Terzij De Horde – Weg van de massa

Met het nieuwe album “Self” presenteert het Utrechtse Terzij De Horde zich als één van de vaandeldragers van de momenteel florerende Nederlandse black metal scene. Wie bekend is met deze band weet dat ze niet zo maar een portie hersenloze decibels produceren, maar dat er veel tijd en energie gespendeerd wordt aan albumhoezen, teksten en het achterliggende concept. Wie nog niet vertrouwd is met deze Noorderburen, hoop ik via dit interview een kijk te geven in de denk- en leefwereld van Terzij De Horde. Gesprekspartners van dienst zijn Johan Van Hattum (bas) en Joost vervoort (zang). (JOKKE)

Terzij De Horde 2

(c) Mirko Meerwaldt

Hallo Johan & Joost! Allereerst natuurlijk mijn complimenten voor het nieuwe album “Self”, dat de huidige stroom aan kwaliteitsvolle Nederlandse black metal releases zelfs nog weet te overtreffen. Zijn de reacties uit andere hoeken van de wereld even lovend als in Nederland en België?
Johan: Hallo Jokke, onze dank! Tot nu toe zijn alle reacties lovend, tot onze grote trots. We hebben het geluk gehad dat we de eerste nummers konden streamen via Amerikaanse sites zoals Vice US en Invisible Oranges, omdat men onze eerste release (“A rage of rapture against the dying of the light”) daar ook goed ontvangen had. Verder hebben we op “Self” al kunnen touren in de UK, en hebben we een groot aantal bestellingen uit Japan ontvangen!

Vooraleer we verder ingaan op de nieuweling, zou ik eerst een sprong in het verleden willen maken. Terzij De Horde is namelijk voortgekomen uit de band Liar Liar Cross On Fire, die het na één demo reeds voor bekeken hield. Vanwaar de keuze om de bandnaam te veranderen?
Johan: De samenstelling van de band was in die jaren al zoveel veranderd, dat we daar wel iets mee wilden doen. De demo had een aantal nummers die door eerdere incarnaties waren geschreven, maar bij het schrijven van het nieuwe materiaal (destijds bijvoorbeeld “The roots of doomsday anxiety”) kwamen we steeds meer op ander muzikaal gebied terecht. Toen duidelijk werd dat deze band een serieuzer geheel was dan LLCOF ooit was geweest maakten we de keuze een andere naam te zoeken, om zowel de nieuwe muzikale richting als de nieuwe bandsamenstelling recht te doen.

Hoewel Liar Liar Cross On Fire reeds een opmerkelijke bandnaam was, geldt dat voor Terzij De Horde natuurlijk ook. De naam werd ontleend aan een gedicht van Hendrik Marsman, één van de belangrijkste Nederlandse vertegenwoordigers van het vitalisme en expressionisme. Hoe zijn jullie bij deze dichter terecht gekomen (boekenwurmen veronderstel ik?) en welk statement willen jullie met de bandnaam naar de buitenwereld maken?
Joost: Meerdere bandleden waren al jaren liefhebbers van het werk van Marsman, en een naam gebaseerd op zijn werk sprak ons allemaal aan. Een goede vriend van ons heeft de zin ‘Terzij de Horde’ op zijn borstkas getatoeëerd staan, en die zin sprong er daardoor uit. Terzij de Horde staat voor afzondering, weg van de massa, en voor een nieuwe weg zoeken.  Dat past bij onze interesses en bij de muziek van de band.

Na de release van jullie debuut EP “A rage of rapture against the dying of the light” heeft het maar liefst vijf jaar geduurd om met een volwaardige eerste langspeler op de proppen te komen. Dat lijkt een lange periode, maar enige luiheid of laksheid valt jullie allesbehalve te verwijten, als je kijkt naar de zaken die jullie in die tussenperiode gerealiseerd hebben. Zo zijn er enkele splits en een single verschenen. Vanwaar die keuzen om toch niet meteen aan een full album te werken?
Johan: Dat had vooral te maken met de drukte in onze levens. Wij hadden meteen na de EP het plan om een full-length te schrijven, en hadden al twee nummers (min of meer) liggen daarvoor. Maar toen kreeg Joost een baan als onderzoeker aan de Universiteit van Oxford, kreeg ik een fulltime baan als docent, had Stefan een topdrukte op werk en in zijn leven, en dan is ineens een jaar, twee jaar voorbij. Het is dan wel vrij makkelijk om tijd vrij te maken voor het schrijven van een nummer, en om hier en daar shows te spelen, maar om een plaat af te leveren die recht doet aan onze eisen voor een plaat, dat gaat gewoon niet. Toen Stefan helaas moest besluiten te stoppen met Terzij de Horde kwam Jelle er behoorlijk snel bij, en dat is uiteindelijk de laatste push geweest. We zijn met zijn allen gaan zitten om te kijken naar wat we eigenlijk wilden met de band, nu we weer een nieuw geheel waren. Heel snel werd duidelijk dat we de plaat uit wilden hebben en dat we wilden gaan touren. We hebben toen een jaar lang alles uitgewerkt en afgeschreven, en zijn zo snel mogelijk een studio gaan boeken. Maar dat jaar gefocust aan de plaat werken, de thematiek en de muziek op elkaar afstemmen, dat heeft ervoor gezorgd dat we “Self” konden vervolmaken tot dat wat we ervan verwachtten.

