Deafheaven – New bermuda

Nu Myrkur het nieuwe slachtoffer van scene bashing is geworden van de fanatieke black metal aanhangers, lijkt de storm van kritiek voor Deafheaven een beetje te zijn gaan liggen. Met het album “Sunbather” katapulteerde de band rond duo Kerry McCoy en George Clarke zich tot het uithangbord van de hipster post-black metal scene waarbij ze door de ene verguisd wen door de andere op handen gedragen werden. Zelf vond ik het wel grappig om te zien hoe velen steigerden alleen nog maar omwille van de Barbie roze platenhoes. Trendy boekskes en muzieksites pikten de band op en de populariteit van Deafheaven schoot peilsnel de hoogte in. Twee jaar na dit kantelalbum zijn er een paar zaken gewijzigd in het Deafheaven universum. Niet alleen hebben ze een nieuwe short gekocht (badabum tss!), songschrijver Kerry McCoy smijt nu zelf met stront naar een band als Ghost Bath die hij openlijk van plagiaat beschuldigt. Levert amusant internetgezeik op om de dode momenten mee te vullen! Deze keer geen gay kleuren op de albumhoes maar een stilistisch figuur die wat weg heeft van een trieste clown (of een van die percussieknakkers van Slipknot). Tevens trekt het vijftal (waarbij ieder bandlid wel op een karakter uit “The big bang theory” gelijkt) iets harder van leer dan dat we van ze gewend zijn. Kenmerkend voor hun sound is nog steeds dat ze op een eclectische manier shoppen in allerhande muziekstijlen om daar hun eigen geluid uit te puren. Zo horen we in opener “Brought tot he water” duidelijk black metal als leidraad, maar er passeert ook een Slayer-achtige riff, een tenenkrommende catchy melodieuze solo, een postrock crescendo en een klassieke piano. Nu jullie! Met het razende “Luna” hebben ze één van hun meest volwassen en beste songs uit hun oeuvre neergepend. Wat moet die drummer na tien minuten raggen uitgeput zijn. “Baby blue” is als songtitel natuurlijk weer not done en hoewel de song met een liefkozend postrock riedeltje aanvangt, schiet de snelheidsmeter toch weeral snel in het rode. Ook hier duikt halverwege een chugga chugga zagende riff op om de accenten toch weer net even anders te leggen. En dan spreek ik nog niet van het gezapige Sunday evening blues melodietje aan het eind van het nummer. In het van shoegaze-invloeden doordrenkte “Come back” laat drummer Dan Tracy zien dat hij meer kan dan enkel snelheidsrecords breken en volgen opnieuw een opmerkelijke gitaarsolo en Machine Head-achtige zaagriff. In het afsluitende “Gifts for the earth” wordt danig leentjebuur gespeeld bij Alcest (de melodie lijkt wel heel erg hard op “Summer’s glory” van “Les voyages de l’âme”), een band die ook al heel wat stront over zich gekregen heeft. Hoewel de productie vrij droog is en Clarke nogal monotoon klinkt, lijkt de nieuwe na enkele luisterbeurten “Sunbather” toch te overtreffen. Deafheaven laat zien dat ze van vele markten thuis zijn en hopelijk stopt dat gezeik over het al dan niet black metal zijn nu, want de band plaats zichzelf hoegenaamd totaal niet onder dit naambordje en dat zou hun cross-over stijl ook onrecht aandoen.

JOKKE: 81/100

Deafheaven – New bermuda (Anti Records 2015)
1. Brought to the water
2. Luna
3. Baby blue
4. Come back
5. Gifts for the earth

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s