Maand: juli 2015

Forgotten Tomb – Hurt yourself and the ones you love

Dat niet alle Italiaanse mannen zonnebank getinte macho’s in roze hemdjes en witte short zijn, die rond cruisen op een blitse vespa om zaterdagavond naar de discotheek te gaan en aldaar grietjes op te pikken en de ochtend erop de zondagsmis bij te wonen en op hun vijfendertigste nog bij hun mama wonen, bewijst Ferdinando Marchisio, beter bekend onder zijn alias Herr Morbid. Met zijn geesteskind Forgotten Tomb stond hij vijftien jaar geleden samen met andere kniesoren zoals het Zweedse Shining, Bethlehem, Silencer en Xasthur aan de wieg van de sub-stroming “suicidal black metal”. Dat Herr Morbid er al een bewogen, complex en zelfdestructief leven vol persoonlijke crisissen en verboden substanties op nahoudt is een understatement (wie hier meer over wil weten en tevens geïnteresseerd is in de geschiedenis achter de voornaamste suicidal black metal bands, raad ik aan “Black metal – The cult never dies vol. 1” te lezen van Dayal Patterson die ook reeds het interessante “Black metal – Evolution of the cult” neerpende). Dat er nog niet veel hoop op verbetering en positieve evolutie op komst is in de man zijn verknipte geest en negatief wereldbeeld, maakt hij duidelijk met de expliciete titel (en dito hoes) van zijn alweer achtste full album getiteld “Hurt yourself and the ones you love”. Eigenlijk best bewonderenswaardig dat dit getormenteerde individu ondanks zijn getroebleerde levensloop al zoveel releases uitgebracht heeft. Muziek als therapeutisch wapen! De kracht van Forgotten Tomb beschouwde ik altijd al de melancholische en vrij catchy gitaarmelodieën (stijl oude Katatonia en Paradise Lost) die in de blote bast van black metal, doom en alternatieve rock gekerfd stonden. Hoewel er sinds de laatste platen, en ook nu weer, van black metal niet veel meer over blijft buiten sporadische blasts in opener “Soulless upheaval” en “Bad dreams come true”. “Suicidal rock” is een vlag die de lading tegenwoordig beter dekt, want de plaat bulkt uit van de meebrulrefreinen en stuwend riffwerk (“King of the undesirables”, “Bad dreams come true” met enkele slepende Alice In Chains/Black Sabbath achtige stoner riffs of het tien minuten durende “Dread the sundown”). Als je de ruwe vocalen wegdenkt zou de titeltrack wel eens een Machine Head-achtige ballad kunnen zijn (lijkt een vreemde vaststelling, maar komt spontaan in me op). “Mislead the snakes” trapt af als een Shining track en bevat halverwege samples van de carabinieri en een variatie op de typische (en deels uitgemolken) Forgotten Tomb melodieën zoals die op elke plaat wel in één of meerdere songs verwerkt zijn. Wat meteen opvalt is dat de nieuwe langspeler rauwer is dan voorganger “…And don’t deliver us from evil” die nogal een clean en transparant geluid had. Hoewel het scherpe randje wel wat van de songs afgevijld is en een track als “Swallow the void” overbodig is, komt de ruwere productie het plaatje vol zelfmedelijden dan weer wel ten goede. Ik prefereer nog steeds “Songs to leave” en “Springtime depression” waarop het er allemaal wat gevaarlijker en grauwer aan toeging, maar de nieuwe kan er absoluut mee door. Het nummer van de zelfmoordlijn meegeven met deze review is echter geen vereiste.

