Maand: juni 2014

Herder – Gods

Album nummer twee voor onze Noorderburen van Herder, die door het leven gaan onder het motto “Herder is harder”. Ik was zeer te spreken over hun eerste wapenfeit ‘”Herder” uit 2011, maar heb spijtig genoeg de 2 EP’s die in tussentijd uitgebracht werden, gemist. Bassist Blitzer en zanger Nico hebben plaats geruimd voor vers bloed (Jeroen Vrielink op gitaar en Ché Snelting, die we nog kennen van zijn verleden bij Born From Pain, op zang). Muzikaal gezien is het nog steeds een enorm swingende mix van stoner, doom en sludge die we in onze maag gespietst krijgen en die je wat kan vergelijken met het bij ons enorm populaire Antwerpse Your Higness. De vocalen van Ché zorgen echter voor een lichte hardcore toets. De catchy en pakkende melodieuze leadpartijen van gitaargod JB van der Wal (die ook bijklust bij ons eigenste Aborted), die regelmatig opborrelen uit de stonergrooves en sludgepoel, zijn zoals steeds om duimen en vingers bij af te likken. Deze man stond tevens in voor de productie van het album, een taak die hij met verve volbracht heeft, want wat klinkt de plaat lekker heavy en donker (en harder!). Het gebruik van samples in enkele songs (“Genesis 329”, “Asylums”) zorgt voor een duistere toets evenals het sinistere artwork dat de cover siert en van de hand is van Mattias Frisk, die reeds werk aanleverde voor Ghost en Entrapment. Slepende midtempo songs (“Soul harvester“, “Pythia“) gaan hand in hand met “in your face” beukers  (“Betrayer, deceiver“, “FOADII” of titelsong “Gods“) en zorgen ervoor dat je je geen minuut verveelt. Ik kan mij voorstellen dat deze bende live ook brokken maakt als ze in een klein zweterig zaaltje geprogrammeerd staan. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat dit plaatje bij ondergetekende grijsgedraaid gaat worden.

JOKKE: 85/100

Herder – Gods (Reflections Records 2014)

1. Genesis 329
2. Betrayer, deceiver
3. Gods
4. Pythia
5. Stab
6. Asylums of the forgotten
7. Maelstrom
8. FOAD II
9. Blood from life
10. Soul harvester

Lantlôs – Melting sun

Op haar vierde studioalbum “Melting sun” kiest het Duitse Lantlôs voor een iets andere aanpak dan op vorig werk. Daar waar de band rond spilfiguur Herbst op eerdere albums een mix van black metal en shoegaze bracht, zijn de black metal elementen nu zo goed als verdwenen. Ook de algemene klankkleur is geëvolueerd van koud en kil naar warm en organisch. Je kan het een beetje vergelijken met de evolutie die het Franse Alcest ook heeft doorgemaakt. Neige, frontman van deze laatste band, verzorgde trouwens ook de vocalen op de vorige albums. Voortaan neemt Herbst echter de zang voor zijn rekening en hij doet dat niet slecht. Melancholische cleane vocalen zorgen waar nodig voor een extra laag bovenop het klanktapijt van dromerige shoegaze en distorted gitaren. De gitaren klinken trouwens met momenten lekker zwaar, maar niet extreem, zodat Lantlôs toch nog iets harder uit de hoek komt dan Alcest op hun laatste plaat. In de soms lange instrumentale stukken passeren regelmatig groovende passages (“Jade fields”) die je ook terug vindt in het werk van hun landgenoten Long Distance Calling. De productie is eveneens dik in orde en draagt bij aan de nieuwe organische sound. Met nog geen 40 minuten speeltijd is “Melting sun” misschien ietwat aan de korte kant, maar dan drukken we toch gewoon lekker op de repeat-knop!

