Maand: augustus 2014

Sinmara – Aphotic womb

Er is heel wat seismologische activiteit in IJsland. Deze week is de vulkaan Bárðarbunga beginnen uitbarsten en ook de release van “Aphotic womb” van Sinmara baant zich een weg uit de ondergrond doorheen de spleetvormige gletsjers om zo tot eruptie te komen. Sinmara, voorheen operatief onder de naam Chao, is een band waarin leden van Iceland’s finest  Svartidauði, Wormlust en Abominor de handen in mekaar slagen om (hoe kan het ook anders) een stevig potje black metal te maken. De acht songs werden over een tijdspanne van enkele jaren gecomponeerd, waarbij de eerste helft van de plaat terug gaat tot de Chao jaren en de tweede helft meer recent materiaal bevat. Over de hele lijn wordt er op een hoog niveau gemusiceerd. Na de onheilspellende dreiging van opener “Katabasis” blaast “Cursed salvation” een serieuze aswolk in je gezicht. Inademing van vulkanisch stof kan ernstige longbeschadiging veroorzaken, daar getuigen de messcherpe salpetervocalen van Ólafur Guðjónsson van. De magmastroom van dissonante gitaarriffs in “Shattered pillars” of  “Mountains of quivering bones” (tevens hoogtepunt van de plaat) is bij momenten natuurlijk schatplichtig aan Svartidauði, daar Þórir Garðarsson, één van de twee gitaristen, ook daar snarenplukker van dienst is. De band kan echter niet als een klakkeloze kopie bestempeld worden. Het bandgeluid is eerder te situeren in de Zweedse school genre Valkyrja, maar dan nét een tikkeltje rauwer en met de nodige injectie van een stevige portie dissonantie. Het creatief en opzwepend  drumwerk van Bjarni Einarsson stuwt de kolkende massa aan tremolo riffs doorheen de aardkorst en creëert zo een ongezonde zwartgeblakerde uitwaseming, die het luchtverkeer boven IJsland grondig verstoort. Het vliegverkeer volledig platleggen, zoals het geval was bij de uitbarsting van de  Eyjafjallajökull vulkaan of de release van Svartidauði’s  “Flesh cathedral” gebeurt niet, maar het scheelt toch niet veel. Het prachtig artwork is van de hand van de Nieuw-Zeelander Alexander L Brown, die al eerder illustraties afleverde voor o.a. Ash Borer, Svart Crown en Lord Mantis. Ga op zoek naar deze ondergrondparel!

JOKKE: 86/100

Sinmara – Aphotic womb (Terratur Possessions 2014)

1. Katabasis
2. Cursed salvation
3. Verminous
4. Shattered pillars
5. Stygian voyage
6. Aphotic womb
7. Teratoid crossbreed
8. Mountains of quivering bones

Sólstafir – Ótta

De excentrieke en progressieve cowboys van Sólstafir gaan met nieuweling “Ótta”, langspeler nummer vijf, weer heel wat zieltjes aan hun fanschare mogen toevoegen. Doorheen hun bijna twintig jaar durende carrière maakte de IJslandse band heel wat gedaantewisselingen door en volgde een gelijkaardig pad zoals hun Noorse broeders Enslaved. Beide begonnen als viking metal band maar naarmate er meer platen volgden, vonden psychedelische invloeden en prog rock elementen steeds meer hun weg in het bandgeluid. Daar waar de basis voor Enslaved’s muziek nog wel duidelijk extreme metal blijft, is daar op “Ótta” niet veel meer van te merken. Sinds “Svartir sandar”, het prestigieuze dubbelalbum uit 2011, werd het totaalgeluid enerzijds meer filmisch van karakter door toevoeging van post-rock stijlelementen en een uitgebreider instrumentarium zoals piano, strijkers en blazers (check opener “Lágnætti” of het rustige “Miðaftann”) en anderzijds ook meer ingetogen, met natuurlijk nog wel de nodige climaxen zoals in “Nón”. De nieuwe songs liggen in het verlengde van single “Fjara” van het vorige album. De nog steeds “love it or hate” vocalen van opperhoofd  Aðalbjörn Tryggvason voegen een grote portie melodrama toe aan de progressieve muziek. Zoals op elke Solstafir plaat staan er echte uitblinkers op zoals “Lágnætti”, de titeltrack, het toegankelijke “Dagmál”, het kippenvelkanon “Miðaftann” (dat zich gerust kan meten met het werk van IJslandse collega’s Sigur Rós of Yndi Halda) of wondermooie afsluiter “Náttmál”, maar ook enkele songs die wat meer op de oppervlakte blijven en nét niet diep genoeg gaan. Maar ook telkens blijken het groeiplaten te zijn, waardoor het misschien nog enkele luisterbeurten vergt om de muziek volledig  te doorgronden en vooraleer ook de andere songs hun schoonheid prijsgeven.

