Maand: april 2015

Macabre Omen – Gods of war – At war

You should not release albums every year or two. Just play in many bands and leave some space in between“. Of het was iets gelijksoortig wat een zekere Alex me ooit toefluisterde. Het betreft een visie die de sympathieke Griek zelf hoog in het vaandel draagt. Zoek het maar op; hoofspelers The One en dus ook Macabre Omen brengen slechts zelden nieuw materiaal uit en de tussentijd wordt en werd genuttigd ten voordele van Razor of Occam, Scythian, Glorior Belli,… en het kleine UG label Maleficentissimus Triumphatus. Er ligt maar liefst 10 jaar tussen Macabre Omens debuut “The ancient returns” en nieuweling “Gods of war“. Met Ván Records heeft Alex een sterke partner gevonden om deze wereldschijf op de mensheid los te laten. De alfabeten onder jullie hebben nu al door dat “Gods of war” een prachtschijf is voor ondergetekende. Waarom? Muzikaal brengt Macabre Omen flarden van de legendarische sound die de Griekse onderwereld ooit voortbracht; zijnde melancholische melodieën zoals blijkbaar alleen Rotting Christ, Thou Art Lord of Tatir (om lekker underground te blijven) dat ooit konden, zie “I see, the sea”, “Hellenes do not fight like heroes, heroes fight like Hellenes” en haast alle andere tracks. De uitgesponnen nummers zijn steeds erg gevarieerd in tempo en beleving dankzij sterke keys, akoestische gitaren (“Man of 300 voices“, Negura Bunget, ZÓ moet het), dynamische wisselingen en een waaier aan vocale afwisseling, gaande van Burzumeske screams, tot standaard geschreeuw, spoken words, grunts en redelijk veel cleane zang. Op “From son to father” wordt op die manier zelfs een heuse epische Bathory sfeer ten gehore gebracht. Op deze manier distantieert Macabre Omen zich van de Oud Griekse periode. Verwacht absoluut geen kopieergedrag, maar een zeer sterke en perfect uitgevoerde vernieuwing van de gekende erfenis. En dit met een ongetwijfeld persoonlijke invalshoek. Macabre Omen laat oude tijden herbeleven en oogt ontzettend frist! Dus: prachtschijf!

Flp: 92/100

Macabre Omen – Gods of war – At war (Ván Records 2015)
1. I See, the sea
2. Gods of war
3. Man of 300 voices
4. Hellenes do not fight like heroes, heroes fight like Hellenes
5. From son to father
6. Rhodian pride
7. Alexandros – Ode A
8. Alexandros – Ode B

Drudkh – Борозна обірвалася (A furrow cut short)

Gelukkig nemen sommigen in Oekraïne liever de instrumenten in de hand dan een kalasjnikov. Dat er heel wat muzikale activiteit is in het politiek onstabiele Oostblokland getuigen onder andere Kroda (“Ginnungagap ginnungagaldr Ginnungakaos”), Khors (“І ніч схиляється до наших лиць (Night Falls onto the Fronts of Ours)”) en ook de vaandeldragers van de Oekraïense black metal scene Drudkh met vers-van-de-pers plaatwerk. “Борозна обірвалася (A furrow cut short)” is ondertussen full length nummer tien op de teller. De band rond spilfiguur Roman Saenko heeft voor het eerst meer dan twee jaar nodig gehad om een nieuwe plaat in te blikken. In tussentijd verschenen wel nog twee zoethoudertjes onder de vorm van een split-EP met Winterfylleth en een compilatie EP met covers. En natuurlijk was er met “Dark star on the right horn of the crescent moon” vorig jaar ook nog iets te melden door Blood Of Kingu, waar alle Drudkh leden ook deel van uitmaken. Met “Борозна обірвалася (A furrow cut short)” (geen idee wat ze met de titel bedoelen, en vermits deze bende niet openstaat voor interviews zullen we zelf op zoek mogen gaan naar een mogelijke betekenis) krijgen we voor het eerst dan ook wel bijna een vol uur aan melancholieke pagan black metal met licht heroïsche insteek te verteren. Daar waar ik de oude platen soms aan de korte kant vond, is het nu echter een beetje veel van het goede. Hoewel de muziek terug iets meer ballen heeft in vergelijking met de twee vorige platen en de sound terug op-en-top Drudkh is (dus zonder de postrock-uitstapjes die vooral op “Handful of stars” gemaakt werden), verschillen de nummers onderling nét te weinig om de boel een uur lang spannend en interessant te houden. De subtiele keyboardlagen in het tweede deel van “Cursed sons” en “To the epoch of unbowed poets” (ik laat de Oekraïense vertalingen voortaan achterwege om te vermijden dat mijn vingers in de knoop geraken door achterwaartse flikflakken met dubbele schroef te moeten uitoefenen op mijn klavier om de speciale karakters tevoorschijn te toveren) voorzien de muziek wel nog van een episch filmisch karakter. De Engelse collega’s Winterfylleth duiken hier als referentiekader op, hoewel je natuurlijk een boom zou kunnen opzetten over wie nu wie beïnvloed heeft. Op de uitvoering en de transparante sound (heerlijk om te ontdekken wat die basgitaar allemaal doet) valt niets aan te merken. Leuk detail is de sound van het splash cymbaaltje van drummer Vlad dat regelmatig aan een flitsend zwaard doet denken. Wanneer het tweeluik “Dishonour” passeert is de aandacht spijtig genoeg weggeëbd en verwordt het geheel tot een achtergrondmuziekje, wat toch niet de bedoeling kan/mag zijn. Het uptempo en heroïsche karakter van “Till foreign ground shall cover eyes” grijpt je als luisteraar wel terug bij het nekvel, maar neemt niet weg dat de plaat een kwartiertje te lang duurt.