JOKKE: 80/100

Lantlôs – Melting sun (Prophecy Productions 2014)

1. Azure chimes
2. Cherry quartz
3. Aquamarine towers
4. Jade fields
5. Oneironaut
6. Golden mind

Amenra/Treha Sektori – Split 10″

Over naar de split met het Parijse Treha Sektori dan. Voor deze release besliste Amenra om een herinterpretatie van hun song “A mon âme” te creëren, getiteld “Trahn”. Deze versie is wat trager en meer ambient en soundscape gewijs uitgevoerd. Ik vind het resultaat persoonlijk niet echt geslaagd.  De track “Overth emh” van éénmansband Treha Sektori klinkt opnieuw erg duister zoals we van deze vriendelijke Fransman gewend zijn. De donkere soundscape wordt vergezeld van tribal achtige geprogrammeerde drums, maar net als je in de sfeer begint te geraken stopt het  nummer abrupt. Kan dit de bedoeling zijn? Deze split lijkt me wat overbodig, maar zal waarschijnlijk wel als zoete broodjes over de toonbank gaan, vermits er een publiek is dat blindelings elke scheet koopt die Amenra laat. Ik juich het initiatief van de nieuwe Consouling Store alleen maar toe en wens Mike hier het allerbeste mee, maar in deze 2 split-releases ben ik toch ietwat teleurgesteld. Van deze nummers is nog geen Youtube filmpje te vinden, daarom heb ik een ander nummer van Treha Sektori bijgevoegd.

JOKKE: 60/100

Amenra/Treha Sektori – Split 10” (Consouling Sounds 2014)

1. Amenra – Trahn
2. Treha Sektori – Overth emh

 

Agalloch – The serpent & the sphere

Agalloch is een band die heel erg hoog aangeschreven staat bij ondergetekende. Niet alleen zijn hun studioplaten echte kunstwerkjes (“Ashes against the grain” hoort zeker in mijn top 5 albums aller tijden thuis) ook hun live shows zijn om duimen en vingers bij af te likken. In plaats van op automatische piloot elke avond dezelfde setlist in driekwartier tijd te brengen, kiezen ze voor een show van meer dan twee uur waarbij gegrasduind wordt in heel hun oeuvre en waarbij sommige passages live een eigen leven gaan leiden. Tevens is Aesop Dekker een erg leuke drummer om bezig te zien. Zorg dat je erbij bent als deze Amerikanen (hopelijk snel) de grote plas oversteken om hun nieuwste werk “The serpent & the sphere” live voor te stellen. Dit vijfde album is opgebouwd rond vijf hoofdnummers die met elkaar verbonden zijn door akoestische intermezzo’s (“Serpens caput”, “Cor serpentis (the sphere)” en “Serpens cauda” oftewel het hoofd, lichaam en staart van de slang). Het beeld van de slang komt ook terug in het artwork van het album waarvoor o.a. onze landgenoot Niels Geybels grafisch werk aanleverde. Reeds van in den beginne heeft Agalloch zich een eigen stijl weten aan te meten die ze zelf als “grey metal” omschrijven oftewel een mix van dark en black metal met neo-folk, ambient, post-rock en drone elementen. Op het eerste gehoor krijgen we een logisch en misschien weinig spannend vervolg voorgeschoteld van voorgaand werk (openingstrack “Birth and death of the pillars of creation” had perfect op “Marrow of the spirit” kunnen staan), maar na een vijftal luisterbeurten moet ik concluderen dat er toch weer een onaardse schoonheid verborgen zit in de nummers. Eens de van pure melancholie doordrongen melodieën zich in je brein genesteld hebben, is het puur genieten geblazen. Het album start vrij rustig en pas in “The astral dialogue” gaat de band iets grimmiger en ruiger tekeer. “Dark matter gods” behoort met zijn gespierd karakter en bloedmooie post-rock insteek tot de hoogtepunten van de plaat. John Haughm wisselt opnieuw zijn typerende ruwe zang af met cleane partijen en gefluister.  Het twaalf minuten durende “Plateau of the ages” vormt de magistrale apotheose van “The serpent & the sphere”. Akoestische en elektrische gitaren duelleren naar hartenlust tot er een fenomenale grandeur bereikt wordt in de slotfase van dit werkelijk episch nummer. Ik weet dat dit veel superlatieven zijn voor de band uit Portland, Oregon, maar ze verdienen dit echt. De stroom aan kwaliteitsreleases is nog amper bij te houden en ik weet nu al dat het een hels karwei gaat worden om daaruit tien platen te selecteren voor mijn eindejaarslijst. Dat Agalloch zich in de bovenste regionen gaat vestigen, staat nu echter al als een paal boven water.