JOKKE: 77/100

Forgotten Tomb – Hurt yourself and the ones you love (Agonia Records 2015)
1. Soulless upheaval
2. King of the undesirables
3. Bad dreams come true
4. Hurt yourself and the ones you love
5. Mislead the snakes
6. Dread the sundown
7. Swallow the void

Colaris – Nexus

De voorbije maand heb ik uitsluitend black metal reviews gepost op Addergebroed, dus wordt het hoogtijd voor eens wat afwisseling! Daar ik geen zinnig woord kan vertellen over reggae, gangsta rap of schlagermuziek (of toch jawel: uitroeien die handel!) hou ik het maar bij post-rock. Na enkele EP’s en een split met Ampersphere bracht het Duitse Colaris recent haar tweede full length uit, die luistert naar de naam “Nexus”. Ik heb deze sympathieke Oosterburen leren kennen toen ik met Grown Below samen met hen het voorprogramma verzorgde voor het Zweedse Switchblade. Toffe peren en bovendien één van de betere instrumentale bands die er rondlopen in het volledig uitgemolken genre waar reeds alles gezegd (nou ja) en gedaan is. Er zit een zekere schwung in de muziek van Colaris waardoor er stevig gerockt wordt (hoor die bass ronken in “Lemuria” of ga uit de bol op de stevige kraker die “Burst” is), terwijl op andere momenten een meer psychedelische of melancholische richting (“Im sog“) uitgegaan wordt. Het neigt dan ook allemaal meer naar If These Trees Could Talk of Toundra (en in mindere mate Jakob) dan naar Explosions In The Sky of This Will Destroy You. Gitarist en soundscaper Jessie Schmidt verliest zich nergens in oeverloos gepingel en de stevige uptempo beats van Julian Steinbach (in de opener en “Burst” mag hij zich zelfs even uitleven middels korte blastbeats) zorgen ervoor dat het vooruit gaat. Doordat de plaat als een klok klinkt, is het vijftig minuten lang heerlijk genieten van de instrumentale uitspattingen van Colaris. Vernieuwend is het al lang niet meer, maar waar een post-rock band mee staat of valt is de graad van pakkendheid en daar scoort Colaris een mooie onderscheiding voor. Spijtig dat ze België over het hoofd zien tijdens hun nakende tour en een schande dat ze nog nooit op het podium van Dunk hebben gestaan.

JOKKE: 80/100

Colaris – Nexus (Revolvermann Records, Narshardaa Records, Wolves And Vibrancy Records 2015)
1. Evoke (Nexus pt. 1)
2. Mælstrøm
3. Lemuria
4. Shoals
5. Im sog
6. Cluster
7. Burst
8. Harvest (Nexus pt. 2)

The Ugly – Decreation

Afgaande op de bandnaam zou je deze Zweden in het punk/crust-hoekje plaatsen terwijl het logo dan weer eerder op een thrash metal band zou wijzen, maar niets van dit alles is waar, want The Ugly is een black metal eskadron waarbij de kanonnen, mortieren en houwitsersalvo’s afgevuurd worden door Fredrik Widigs, de huidige Marduk drummer. Dit snelheidsmonster lijkt trouwens de nieuwe drumslet in black metal land te zijn want naast de eerdergenoemde bands heeft hij ook juist platen opgenomen met het Zweedse Kadaverdisciplin en het Noorse Nordjevel, twee beloftevolle black metal orkestjes die hier ten gepaste tijde wel zullen passeren. Een andere link met Marduk is diens bassist Magnus Devo Andersson die de plaat in zijn Endarker Studio mixte en zich hierbij goed van zijn taak kweet waardoor de voor 95 procent full speed ahead black metal goed te volgen is en stevig uit je speakers knalt. Het retestrakke Zweedse black metal geweld in opener “I am death” doet meteen al het oorsmeer uit je oren spatten. Het daaropvolgende “Black goat” zou niet misstaan op een plaat van 1349 maar Dark Funeral en Setherial gelden ook zeker als referentiekader. Dat Fredje een meer dan aardig potje kan drummen wisten we natuurlijk al van het geweldige “Frontschwein”, maar daar waar er bij Marduk op tijd en stond wat gas terug genomen wordt, ligt de nadruk bij The Ugly toch nog ietsje meer op het snelle blast- en hakwerk, waardoor de nummers onderling moeilijk te onderscheiden zijn en de plaat in zijn geheel wat te leiden heeft onder ééndimensionaal geram. Het lekkere “Cult of weakness” is veruit de traagste track, maar verwacht hier nu geen Bon Jovi ballad. Op tekstueel vlak draaien de nummers om de vernietiging van het universum en Lucifer. Of “Decreation” een meerwaarde is voor de ontelbare zwartmetalen platen die er reeds uitgebracht werden, mag je zelf bepalen. Voor mij niet althans. Snelheidsmaniakken mogen gerust een tiental punten bij de score optellen.

