Forgotten Tomb – Hurt yourself and the ones you love

Dat niet alle Italiaanse mannen zonnebank getinte macho’s in roze hemdjes en witte short zijn, die rond cruisen op een blitse vespa om zaterdagavond naar de discotheek te gaan en aldaar grietjes op te pikken en de ochtend erop de zondagsmis bij te wonen en op hun vijfendertigste nog bij hun mama wonen, bewijst Ferdinando Marchisio, beter bekend onder zijn alias Herr Morbid. Met zijn geesteskind Forgotten Tomb stond hij vijftien jaar geleden samen met andere kniesoren zoals het Zweedse Shining, Bethlehem, Silencer en Xasthur aan de wieg van de sub-stroming “suicidal black metal”. Dat Herr Morbid er al een bewogen, complex en zelfdestructief leven vol persoonlijke crisissen en verboden substanties op nahoudt is een understatement (wie hier meer over wil weten en tevens geïnteresseerd is in de geschiedenis achter de voornaamste suicidal black metal bands, raad ik aan “Black metal – The cult never dies vol. 1” te lezen van Dayal Patterson die ook reeds het interessante “Black metal – Evolution of the cult” neerpende). Dat er nog niet veel hoop op verbetering en positieve evolutie op komst is in de man zijn verknipte geest en negatief wereldbeeld, maakt hij duidelijk met de expliciete titel (en dito hoes) van zijn alweer achtste full album getiteld “Hurt yourself and the ones you love”. Eigenlijk best bewonderenswaardig dat dit getormenteerde individu ondanks zijn getroebleerde levensloop al zoveel releases uitgebracht heeft. Muziek als therapeutisch wapen! De kracht van Forgotten Tomb beschouwde ik altijd al de melancholische en vrij catchy gitaarmelodieën (stijl oude Katatonia en Paradise Lost) die in de blote bast van black metal, doom en alternatieve rock gekerfd stonden. Hoewel er sinds de laatste platen, en ook nu weer, van black metal niet veel meer over blijft buiten sporadische blasts in opener “Soulless upheaval” en “Bad dreams come true”. “Suicidal rock” is een vlag die de lading tegenwoordig beter dekt, want de plaat bulkt uit van de meebrulrefreinen en stuwend riffwerk (“King of the undesirables”, “Bad dreams come true” met enkele slepende Alice In Chains/Black Sabbath achtige stoner riffs of het tien minuten durende “Dread the sundown”). Als je de ruwe vocalen wegdenkt zou de titeltrack wel eens een Machine Head-achtige ballad kunnen zijn (lijkt een vreemde vaststelling, maar komt spontaan in me op). “Mislead the snakes” trapt af als een Shining track en bevat halverwege samples van de carabinieri en een variatie op de typische (en deels uitgemolken) Forgotten Tomb melodieën zoals die op elke plaat wel in één of meerdere songs verwerkt zijn. Wat meteen opvalt is dat de nieuwe langspeler rauwer is dan voorganger “…And don’t deliver us from evil” die nogal een clean en transparant geluid had. Hoewel het scherpe randje wel wat van de songs afgevijld is en een track als “Swallow the void” overbodig is, komt de ruwere productie het plaatje vol zelfmedelijden dan weer wel ten goede. Ik prefereer nog steeds “Songs to leave” en “Springtime depression” waarop het er allemaal wat gevaarlijker en grauwer aan toeging, maar de nieuwe kan er absoluut mee door. Het nummer van de zelfmoordlijn meegeven met deze review is echter geen vereiste.

JOKKE: 77/100

Forgotten Tomb – Hurt yourself and the ones you love (Agonia Records 2015)
1. Soulless upheaval
2. King of the undesirables
3. Bad dreams come true
4. Hurt yourself and the ones you love
5. Mislead the snakes
6. Dread the sundown
7. Swallow the void

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s