Macabre Omen – Een muzikaal fotoalbum

Macabre Omen gaat al heel wat zomers mee, maar laat slechts sporadisch van zich horen. Het pas verschenen “Gods of war – At war” is er boenk op. De traagheid tussen albums doet misschien vermoeden dat bezieler Alexandros wat van nonchalante aard is, doch loopt de beste man over van passie. “You cannot beat the feeling of discovering something you like by yourself, without constant media brainwashing! I still remember discovering “Thy mighty contract” and “Hvis lyset tar oss”. I felt like I was the only one on the planet!” De toon is gezet. (Flp)

11035583_804080342972591_3516067342061630169_n

Zeg eens, hoe zou je “Gods of war – At war” vergelijken met zijn voorganger “The ancient returns“?
Voordat de opnames van “Gods of war – At war” aanvatten, was er het plan om alle belangrijke Macabre Omen elementen te vergroten en er het beste uit te halen. Eerst en vooral voor mijn eigen plezier en nadien voor het plezier van het publiek. “Gods of war – At war” is grootser, duisterder, beter en langer mét elementen van traditionele nineties black metal. Een gevoel dat je zeker zal waarnemen eens je aan deze reis begint. Vanaf dag één wist ik dat er meer budget was, en gelukkig hebben we de juiste stappen genomen om dit ten volle te benutten. Wetende dat er geen repetities waren, mag gezegd worden dat drummer Tom Vallely (van Lynchgate) een ongelooflijke sterke prestatie heeft geleverd. Ook een pluim voor producer Greg Chandler (van Priory Studios) om vast te leggen wat al meer dan een decennium afspeelde in mijn hoofd. Het was een enorme opgave, maar het resultaat spreekt voor zich.

Er is duidelijk heel wat Rotting Christ te horen. Verdorie, wat heb ik dat gemist, daar de grote Griekse namen hiermee al jaren gestopt zijn. Je herbruikt oude ingrediënten, maar laat ze fris en nieuw klinken. Ik durf zelfs te zeggen dat ze beter zijn dan het originele. Je hebt door dat je met “Gods of war – At war” en extreem goed album hebt afgeleverd?
Ik denk dat het antwoord op jouw laatste vraag gegeven wordt tijdens de eerste seconden van de openingstrack “I see, the sea!“. Over de referenties naar Rotting Christ en de oude Helleense sound; sinds midden jaren negentig was dit al een deel van Macabre Omens geluid. Het is het soort black metal waarmee ik opgegroeid ben en tevens nog steeds naar luister. Ik zou ook niet beweren dat oude ingrediënten herbruikt worden, daar ze al twintig jaar aanwezig zijn in onze sound en niet ineens erin gesijpeld zijn. Als ik dan al wat herbruikt heb, zijn de grenzen verlegd om het grootser te maken. Dan was dat zo gepland. Macabre Omen is altijd een goede mix geweest tussen epische black metal gemengd met de traditionele Helleense sound en een koude Noorse black metal feel. Voeg daarbij ook maar wat “Twilight of the gods” zodat we herinneren wie deze beweging gestart heeft. Vergeet nooit de ouden!

Je hebt altijd veel tijd nodig om een nieuw album uit te brengen. Enkele jaren geleden vertelde je me, deels om te lachen, dat je niet te snel een nieuw album moet uitbrengen, maar gewoon in meerdere bands moest spelen. Je volgt duidelijk jouw eigen advies. Maar waarom duurt het eigenlijk altijd zo lang als jij betrokken bent? Of is echt een strategische zet?
Ik denk, dat als elke band zijn tijd zou nemen om wat uit te brengen het een veel gezondere scene zou zijn. Zonder al te veel onzin op de markt. De scene is echt niet zo groot dat een band wel twintig verschillende shirtontwerpen nodig heeft. In de jaren negentig was het anders. Het was meer puur en de output was beperkt door een aantal verschillende redenen. Ik snap niet waarom dit allemaal nodig is en wat groepen feitelijk willen bereiken. Ik heb het gevoel dat mensen de ideologie van black metal verwisselen met iets meer commercieel, toegankelijk en menselijk. Er zijn andere genres waaraan ze zich kunnen wagen als ze zoiets willen bereiken. Met betrekking tot mijn output, ik neem mijn tijd omdat ik wil dat de riffs natuurlijk klinken en werkelijk uitrukken wat ik voel. Het mag niet geforceerd overkomen. Ik heb tijd nodig om te reflecteren en na te denken over datgene ik schrijf zodat ik nadien geen spijt krijg. Tijd brengt ook ervaring met zich mee, hetzij in leven, dood, mislukking, vernietiging,… Zeg het maar. Deze ervaring kan vervaardigd worden in iets eerlijks, iets recht uit het hart en niet in iets opzettelijk gemaakt wat uiteindelijk zal verdwijnen in vergetelheid en tenslotte in de koopjesbak belandt.