JOKKE: 72/100

The Ugly – Decreation (Vicisolum Records 2015)
1. I am death
2. Black goat
3. Legio mihi nomen est
4. Crawl
5. Cult of weakness
6. Slumber of the god
7. Decreation
8. Nibiru
9. Lögnerna till aska

Osculum Infame – Axis of blood

Osculum Infame zijn Fransen, maar niet van die vrolijke exemplaren zoals de lugubere hoes van “Axis of blood” laat uitschijnen. Operationeel sinds begin jaren negentig met een bescheiden underground hitje (“Dor-Nu-Fauglith”) uit 1997 op hun palmares. Een hiaat van acht jaar aan het begin van het nieuwe millennium maakt dat ze nu pas hun tweede volwaardige plaat ophoesten. Frontman en songschrijver D. Deviant hielt zich tijdens de winterslaap van Osculum Infame bezig met het welbekende Arkhon Infaustus, maar sinds deze band in de ijskast zit, werd eerstgenoemde terug vanonder de mottenballen gehaald. Medestrijders werden gerekruteerd bij menig andere Franse (al dan niet bekende) extreme metal acts. Daar waar het oude werk als grimmige en licht symfonische black metal omschreven kon worden, komt de band nu iets agressiever en directer uit de hoek, wat absoluut een goede zet is. Na het intro krijgen we met “Cognitive perdition of the insane” een eerste (weliswaar grotendeels mid-tempo) kopstoot uitgedeeld die ons wat doet denken aan het Zweedse Shining: zwartgalligheid met oog voor melodie en een zekere catchyness zonder cheesy over te komen. In “Kaoïst serpentis” wordt het gaspedaal ingedrukt en komen de Zweedse invloeden (think Naglfar of Thy Primordial) nog duidelijker naar voren om dan na zes minuten plots nog even onze nekspieren te beproeven en een pak te beginnen rocken. De vocale aanpak van de frontman klinkt gevarieerd: zijn scream is door de bocht genomen iets dieper dan de standaard black metal vocalen, en de eerder spoken word achtige passages in “Absolve me not!” werden serieus door de effectenbak gehaald. Centraal in de tracklist vinden we drie nummers terug die reeds op de EP “Consuming the metatron” uit 2012 prijkten, maar opnieuw werden opgenomen en een hoog Dark Funeral gehalte bevatten. De band speelt met tempo’s wat de dynamiek ten goede komt en heeft oog voor detail (subtiel klokkengeluid in de openingstrack, productionele effectjes en geweerschot in “My angel”, hoorngeschal en onweer in “Solemn faith“, doomy violen in “White void” waarvoor Ahès van de Keltische folk/black metalband Brann Barr optekende), maar is die feedback en dat versterkergepiep in verscheidene nummers nu echt nodig? Werkt serieus op mijn systeem! Buiten dit margegeneuzel klinkt Osculum Infame overtuigend, gemeend en weet ze, met wat ze in een klein uurtje ten gehore brengen, te overtuigen.

JOKKE: 80/100

Osculum infame – Axis of blood (Battlesk’rs Productions 2015)
1. ApokalupVI
2. Cognitive perdition of the insane
3. Kaoïst serpentis
4. My angel
5. Absolve me not!
6. Let there be darkness
7. Inner falling of the glory of god
8. White void
9. Asphyxiated light
10. I in the ocean of worms
11. Solemn faith

