Nightbringer – Ego dominus tuus

Als je verzot bent op esoterisch zwart metaal zal de naam Nightbringer je zeker niet onbekend in de oren klinken. Deze Amerikaanse bende bestookt de mensheid reeds dertien jaar lang met een stevige portie black metal geweld en brengt met “Ego dominuus tuus” (Latijn voor “I am your Lord”) haar vierde langspeler uit. Van de vorige releases beviel “Circumambulations of the solar inferno” (de split met het Noorse Dødsengel) me het beste. Reden is dat de eerste drie volwaardige langspelers met een speelduur van ruim 60 minuten telkens aan de té lange kant waren. Nightbringer maakt immers gebruik van een licht enerverende, tot aan het gaatje met tremolo picking gevulde, gitaarsound, ondersteund door voortdurend blastend drumwerk. Dit maakte dat de band interessant was voor een nummer of drie, maar dat daarna de verveling al snel toesloeg en het ook steeds moelijker werd om de nummers onderling te onderscheiden. Toen ik zag dat de nieuweling op meer dan 70 minuten afklokte kreeg ik het Spaans benauwd. Gelukkig bleek deze schrik al snel ongegrond, want de band rond Naas Alcameth klinkt gevarieerder dan ooit. Dreigende mid tempo stukken worden afgewisseld met furieuze blastpassages wat de muziek veel spannender en interessanter maakt. Vooral de toevoeging van Portugees drumbeest Menthor  aan de line-up bleek een sterke zet, want deze man tilt de muziek waarlijk naar een hoger niveau. Hij verzorgde o.a. ook het drumwerk op de laatste plaat van ons eigenste Enthroned. Het typische gitaargeluid waar ik eerder over sprak is natuurlijk nog ruimschoots aanwezig (“Things which are naught”, “I am the gateway”, “The otherness of being”), maar algemeen beschouwd klinkt de band dynamischer en valt er nu veel meer te bespeuren in het sonisch geweld. In verscheidene tracks (o.a. “Where fire never dreamt of man”) ontwaart de aandachtige luisteraar een vreemde symfonie van griezelige keyboardorkestratie die toch wel een meerwaarde geeft. Openingstrack “Et nox illumination mea in deliciis meis” klinkt anders dan wat we van de band gewoon zijn, maar is wel héél schatplichtig aan Dark Funeral. Bepaalde riffs en zanglijnen komen bijna letterlijk uit “Ravenna strigoi mortii” en “Vobiscum satanas”. Ook in andere nummers waart de geest van deze Zweedse duivelaanbidders rond. De screams van ar-Ra’d al-Iblis en Naas Alcameth doen me soms ook wel aan die van Emperor’s Ihsahn denken. Halverwege de plaat zorgt “Call of the exile” voor een welgekomen, zij het bevreemdend rustpunt, waar de band haar meer ambient-gerichte kant laat zien. Ook het einde van “Salvation is the son of leviathan” bevat een sfeervolle maar dreigende ambient-outro. Knap is dat doorheen de up-tempo nummers, die als een hevige storm van wegschietende riffs, snel escalerende gitaar leads en donderende percussie voorbij razen, zich telkens een dramatische en onheilspellende melodie als een reusachtige python beweegt. Met dit “Ego dominus tuus” brengt Nightbringer haar sterkste werk uit en weet de lange rit over de gehele lijn boeiend én spannend te houden.

JOKKE: 82/100

Nightbringer – Ego dominus tuus (Season Of Mist 2014)

1. Prayer of nephal
2. Et nox illumination mea in deliciis meis
3. Lantern of Eden’s night
4. Things which are naught
5. I am the gateway
6. Call of the exile
7. Where fire never dreamt of man
8. The witchfires of tubal qayin
9. Salvation is the son of leviathan
10. The otherness of being

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s