JOKKE: 76/100

Drudkh – Борозна обірвалася (A furrow cut short) (Season Of Mist 2015)
1. Прокляті сини I (Cursed sons I)
2. Прокляті сини II (Cursed sons II)
3. Епосі нескорених поетів (To the epoch of unbowed Poets)
4. Тліючий попіл (Embers)
5. Безчестя I (Dishonour I)
6. Безчестя II (Dishonour II)
7. Поки не засиплють чужою землею очі (Till Foreign Ground Shall Cover Eyes)

Wiegedood – Geen ruimte voor geforceerde gimmicks

Eind vorig jaar dook in de Belgische ondergrond plots de naam Wiegedood op talrijke affiches op. Ik trok mijn leren jekker aan, plugde mijn oordoppen in en ging op onderzoek om te ontdekken dat het om een black metal band ging die in het leven geroepen werd door leden die hun sporen reeds verdiend hadden in Church Of Ra (COR) bands zoals Amenra, Oathbreaker, Hessian en Rise And Fall. Een half jaartje later is er nu het debuut “De doden hebben het goed” dat bij ondergetekende als een bommetje binnen kwam. Redenen genoeg om frontman Levy Seynaeve eens aan de kritische tand te voelen. (JOKKE)

Featured image

Dag Levy, een half jaar geleden was daar out of the blue je nieuwe band Wiegedood. In plaats van eerst een demo op te nemen en op basis daarvan gigs te doen, kozen jullie voor een andere werkwijze, namelijk eerst diverse podia onveilig maken om daarna meteen een full album op te nemen. Vanwaar deze strategie en liep je al lang met de idee rond om een black metal band op te richten?
Het idee achter Wiegedood is zich ongeveer anderhalf jaar geleden beginnen vormen bij Gilles, Wim en mezelf. Op dat moment hadden we het allemaal echter te druk met andere bands. Ik was nog druk aan het touren met Amenra, Oathbreaker had net “Eros Anteros” gereleased en Wim was bezig met The Rott Childs.Zodra we allemaal wat meer tijd hadden zijn we beginnen repeteren en toen is alles redelijk snel gegaan. Ik denk dat we op een kleine 10 repetities “De doden hebben het goed” geschreven hebben en het leek ons zonde om die niet als volwaardige full length de wereld in te sturen.

Als je als muzikant beslist om black metal te spelen wordt je eigenlijk al meteen voor een keuze gesteld: ga je de corpse paint inclusief leather & spikes toer op om over Satan en andere duivelspraktijken te zingen of kies je voor de atmosferische cascadian USBM benadering (en volgens kwatongen hipster variant van black metal) waarbij deze toeters en bellen in de kelder opgeborgen blijven? Hebben jullie voor dit dilemma gestaan of was het van meet af aan duidelijk welke richting je uit wou gaan?
Ik denk niet dat ook maar iemand van ons ooit overwogen heeft om zichzelf te schilderen of één of ander belachelijk kostuum te dragen… Het is onderling altijd duidelijk geweest dat we ons eigen ding doen en dat geforceerde gimmicks daar niet in thuis horen.

Wat vind je van de in hun ogen “trve ende kvlt” black metal bands die vinden dat de hipsters niets te zoeken hebben binnen black metal. Zou je op tour willen of kunnen gaan met duivelaanbidders à la Gorgoroth, Watain of Marduk? Stoort het je dat sommigen COR en aanverwanten als een trendy hipster thing beschouwen?
Couldn’t care less, eerlijk gezegd. Wiegedood en alles wat we doen is er voor ons, niet om goedkeuring te krijgen van individuën die zich “echter” wanen omdat ze bepaalde clichés meer in de kijker zetten dan wij.