Nevoa – The absence of void

Met de regelmaat van de klok ontdek ik nieuwe underground pareltjes zoals dat nu weer het geval is met het Portugese Nevoa. Ik zou nooit de link leggen tussen het zonovergoten Portugal en de donkere atmosferische black metal die het duo Nuno Craveiro en João Freire op hun debuut “The absence of void” ten gehore brengt. Dank u Altare Productions (een voor mij onbekend label)! De driekwartier durende boswandeling van “The absence of void” begint nog enigszins hoopvol, maar wordt donkerder naarmate de harde realiteit van de natuur zich onthult. De wandelaar heeft geen andere optie dan de wetten der natuur te accepteren wat leidt tot meer begrip voor Moeder Aarde en haar grillen, wat meteen het eindpunt van de reis inhoudt (en resulteert in een nogal abrupt einde van de afsluitende titeltrack, wat absoluut niet past bij dit soort vloeiende muziek). De mooie hoes illustreert de donkere tocht perfect. De volledige discografie van Wolves In The Throne Room staat ongetwijfeld in beide heren hun platenkast, want naar deze bostrollen neigt de sound en sfeerschepping overduidelijk. Niet alleen is Nevoa ook een duo, bovendien wordt de spannende, melancholische en met momenten hypnotiserende black metal op “Alma” ingeruild voor neo-folk kampvuurklanken waarop de vocalen (zonder storend Portugees accent!) van Cláudia Andrade de luisteraar in vervoering trachten te brengen. Een trucje dat WITTR ook veelvuldig gebruikt. Het riffwerk in opener “A thousand circles” refereert ook aan het Duitse Sun Worship. Ik ken geen hol van voetbal maar toch kan ik u zeggen dat, terwijl de wolven in de Champions League spelen, dit Nevoa wel nog net een klasse lager opereert. Maar we zijn natuurlijk nog maar aan de debuutplaat bezig, wat het beste doet vermoeden voor de toekomst! Weeral één om in het oog te houden.

JOKKE: 81/100

Nevoa – The absence of void (Altare Productions 2015)
1. A thousand circles
2. Wind and branches
3. Alma
4. Below a celestial abyss
5. The absence of void

Pale Chalice – Negate the infinite and miraculous

Dat de USBM-scene reeds heel wat interessant spul heeft opgeleverd, is een understatement van jewelste. Een handvol platenlabels met neus voor talent graaft de ondergrond uit op zoek naar zwarte parels. Eén van die talent scouts is Gilead Media  (o.a. False en Barghest hebben een ledenkaartje van dit label). Een nieuwe aanwinst in hun ranken is black metal collectief Pale Chalice, dat met “Negate the infinite and miraculous” net haar eerste langspeler heeft uitgepoept (in 2011 verscheen reeds de EP “Afflicting the dichotomy of trepid creation”). Het gaat hier voor een keer eens niet over de atmosferische WITTR-achtige benadering van het zwarte metaal. Dat wordt al duidelijk na één blik op de pseudoniemen van de bandleden: Masthatric Nodrab, Oram Evad, Baneist Nonrutin en Ephemeral Domignostika…djeezes! Bon, achter deze schuilnamen zal wel een hele redenering zitten, over naar de muziek! Veertig minuten lang krijgen we felle en overwegend snelle black metal voorgeschoteld met Zweedse aanpak. Geselende tremolo riffs met onderhuidse spanning en melodie, venijnige screams, ratelende drums, …je kent het wel. Er is echter ook plaats voor enige dissonantie en orthodoxe mentaliteit (o.a. “Fragile bones cradling tallow” en de intro van “Stigmatic glands through supernal rifts”) zoals we dat ondertussen kennen van Svartidauði en consorten, maar over het algemeen is de aanpak iets meer rechttoe rechtaan met een sporadische black ’n roll riff en punk beat. Bij het aanhoren van het bottenbrekende geweld van “Shaking nerves and vacuous spheres” popt spontaan de naam Tsatthoggua op (wie kent deze Duitse mafketels nog?). Er wordt vakkundig gemusiceerd en vooral zanger Ephemeral Domignostika verdient extra krediet voor zijn raspende strot. De sound van de plaat doet de cryptisch getitelde songs alle eer aan: sfeervol zonder atmosferisch te zijn, ruig en vuil maar met behoud van alle details in de mix. Het knappe artwork roept bovendien om op vinylformaat bewonderd te worden. Met mij heeft Pale Chalice er een gewonnen ziel bij!

JOKKE: 82/100

Pale Chalice – Negate the infinite and miraculous (Gilead Media 2015)
1. Through vexed veil
2. Shaking nerves and vacuous spheres
3. Bound intransigent flight
4. Fragile bones cradling tallow
5. Weltering depths of the carrion wave
6. Bent by carapace chain
7. Stigmatic glands through supernal rifts