JOKKE: 83/100

Sólstafir – Ótta (Season Of Mist 2014)

1. Lágnætti
2. Ótta
3. Rismál
4. Dagmál
5. Miðdegi
6. Nón
7. Miðaftann
8. Náttmál

Yob – Clearing the path to ascend

De hartslag van menig doom/stoner/sludge liefhebber schiet steevast de hoogte in als er nieuw plaatwerk te verwachten valt van het Amerikaanse trio Yob, een band die we ondertussen toch wel als een instituut mogen beschouwen in deze scène naast andere grootheden als Electric Wizard, Sleep of Neurosis. Nieuweling “Clearing the path to ascend”, plaat nummer zeven weeral, en voorzien van prachtig artwork bevat vier songs die steevast flirten met een speelduur van om en bij het kwartier. Aftrappen doet het trio rond de charismatische frontman Mike Scheidt met de song “In our blood” die alle typische Yob ingrediënten bevat: logge en zware gitaarriffs, ondersteund door een zwaar ronkende bass, effectieve drumdonderslagen en de van feedback en vervorming doordrenkte vocalen van monsieur Mike, dikwijls gekopieerd, maar zelden geëvenaard. Ik blijf het straffe toebak vinden hoe slechts drie muzikanten zo een massieve wall of sound kunnen neerzetten. “Nothing to win” is meer up-tempo en maakt het moeilijk om stil te blijven zitten. Het is een uitdaging om je nekspieren niet te laten los gehen op de groovende riffgolven. In “Unmask the spectre” krijgen we een heel andere Yob te horen. Duistere cleane gitaren vergezeld van onheilspellend gefluister vormen telkens een voorbode voor de orkaanerupties die erop volgen. Het heeft bij momenten wel wat weg van een Neurosis, een vergelijking die nog versterkt wordt gezien het feit dat de plaat uitkomt via Neurot Records. Halverwege de song passeert een floydiaans middenstuk de revue dat de haartjes op mijn armen doet rechtkomen. Het is de meest experimentele song van de plaat en wat mij betreft gelijk het hoogtepunt. Hekkensluiter “Marrow” is de meest ingetogen en emotionele song en bevat knappe melodieën die nog enige vorm van hoop voor de mensheid laten uitstralen. Mike’s zang wordt hier op de achtergrond subtiel bijgestaan door vrouwelijke vocalen. Elke song heeft zijn eigen karakter en identiteit waardoor de favoriet van luisteraar tot luisteraar zal verschillen. De twee laatste en meer experimentele nummers toppen voor ondergetekende de twee eerste en meer traditionele songs. Jaarlijstmateriaal!

JOKKE: 91/100

Yob – Clearing the path to ascend (Neurot Recordings 2014)

1. In our blood
2. Nothing to win
3. Unmask the spectre
4. Marrow

Bongripper – Miserable

Een ontspoorde goederenwagon die het kapelletje vlakbij de spoorweg inramt en met de grond gelijk maakt. Een kudde op hol geslagen bizons die de onfortuinlijk gestruikelde indiaan meedogenloos vertrappelen. De meteoorinslag die abrupt een einde maakte aan het tijdperk van de dinosauriërs op aarde. Het zijn maar enkele beeldspraken die bij ondergetekende opkomen om de pletwals sound te bespreken van Bongripper, één van de zwaarste, zo niet dé lompste van alle stoner/sludge/doom bands op deze planeet. Op “Miserable”, album nummer 7, schotelt het kwartet uit Chicago ons 3 kolossale tracks voor met een speelduur van respectievelijk 17, 19 en maar liefst 28 minuten. Daar waar collega zwaargewichten Conan hun dronende riffs en donderende drummokerslagen vocaal ondersteunen (weliswaar met eentonige en saaie zang), houdt Bongripper het volledig instrumentaal. Moedige keuze, want dat maakt het een uitdaging om de luisteraar de volle 65 minuten bij de les te houden. In opener “Endless” lukt dit doordat er voldoende afwisseling in ritme (lees: traag, trager, traagst) te bespeuren valt en “Descent” trapt heerlijk zwaar af met een zwaar ronkende bass die de sonische riffmassa doorboort. Net wanneer de eentonigheid om de hoek wilt komen piepen, zakt de heaviness rond minuut 12 als een kaartenhuisje in mekaar en volgt er een duistere soundscape die de eindeloze afdaling richting vernieling perfect weet weer te geven. “Into ruin” is een mastodont van een nummer dat genadeloos hard op je botten inramt totdat enkel nog stof en as overblijven. Misschien net een tikkeltje te langdradig in de eerste 18 minuten maar dan trekt een versnelling in de drums toch weer je aandacht. Op hun vorige platen was het niet altijd makkelijk om de volledige rit in één keer uit te zitten, maar daar slaagt Bongripper nu wel glansrijk in.