De bandnaam Wiegedood (een benaming voor gevallen waarbij de doodsoorzaak van een baby, ook na uitgebreid onderzoek, niet aangetoond kan worden) is heel expliciet en negatief. Natuurlijk zijn er legio metal bandnamen die over ziektes en aanverwante doodsoorzaken gaan, maar in het Nederlands komt zoiets toch altijd directer en harder over. Ik kan me voorstellen dat er onder je fan base mensen zijn die dit afschuwelijk drama reeds persoonlijk hebben meegemaakt en hierdoor gebruuskeerd zijn en moeite hebben om naar jullie muziek te luisteren. Heb je door de bandnaam reeds negatieve ervaringen gehad en waarom heb je specifiek voor deze naam gekozen?
Wiegedood is voor mij een vehikel om de negatieve dingen die ik voorgeschoteld krijg in het leven van me af te schrijven. Dingen waar ik geen macht over heb. Gebeurtenissen waar men enkel kan van weglopen of leren mee omgaan. Voor veel dingen is er geen grijze zone. Moge Wiegedood en vooral wat we doen daar een representatie van zijn.

Niet alleen de bandnaam, maar ook de titel van de plaat en een songtitel als “Svanesang” refereren aan de dood. Bij de promolink zaten geen teksten waardoor ik me afvraag of het album een soort van conceptplaat is die over de “dood” handelt en of de teksten in het Nederlands gezongen worden?
De angst voor en het verlangen naar de dood zijn inderdaad frequent terugkerende thema’s. Tekstueel is de plaat vooral een voorstelling van wat er tijdens het schrijfproces van de plaat in mij omging. Er is binnen de teksten veel ruimte voor interpretatie en ik kan maar hopen dat ze voor anderen ook pijn kunnen verzachten en perspectief bieden over bepaalde zaken. De teksten zijn niet in het Nederlands.

Aan het einde van de plaat horen we je ex-vriendin een Russisch spoken word stuk opvoeren, waarvan jullie een deel ook als sample gebruiken om jullie shows mee te eindigen. Omdat Russisch voor mij Chinees is, wou ik gaarne weten waar dat stukje over gaat.
De volledige titel van dat nummer is “Onder gaan/превозносить”. Het Russisch is een vertaling van de tekst die doorheen het nummer gezongen wordt. Twee geliefden die elkaar het beste wensen voor wanneer het onvermijdelijke afscheid komt. Dat is één van de betekenissen van dat nummer.

Dit is de volledige tekst:
Onder gaan / превозносить
Lit the halo and mount the nimbus.
Fall by the land of plenty.
Life abide,
Death receive.
Ascend the chariot.
Float trough the ceiling.
Bearer of scythe come.
Come forward, eternal thief.
To oblivion consigned.
Your being, sanctified.
In the hollow of your hands,
You have carried mine.

Ik moet zeggen dat ik het hoesontwerp met de knappe foto van Amenra’s huisfotograaf Stefaan Temmerman en jullie nu reeds iconische symbool erg geslaagd vind. Waar werd de foto getrokken?
Ransberg, de thuis van Wim.

Ik heb Wiegedood reeds drie keer live aanschouwd waarbij ik telkenmale van mijn sokken geblazen werd (de eerste keer op het Night of Desecration festival met o.a. Hessian, Opium Lord en Terzij De Horde, de tweede keer op de releaseshow van Nihill in de Kreun en de derde keer als support voor Hierophant en Mutilation Rites in Het Bos). Wat was voor jouw persoonlijk de beste show die jullie reeds speelden?
De Kreun in Kortrijk is altijd een beetje thuiskomen. Ik ben er zeker van dat Gilles en Wim dat zullen beamen. Verder zal onze eerste show in 019 Gent met Treha Sektori mij altijd bij blijven.

De underground scene is momenteel zeer dicht bevolkt en alle bands willen de hort op om te gaan spelen, waardoor er enerzijds een overaanbod aan shows is, maar het anderzijds (hoe contradictorisch het ook mag klinken) soms erg moeilijk is om als (startende) band aan interessante shows te geraken. Afgezien van het feit dat jullie met Wiegedood natuurlijk kwaliteit brengen, lijken jullie daar als nieuwbakken band met enkele coole shows in binnen- en buitenland echter geen last van te hebben. Jullie kunnen natuurlijk teren op het succes van o.a. Amenra en package deals aanbieden met bands van de COR. Wat is jouw mening over het grote aanbod shows en soms lage bezoekersaantal en hoe ga je om met de kritiek dat het als band veel makkelijker is als je behoort tot COR?
Ik sta daar eerlijk gezegd niet echt bij stil. We werken allemaal hard aan de dingen die we proberen te verwezenlijken en ik ben er van overtuigd dat we het allemaal ook verdienen als we ergens in slagen. Zelfs los van wat we eerdere jaren al deden met andere bands. Die historie zorgt zeker voor meer exposure enzo maar ik geloof er ook in dat Wiegedood een identiteit kan ontwikkelen die op zichzelf kan staan.

