SubRosa – muziek als therapeutische vorm van zelfexpressie

Op de valreep van 2013 maakte ik kennis met “More constant than the gods”, de derde plaat van het Amerikaanse SubRosa. Het album behoorde voor ondergetekende tot één van de metal hoogtepunten van vorig jaar en draait nog steeds wekelijks zijn rondjes. Toen collega FLP me vroeg of ik niet eens een band wou interviewen, hoefde ik niet lang na te denken. Ik nam contact op met bandleidster Rebecca en vuurde enkele vragen op haar af. JOKKE
SubRosa 1

Wat was je drijfveer om SubRosa op te starten?
Ik liep reeds drie jaar met het idee rond om een band zoals SubRosa uit de grond te stampen. Na jaren als drummer actief te zijn geweest in tal van bands voelde ik de drang om mijn eigen band op te richten waarin ik als voornaamste songwriter de touwtjes in handen kon nemen. Ik had een duidelijk visie over hoe de band moest klinken: sludgy, luid, zware riffs met kwade en confronterende zang. Het gebruik van violen en folk elementen was niet van in het begin gepland. Mijn beste vriendin Sarah volgde vioollessen in 2005 en wou heel graag deel uitmaken van SubRosa. Toen zij in 2008 in Europa was, viel Kim in voor haar en nadat Sarah terug was kwamen we tot de constatatie dat als je één heel goed element hebt, het nog beter moet zijn als je er twee van hebt. Kim maakte ook gedurende enkele jaren deel uit van de Salt Lake City band Loom vooraleer ze tot SubRosa toetrad.

Zijn er bepaalde artiesten of bands die je bewondert en die je inspireerden om muzikant te worden?
Doorheen de jaren zijn er veel zaken die ons geïnspireerd hebben maar de band die de grootste invloed was voor SubRosa, was “Red Bennies”, een band uit Provo, Utah. Zij creëerden muziek die een geweldig effect had op onze gemeenschap (Rebecca groeide op in de mormoonse gemeenschap, JOKKE). Zij leerden me dat muziek een grote impact kan hebben op de wereld. Als er dingen zijn die je niet aanstaan in de cultuur, omgeving of het land waarvan je deel uitmaakt, kan je je eigen kijk op de zaken via muziek naar buiten brengen. Jouw stem kan op die manier anderen moed geven om actie te ondernemen.

De bandnaam klinkt erg mysterieus. Wat is de betekenis van SubRosa?
“Sub rosa” is Latijn voor “onder de roos” en betekent voor ons “verborgen”, “geheim”, “iets vanuit de ondergrond”. We hielden van de connotatie van de woorden en vonden het voorvoegsel “Sub-“ ook erg cool klinken. Het doet denken aan iets dieps of laags (“submarine”, “subterranean”, “subwoofer”) en verwijst op deze manier naar onze diepe, down-tuned sound.

Ik hoor erg verschillende invloeden terug in jullie muziek, gaande van doom, folk, metal, klassiek en oosterse muziek. Was het reeds van in het begin duidelijk dat je een unieke sound wou creëren of is dit het resultaat van een natuurlijke evolutie doorheen de jaren?
Het is het resultaat van een natuurlijke progressie en evolutie doorheen de jaren. Het was absoluut niet onze intentie om te zeggen “laten we nu eens iets heel apart doen”. Zoals reeds gezegd was het puur toeval dat we met violen begonnen te werken en ook de folk elementen waren niet gepland. Ze slopen gewoon in het bandgeluid binnen en ik weet eigenlijk niet vanwaar dat komt, want ik luister helemaal niet zo veel naar folk muziek, behalve Neil Young en Buffy Sainte-Marie. De klassieke en oosterse elementen die je terug hoort in ons bandgeluid zijn toe te schrijven aan de violen. Kim en Sarah luisteren beiden naar erg uiteenlopende muziek, experimenteren veel met hun instrument en zijn erg avontuurlijke songwriters. Eigenlijk was het enige doel dat ik met SubRosa voor ogen had om brutale, luide en heavy sludge te spelen. Al de rest gebeurde gewoon, wat ik trouwens een goede zaak vind. Als je te hard aan een bepaald plan of doel vasthoudt, kan dat ten koste gaan van je inspiratie.

