Maand: januari 2016

Abbath – Abbath

Niets is eeuwigdurend. Lemmy is niet meer en ook Immortal bleek geen eeuwig leven beschoren te zijn. Nu ja, toen Abbath vorig jaar het nieuws naar buiten bracht dat hij Immortal had verlaten, was dat niet alleen een schok voor de (black) metalgemeenschap, maar leek hiermee het doek ook definitief over deze black metal pioniersband gevallen te zijn. Er bleek een serieuze zwartgeverfde haar in de boter te zitten tussen spitsbroeders Abbath en Demonaz Doom Occulta, en het vuil thermisch ondergoed werd buiten gehangen. De eerste werd verweten met een knoert van een alcohol- en drugsprobleem te kampen te hebben. Abbath was het op zijn beurt beu te moeten wachten op Demonaz en Horgh die volgens hem liever op hun luie krent zaten dan een nieuwe album te schrijven en bovendien achter zijn rug een claim hadden gelegd op de bandnaam. Zo lieten de achterblijvers na het vertrek van hun frontman dan ook weten de Noorse fjorden verder te zullen afvaren onder de Immortal vlag. Of dat gerechtvaardigd is, zullen we uitmaken wanneer hun nieuwe album verschijnt. Je kan er immers niet om heen dat Abbath véél meer dan alleen het gecorpsepainte gezicht van Immortal was. Dat een band echter niet altijd staat of valt met wie er achter de microfoon staat, bewezen eerder collega’s Mayhem, Marduk en Gorgoroth ook al. Ondertussen heeft het gelijknamige debuut van Abbath al een hele resem rondjes gedraaid en kan gerust besloten worden dat we blij zijn dat de boomlange Noor terug aan het front is. Hoewel zijn iconische zwart/wit geverfde smoelwerk op de cover van de plaat prijkt, weigert hij alsnog over een soloproject te spreken. Abbath liet zich omringen door bassist King ov Hell, die absoluut geen zittend gat heeft en ook in het verleden reeds deel uitmaakte van I, het soloproject van Abbath. Kanttekening is wel dat King, behalve met Gorgoroth en Sagh, nooit verder dan één album is geraakt met vele van zijn bands/projecten (getuige God Seed, Ov Hell en Jotunspor), dus benieuwd hoe lang het nu zal duren. Op de drumkruk hebben reeds enkele wissels plaatsgevonden. De jonge drumgod Baard Kolstad hield het al na een paar live shows voor bekeken en haalde het grote drugsgebruik (tja) binnen de band als reden aan. Daarna werd de Ier Kevin Foley (Benighted) aangetrokken om onder het pseudoniem Creature, en verscholen achter een masker, de plaat in te trommelen. Vlak voor de op til staande tournee met Behemoth vertrok deze echter ook met de noorderzon en werd zijn positie ingenomen door de Amerikaan Gabe Seeber. U volgt nog? Fijn! Laten we na deze lange intro maar snel overgaan tot de orde van de dag en dat is natuurlijk de veertig minuten muziek die Abbath op ons loslaat. “To war!” trapt het plaatje op een beukende en groovende metalmanier op gang en pas wanneer de uit-de-duizenden herkenbare raspende strot van Abbath invalt krijgt het geheel een extremer (black) kantje. Over het algemeen kan je zeggen dat deze plaat het dichtst aanleunt bij “Damned in black”, de Immortal-plaat uit 2000. De Bathory epiek die de laatste Immortal langspeler “All shall fall” kenmerkte, duikt nog wel op in de midtempo songs “Oceans of wounds”, “Root of the mountain” en “Winter bane“, een nummer dat met zeven minuten speeltijd tevens het langste van de plaat is, maar verder wordt het gaspedaal als vanouds terug regelmatig ingeduwd waardoor “Ashes of the damned” (met subtiel hoorngeschal) en het woest hakkende “Fenrir hunts“ vertrouwd in de oren klinken en de ‘grim and frostbitten’ tijden van “Battles in the north” ook even terug doen herleven. De woorden ‘Count the dead’ van de gelijknamige song worden in het begin precies door de reeds eerder aangehaalde en betreurde Lemmy in hoogsteigen persoon geroepen. Deze afwisselende song is misschien wel de beste van het album. “Abbath” klinkt heel herkenbaar (misschien dat in sommige songs net iets té veel oude riffs herkauwd werden), maar stelt allesbehalve teleur en ik ben dan ook heel benieuwd welke trukendoos Demonaz en Horgh zullen opentrekken om deze plaat op zijn minst te evenaren.