Verder verscheen er het afgelopen jaar ook een dichtbundel met Engelse vertalingen van enkele gedichten van Marsman. Hoe zijn jullie op dat idee gekomen? Spijtig genoeg beschik ik niet over een exemplaar aangezien er slechts 55 exemplaren gedrukt werden. Zijn er plannen om eventueel tot een herdruk over te gaan?
Johan: Het idee was er al behoorlijk lang. Telkens we in het buitenland speelden moesten we de naam uitleggen (zowel uitspraak als betekenis), en iedere keer als we het over Hendrik Marsman hadden kregen we een lege blik terug. We hebben toen voor onze UK-tour in 2011 vijf van zijn gedichten in het Engels vertaald, om mensen bekend te maken met zijn werk. Meteen daarna besloten we dat we daar meer mee moesten doen, maar goed, ook daar haalde het leven ons in. Toen wij vorig jaar aan het schrijven waren aan de plaat kwamen we erachter dat het dat jaar 75 jaar geleden was dat Marsman overleed. Aangezien we al een studio aan het boeken waren namen we het besluit om dit als een logische release op te nemen, ook als voorbode van “Self”.
We besloten om alles in eigen hand te houden, vertalingen en druk. Wel hebben we onze vertalingen laten controleren door Bram van IJperen, professioneel vertaler en vriend, en we hebben de cover laten ontwerpen door Stephen Wilson/Unknown Relic, wederom een getalenteerde vriend. Er zijn er 55 van gemaakt, omdat kwaliteit voor kwantiteit ging hier. We hadden niet verwacht alles zo snel te verkopen, en we zouden het heel graag laten herdrukken door een geïnteresseerde partij, een Engelse uitgeverij bijvoorbeeld, maar wij houden het zelf hierbij. Het is een prachtig eerbetoon aan een inspiratie voor de band, gericht op een specifiek herdenken, en als opmaat voor “Self”.

Persoonlijk ben ik een grote liefhebber van bands die iets te vertellen hebben. Zeker binnen black metal wordt een zekere thematiek geapprecieerd, hoewel er nog steeds veel bands niet veel verder geraken dan het ietwat infantiele “Hail Satan” geroep. Aan de andere kant staan dan weer de talrijke orthodoxe black metal bands waarvan ik me soms afvraag of ze zelf nog wel weten waar de klepel hangt, want als je geen diploma occulte wetenschappen bezit, snap je geen snars van de teksten. Jullie behoren tot geen van beide strekkingen, waarvoor alle respect. Uit de meer conservatieve hoek komt echter al snel kritiek dat al wie van de reeds platgereden paden afwijkt en de zaken zoals jullie iets kunstzinniger of elitairder aanpakt het etiket “hipster” opgeplakt krijgt. Hoe staan jullie tegenover deze kritiek?
Johan: Een uitgebreide vraag, maar geen verrassende! We lezen boeken, dragen soms geen zwart shirt, we hebben een bierbrouwer in de band, een bril, een Oxford-professor, en luisteren meer dan alleen maar C-60 tapes uit Noorse kelders. Als we ons iets zouden aantrekken van het ‘hipster’-etiket, hadden we het erg moeilijk gehad.
Maar eigenlijk krijgen we dat nooit als serieuze kritiek te horen. Wat voor ons is gebleken is dat, en ik vermoed dat dat ten grondslag ligt aan alle black metal, de intentie telt, de oprechtheid. Behalve zelf spelen organiseren we ook black metal (en aanverwante genres) shows in Utrecht onder de noemer Footprints in the Void. We spelen nu zo’n 10 jaar deze stijl van muziek, en zijn zeker qua instelling nauwelijks veranderd. En het lijkt erop dat mensen dat respecteren.

Terzij De Horde 1

(c) Mirko Meerwaldt

Hoewel jullie sound onmiskenbaar vele black metal stijlelementen bevat, is er wel meer aan de hand dan enkel tremolo picking en blastbeats. Hoe omschrijven jullie zelf jullie stijl?
Johan: De term ‘post-‘ werd zeker in het begin vaak op ons geplakt, maar ik denk dat we meer doen dan een wave/postrock-laagjesfestijn over een blastbeat plakken.
Joost: In onze beschrijvingen kwam die aan Marsman gelinkte term ‘vitalistisch’ steeds naar boven, en dat is blijven hangen, omdat dat het agressief levensbevestigende van de muziek goed vat – het geeft aan dat we wat anders voor ogen hebben dan bijvoorbeeld de ijzige, afstandelijke of hypnotiserende sferen waarop een aantal andere bands in het genre zich richten (hoe gaaf dat verder ook is). Daarbij passen invloeden uit meer ‘vurige’ genres zoals de extremere uithoeken van de punk, en die vormen een natuurlijk onderdeel van de muziek vanwege onze achtergronden in die stijlen.

