ‘only …’ franse chansson, fado, slavische klaagzangen in apocalyptische saus. Met ThirdEyeFoundation dude.
Pffrr zoveel nog. Eigenlijk ook heel vaak Covenant van Morbid Angel, Bestial Warlust, Black Witchery en Katharsis. En er liggen ook platen van Faustcoven, Goat, Satan’s Satyrs, Goat, Uncle Acid, The Deathrip, Neil Young, Peste Noire, Discharge, Rust (mega Aura Noir!!!) en Furze los voor de draaitafel.

http://www.cvltnation.com/sonic-cathedrals-vol-lvicurated-by-alkerdeel

Das een compilatie die we ooit eens voor Cvlt Nation hebben gemaakt, is een mix tussen bekend en onbekende bands en waar we door beïnvloed zijn en vaak naar luisteren.
‘k weet – ’t is veel die muziek, maar ik vind dat echt wijs, zoveel tips geven omdat ik er zelf ook gediend mee zo zijn. Ben er nu zelf naar ah luisteren, Slaughter – de max! MAKE WAY FOR THE INCENERATOR!!!! Och en om af te sluiten, op het wc want daar staat het cassettedek: alles van AKSUMITE! Check die handel! Lofi black punk!! Bestaat enkel op tape. Ook een tape van Mion’s Hill (black trash pukkelkoppen uit Noorwegen). Voila.

…en zo wordt dit interview voorbeeldig educatief afgesloten!