JOKKE: 81/100

Bongripper – Miserable (The Great Barrier Records 2014)

1. Endless
2. Descent
3. Into ruin

Goatwhore – Constricting rage of the merciless

Goatwhore is een band die al sinds 1998 hard aan de weg naar de diepste hellekrochten timmert. Ik heb de bandnaam al ettelijke malen zien passeren en al veel goeds over hen gehoord en gelezen, maar eigenlijk nooit de moeite gedaan om de muziek eens deftig te checken. Daar moest met plaat nummer 6 getiteld “Constricting rage of the merciless” maar eens dringend verandering in komen. Aan intro’s doet de band rond brulboei Ben Falgoust, die we ook kennen van zijn ander orkestje Soilent Green, niet mee. In tegendeel, direct met de deur in huis vallen! De band vuurt de ene na de andere mokkerriff op je af, de ene keer geïnjecteerd met een vleugje black metal (openingstrack “Poisonous existence in reawakening”), dan weer met een flinke scheut trash metal en het tempo ligt hoog, heel hoog. De riffs in “Baring teeth for revolt” gaan zelfs eerder de heavy/speed metal richting uit. De vocalen van schreeuwlelijk Falgoust variëren van opzwepende screams (die me fel doen denken aan een band als Kvelertak) tot death metal grunts in het breakdown stuk in de opener van de plaat. Het is een explosieve cocktail van zowat alle extreme metalstijlen die voorhandig zijn. De band houdt het ook overzichtelijk, wijdt niet te veel uit en overbodige franjes zijn er niet te horen. Negen van de tien songs blijven dan ook mooi binnen de 3 à 4 minuten grens, hoewel dit dus verre van hitlijst- of Eurovisiesongfestmateriaal is.  Enkel “Cold earth consumed in dying flesh” klokt af op vijf en een halve minuut. In deze song wordt het tempo serieus naar omlaag geschroefd en banen schurende zaagriffs zich een weg naar je trommelvliezen. Tempo omlaag? Zang mee omlaag en terug eerder diepe putgrunts die het mooie weer hier maken. Daarna is het met “FBS” weer raggen geblazen. De drums hakken en de luchtgitaar aanmoedigende riffs, toveren een smile op je tronie. “Nocturnal conjuration of the accursed” is weer een midtempo stamper en het is moeilijk uit te maken of ik de band nu het liefst bezig hoor op full speed of eerder in de tragere songs. Het gaat hen beide namelijk even goed af. Blij dat ik de band eindelijk een kans gegeven heb. Of het hun beste plaat is, kan ik niet zeggen, maar ik duik hun back catalogue alvast in!

JOKKE: 85/100

Goatwhore – Constricting  rage of the merciless (Metal Blade records 2014)
1. Poisonous existence in reawakening
2. Unraveling Paradise
3. Baring teeth for revolt
4. Reanimated sacrifice
5. Heaven’s crumbling walls of pity
6. Cold earth consumed in dying flesh
7. FBS
8. Nocturnal conjuration of the accursed
9. Schadenfreude
10. Externalize this hidden savagery

