Maand: mei 2014

Terra Tenebrosa – Houdt niet van mensen

De rare snuiters van Terra Tenebrosa stonden onlangs voor verschillende redenen in de schijnwerpers. Zo was er een 12″ release van eerder onuitgebracht materiaal en een 7″ split release met The Old Wind. Met laatste trokken de Zweden ook op de hord doorheen Europa. Hieronder neemt bezieler (en zanger tijdens liveshows) The Cuckoo het over. Read! (FLP)

terra-tenebrosa-dest

Jullie zijn net terug van een tour met The Old Wind. Hoe was het?
Het was fantastisch! Zeker omdat het met The Old Wind was, daar we samen een verleden deelden in Breach. Tijdens het Breach tijdperk kwam er heel wat drank en drugs aan bod, maar zowel Tomas (van The Old Wind) en ik zijn ervan af. Het was fijn samen tijd door te brengen zonder een troebel hoofd te hebben. We hadden geen echte verwachtingen. Wel ja, ik alvast niet. De minste bezoekers waren aanwezig in Duitsland, maar het was zeker de moeite. Italië en Frankrijk waren geweldig. Ik zou graag nog eens terugkeren naar het zuiden van Europa. Uiteraard was Roadburn de kers op de taart. Een buitengewoon festival met veel volk. Al hadden we op datzelfde festival ook ons dieptepunt van de tour. Door technische problemen startten we met een achterstand van een half uur. Balen!

Ik vraag me af wat voor een soort publiek Terra Tenebrosa trekt.
Geen idee. Het is niet mogelijk mijn bril te dragen onder mijn masker. Ik veronderstel dat we door ons verleden fans van Breach aantrekken. Wellicht mensen die goede vibes en een vrolijke sfeer weten te appreciëren. Nee, ik weet het echt niet.

Is er een of ander concept achter de band?
Niet echt. Niets opzettelijk. Het masker heb ik gemaakt naar een beeltenis van iets wat ik zag als kind in nachtmerries. Naar iets wat later ook terug kwam in door drugs beïnvloede visioenen. Ik zie het als iets wat leeft in mijn onderbewuste en probeert te communiceren met mij. Ik mediteer vaak. En tot op zekere hoogte gebruik ik psychotropische medicijnen om in contact te komen met de sluimerende delen van mijn geest, de obscure delen van de ziel waar zowel schatten als duistere dingen te vinden zijn. Een groot deel van de teksten handelen hierover, wat niet verwonderlijk is, daar het een groot deel van mijn leven bestrijkt. Op een natuurlijke wijze vloeit dit over naar Terra Tenebrosa. Dit voedt mijn gedachten haast continu.

Hoe belangrijk is het mysterieuze imago?
We gebruiken de maskers en synoniemen niet om mysterieus te zijn. Destijds wilde ik foto’s die pasten bij de muziek. Initieel waren we ook van plan om het hele livegebeuren aan ons te laten passeren. We dachten niet dat deze foto’s uiteindelijk echte bandfoto’s zouden worden, maar enkel iets dat de muziek visueel kracht zou bijzetten. De synoniemen zijn een verlengde hiervan. We waren ook niet echt een band toen we ons debuut uitbrachten. Heel wat materiaal heb ik zelf opgenomen. We zagen Terra Tenebrosa meer als een vreemd project dan als een echte band. We proberen niet mysterieus te zijn. Ik bedoel maar; we doen soundchecks en linechecks zonder maskers en ik zal ook niet ontkennen dat ik in de band speel. Maar… Het visuele is voor Terra Tenebrosa even belangrijk als de muziek. De mensen erachter hebben niet zoveel betekenis. Datgene wij tonen, dat is belangrijk.

Op beide full lengths veranderde je van masker. Op “V.I.T.R.I.O.L.” is er een foto van een mix van beide maskers. Waarom de verandering? En wat wil het masker eigenlijk voorstellen?
Het eerste masker was vervaardigd uit papier mache. Maar toen we live zouden gaan spelen, had ik een masker nodig waarmee ik kon zingen. Een vriendin van mij, die werkt voor theater en film, maakte er eentje uit latex. Ze moest enkele details veranderen, zodat het echt bruikbaar werd. Naast datgene wat ik eerder schreef, weet ik niet goed wat het eigenlijk moet voorstellen. Het is een beeld dat mij al mijn hele leven achtervolgt. Misschien is het mijn beschermengel? Misschien is het een vertoning van al het lelijke in mij? Momenteel zie ik het als mijn verlosser. Ik moet gewoon proberen te snappen wat hij/zij/het zegt.