Wat is voor jou het grootste verschil tussen de nieuwe plaat en voorganger “No help for the mighty ones”? Was het moeilijk om dat album te overtreffen en voelde je enige druk op je schouders om steeds beter te presteren? De vorige plaat leverde jullie namelijk veel persaandacht op en introduceerde de band bij een breder publiek (hoewel dit natuurlijk relatief blijft voor heavy muziek).
Er was absoluut een zekere interne druk, niet noodzakelijk om iedereen te willen omverblazen met het nieuwe album, maar om op een goede manier te blijven evolueren. We wilden absoluut geen tweede “No help for the mighty ones” uitbrengen. Kim en Sarah kochten enkele nieuwe pedalen en experimenteerden veel met hun vioolgeluid toen we bezig waren met schrijven van de nieuwe plaat. Ik ging dieper op tekstueel vlak en pushte mezelf op het gebied van gitaarpartijen, akkoordenprogressie en songstructuren. Ik denk dat het grootste verschil tussen beide albums is dat de nieuwe plaat onder meer dwang en met meer focus in een kortere periode geschreven werd en daardoor ook meer als één geheel klinkt.

Waar komt je inspiratie om muziek te schrijven vandaan?
Zoals gezegd vertrek ik vanuit de gedachte dat muziek een grote impact kan hebben op de wereld. Ik zou geen muziek maken als ik er niet van overtuigd was dat muziek een therapeutische vorm van zelfexpressie kan zijn, een katalysator om mensen aan het denken te zetten, om diepe gaten te graven in vastgeroeste culturen en om mensen steun te geven in het feit dat ze er niet alleen voor staan in deze fucked up wereld. Het is geen kwestie van omvang. Zelfs als SubRosa slechts op één persoon effect heeft en ik die persoon ben, was het het waard om deze band te beginnen.

Hoe verloopt het schrijfproces? Ben jij de voornaamste songwriter die thuis in afzondering zit te schrijven of werken jullie meer als band de songs uit in het repetitielokaal?
Ik lever de basis voor de songs af. Ik schrijf de gitaarriffs uit en structureer ze tot een goede song, waarna ik ze voorleg aan de rest van de band. Kim en Sarah verteren de riffs als hongerige piranha’s en beginnen dan met het schrijven van hun eigen partijen. Ook met Christian, onze bassist, werk ik op deze manier. Andy komt over het algemeen als laatste aan bod, gezien hij een echte professionele drummer is en niet veel tijd nodig heeft om met fantastische drumpartijen op de proppen te komen haha.

Ik hou erg van de warme en heavy sound van het album. Alle instrumenten zijn duidelijk hoorbaar en vullen elkaar perfect aan. Waar hebben jullie de plaat opgenomen en wie was de producer? Liepen de opnames van een leien dakje? Aangezien jullie veel verschillende instrumenten gebruiken, kan ik me inbeelden dat het soms een gecompliceerd opnameproces kan zijn.
Onze drummer Andy Patterson nam het album op in zijn eigen studio in Salt Lake City. Hij is een succesvolle lokale producer die reeds enkele honderden lokale en nationale albums heeft opgenomen en geproduceerd. Magnus “Devo” Andersson (bassist van Marduk, JOKKE) heeft de mix en mastering voor zijn rekening genomen in zijn Endarker Studio in Zweden. Zowel Andy als Devo deden een geweldige job en haalden het onderste uit de kan om dit album zo goed als mogelijk te laten klinken. Het opnameproces verliep verbazend vlot, hoewel we niet volledig klaar waren toen we de studio indoken. In het eerste weekend waren het enkel Andy en mezelf die bezig waren met de opnames van de drums en gitaren en we hadden afgesproken dat, als het niet meteen zou werken, we Chris (labelbaas Profound Lore) zouden zeggen dat we er niet klaar voor waren en de opnames zouden moeten uitstellen. Deze plaat had gemakkelijk tot een ramp kunnen uitdraaien, was het niet dat de band uit enkele geweldige muzikanten bestaat die een soort magie creëren als ze samen muziek maken.