Wat zijn je ambities met Wiegedood?  Hoe combineren jullie het spelen in verscheidene bands met jullie privéleven, werk of studie? Bestaat er zoiets als een rangorde voor jullie bands? Ik kan me immers voorstellen dat Amenra voorrang krijgt op Wiegedood eens die een nieuwe plaat uit hebben.
In juni gaan we een 10-tal dagen op tour door Europa met Treha Sektori en dat zal zeker niet alles zijn. Hoewel Amenra nooit echt slaapt zitten we nu toch in een periode waar we ons meer gaan focussen op het schrijven van nieuw materiaal en dan wordt er automatisch minder getoured. Hessian is ook bezig met nieuw materiaal en is dus al even wat minder actief bezig met liveshows. Er zijn dus inderdaad bepaalde bands die voorrang hebben op andere maar ik denk dat we ondertussen wel gevonden hebben hoe we alles zo efficiënt mogelijk kunnen organiseren.

Als afsluiter mag je drie termen opsommen die voor jou de essentie van Wiegedood weergeven.
Een eigen band omschrijven in drie woorden vind ik een van de moeilijkste dingen die er is eerlijk gezegd dus misschien moet ik dat gewoon overlaten aan de luisteraar. Onze plaat komt op 8 mei uit op Consouling Sounds.

Wiegedood – De doden hebben het goed

Het Belgische Church Of Ra collectief heeft zijn gezanten reeds uitgestuurd in verscheidene sub-genres van het hardere werk zoals sludge, hardcore, grindcore, ambient en postcore. Black metal leek het nog te ontbreken puzzelstukje binnen het groter geheel, waarop leden van Oathbreaker, Amenra, Hessian en Rise And Fall besloten om Wiegedood in het leven te roepen. Verwacht je bij de term “black metal” hier echter niet aan een stel geschminkte panda’s die lofzangen brengen ter meerdere eer en glorie van de gehoornde, maar aan de atmosferische (some say hipster) variant van het genre, met een zeer grote vette knipoog naar de Amerikaanse Cascadian black metal scene. Klinkt misschien vreemd dat een Belgische band dit genre speelt? Welnee, je hoeft toch ook geen Zweedse band te zijn om Gothenburg death metal te maken of om aan de andere kant van de plas te wonen om Florida death metal te spelen? Wiegedood heeft bij mijn weten dan ook een monopolie op deze sub-stroming in ons vaderlandje. Daar waar collega’s meestal de pracht van Moeder Aarde prijzen, lijkt het trio, afgaand op de bandnaam, titel en songtitels, eerder het thema “dood” te bezingen, hoewel ik geen jota versta van de teksten die zanger/gitarist Levy uit zijn longen perst en geen idee heb of deze ook in het Nederlands gezongen worden. Openingstrack “Svanesang” legt meteen de zweep erop met een heerlijk snijdende gitaarriff ondersteund door het duidelijk in de mix hoorbare snare-geknuppel van vellenmepper Wim. Meteen moet ik aan een band als Ash Borer denken, wat absoluut als een compliment mag gelden. Halverwege de song valt de razernij stil om enkel nog wat gitaargetokkel over te houden, waardoor zowel de luisteraar als de muzikanten even naar adem kunnen happen alvorens terug een riff- en blastbeateruptie in te zetten. De bas is niet hoorbaar, omdat er simpelweg geen bassist aan te pas komt bij Wiegedood (wat we bijvoorbeeld ook bij een band als Sun Worship zien) en deze wordt eerlijk gezegd ook niet gemist. Het gitaarwerk in opvolger “Kwaad bloed” bevat enkele druppels Noorse hemoglobine en akoestische gitaar naar het einde toe. In de titeltrack gaat het er voor de drummer wat rustiger aan toe terwijl de gitaartandem een melodie op de luisteraar afvuurt die niet zou misstaan op een plaat van Wolves In The Throne Room. Afsluiter “Onder gaan” tovert twaalf minuten lang kippenvel op mijn armen en een brede grijns op mijn tronie. Wat een heerlijke song!  De repeterende riff op het einde bevat een spoken word stuk dat ingesproken werd door de Russische ex-vriendin van frontman Levy. Dit debuut heeft alles in huis om van Wiegedood een grote band te maken binnen de Cascadian stroming: goede songs, knap artwork van Stefaan Temmerman en een ruwe productie, waarin alle details toch goed hoorbaar zijn. Ook live ontketenen onze landgenoten een heuse wervelstorm, dus ga hen zeker checken op één van de vele opkomende live gigs.