Chasma – Omega theorian

Je op het verkeerde been zetten, kunnen ze wel, deze 3 Amerikanen van Chasma. Als het intronummer “The emblazement” door je speakers knalt, bekruipt het koud zweet me, want even denk ik met een gothic huppeltrut bandje te maken te hebben. De vrouwelijke vocalen in deze intro zijn dan wel bevreemdend en roepen een creepy sfeertje op, ik ben nog niet helemaal zeker of dit wel spek voor mijn bek gaat zijn.  Opvolger “Cathedral of luminaries” stelt me echter gerust, want hier krijg ik plots USBM te horen die wel iets weg heeft van Wolves In The Throne Room en tig andere visjes die in deze grote zwarte vijver zwemmen, hoewel het hier zeker niet over een klakkeloze kopie gaat. Of Chasma het verschil kan maken, blijft echter de vraag. “Arcane firebirth” gaat op hetzelfde elan verder maar bevat halverwege een ingetogen passage met griezelige screams (deed me een beetje denken aan de over-de-top vocalen van Natan Misterek in “Earth: As a furnace” van Altar Of Plagues). De song blijft echter niet de volle 7 minuten boeien en dat is spijtig genoeg het geval voor alle nummers van deze “Omega theorian”. “Frozen paths to never” kent een bijna identieke opbouw, maar vanaf het middenstuk met freaky screams (hier à la Maniac, ex-Mayhem) over een cleane gitaarpartij, begint opnieuw de verveling toe te slaan. Dat belooft, want er volgen nog 4 songs met een gemiddelde speelduur van 7 minuten. De striemende gitaarpartijen in combinatie met geselende drums en sappige screams worden volgens het boekje gebracht, maar het ontbreekt de band simpelweg aan kippenvelopwekkende momenten. “Angelaria” redt de meubels nog enigszins met enkele coole riffs en spanningsbogen. Ik heb voorganger “Codex constellatia” ook maar eens opgesnord en die bevalt me beter. Van deze had ik simpelweg meer verwacht.

JOKKE: 75/100

Chasma – Omega theorian (Candlelight Records 2014)

1. The emblazement
2. Cathedral of luminaries
3. Arcane firebirth
4. Frozen paths to never
5. Trapped beneath the shining world
6. Disciples of an ancient aeon
7. Angelaria
8. Hewn by the hands of infinity

Nachtmystium – The world we left behind

Wie de facebookpagina volgt van Blake Judd, oprichter en bezieler van de experimentele USBM band Nachtmystium, weet dat de man de laatste tijd met zijn persoonlijke demonen (alcoholverslaving en druggebruik) heeft afgerekend en tevens besloten heeft een punt te zetten achter Nachtmystium. Echter wou hij zijn geesteskind met een allerlaatste knaller van formaat ten gave dragen. De titel van de zevende en dus tevens laatste langspeler van Blake en co is dan ook toepasselijk getiteld “The world we left behind”. De band draait volledig rond de figuur van Blake en hij wisselt sneller van muzikanten dan jij en ik van onderbroek, maar eigenlijk hoor je dat niet terug in het eindresultaat. “Fireheart” is de openingssong van de plaat en bevat een galopperende heavy metal riff, maar voor de rest is dit een typisch Nachtmystium nummer. De tekst van de song verwijst naar het afkickproces dat de frontman onderging (“I’ve returned…from the lowest realms. Taken a journey through my own personal hell”). “Voyager” vormt meteen een eerste hoogtepunt van de plaat: het is een vrij toegankelijk nummer met een aanstekelijk refrein en een mooie solo op het einde. Hetzelfde geldt voor “In the abscense of existence”. Over het algemeen is deze plaat minder rauw dan zijn voorganger “Silencing machine”. Het klinkt allemaal ongelofelijk catchy, maar toch is dit geen hapklare brok muziek. Laat dat nu net de verdienste van deze band zijn. Titelsong “The world we left behind” en vooral het rete aanstekelijke “On the other side” horen ook in het rijtje van meebrul nummers thuis. In het razende begin van “Into the endless abyss” horen we enkele biepjes en subtiele electronica terug, maar voor de échte experimenteerdrift die de “Black meddle” platen definieerde moeten we wachten tot de tweede helft van de plaat met het bezwerende “Tear you down”, waarvan de gitaarriffs doen denken aan de tijden van “Instinct:Decay”, en afsluiter “Epitaph for a dying star”. Deze ruim zeven minuten durende song bevat mooie vrouwelijke vocalen en heerlijk psychedelisch gitaarwerk. Spijtig dat dit het einde van de band betekent. Voortaan richt Judd al zijn pijlen op Hate Meditation waarmee hij vorig jaar reeds de debuutplaat “Scars” heeft uitgebracht.  Ik ga Blake en Nachtmystium missen.  Stoppen op je hoogtepunt noemen we zoiets!

JOKKE: 95/100

Nachtmystium – The world we left behind (Century Media 2014)

1. Intrusion
2. Fireheart
3. Voyager
4. Into the endless abyss
5. In the abscense of existence
6. The world we left behind
7. Tear you down
8. On the other side
9. Epitaph for a dying star