Waarnaar verwijst de titel van het album? Is er een onderliggend thema in de teksten en wie is Cosey Mo?
More constant than the gods” is een refentie naar de Dood en komt uit de song “The usher.” Ook deze songtitel verwijst naar de Dood. Het meisje op de cover is een verpersoonlijking van de Dood. Dus zoals je kan zien is het thema van het album “kleine katjes en regenbogen “ haha. Cosey Mo is een karakter uit een geweldig verhaal van Nick Cave’s “And the ass saw the angel. Ze is een goedhartige prostituee die in een vlaag van religieuze woede vermoord wordt door de locale dorpelingen, waarvan enkelen klanten van haar zijn.

Wie is verantwoordelijk voor het prachtige artwork van “More constant than the gods”? Is het dezelfde artiest die de cover voor “No help for the mighty ones” creëerde? Bevat de hoes opnieuw veel symboliek?
Glyn Smyth creëerde het artwork voor de laatste twee platen en zijn werk is doordrongen van symboliek. Elk element van de cover verwijst op een bepaalde manier naar de Dood. De sprinkhaan in de rechterbovenhoek staat symbol voor de migratie van de ziel na de dood. De kam in het meisje haar haar, de slang op haar arm, de negen bolletjes onderaan de afbeelding, de bliksem die uit haar vinger komt enzovoort verwijzen allemaal op een directe of indirecte manier naar het thema van het album. De visuele kant van de band, zowel albumartwork als live shows, werd meer en meer belangrijk doorheen de jaren en geeft weer waar de band voor staat.
SubRosa 2

Jullie laatste twee platen kwamen uit op Profound Lore, een label dat de laatste jaren enkele geweldige releases uitbracht. Voor mij staat het label garant voor kwaliteit en enkele van mijn favoriete bands brachten platen uit via hen (Agalloch, Ash Borer, Yob, Grave Miasma, Altar Of Plagues, Avichi, Abyssal, Wolvhammer, etc.). Ben je tevreden over het werk dat ze voor jullie doen. Behouden jullie veel vrijheid als het over zaken als artwork, studio, producer en dergelijke gaat?
We zijn erg blij en trots dat we deel mogen uitmaken van Profound Lore en krijgen volledige creatieve vrijheid van hen. Zelfs toen ik Chris vrijblijvend advies vroeg voor het artwork voor “More consant than the gods” , weigerde hij me te zeggen wat ik moest doen en zei me dat hij er het volste vertrouwen in had dat ik de juiste beslissingen zou nemen. Dat is de perfecte situatie voor ons. Ik denk dat SubRosa er erg onder zou lijden als iemand ons zou zeggen wat we zouden moeten doen.

Ik ben een grote vinylliefhebber en ik weet dat jullie vorige plaat “out of print” is. Zijn er plannen voor een herdruk of om samen te werken met een Europese distro aangezien het voor ons Europeanen erg duur is om vinyl te bestellen in Amerika?
Ik heb met Chris gesproken over een vinyl herdruk van “More consant than the gods” en een uitgebreide Europese distributie van Profound Lore releases en hij is er aan het werken. Het zou tevens ideaal zijn om meer vinyl ter beschikking te hebben wanneer we de oversteek maken naar Europa om o.a. op Hellfest te spelen.

SubRosa heeft drie vrouwen in de line-up en ik vind het een goede zaak om te zien dat er tegenwoordig veel vrouwen actief zijn in het stevigere werk (Jex Thoth, Chelsea Wolve, Windhand, Monarch, Wolvserpent…). Waarom denk je dat er, uitgezonderd van gothic metal, meer vrouwen actief zijn in het doom en sludge genre dan in death en black metal bands?
Dat is een zeer goede vraag. Ik denk dat vrouwen even goed als mannen kunnen zingen in een death of black metal band (Krysta Martinez van Landmine Marathon en Transient alleen al bewijst dat), maar misschien dat de manier van zingen niet zo gemakkelijk is voor de meeste vrouwen. Ik kan het in elk geval niet. Ik denk eveneens dat deze genres niet zo goed geschikt zijn als doom en sludge om de sterkte van vrouwelijke vocalen naar voor te brengen. Aan de andere kant zijn er vrouwen in de sludge en doom scene die meer roepen dan zingen zoals ik doe. Denk maar aan Emilie Bresson van Monarch, Liz Blackwell van Castle, Amber Valentine van Jucifer, enz. Ik denk dat ik geen eenduidig antwoord heb voor jou haha.