In welke bands en projecten speel je tegenwoordig? En wat van jouw label Maleficentissimus Triumphatus?
Niet zoveel, eerlijk gezegd. Ik verkies mijn aandacht te verdelen over mijn eigen bands zoals Macabre Omen en The One. Met enkele kameraden hebben we onlangs een nieuwe band opgestart: Necromaniac. De demo “Morbid metal” is net uit. Verwacht je aan meedogenloos jaren tachtig gedweep. Maleficentissimus Triumphatus is een klein label. Mijn derde dusver. Na Demonian Productions en het mislukte ISO 666, dat ik met waardeloos tuig opgestart had. Ik hoop van harte dat deze kerel ondertussen van het toneel verdwenen is. Maleficentissimus Triumphatus staat voor wat ik altijd wilde doen, hetzij uitbrengen van gelimiteerd spul van wat ik aanzie als echte black metal. Zonder promotie en zonder campagnes die het in je strot rammen om je het te doen kopen. Meer dan dat doet Maleficentissimus Triumphatus niet…

Gods of war – At war” lijkt een erg persoonlijk album te zijn. De songtitels verwijzen naar jouw culturele erfenis (Griekenland en Rhodos) en jouw eigen persoon (zie beide odes aan Alexandros).
Inderdaad, het is een persoonlijk album daar het allemaal vanuit mijn persoon komt. Meer dan een decennium werk wordt vertegenwoordigd in niet enkel pure meedogenloze stukken maar tevens in erg conceptuele persoonlijke zaken. Cultureel erfgoed is altijd een belangrijk onderdeel geweest van Macabre Omen. Het is een metaforische basis waarom de teksten en concepten gebaseerd zijn. Helaas voor zij die het hopen, maar er is niets nationalistisch aan. Blinde aanbidding en godsdienst in het algemeen vind ik een te menselijk concept om te volgen. Ik veracht zwakheid en heb er veel moeite mee mensen te snappen die perse willen behoren tot een of andere groep. Het album voelt dan wel aan als een concept, omdat ik meestal zo’n werkwijze hanteer – Toch is “Gods of war – At war” geen conceptalbum in de letterlijke betekenis van het woord. Het zijn momentopnames uit mijn leven, gebaseerd op bepaalde ervaringen en uitgedrukt in songs en zelfs in riffs. Zo herinner ik de geboorte van elke riff. Hoe ze gemaakt werden, waar en waarom. Noem het een fotoalbum als je wilt.

Ook het sterk aan Bathory ontleende “From son to father” ontgaat mijn aandacht niet. Moet het niet andersom zijn?
Spijtig genoeg gaat het niet andersom,… Mijn vader is nog niet zo lang geleden overleden. Vandaar deze song. In tegenstelling tot de rest van het album, is dit nummer geschreven in slechts drie dagen. Het is een bewijs dat ook iets kan componeren in minder dan tien jaar! Hetzij goed of slecht, maar dit onvoorzien voorval heeft het album een beetje anders gemaakt dan hoe het voordien klonk. Dit nummer is wellicht het traagste nummer wat ik ooit voor Macabre Omen geschreven heb. Maar het past perfect in het één uur durende oorlogsconcept over dood, verlies en het verlangen opnieuw samen te zijn als het ooit zou kunnen.