JOKKE: 95/100

Agalloch – The serpent & the sphere (Profound Lore Records 2014)

1. Birth and death of the pillars of creation
2. (Serpens caput)
3. The astral dialogue
4. Dark matter gods
5. Celestial effigy
6. Cor serpentis (the sphere)
7. Vales beyond dimension
8. Plateau of the ages
9. (Serpens cauda)

The Great Old Ones – Tekeli-Li

The Great Old Ones is een kwintet uit Bordeaux (Frankrijk) die de mythes en horrorverhalen van H.P. Lovecraft vertaalt naar een prachtige mix van heftige black metal en atmosferische post-rock en ambient. Alles wat deze band doet, ademt de sfeer van het werk van Lovecraft uit. De titel “Tekeli-Li” verwijst naar  een “shoggoth”, een fictief monsterlijk wezen uit de roman “At the mountains of madness” uit de “Cthulhu mythos”, gecreëerd door “The old ones”. Deze wezens bouwen onderwatersteden en herhalen eindeloos  “Tekeli-Li“, een kreet die hun oude meesters gebruikten. Maar genoeg over de achtergrond en het tekstueel concept van het album, over naar de muziek! Op deze tweede langspeler worden het geluid en de prestaties van het debuutalbum “Al azif” nog verder geperfectioneerd. Naast een intro krijgen we 5 nummers te verwerken die tussen de 7 en 17 minuten duren qua speelduur. Geen hapklare brok muziek dus, maar er valt genoeg te beleven voor de liefhebbers van avontuurlijke black metal. Het nummer “Antarctica” start met een orthodoxe black metal (of zelfs death metal) aandoende riff, opgesmukt met heftig drumwerk, en is een majestueuze opener van jewelste. Na een minuut of 5 daalt het tempo en creëert een post-rock gitaarmelodie een spanningsboog samen met vervormde zang, alvorens  een overdonderende finale van de song in te luiden. One down, four to go en ik lig nu al uitgeteld op de grond. Ook “The elder things” is een beest van een song waarin vervaarlijke black metal passages hand in hand gaan met kippenvel opwekkende post-rockmelodieën en zelfs een meer proggy experimentele passage. Verwacht nu wel geen zeemzoete muziek, want de basis blijft behoorlijk extreem zoals in “Awakening”. Het einde van “The ascend” wordt nog opgesmukt met sfeervolle cello’s en hekkensluiter “Behind the mountains” start met een akoestisch intro alvorens de dubbele bassen, gierende riffs en tremelo picking gitaarlijnen terug de bovenhand nemen. Ik wil de bands die mijn twee muzikale voorliefdes (black metal en post-rock) combineren, geen eten geven, maar wat The Great Old Ones hier presteert valt in mijn ogen nog moeilijk te evenaren. Ze laten op “Tekeli-Li” zelfs Deafheaven een poepje ruiken. Spijtig dat ik niet op hun show in Luik geraak want ik ben benieuwd of deze band dit live ook kan waarmaken.
JOKKE: 92/100

The Great Old Ones – Tekeli-Li (Les Acteurs de l’Ombre Productions 2014)

1. Je ne suis pas fou
2. Antarctica
3. The elder things
4. Awakening
5. The ascend
6. Behind the mountains