Maand: juli 2014

Worsen – Blood

Worsen is het geesteskind van de Amerikaan Rick Contus, die ingewijden ook zullen kennen van Ayr (hun “Nothing left to give” EP is ook een pareltje), Young And In The Way en Votnut. Met dit eenmansproject laat hij een eerste 4 songs tellende EP op de mensheid los. Vanaf de eerste noten moet ik direct aan het geniale Mgla denken. Ik krijg namelijk snedige black metal te horen die opgesmukt wordt met hun typische gevoel voor melodie zonder seutig over te komen of aan kracht in te boeten. Ook het sample stukje op het einde van opener “Open veins” doet direct aan onze Poolse vrienden denken. Tweede song “Collect their skulls, leave their bones” is eerder midtempo van aard en gaat erin als zoete koek. Op vocaal gebied kan je de screams van multi-instrumentalist Contus vergelijken met de ijselijke kreten van HansFyrste (Svarttjern, ex-Ragnarok) en productioneel gezien staat deze EP als een huis. “Mortal sin” is opnieuw een zwartgeblakerde song waar de geest van Mgla doorheen waait en die hetzelfde niveau haalt. Hekkensluiter “Blood” wisselt blastpartijen en midtempo stukken met mekaar af en vormt een episch einde voor deze EP die absoluut naar meer smaakt! Benieuwd of hij het hoge niveau van deze EP kan verderzetten op een full album. Liefhebbers van Mgla (had ik al gezegd dat er veel raakvlakken zijn met Mgla?) of melodieuze, doch venijnige black metal reppen zich als de pest naar de bandcamp site van Worsen (http://worsenbm.bandcamp.com/album/blood). Een vinylrelease staat gepland op Atrum Cultus.

JOKKE: 85/100

Worsen – Blood (Eigen Beheer 2014)

1. Open veins
2. Collect their skulls, leave their bones
3. Mortal sin
4. Blood

Advertenties

Wolvhammer – Clawing into black sun

Met “Clawing into black sun” levert het uit Minneapolis afkomstige zwartgeblakerde doodseskader Wolvhammer ons haar derde wapenfeit af. Wat direct opvalt als opener “The silver key” de huiskamer inknalt, is de productie die iets gelikter en transparanter klinkt dan op voorgangers “The obsidian plains” en “Black marketeers of world war III”. Verder bevat het openingsnummer een kick ass groovende riff. Ook het titelnummer is rond een catchy riff opgebouwd en er wordt geëxperimenteerd met koorzang en een hardcore achtig refrein. Door de experimenteerdrift klinkt Wolvhammer toegankelijker als ooit tevoren hoewel de fundering toch opgetrokken blijft uit blackened sludge metal die geïnjecteerd is met de nodige dosis rock ’n roll. “Slaves to the grime” is ook zo’n nummer waarop je hoofd automatisch begint mee te knikken op het militaristische en stampende ritme. “The desanctification” is eerder midtempo van aard en bevat gitaarwerk dat refereert aan het (terecht) populaire Poolse Mgla. Het sludgy element komt het best naar voor in de song “In reverence”. “Death division” hakt er met momenten dan weer genadeloos op in, maar ook hier komt de band onverwacht met een rockende riff aanzetten. Het afsluitende, bijna negen minuten durende “A light that does not yield” bevat cleane zangpassages en laat precies toch nog een sprankeltje hoop doorschemeren tussen het negatieve wereldbeeld dat doorgaans door de screamende zang geproclameerd wordt. Het scherpe randje mag er dan wel een klein beetje van afgepolijst zijn door de productie, toch bevat “Clawing into black sun” nog genoeg misantropie, haat en agressie, weliswaar op tijd en stond aangevuld door een portie melancholie en catchy riffwerk. Wolvhammer bewijst met haar derde plaat een blijver te zijn in deze drukbevolkte scene en is een aanrader voor andere USBM bands genre Woe en Coffinworm. Kwaliteitsplaat, uit op  Profound Lore, hoe kan het ook anders.

JOKKE: 83/100

Wolvhammer – Clawing into black sun (Profound Lore Records 2014)

1. The silver key
2. Clawing into black sun
3. Slaves to the grime
4. The desanctification
5. Lethe
6. In reverence
7. Death division
8. A light that does not yield

 

Vader – Tibi et igni

De nieuwe Vader is de eerste death metal plaat waar ik mijn zegje over doe op Addergebroed. Het genre kan mij al jaren niet meer boeien met al die overgeproduceerde hypersnelle en technische orkestjes, waarbij vingervlug spel en showcase van talent primeert over het schrijven van goede songs. Geef mij dan maar de “gouwe ouwe” bands genre Obituary, Napalm Death, Incantation, Bolt Thrower, Immolation of oude Morbid Angel. Wie natuurlijk niet in dit rijtje mag ontbreken is het Poolse death metal vlaggenschip Vader. Welke muzikanten onze goede vriend Peter op deze elfde full length rond zich verzameld heeft, volg ik al lang niet meer en doet er eigenlijk ook niet toe. Hoewel de andere bandleden wel degelijk deelnemen aan het schrijfproces, hoor je daar niet veel van terug want deze plaat klinkt weer op en top zoals Vader al meer dan 20 jaar klinkt. Bij het aanhoren van openingstrack “Go to hell” lijkt het eerst nog alsof ze de Dimmu Borgir toer opgaan met een majestueuze klassieke intro, maar dan steekt plots een eerste monsterlijke death/trash riff de kop op. Er is geen ontkomen meer aan! Normaal luchtdrum ik erop los, maar bij Vader haal ik mijn luchtgitaar opnieuw van onder het stof. Wat is dit heerlijk opzwepend! Op “Triumph of death” kan je simpelweg niet stil blijven zitten. Rammen en het refrein luidkeels meebrullen is de boodschap. Peter hanteert nog steeds een vrij verstaanbare ruige stem in plaats van een ultradiepe grafputrochel. Op “Hexenkessel” wisselen donderende basdrums af met blast drumwerk en meer hakkende trashpassages. Enkele symfonische toetsen (“The eye of the abyss”, “Hexenkessel”) of technischere stukken zorgen ervoor dat er genoeg afwisseling te horen is en dat de plaat nergens inkakt. Wat me verder opvalt is dat het niveau van de gitaarsolo’s er wel op vooruit is gegaan: meer melodie en minder gescheur. Na al die jaren is Vader het kunstje nog steeds niet verleerd: puur vakmanschap!

JOKKE: 88/100

Vader – Tibi et igni (Nuclear Blast 2014)

1. Go to hell
2. Where angels weep
3. Armada on fire
4. Triumph of death
5. Hexenkessel
6. Abandon all hope
7. Worms of eden
8. The eye of the abyss
9. The light reaper
10. The end