Jullie zijn afkomstig van Salt Lake City, Utah. Hoe ziet de muziek- en metalscene er daar uit? Krijgen jullie veel plaatselijke support?
De muziekscene is hier erg sterk en heavy muziek is altijd prominent aanwezig geweest in de scene van Salt Lake en Provo. Er zijn letterlijk honderden bands actief in onze regio. Gaza en Eagle Twin (Southern Lord) hebben naam gemaakt buiten Utah. Gaza deed een tour van enkele maanden met Converge doorheen Europa en de US. Ik ben er ook zeker van dat Cult Leader (met drie ex-leden van Gaza), en die juist tekenden bij Deathwish, het goed zullen doen. Visigoth haalde juist een contract binnen bij Metal Blade. Dwellers is een erg getalenteerde band op Small Stone Records en INVDRS maakt deel uit van Corruption Recordings in Portland. Gravecode Nebula, een fantastische en onheilspellende doom metal band van Salt Lake City maakte net als ons met hun laatste album “Sempiternal Void” deel uit van de top 6 doom albums van 2013 van Cvlt Nation. En dat zijn slechts enkele voorbeelden van de vele geweldige bands die hier rond lopen. Op gebied van lokale support zien we dat er steeds meer en meer mensen naar onze shows komen nu onze laatste twee platen meer aandacht kregen buiten Utah. We hebben onze loyale, die-hard fans and supporters. Onze show als opener voor Deafheaven was met 300 mensen het grootste publiek waarvoor we ooit gespeeld hebben in Salt Lake City.

Ik weet dat je opgroeide als mormoon. Hoe was de respons uit deze gemeenschap op het feit dat je een muzikant bent in een heavy metal band?
Zoals je misschien weet zijn de meeste mormonen niet bezig met deze soort muziek, maar eens ze te weten komen dat ik een heavy rock band speel, vinden ze het meestal cool. De meeste tegenstand kwam eigenlijk uit mijn eigen familie. Niemand in mijn familie is bezig met muziek en het was soms erg moelijk voor hen om dit te begrijpen of aanvaarden. Ze hebben geen probleem met het feit dat de muziek “evil” is; ze zijn meer ongerust over het feit dat ik deel uitmaak van een muziekscene waar er veel alcohol en drugs aanwezig zijn. Eens ze zagen dat muziek niet enkel een fase was voor mij en ik geen heroïneverslaafde ben, hebben ze de situatie echter aanvaard haha.
SubRosa 3

Hebben jullie ooit de kans gehad om naar Europa te komen om op festivals te spelen of te touren en indien ja, wat zijn de grootste verschillen tussen de US en Europa?
In 2008 hebben we op het Nederlandse festival Dutch Doom Days gespeeld en de dagen voor en na het festival hebben we nog enkele losse shows gespeeld. Het grootste verschil tussen touren in de US en Europa is dat de Europese clubs zorgen voor slaapplaats en een deftige maaltijd, ongeacht hoe groot je band is. In de US zijn het enkel de grotere bands die een maaltijd krijgen, als onderdeel van hun rider. En alle bands, ongeacht hun grootte, moeten zelf instaan voor het regelen van slaapplaatsen. Ze slapen in hun busje, blijven bij vrienden slapen of vragen aan iemand uit het publiek of ze bij hen thuis op de zetel mogen slapen.

Hebben jullie concrete tourplannen om “More constant than the gods” te promoten?
In november startten we een tour doorheen Californië die spijtig genoeg vroegtijdig gestopt moest worden nadat iemand enkele van onze instrumenten had gestolen na afloop van onze eerste show. We hopen nog op een volledige US tour en enkele shows in Europa in de periode van Hellfest.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s