Mysticum – Planet Satan

Al een chance dat de vertragingen van de NMBS niet de allure aannemen van het tempo waaraan het Noorse Mysticum platen uitpoept. Met een kleine vertraging van zo’n luttele achttien jaar krijgen we nu eindelijk hun langverwachte tweede langspeler in onze maag geduwd. De release van “Planet Satan” werd reeds op de sleeve van de in 1996 verschenen debuutplaat “In the streams of inferno” aangekondigd, maar liet dus Guns ’N Roses gewijs een beetje op zich wachten. Back in the days sloeg deze plaat als een splinterbom in de toenmalige black metal scene in en zaaide grote verdeeldheid. De ene groep prees Mysticum voor de frisse wind die ze lieten waaien door de conservatieve scene door hun gebruik van elektronische drums en het machinaal/industrieel karakter van hun muziek. De andere groep kon helemaal niets met deze rare kwieten die tripten op zowat elke drug die toen voorhanden was en underground techno party’s afschuimden. Zoals wel meer het geval is met omstreden platen, groeide “In the streams of inferno”  uiteindelijk tot een heuse cultplaat uit. Nadien werd het stil rond de band, ijzig stil. In 2003 werd nog wel een split uitgebracht met het Noorse Audiopain, maar veel meer tekens van leven vielen er niet waar te nemen. Guitarist/zanger Prime Evil dook nog wel op bij de Noorse deathrashers Amok en de Italiaanse blackened industrial band Aborym. De andere leden Cerastes en Mean leken echter volledig van de aardbol verdwenen te zijn, waarbij dat bij de eerste zowel letterlijk als figuurlijk te interpreteren valt als je het boek “Black metal: Evolution of the cult” erop naleest. In 2011 kreeg Prim Evil de muzikale microbe terug te pakken en benaderde hij de andere twee. Er werd een deal getekend met Peaceville Records die “In the streams of inferno” terug uitbracht en nu is er dan eindelijk het langverwachte “Planet Satan” waarvan ik de hoop op verschijnen eigenlijk al lang opgegeven had. Bij het aanhoren van openingstrack “LSD” wordt je terug in de tijd gekatapulteerd en is het er totaal niet aan te horen dat de band bijna twintig jaar op non-actief heeft gestaan. Hun typische sound is gelukkig geheel intact gebleven. Militante industrial drums voeden de infernale black metal stroom terwijl luid “Lucifer in the sky with demons” wordt geproclameerd. Van de overige songs springt het überagressieve “Fist of satan” er nog uit. Deze track voelt inderdaad aan alsof de gehoornde tegen 200 km per uur op je smoel ligt te rammen en al je tanden uit je bek slaat. De beenharde staccato drums in “Cosmic gun” geven bovendien het gevoel van een dolgedraaide mitrailleur die op je trommelvliezen wordt afgevuurd. “Planet Satan” is echter een vlijmscherp mes dat aan twee kanten snijdt: enerzijds ben je opgelucht dat de Noren nog steeds even explosief uit de hoek komen, hun sound trouw gebleven zijn en niets aan agressie te lijken hebben ingeboet. Anderzijds blijft het overrompelende effect van hun debuut ver weg. Aan jou te bepalen aan welke kant van het mes je wilt vertoeven.

JOKKE: 80/100

Mysticum – Planet Satan (Peaceville Records 2014)
1. LSD
2. Annihilation
3. Far
4. The ether
5. Fist of satan
6. All must end
7. Cosmic gun
8. Dissolve to impiety

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s