JOKKE: 84/100

Wiegedood – De doden hebben het goed (Consouling Sounds 2015)
1. Svanesang
2. Kwaad bloed
3. De doden hebben het goed
4. Onder gaan

Storm upon the Masses – Pompt het in jouw bek als zoete koek

Brute death metal lijkt bij wijlen dan wel over zijn hoogtepunt heen, maar een harde kern zal altijd in dit soort gore smeerlapperij hun genoegen vinden. Storm upon the Masses hebben massa’s ervaring in de extreme scene, toch is “Vengeance of madness” hun eerste wapenfeit. Een korte mini die onmiddellijk enkele haartjes uit je oren suist. Zelf staat de band te popelen om te knallen en gelijk hebben ze. Hierover en nog veel meer dienen drummer Bart en gitarist Jurgen een antwoord. Flp

21252_10152541191592134_1499826472114735554_n

Heren, “Vengeance of madness” is even uit. Wat zijn de reacties?
Jurgen: De reacties die we tot nu toe kregen waren eigenlijk allemaal zeer positief, zowel vanuit de Belgische hoek als uit het buitenland en dat geeft uiteraard wel voldoening en vooral inspiratie om verder te werken aan nieuwe nummers in dezelfde stijl. We zijn zelf ook zeer tevreden met ons debuut.

Hoe goed is de timing van jullie release eigenlijk? Brutal death metal lijkt al even over zijn hoogtepunt heen te zijn. Hebben jullie er nog goed hoop in?
Bart: We kijken eigenlijk helemaal niet naar de tegenwoordig populaire genres, noch naar de “vraag” van vandaag. Storm upon the Masses is een band die zich niets aantrekt van die dingen. We spelen brute death metal zoals wij het willen, ongeacht of het populair is.

Jurgen: Brute death metal is nog steeds populair hoor, en er zijn jaarlijks nog steeds absolute topreleases. Als je kijkt naar de bands die tegenwoordig uit Italië komen, die hebben het niveau alweer een stuk hoger gelegd! En dat is uitstekend voor het genre. De typerende grote bands komen nog steeds met fantastische albums, en ze worden aangevuld met verschillende waanzinnige releases van de nieuwe garde van brute death metal. Zo blijft het genre afwisselend, dynamisch en vooral relevant. We zijn uiteraard blij en zeer gemotiveerd om hiervan deel uit te maken!

Storm upon the Masses is blijkbaar al bezig van 2009. Het heeft dus maar liefst 6 jaren geduurd om een kwartiertje muziek op de mensheid los te laten. Explain!
Jurgen: Eerst en vooral hebben we een hoop nummers geschreven vanaf de beginperiode en zelfs verdeeld via onze My Space pagina (zie onze home recording – demo “Sworn To Blasphemy“). We hebben echter enorm aandacht geschonken aan het uitstippelen van onze “feel”, onze identiteit. Bovendien had ieder nog zijn andere band, wat ook tijd en energie vroeg. We hebben materiaal genoeg inmiddels om 2 albums te maken. De keuze was echter terecht om een debuut in de vorm van een mini-cd uit te brengen waarmee we konden uitpakken met brutaliteit en snelheid zodat het duidelijk is voor de luisteraar waar Storm upon the Masses voor staat!

Aangezien jullie al een poos live spelen, vind ik het vreemd dat jullie slechts 3 nummers uitbrengen en het niet als promo of demo presenteren. Er is toch voldoende materiaal voor en full length? Als “Vengeance of madness” dan toch een labellokker moet zijn, kon het toch evenzeer een cd-r of alvast minder pro uitgave zijn? Daarom dat ik ervan uitga dat het doelbewust gedaan is een mini uit te brengen.
Bart: Inderdaad, dit was doelbewust. De bedoeling van de EP is op de eerste plaats een label te vinden wat interesse toont om mee samen te werken maar ook om meer live optredens vast te krijgen, vermits we toch in staat zijn om live telkens opnieuw sterk uit de hoek te komen. De brutale energie van de EP komt live nog sterker over, dus we staan te popelen om een aantal podia deftig te laten rammelen en daar moet deze EP mede voor zorgen. En om eerlijk te zijn, goedkoop uitziend artwork geschreven op een nog goedkopere cd-r belandt al zeer snel in de vuilnisbak bij vele mensen.

