Nihill – Verderf

Verrek, platenspeler naar de verdoemenis! Dat is het eerste wat in me opkwam bij de eerste kennismaking tussen de naald van mijn pick-up en de nieuwste plaat van het Nederlandse Nihill. Gelukkig bleek het loos alarm! Zit ik dan te knoeien met een verkeerd toerental? Nope! Dan zijn mijn trommelvliezen naar de zak! Nogmaals nope! Gelukkig komt er na drie minuten een einde aan de teringherrie, genaamd “Ghoul”, waarmee plaat numero vier van start gaat. Nu is het niet bepaald fijnzinnige muziek die we daarna te verwerken krijgen. Een plaat van Nihill is immers nooit een gemakkelijk rit en vraagt de nodige toewijding van de luisteraar én juiste sfeer om te ondergaan. Na die kut kakafonie van de intro krijgen we de eerste volwaardige track “Carrion eaters” te verwerken. Snedige gitaarriffs en intens drumwerk worden als een waar salvo op de luisteraar afgevuurd, begeleid door de salpetervocalen van de imposante frontman Michiel Eikenaar die we ook nog kennen van Dodecahedron en Anaphylactic Shock, twee andere orkestjes die nu ook niet bepaald muziek voor de grote massa maken. Daarna wordt met “Kolos” het tempo teruggeschroefd en krijgen we beklemmende black metal voorgeschoteld waarbij de repetitieve dissonante riffs ons naar de keel grijpen. Het slepende tempo in combinatie met de proclamerende vocalen geven de song een militaristisch karakter, maar met bijna negen minuten speelduur is de song wat aan de lange kant. Daarna worden alle registers terug open getrokken en wordt er met het felle maar rechtlijnige “Wielding the scythe” zwaar op de luisteraar ingebeukt. Qua intensiteit moet Nihill absoluut niet onderdoen voor een band als Mysticum, hoewel ze muzikaal gezien slechts een klein deel in elkaars vaarwater zitten. Na deze auditieve aanslag op de trommelvliezen graven de claustrofobische klanken van “Spirituum” zich in je psyche in (hoewel de song opnieuw te lang gerekt wordt). Nu ben ik bij Nihill altijd al meer te vinden geweest voor het tragere werk, een vaststelling die ik op de nieuweling ook weer maak (met het afsluitende “Ossuarium” als hoogtepunt). Je krijgt geen seconde de tijd om naar lucht te happen want het razende “Morbus” laat geen spaander heel. Het piept en kraakt dat het een felle lust is. Voornaamste kritiek is dat zowat elke song te lang is en de plaat met een half uur speelduur beter had gescoord. Met vijfenvijftig minuten vraagt Nihill wel héél veel van de luisteraar en je moet echt over een stel stalen zenuwen beschikken om de tien minuten durende noise eruptie van “Engorged” levend door te komen. Laat dat nu natuurlijk net het doel zijn dat Nihill met haar muziek voor ogen heeft. Met een titel als “Verderf” dekt de gitzwarte vlag de lading volledig, want dit is de perfecte soundtrack voor de ondergang en vernieling van de menselijke parasiet! Niet voor gevoelige zieltjes.

JOKKE:  75/100

Nihill – Verderf (Burning World Records 2014)
1. Ghoul
2. Carrion eaters
3. Kolos
4. Wielding the scythe
5. Spirituum
6. Morbus
7. Engorged
8. Ossuarium

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s