Over naar de orde van de dag, met name de nieuwe plaat “Self”. Elk van de zes songs behandelt een andere filosofische kijk op het zelf van de mens. Kan je dit concept aan de hand van elke song even kort toelichten?
Joost: “Absence” gaat over het vernietigen van verstikkende monistische structuren, zowel buiten als binnen het zelf in opstand tegen de wereld. “A marriage of flesh and air” omarmt en gaat op in het leven, een bloederige, Dionysische viering van het bestaan. “Averoas” behandelt leven als zoeken, als dwalen, en als lijden zonder einde en zonder uitzicht. In  ‘Contre le monde, contre la vie” keert het zelf naar binnen, en weg van de wereld, om fantastische en ver reikende binnenwerelden te scheppen (denk aan het xenofobe, gekloosterde leven van HP Lovecraft). Het zelf in “Geryon – See extinguished the sight of everything but the monster” is medeplichtig in zijn inlijving in en overname door kwaadaardige (maatschappelijke) krachten. Het laatste nummer “Sacrifice – A final paroxysm” behandelt zelfvernietiging, en laat daarbij in het midden of dit positief of negatief gezien moet worden. Het is een einde van het bekende.

Het hoesontwerp, waarop een mier afgebeeld is die door een parasiet overgenomen werd, is op zijn minst gezegd merkwaardig en opvallend te noemen. Hoewel je het op het eerste zicht niet zou vermoeden is er wel degelijk een link met de teksten. Hoe zijn jullie bij deze foto terecht gekomen? Waren jullie specifiek op zoek naar dit passende beeld of zijn jullie hier eerder toevallig op gestoten?
Johan: Een goede vriendin van ons, dr. Charissa de Bekker, is op dit moment wereldwijd expert te noemen op het gebied van Ophiocordyceps. Toen wij hadden besloten het thema ‘zelf’ te nemen als leidraad voor de plaat zijn wij meteen gaan zoeken naar goede artwork-concepten. Het duurde heel lang, en we kwamen moeilijk tot een gedeeld beeld, totdat we de link sloegen met haar werk. Het past perfect bij de contemplaties over het zelf die wij behandelen in onze teksten. Zij heeft ons een groot aantal foto’s gestuurd van haar experimenten en veldwerk, en wij hebben uiteindelijk drie foto’s uit dezelfde serie gekozen die volgens ons het albumconcept het beste weergeven op de drie media die “Self “ zouden herbergen.

Terzij De Horde 3

Het nieuwe album zal inderdaad in drie verschillende fysieke vormen verschijnen. Voor de cd is het Belgische Consouling Sounds verantwoordelijk, terwijl de vinylversie en de cassette respectievelijk door Burning World Records en Tartarus Records zullen verzorgd worden. Vanwaar deze keuze om met verschillende partners in zee te gaan? Zijn jullie aan één van deze drie labels gebonden voor eventuele toekomstige releases?
Johan: Uiteindelijk is dit zo gelopen. Wij hadden een paar labels aangeschreven waarvan wij dachten dat zij in zowel roster als instelling bij ons zouden passen. Wij kregen binnen een paar dagen van een aantal labels reactie, en we hebben gekeken naar wat echt zou kunnen werken. Aangezien Burning World het liefst vinyl wilde, Consouling Sounds het liefste CD en Tartarus het liefste tape, en zij alledrie een samenwerking een goed idee vonden, was het een heel makkelijk besluit om te nemen.
Wij hebben geen contract getekend wat ons zal binden, maar het lijkt me dat dat sowieso niet meer van deze tijd is. Zo gauw (ha!) wij een volgende full-length hebben zullen we rustig kijken wat we willen.

Welke gigs staan er in jullie concertagenda aangeduid om de plaat live te promoten? Plannen om het buitenland te veroveren?
Johan: We hebben al getourd in Engeland als een stiekeme release-tour, maar vrijdag de 20e zal de plaat officieel worden gereleaset op een avond die wij mogen cureren van het LeGuessWho?-festival. Op deze avond hebben we onze vrienden van Laster, Gnaw Their Tongues en Nefast gevraagd om Nederlandse black metal in al zijn naarheid en vervreemdende pracht te laten zien. De 28e november zullen we op Into Darkness-festival spelen, met onder andere The Great Old Ones, Naglfar, Nightbringer, Gg:ull en Ophis. In februari spelen we met Dragged Into Sunlight en Gnaw Their Tongues in Antwerpen, en daarna staat Roadburn 2016 voor ons op het programma. Dus we spelen niet heel veel, maar spelen wel hele goede shows. Qua buitenland zijn er plannen in werking om zowel naar Japan als Amerika te gaan, daarover zal in de loop van 2016 meer naar buiten komen.

Bedankt voor het interview!
Jij ook bedankt!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s