Jurgen: We hebben een fantastische artiest kunnen strikken voor de EP, dat is Mark Cooper geworden. Hij geeft zelf toe dat hij een van zijn beste werken voor ons gemaakt heeft en dat is geweldig om te horen. Het artwork is een vette knipoog naar de geweldige death metal albums uit de jaren 90. We hebben er lang over getwijfeld om toch een full length uit te brengen, maar uiteindelijk kozen we voor iets korter en representatief, wat vrij snel kan opgevolgd worden door de 1e full-length. Het is dus een keuze die we gemaakt hebben met het oog op een vrij snelle opvolger.

Jullie kiezen voor een pro release, met pro artwork en pro online presentatie (een knappe lyric video). Maar tegenstrijdig genoeg kiezen jullie er dan weer voor de opnames en productie zelf in handen te nemen. Voor mij heeft een niet perfecte mix zijn charmes. I like it! Maar ik beeld me in dat de doorwinterde death metal freak meer aftrek zal vinden bij een afgelikte cleane productie. Waarom de drang het zelf te doen?
Jurgen: We hebben inmiddels wat ervaring om zelf op te nemen, dus die keuze was snel gemaakt. Wat betreft de mix: ieder heeft zijn voorkeur hoe een extreme metalmix moet zijn. We zijn echter zelf heel tevreden over het resultaat. Het is niet perfect, het heeft een beetje een “old-school” feel, en dat is mede een hommage aan hoe brute death metal moet klinken. We kunnen immers niet iedere death metalfan plezieren, maar dat kon ook niet met een helemaal afgelikte productie. Waar we overigens niet echt van houden. Teveel platen van jonge bands klinken tegenwoordig indrukwekkend, maar helaas ook vaak hetzelfde, wij hebben geprobeerd om een soort van “stempel” van de band te presenteren. Dat is volgens ons aardig gelukt. Op een afgelikte cleane productie zitten we zelf dus niet te wachten. Stefano van Eyeconoclast heeft uitstekend werk verricht.

Op geen enkel vlak (muziek, teksten, art,…) wijken jullie van het gekende af. Pas op, dat is niet negatief bedoeld, maar is er dan nergens de goesting om wat nieuws te proberen?
Jurgen: Ik snap wat je wil zeggen, maar dat is helemaal geen doel van deze band. We spelen brute muziek zoals die moet klinken. We zijn geen vernieuwende band, dat is niet nodig en tegenwoordig ook niet meer mogelijk. Onze passie ligt bij bands als Krisiun, Hour of Penance, Vader, Aeon, Nephast, Cannibal Corpse, Dismember, Vomitory en ga zo maar door. Geen vernieuwende bands, maar wel bands die het genre naar een hoger niveau gebracht hebben.

Bart: Er moet met andere woorden van Storm upon the Masses niks nieuws verwacht worden. Wat dan wel? No nonsense brutal death metal zonder beperking, zonder compromissen. We volgen geen trends, de band zal zijn eigen weg uitstippelen. Snel, bruut en tegelijkertijd zeer toegankelijk. Het moet er in schuiven als zoete koek, alleen moet het schuiven meer gezien worden als het er agressief inpompen!

Op zich maakt, wat de vorige vraag impliceert, het relatief gemakkelijk om Storm upon the Masses te bespreken. Noem zelf eens een sterk en zwak punt van de schijf. Misschien iets wat nog niet vermeld wordt in de Addergebroed review.
Jurgen: Een sterk punt is dat we onze “feel” hebben kunnen creëren. Wat we voor ogen hadden een half jaar terug is nu effectief het resultaat geworden, daar zijn we fier op. Hier en daar zijn er zeker enkele punten om de volgende keer anders of wat beter te doen, dat zal trouwens bij elke release zijn. Dat is ook een deel van onze motivatie om volgende keer steeds weer beter te doen! Daar werken we hard aan en dat is de enige manier.

Net zoals mij komen jullie van het pre-internet tijdperk. Ik zie dat ook jullie niet springen op Instagram en andere Twitters. Jullie geloven niet echt in de sociale media?
Jurgen: Toch wel, al draagt niet elk platform bij tot het verspreiden van de band. We zijn beschikbaar op Facebook, Reverb Nation, Bigcartel en You Tube. Het doel is de muziek te verspreiden, niet om persoonlijke meningen over eender welke onderwerpen te verspreiden. Dat is helemaal geen doel van de band.