Hoe Grieks voel jij je eigenlijk? Voordat je in Engeland woonde, leefde je in Nederland. En je geboorteplaats is het eiland Rhodos, dat eerst Turks was alvorens deel uit te maken van Griekenland (na de Tweede Wereldoorlog).
Voor beginners: ik ben geboren en opgegroeid in Rhodos (Griekenland). Ik ben ook nog half Nederlands, al heb ik er nooit gewoond. In 1997 verhuisde ik naar Londen en daar is het meeste materiaal van Macabre Omen ten gehore verschenen. Ik heb me altijd Europees gevoeld, als dat gevoel überhaupt bestaat. In Londen voel ik me trouwens erg op mijn gemak. Ondanks de grootte van deze metropool kan je er makkelijk afstand nemen van mensen, in tegenstelling tot een klein dorp waar iedereen elkaar kent. I houd echt van de isolatie en heb geen behoefte aan constant entertainment en sociale interacties.

Ik neem aan dat jij op de cover staat. Welk gebouw staat voor jou en heeft het enige vorm van symboliek, daar je dat specifiek gekozen hebt?
Je hebt het bij het rechte eind! Ik houd ervan lichaam en ziel in mijn muziek te stoppen. Voor verschillende redenen zou ik liever niet onthullen welke tempel op de foto staat. De idee echter, stamt al van lange tijd geleden – met dank aan enkele individuen die achter me stonden en me hielpen dit te verwezenlijken. Ik houd niet van tekeningen als het over muziek gaat. Het moet het echt zijn. De symboliek van de cover vind je terug in de tekst van het titelnummer:

The Kingdom of the Gods I enter,
with my sword in the hand on the left.
My face obscured by the blackness of the night,
my sight and visions are clear.
I extend my hand to the Greatness of the Gods
and become One with Them.
Singing paeans and hymns…

Gods of War – At War

In een ouder interview (Chronicles of Chaos 2006) zeg je: “black metal is geen muziek om de massa te plezieren, maar dient net de componist te plezieren.” Deel je nog steeds dezelfde mening? Mag ik dan zeggen dat je helemaal geen ambitie hebt op muzikaal vlak?
Ik denk dat na eenentwintig jaren de muziek voor zichzelf spreekt. Het blijft undergroundmuziek recht uit het hart. Het is plezant om trends te zien komen en gaan, soms zo snel dat je geen tijd hebt om het te vatten. Zo zijn er ook bands die met een bepaald imago best wel groot waren in de jaren negentig, trends volgden en het roer helemaal omgooiden in 2006 om enkele jaren later nog maar eens van koers te veranderen. Macabre Omen is ontsproten uit mijn gedachten en mijn gevoelens en dat zal altijd zo blijven. Tot het einde. De muziek is gemaakt door mijzelf en voor mijzelf. Als iemand me daarin wil volgen is dat een mooi extra. Los daarvan heb ik geen enkel doel of ambitie iets te bereiken.

Hoe zit het met live shows? Het zou groots en geweldig kunnen zijn!
Het nieuwe album heeft inderdaad een lekker live feeling. We hadden geen talloze takes nodig om alles in te blikken. Alles verliep redelijk los en het gaf een soort strijdgevoel. Zo van hier en nu! Het zou inderdaad tof zijn dit live te brengen samen met wat oudere tracks. Macabre Omen heeft nooit shows gespeeld, ondanks de talloze aanvragen. Er zijn absoluut geen plannen om op de planken te staan, maar als het ooit gebeurt, zullen het slechts een handvol shows zijn in enkele belangrijke steden.

Alvorens de laptop dicht te slaan, een korte kijk in de toekomst: wat mogen we verwachten van Macabre Omen alvorens jullie album nummer drie (“Before dusk we shall prevail“) uitbrengen in 2025? Wat nieuwe splits? Iets nieuws van The One? Of…
Hah, stop geen ideeën voor nieuwe titels in mijn hoofd! (ADDERGEBROED: ik vrees dat Alex deze woordspeling niet helemaal vat, jullie? Spit het maar uit.) Momenteel ga ik door een fase van niets,… Ik zoek closure en wil alles van het album vergeten. Zie het als een kleine ontwenningskuur die ik volg telkens een nieuw album uitgebracht wordt. Zo geraak ik uit de zone en kan ik me wagen aan iets anders. Er zijn ideeën voor een opvolger van “I, master” van The One. Geen idee hoe lang het nog zal duren. Maar verwacht je alvast aan iets oncomfortabel en iets onplezant.

Uiteraard!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s