Ik vraag me af, waarom “The Cuckoo”? Dat is toch een vogel? Ik hoor hem hier regelmatig, haha… En ik vraag me ook af of Terra Tenebrosa een echte band is. Of is het eerder The Cuckoo & muzikanten?
Omdat ik van vogels houd? Nee hoor, de naam refereert naar de Zandman Kronieken. Daar zwerft een wezen, genaamd The Cuckoo, in ieders dromen. Het leek me wel passend te zijn. Ik ben verantwoordelijk voor de meeste muziek en ik neem zelf ook grote delen zelf op, maar de anderen leveren ook ideeën, doch filter ik wat de moeite is en wat niet. Ik geloof niet in democratie als het op muziek aankomt. Ik kan niet van anderen verwachten mijn visioenen te begrijpen aangezien ik ze niet kan verwoorden. In plaats van het proberen uit te leggen, neem ik mijn ideeën gewoon zelf op. Als het slaat op het opnameproces, kan ik je zeggen dat het meer mijn project is. Maar het staat buiten twijfel dat we een echt bandgevoel hebben als we live spelen. Ik sluit hun niet uit als er beslissingen (die hun aangaan) gemaakt moeten worden, al heb ik wel het laatste woord. We hebben de klusjes verdeeld. Ik ben niet goed in plannen en communiceren met promotors en het label. Dat laat ik over aan hun. Momenteel werk ik aan een nieuw album en de anderen zorgen voor de rest. Dit in de zin van: de ene runt de webshop en de andere onderhandelt met labels inzake de nieuweling. Dat zijn zaken waarin ik niet goed ben. Ik houd niet van mensen en kan er niet mee praten. Er raast zoveel door mijn hoofd dat zelfs de webshop open houden niet mogelijk is.

Jullie komen uit een hardcore verleden. Hebben jullie daarom een andere aanpak, vergeleken met de doorsnee metal band?
Ik heb geen hardcore verleden. Ik houd niet van de term hardcore. Maar als je bands bedoelt zoals Black Flag, dán zeg ik ja. Breach was eerder een mix van alles wat we zelf goed vonden en misschien luisterden één of twee van ons naar ’90 stijl hardcore. We zagen ons nooit als een hardcore band en we waren absoluut geen deel van de hardcore wave uit het noorden van Zweden. Toen ik spul schreef voor Breach was ik sterk beïnvloed door bands als Jesus Lizard en Sonic Youth. Als het gaat over Terra Tenebrosa heb ik geen bepaalde invloeden. Maar als ik mezelf onder de loep neem, heeft vooral The Cure mij gebrandmerkt. Het is de manier waarop Robert Smith omgaat met simpele ideeën, subtiele variaties op hetzelfde thema. De zang wilde ik onmenselijk laten klinken, daar ik vooral een stem wilde geven aan datgene dat in mijn hoofd uit het niets verrezen is.

Trust No One Recordings & Apocaplexy hebben beide full albums uitgebracht. De 7″ split met The Old Wind kwam uit op Robin “The Ocean” Staps’ Pelagic Records. Met alle respect, maar die labels niet te gelimiteerd een band als Terra Tenebrosa te promoten?
Te gelimiteerd? Ik weet het niet. Alles verliep uitstekend met Trust No One Recordings, totdat Tim, de grote man erachter, besloot het kalmer aan te doen. Daarom zijn we aan het onderhandelen met andere labels.

Tenslotte nog iets nieuw te melden of aan te kondigen?
Nee.

And so the lord has spoken!