Op een gegeven moment was 4/5de van Storm upon the Masses actief in Crawlspace, een Limburgse hardcore band (een van de eerste bands met breakdowns, als ik het goed herinner). Maar Crawlspace heeft een periode gehad dat ze Hordes of Devastation heetten en gewoon klonken zoals jullie. Nadien maakten ze terug hardcore onder de gekende noemer. Bestonden Hordes of Devastation en Storm upon the Masses tegelijkertijd, of is Storm upon the Masses voortgevloeid uit het feit dat Crawlspace leden brute death metal wilden maken?
Jurgen: Hordes of Devastation rolde voort uit de evolutie die Crawlspace maakte, dat was een natuurlijke evolutie nadat Crawlspace een tijd op non-actief stond. Toen Hordes uiteen viel, hebben Bart en ik besloten om onze gezamenlijke passie in een nieuwe band te steken. We gaven de band een naam, gingen als bezetenen aan het werk en alles groeide al snel uit tot een volwaardige creatieve band die vlot nummers kon schrijven. Het is inderdaad zo dat Brecht en ik met Storm upon the Masses onze passie voor brute metal kunnen spelen zonder compromissen of rekening te moeten houden met verwachtingen van fans, labels enz. Dat was de enige juiste oplossing en alzo kunnen beide bands perfect langs mekaar bestaan.

Bart, je weet dat ik jou een van de meest getalenteerde Belgische extreme metal drummers vind. Destijds had jouw (en Jurgens) Ill Fares the Land ook alles om de Belgische Angel Corpse te worden. 15 jaar geleden zaten jullie op (het toen niet onbekende) Uxicon en werden prominente live shows gespeeld. Waarom is de grote doorbraak er nooit gekomen?
Bart: Merci voor het compliment al moet ik toegeven dat er nog veel meer Belgische metaldrummers rondlopen waar uw broek van afzakt. Dus ik ga deze titel niet echt opeisen! Inzake Ill Fares The Land, hier is het moeilijk om een reden te bedenken waarom de grote doorbraak er nooit gekomen is, maar ik weet wel dat door andere prioriteiten de band uitgestorven is (vooral door mijn eigen toedoen). Op een gegeven moment zaten we maar wat te ploeteren en was er dikwijls gewoon geen tijd om te repeteren doordat we allemaal diverse andere verantwoordelijkheden hadden waardoor de interesse in de band uitgedoofd was. Misschien toch wel een van de dingen waar ik wat spijt van heb achteraf gezien, maar als ik terugdenk aan de fijne tijd met Ill Fares the Land en alle bands die we hebben leren kennen kan ik alleen maar hopen dat we met Storm upon the Masses opnieuw het podium kunnen delen met veel geweldige bands! Ik heb bovendien in het verleden vele Belgische bands zien proberen, en allemaal staken ze er bijzonder veel werk en geld in om de band van de grond te krijgen, maar zo goed als allemaal eindigden ze op dezelfde manier. Om de een of andere reden kunnen vele mensen in de Belgische metalwereld ook niet fier zijn op onze eigen kwaliteitsbands waardoor er bijzonder weinig steun wordt gegeven aan materiaal van eigen bodem. Ik denk dat we allemaal een beetje te braaf en bescheiden zijn. Als je ziet dat bands zoals Leptotrichia, Torment, Solipsist,… (en nog vele andere van back in the days) echt wel de top van de Belgische metal waren en tegenwoordig heb je bands zoals Your Highness, Batallion, Saille, Hemelbestormer,… Allemaal bands die eigenlijk op dit moment veel groter zouden moeten zijn zowel in eigen land als ver daarbuiten! (En ik vergeet er nog veel te noemen.) Maar vanzelf lukt dat uiteraard niet. Misschien dat het tijd is dat wel als Belgen eens fier worden op ons eigen materiaal!

Back to the future… Aangezien het zo lang heeft geduurd alvorens Storm upon the Masses in actie is geschoten, wat mogen we verwachten van de toekomst? Concrete plannen of doelen die jullie graag verwezenlijkt zien?
Jurgen: Bart en ik zijn reeds begonnen aan nieuwe songs en we zijn enorm gedreven om ons geslaagd debuut nog te overtreffen. Het nieuwe materiaal klinkt alvast veelbelovend! De toekomst voor Storm upon the Masses ziet er dus uitstekend uit. So stay tuned and stay brutal!

Tenslotte – een flauwtje om af te sluiten; Heyde, wanneer gaan we een reünieshow doen met Gorath?
Bart: Ik heb er teveel trauma’s aan overgehouden Flip. Ik vrees nooit, tenzij ik er financieel bijzonder rijk van word!!! (ADDERGEBROED: zeikerd :))