JOKKE: 88/100

Abbath – Abbath (Season of Mist 2016)
1. To war!
2. Winter bane
3. Ashes of the damned
4. Ocean of wounds
5. Count the dead
6. Fenrir hunts
7. Root of the mountain
8. Eternal

Advertenties

Volahn / Shataan / Arizmenda / Kallathon – Desert dances and serpent sermons

De blakkies onder ons kennen ongetwijfeld Les Légions Noires, het mysterieuze Franse black metal collectief dat ondermeer Vlad Tepes, Belkètre en Mütiilation voortbracht. Welnu, aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, friemelt een soortgelijke commune zich als een serpent doorheen de Amerikaanse woestijnondergrond, met thuisbasis in Zuid-Californië. We hebben het hier over de Black Twilight Circle, opgericht door Eduardo “Volahn” Ramirez, en bekend om de maalstroom aan gelimiteerde cassettereleases die via het Crepusculo Negro label uitgebracht worden. De vele bands of eenmansprojecten die deel uitmaken van dit roemruchte collectief worden gekenmerkt door een eigenwijze kijk op het genre en vertonen tekenen van incestueus gedrag vermits er vele overlappingen qua line-up zijn. In 2013 werd een compilatie uitgebracht (tongbreker “Tliltic tlapoyauak”) waarop maar liefst zestien BTC-gerelateerde bands schitterden. Vorig jaar kwam er onder de noemer “Desert dances and serpent sermons” opnieuw een noemenswaardige verzamelaar uit, zij het ditmaal echter beperkt tot vier bands, die elk een vrij lange track brengen. De bekendste exploten zijn Volahn en Arizmenda, die beiden in 2014 een fantastische langspeler uitbrachten, respectievelijk getiteld “Aq’Ab’Al” en “Stillbirth in the temple of venus”. Volahn trekt de split op gang met zwoel klinkende Americana en spaghetti-Western gitaarklanken (even denk je aan de soundtrack van “True Blood”) alvorens de boel in overdrive getrokken wordt en overschakelt naar pittige black metal, waarbinnen regelmatig bluesy riffs passeren. ’s Mans interesse in zijn Indiaanse/Mexicaanse erfgoed en cultuur komen duidelijk naar voor in zijn frisse aanpak van het atmosferische black metal genre. Ook Shataan maakt volop gebruik van Indiaanse melodieën, instrumenten en percussieritmes om hun prog-black af te kruiden. De (niet altijd toonvaste) cleane zang, fluit(!) en het mondmuziekske zorgen ervoor dat dit de meest exotische bijdrage op de split oplevert. Daarna wordt de stemming een pak grimmiger wanneer Arizmenda aan de beurt is. Hun USBM leunt dicht aan tegen een Predatory Light behalve wanneer het tempo serieus de dieperik ingaat en we doomy black in onze maag gespietst krijgen. Kallathon trekt dan weer eerder de pagan/black kaart. Hun bijdrage komt traag op gang maar wordt na een minuut of vier de moeite. Wie niet vies is van een snuifje experiment, raad ik aan deze split op te snorren. Iron Bonehead en The Ajna Offensive sloegen immers de handen in elkaar om een mooi afgewerkte vinylversie van deze release te brengen.

JOKKE: 85/100

Volahn / Shataan / Arizmenda / Kallathon – Desert dances and serpent sermons (Crepusculo Negro 2015 – Iron Bonehead/The Ajna Offensive 2016)
1. Volahn – Chamalcan
2. Shataan – Caminando del destino/Desert smoke/Wells run dry
3. Arizmenda – Ropeburn mutilation on the outskirts of life
4. Kallathon – Falling into the horizon, burning into the black twilight

OnderGronds – Kleinere tourende bands de kans geven om in Antwerpen te spelen

De Antwerpse underground scene is springlevend. Dat bewijzen niet alleen de tientallen getalenteerde metal bands (in de ruimste betekenis van het genre) die in en rond het Antwerpse actief zijn, maar ook de vele concerten die er in de stad aan de Schelde aan de lopende band georganiseerd worden. Eén van de belangrijkste (nieuwe) spelers in het opzetten van underground gigs is vzw OnderGronds. Tijd om Jan Cassiers (één van de oprichters en voltijds toffe peer) eens een paar vragen voor te schotelen. (JOKKE)

ondergronds

Dag Jan! Hoewel jullie nog niet zo’n lange staat van dienst hebben met OnderGronds, loopt het precies wel hard. Zo hebben jullie het afgelopen jaar maar liefst 32 shows met Ondergronds op poten gezet. Wat is volgens jou de verklaring dat jullie op relatief korte tijd een vrij groot netwerk hebben kunnen uitbreiden?
Dat ligt volgens mij vooral aan de collaboraties tussen de zalen waar we mee kunnen samenwerken. Zonder het enthousiasme van hen zou het een pak moeilijker zijn. Ook ligt het wel aan de rolverdeling binnen OnderGronds: ieder doet zijn ding waar hij het beste in is en wat hij het liefste doet. Er staat geen druk op de ketel om iets verplicht te doen en dat houdt het ook leuk. En eens je begint met groepen booken gaat de naam wel snel rond in het wereldje…