Advertenties

Enthroned – Sovereigns

Enthroned is altijd al een beetje een “love it or hate it” band geweest, niettemin door de fratsen van hun vorige frontman en black metal clown Sabathan. Nadat deze van het toneel verdween en oudgediende gitarist Nornagest aan het roer van het vlaggenschip van de Belgische black metalscène kwam staan, kwam dit de reputatie van de band ten goede en werd men serieuzer genomen. Ondanks ontelbare bezettingswissels, wist de band met de regelmaat van de klok nieuw plaatwerk af te leveren. Ondertussen heeft Enthroned 20 jaar op de teller staan en hoe kan dat beter gevierd worden dan met een nieuw album? “Sovereigns” is ook meteen album nummer 10 voor onze landgenoten en het vierde met Nornagest achter de microfoon. Na het onheilspellende intro “Anteloquium” barst “Sine qua non” los, een song die midtempo start maar al snel wordt het tempo opgevoerd zoals we van Enthroned gewend zijn. Het daaropvolgende “Of feathers and flames” bevat knap gitaarwerk en een goede dynamiek en behoort tot de hoogtepunten van de plaat. Tegenwoordig wordt binnen elke song afgewisseld tussen snellere en tragere passages, waardoor er nog maar zelden een nummer passeert dat van begin tot einde een blastfestijn is. In “Lamp of invisible lights” neemt de band gas terug en horen we spoken word samples van Aleister Crowley. Daarna zorgt het furieuze “Of shrines and sovereigns” voor het nodige contrast door als een speer uit de startblokken te schieten. Halverwege de song, zakt het tempo echter opnieuw en zorgen evangelistische gezangen voor een sacraal karakter. Knap is dat elke song wel een karakteristiek element bevat, zij het een melodische riff, kerkgezang, solo of spoken word passage. Met het snelle, hakkende en onuitspreekbare “Nerxiarxin mahathallah” eindigt de nieuwe plaat waarop Nornagest en co opnieuw sterk uit de hoek komen en dus niet teleurstellen. Is het de beste uit hun carrière? I dunno. Buiten “Armoured bestial hell” en “Apocalypse manifesto” passeert elke plaat nog wel eens in mijn stereo. Respect!
JOKKE: 84/100

Enthroned – Sovereigns (Agonia Records)
1. Anteloquium
2. Sine qua non
3. Of feathers and flames
4. Lamp of invisible lights
5. Of shrines and sovereigns
6. The edge of agony
7. Divine coagulation
8. Baal al-maut
9. Nerxiarxin mahathallah

 

Griefloss – Ruiner

Via de Fuck Yeah! Hipster Black Metal blog (laat de haatmail maar komen trve black metal kvlt fanatics!) stootte ik op het eerste album “Ruiner” van het uit Washington DC en North Virginia afkomstige Griefloss. De band omschrijft haar geluid als een mix van black metal en shoegaze waar ik me wel in kan vinden. De screams zitten in de depressieve black metal hoek en in de eerste twee songs doet de band me wat aan Woods Of Desolation denken. Derde song “łłł” vormt het hoogtepunt van de plaat. Dit melancholisch meesterwerkje start vrij ingetogen met een simpele maar effectieve drumbeat vergezeld van gitaarruis en breekbare cleane vocalen van gitarist Ben Polson. Qua stemgeluid leunt hij dicht aan bij John Haughm van Agalloch. Na een kleine drie minuten breekt de song open met een kippenvel opwekkende melodie die overgaat in een shoegaze/ postrock-finale, waarin de ijselijke screams van bassist Blade Ronetz voor een schril contrast zorgen met de ijle cleane zang. Ook in “Mouth of god” gaan melancholische stemklanken een spannend duel aan met wanhopige krijszang. Muzikaal gezien start dit nummer als een donkere meeslepende en rockende song, waar een versnelling in de drums halfweg toch weer voor een black metal impuls zorgt. Met het langzaam naar een climax opbouwende en 12 minuten durende “Charon” komt er na 50 minuten een einde aan deze verdomd goede debuutplaat. Fans van eerdergenoemde bands of van een Heretoir, Alcest of de Cascadian black metal sound moeten deze plaat eens opsnorren via hun bandcamp http://griefloss.bandcamp.com/

JOKKE: 83/100

Griefloss – Ruiner (eigen beheer)
1. Ruiner
2. Void
3. łłł
4. Chindi
5. Mouth of god
6. Charon

Tangled Horns – Immovable object

Tangled Horns is een Antwerpse rockband met wortels in de Belgische Noorderkempen, opgericht in 2009, door leden van de post-hardcoreband The Stitch. Met “Immovable object” presenteert het kwintet ons een EP die 5 nummers telt en zo’n 26 minuten duurt. Aftrappen doet de band met single “Monument”, een stevig rockende song waarbij de rauwe stembanden van zanger Tim van de Plas echter spijtig genoeg wat te kort schieten. Dit puntje van kritiek geldt echter niet voor de andere songs. Titelsong “Immovable object” klinkt mysterieuzer en dreigender en ook de zang klinkt hier gevarieerd. Op “Heavy is the head” gaat de band eerder de southern rock/bluesy kant op. Het liefst hoor ik Tangled Horns bezig in het logge “Monolith” dat met zijn 8 minuten speelduur niet alleen de langste maar ook de traagste en meest groovy song is op deze EP. Het contrast met afsluiter “Restraint” is groot, want dit nummer klinkt opgewekt en funky en bevat wat QOTSA invloeden. De band laat op deze EP verschillende muzikale facetten zien, gaande van compacte catchy stonerrock songs tot slepende sludge. Afwisseling troef dus en voor elk wat wils, maar ik mis wat samenhang.
JOKKE: 74/100

