Thantifaxath – Sacred white noise

Ik ben een lijstjes fetisjist, neuroot die ik ben. Her en der zag ik de mysterieuze naam Thantifaxath opduiken in overzichten van de beste platen van 2014. Nu ben ik normaal gezien goed op de hoogte van het muzikale reilen en zeilen in de underground, maar bij het lezen van deze moeilijke bandnaam hoorde ik het toch in Keulen donderen. Effe Metal Archives raadplegend dan maar. Daar valt te lezen dat het om een Canadese black metal band gaat en dat “Sacred white noise” de eerste full length is, volgend op een EP uit 2011. De plaats is al een paar maanden uit, maar toch geef ik jullie mijn gedacht er nog over mee. Niet alleen is het band numero elvendertig waarbij de bandleden zich verschuilen onder zwarte kapmantels, tevens verkiezen ze ook nog eens incognito te blijven. Veel meer info over de band kan ik jullie dus niet meedelen en wie of wat Thantifaxath is, daar heb ik ook het raden naar. Over naar de muziek dan maar. Bij Canadese black metal denk ik in eerste instantie aan Xasthur-worshipping groezelige depri black à la Forteresse of Gris. Daarvoor zijn we bij dit Thantifaxath echter aan het verkeerde adres. “Sacred white noise” staat immers garant voor een intense brok avontuurlijke en progressieve black metal die op tijd en stond de nodige theatraliteit bevat. Het tempo ligt doorgaans verschroeiend hoog en het disonnante gitaarspel is zenuwachtig (soms zelfs zenuwslopend) van aard zoals we dat ook kennen van een Krallice of Nightbringer (vooral in openingstrack “The bright white nothing at the end of the tunnel” en “Where I end and the hemlock begins”). Soms krijg ik het er dan ook van op mijn heupen. Emperor ten tijde van “Prometheus – The Discipline of Fire & Demise” popt ook regelmatig in mijn brein op. Na twintig minuten vormt het kalmere (hoewel bevreemdende) “Eternally falling” dan ook een welgekomen rustpunt. Het theatrale en avantgardistische effect wordt vooral bekomen door het experimentele gebruik van blazers en strijkers (“Gasping in darkness”, “Eternally falling”, “Lost in the static between worlds“). De productie staat als een huis, wat noodzakelijk is bij dit soort muziek. Complexe en moeilijk te doorgronden songstructuren zorgen ervoor dat je deze plaat de nodige luisterbeurten dient te geven alvorens je enkele herkenningspunten als houvast kunt vastleggen. ADHD’ers, avontuurlijke black metal liefhebbers en fans van bands genre Dillinger Escape Plan zullen dit wel kunnen smaken. Tijdens het schrijven van deze review, heb ik de plaat nog eens twee maal integraal na mekaar opgezet. Tijd voor mijn dwangbuis!

JOKKE: 80/100

Thantifaxath – Sacred white noise (Dark Descent Records 2014)
1. The bright white nothing at the end of the tunnel
2. Where I end and the hemlock begins
3. Gasping in darkness
4. Eternally falling
5. Panic becomes despair
6. Lost in the static between worlds

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s