Your Highness – City in ruins

Het gaat goed met onze vaderlandse heavy muziek scene. Dat ze dat ook bij onze Noorderburen in het snuitje hebben, getuigt de Belgo showcase die eerder dit weekend plaats vond tijdens Roadburn, waarbij MIAVA, King Hiss, Tangled Horns, Ashtoreth en last but not least Your Highness, onze driekleur met verve verdedigden. Ongeveer een jaar na hun split EP met Hedonist keert die laatste terug met haar tweede langspeler. De populariteit van Your Higness is de laatste jaren pijlsnel de hoogte in geschoten, voornamelijk door hun indrukwekkende live shows die ze telkens als visitekaartje achter lieten en waarbij concertzalen soms letterlijk als ruïnes achtergelaten werden. Met de nieuwe plaat “City in ruins” onder de arm kan de Antwaarpse hoogheid haar triomftocht met gemak verder zetten in het uitgestrekte parkinggebied, maar ook het buitenland ontkomt niet aan de invasie van het kwintet. Tien nummers lang krijgen we weer een heerlijk opzwepende mix van stoner, metal (“Counter cursed”) en blues (“Fed on fury”) op ons afgevuurd. Vooral het gitaarduo Jean Van Assche en Bart Struyf steelt de show met hun aanstekelijke riffs (“The grumble”, “Hammered”) en mooie solo’s (“Prey of the pulpit”, “Counter cursed” en “Fed on fury”). Tenzij je geparafixt bent of enig muzikaal gevoel je volledig wereldvreemd is, is het onmogelijk om stil te blijven zitten op deze energiebom. Halfweg de plaat passeert met “Desertkater” het hoogtepunt van de nieuwe worp. De sublieme openingsriff is catchy as hell en de bijhorende videoclip (geregisseerd door Philippe Geubels) hilarisch. Logische keuze om dit nummer naar voor te schuiven! In het kort maar krachtige “Counter cursed” zorgt de ritmesectie voor een pompende vaart waarover een vette gitaarsolo gedrapeerd is. De rauwe hese strot van Ben Baert zweept de boel op, maar is wel vrij eentonig (een euvel waardoor mijn aandacht soms wat verslapt bij hun platen, maar dat live minder het geval is). Een ander puntje van kritiek (hoewel in de marge) is dat de bas van Jorn Van der Straeten met momenten wat te ver weg steekt in de mix. Songs als “Hammered” en “Prey of the pulpit” ademen wat meer waardoor het de bassist lukt om meer aandacht op te eisen in de instrumentale passages. Het kwintet draagt het DIY-principe hoog in het vaandel en bewijst dat je met deze werkwijze heel wat kan bereiken, al vraagt het heel wat moed en zelfopoffering. Met “City in ruins” weet Your Highness me voor de eerste keer echt op plaat te overtuigen, maar vooral live blazen ze me omver!
JOKKE: 83/100

Your Higness – City in ruins (Eigen Beheer 2015)
1. 836
2. Jezebel
3. Falling Antwerp
4. Dead pariah
5. Desertkater
6. The grumble
7. Hammered
8. Prey of the pulpit
9. Counter cursed
10. Fed on fury

Godspeed You! Black Emperor – Asunder, sweet and other distress

Enkele jaren geleden was het zover. De grootmeesters van de post-rock waren terug. Godspeed You! Black Emperor maakte na een zeer lange afwezigheid nog eens duidelijk dat zij, wellicht tegen wil en dank, de ongekroonde koningen van de post-rock zijn. Na zo een lange muzikale coma, was het een plezant gegeven “Asunder, sweet and other distress” te omarmen slechts 3 jaar na zijn voorganger. Vreemde naam, vreemde titels, vreemd artwork,… Kortom: vreemde band. De term post-rock is hierboven al enkele keren gevallen, maar het zou Godspeed onrecht aandoen. Het is altijd al zoveel meer geweest dan wat de meesten in het genre doen. Enkele platen geleden waren er heuse field recordings aanwezig. U weet wel: stedelijke geluide, radiostukken, pratende mensen en meer van dat ongein. Op voorganger “‘Allelujah! Don’t Bend! Ascend!” was het gebrek aan al duidelijk te horen. Of net niet. Het is maar hoe je het bekijkt. Het is geen gemis. De Canadezen blijven uit een eigenzinnig en intrigerend kraantje tappen. Blazers en strijkers doen zoals gewoonlijk hun intreden en bouwen samen met uitgesponnen gitaarpartijen een weergaloze vernietigende sfeer op. Climax na climax. Hoogtepunten worden afgewisseld met lange, ingetogen en monotone gitaardrones en softere noise. De combinatie van dit alles zorgt ervoor dat “Asunder, sweet and other distress” een heuse apocalyptische soundtrack is geworden. Wie de band nog niet kent; er is zoveel meer dan de bekijvende riedeltjes van een Mono of Caspian. Godspeed You! Black Emperor klinkt verduiveld donker (op de nieuwste) en tast immer de grenzen van genre af. Het einde klinkt zo, kan niet anders,…

FLP: 93/100

Godspeed You! Black Emperor – Asunder, sweet and other distress (Constellation 2015)
1. Peasantry or light! Inside of light!
2. Lambs’ breath
3. Asunder, sweet
4. Piss crowns are trembled