Tangled Horns – Immovable object (Kablaam Records)
1. Monument
2. Immovable object
3. Heavy is the head
4. Monolith
5. Restraint

Entartung – Peccata mortalia

Twee jaar na het veelbelovende debuutalbum “Krypteia” keert het duo Lykormas en Vulfolaic terug uit de diepste hellekrochten om opvolger “Peccata mortalia” aan de mensheid voor te stellen of toch op zijn minst enkel aan zij die een zwartgeblakerde ziel hebben want voor de rest doen beide heren niet mee aan sociale media en wentelen zich in een dichte waas van anonimiteit. De titel vertaalt zich als “doodzonden” maar dat is dit album allerminst geworden. Na een piano intro schiet openingssong “Blasphemaverit in spiritum sanctum” uit de startblokken. Deze ruim 8 minuten durende opener zet meteen de toon voor de rest van het album. Doorheen de basis van up-tempo black metal met rauwe vocalen wroet zich keer op keer een pakkende melodie of epische snaar naar de oppervlakte. Beide heren hebben duidelijk begrepen dat enkel voortrazen als een hogesnelheidstrein nogal afstompend kan werken en trekken de kaart van afwisseling: snellere passages (het begin van “Faith on the scaffold”) gaan hand in hand met melodie en epiek en op vocaal gebied worden black metal screams afgewisseld met heroïsche zangpartijen of gefluister. Luister maar eens naar  “To conquer immortality in the depths”, een zeer sterk episch nummer dat net op geen 12 minuten afklokt maar geen minuut weet te vervelen. Qua sound zit ook alles snor! Eindelijk nog eens black metal band waarbij de basgitaar duidelijk te horen is. Aan namedropping ga ik mij nu eens niet schuldig maken. Dit album is simpelweg een aanrader voor elke liefhebber van melodische black metal.

JOKKE: 81/100

Entartung – Peccata mortalia (World Terror Committee)
1.Der hölle herr
2. Blasphemaverit in spiritum sanctum
3. Out of darkness into light
4. Faith on the scaffold
5. Cimmerian shade
6. To conquer immortality in the depths
7. The law of the claw
8. Yawm ad-din

Dead Congregation – Promulgation of the fall

Tak tak, rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr…. En daarmee is in feite alles al gezegd. De gemiddelde obscure death metalliefhebber plaatst Anastasis Valtsanis ergens tussen Tori Black en Sasha Grey. Niet om de Griekse (grapje in een grapje) beginselen te eren, maar omdat de brave man zijn Dead Congregation voor een instant boner zorgt. Niet zeiken jonguh! Dead Congregation is niet origineel. Absoluut niet. Tien punten extra daarvoor! Maar daar waar Morbid Angel al lang het noorden kwijt is en Immolation zich on stage gedraagt als de Jostiband, weten onze Griekse oppergoden hoe death metal hoort te klinken in deze tijden van crisis. Perfecte nummers, perfecte organische productie en perfect artwork (dat durfde wel eens mis te lopen in het verleden). Daar waar voorganger “Graves of the archangels” (al 6 jaren geleden mensen) rechtdoorzee, hondsbuut en overgoten met een geutje dissonantie klonk, klinkt “Promulgation of the fall” net hetzelfde. Geen verschil dus. Ik mis nog een hit zoals “Teeth into red“, maar geef hem nog enkele beurten en het is zover. Kortom: Dead Congregation weet hoe het spelletje gespeeld moet worden en gaat dan ook aan de haal met de eerste prijs. The fallen angel is rising!!!

Flp: 91/100

Dead Congregation – Promulgation of the fall (Martyrdoom 2014)
1. Only ashes remain
2. Promulgation of the fall
3. Serpentskin
4. Quintessence maligned
5. Imaculate poison
6. Nigredo
7. Schisma
8. From a wretched womb