Sunset in the 12th House – Mozaic

Bij de inleidende tonen van “Seven insignia” moet ik meteen aan het magistrale “Om” van Negura Bunget denken. Niet verwonderlijk als je weet dat twee derde van de line-up op dat album ook de drijvende kracht achter dit Sunset in the 12th House vormt. We hebben hier m.a.w. met Hupogrammos en Sol Faur te maken, die het nodig vonden om nog een zijstapje te maken ten opzichte van Dordeduh, de band die beide heren oprichtten nadat het hommeles was met Negru (Negura Bunget’s drummer). Daar waar Dordeduh een logisch vervolgverhaal brengt op ‘Om”, is het met de band van de achtergebleven slagwerker sindsdien bergaf gegaan. Als je weet dat de rest van de line-up aangevuld wordt met meesterdrummer Sergio Ponti en bassist Mihai Moldoveanu, die beiden deel uitmaken van (de live bezetting van) Dordeduh, kan je je afvragen wat de meerwaarde dan mag wezen van deze nieuwe formatie? Wel ten eerste wordt hier toch duidelijk uit een ander vaatje getapt, want we krijgen hier overwegend instrumentale nummers voorgeschoteld die puzzelstukjes uit verscheidene genres bevatten en alzo een prachtig gekleurde mozaïek opleveren. De kwartier durende opener beweegt zich tussen spannende post-rockachtige partijen en de steeds terugkerende stevigere hoofdriff inclusief leuke standaardmaatafwijking. Rond de tienminutengrens krijg ik even de bibber van het galopperende progressieve metal ritme, maar dat wordt gelukkig al snel hersteld door groovende en meer hakkende gitaarpartijen. Het is vooral in het meer psychedelische gitaargefriemel en toetsenwerk dat de Roemeense invloeden van hun andere band doorschemert. Hoewel het kwartet op “Arctic cascades” in meer typische post-rock vervalt is het wel heerlijk wegdromen op de meanderende gitaarriedels. De invalshoek op “Paraphernalia of sublimation” is iets progressiever van aard en refereert met momenten aan moderne Enslaved. “Desert’s echaton” bulkt dan weer van de Oosterse invloeden qua instrumentarium en gezang en swingt de pan uit met zijn opzwepende ritmes en percussie. Dit is zo’n album waarbij je als recensent niet anders kan dan alle tracks afzonderlijk te bespreken, omdat in het uur dat het album duurt er talrijke mood swings afgedwongen worden door het karakter van de songs. Zo klinkt “Ethereal consonance” aanvankelijk mysterieus en dreigend en krijgt later een meer sacraal karakter door de mystieke cleane zang (soms knipogend naar New Wave) en etherische keyboards. Ik schrik me een hoedje als er grunts weerklinken in het afsluitende “Rejuvenation”, dat opnieuw meer riff-georiënteerd is en waarin alle muzikanten hun kunsten nog eens mogen etaleren. Ten tweede (ja, tien regels geleden ben ik een opsomming begonnen), is het weinig bands gegeven om met een eerste album meteen een eigen smoelwerk te creëren en zoveel kwaliteit af te leveren, maar we hebben hier dan ook met doorwinterde muzikanten en creatieve meesterbreinen te maken. Nóg progressiever hoeft het voor mij niet te worden en de grunts vormen hier geen echte meerwaarde, maar voor de rest heb ik geen klachten. Voer voor de open minded muziekliefhebber en het zou me niet verbazen als deze band volgend jaar op Roadburn zou staan.

JOKKE: 83/100

Sunset in the 12th House – Mozaic (Prophecy Productions 2015)
1. Seven insignia
2. Arctic cascades
3. Paraphernalia of sublimation
4. Desert’s eschaton
5. Ethereal consonance
6. Rejuvenation

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s