Ondertussen zijn jullie met een zevental medewerkers die de bezigheden van OnderGronds er naast hun professionele activiteiten, gezinnen en bands nog bijnemen. Hoeveel tijd spendeer je gemiddeld per dag aan OnderGronds en wat zijn jullie ambities?
Ikzelf hou me er toch wel een uurtje per dag mee bezig om zaken op te zoeken en na te kijken of er leuke en goede shows in de aanbieding zijn. Op de dag van de show ben ik vanaf 16h00 bezig om de bands te ontvangen, etc… Daarom ben ik zeer blij dat anderen de soms wel minder leuke werkjes doen, zoals verslagen typen, de boekhouding en de financiën en zo. Ik denk dat “het plezant houden” de belangrijkste ambitie bij OnderGronds is. Ieder van ons doet zoveel hij wil en kan opbrengen. Natuurlijk zou het megagraaf zijn om een eigen zaal te hebben maar dat zal bij een droom blijven vrees ik (Ik had al een zaal maar die werd reeds voor de opening door de buren onmogelijk gemaakt). En als ik echt mag dromen zie ik mij een festival organiseren in de drie zalen van Trix. Maar dat is echt een droom denk ik! 😀

Sinds enkele jaren had je in Antwerpen natuurlijk al de vele Rodeoshows die in de ondergrondse muziektempel Music City georganiseerd werden. De sterkte van deze kleine gigs is dat er telkens vier, vaak vrij uiteenlopende, bands samen op een affiche gesmeten werden en dat deze avonden ideaal waren om nieuwe orkestjes te leren kennen. Vanwaar dan het plan om met OnderGronds ook shows te booken die dikwijls op dezelfde crime scene doorgaan?
Het is inderdaad door die befaamde Rodeoshows dat het bij mij extra is beginnen kriebelen. Als er een Rodeo is probeer ik er altijd bij te zijn, hun relevantie voor muziek is zeer hoogstaand, dus zeker niet te missen als booker. Ze blijven de pareltjes maar opvissen. Het verschil dat wij misschien maken met OnderGronds is dat we toch wel andere genres booken. Bij ons vind je meestal het nog zwaardere werk. Wat niet wil zeggen dat we de zachtere genres weren, maar we organiseren meestal een avond rond één genre of gevoel, terwijl je op een Rodeo verrast kunt worden door de volgende groep. Naar ons kom je denk ik omdat je de muziek kent of iets nieuws in dat specifiek  genre wil ontdekken.

Met OnderGronds focussen jullie meer op black metal, een stroming die veel minder aan bod kwam op de Rodeoshows, en wat ik persoonlijk alleen maar toejuich. Binnen deze scene hebben jullie al vrij grote namen kunnen strikken zoals Svartidauði, Ascension en Hetroertzen. Wie deze acts in het verleden aan het werk wou zien, moest meestal naar Magasin 4 in Brussel afzakken, waarbij A Thousand Lost Civilizations de organisatie op zich nam. Trots dat jullie erin geslaagd zijn om deze shows te kunnen booken?
Zeer zeker! Het was een hele opgave om een tourbus geparkeerd te krijgen in Antwerpen. Maar door de hulp van Peter Daems (Het Bos) hebben we hierdoor heel wat bijgeleerd. Bij zo’n tour komt er toch meer kijken dan ik in het begin had gedacht!

Je hoort meermaals dat bands die voor de eerste keer in Music City spelen eerst zoiets hebben van “waar zijn we nu in godsnaam terecht gekomen?” maar achteraf toegeven dat het dikwijls de tofste shows van de tour waren. Zijn er al bands geweest die weigerden om er op te treden?
Bij ons heeft er nog niemand geweigerd om te spelen maar het heeft inderdaad niet veel gescheeld. De desbetreffende band had dan nog eens een half uur minder tijd om te spelen door pech op de weg, maar achteraf kwamen ze zeggen dat het de beste show was van de tour. We hebben al wel gehad dat de booker op voorhand zij dat ze niet in Music City willen spelen omdat het te klein is,… Dan ga je ze zien in Magasin 4 en staan ze te spelen voor 40 man! Verder hebben we één show moeten cancelen omdat ze niet wilden samenwerken met iemand die een Burzum t-shirt draagt. Al een geluk hadden we die show nog niet aangekondigd! Bovendien werd heel die tour gecanceld omdat ze niet genoeg datums ingevuld kregen

Voor de iets grotere shows verkassen jullie van Music City meestal naar Het Bos, de opvolger van het beruchte Scheldapen. Hoe is deze samenwerking tot stand gekomen?
Ik denk door wederzijds respect voor wat beide doen. Dat is juist het leuke aan Het Bos: ze doen geen zaalverhuur maar ze gaan mee een samenwerking aan. Ook doen we wel eens shows in Jh Babylon in West-malle, ook een leuke locatie met enthousiaste leden.

Onder het concept “A Gathering of Souls” laten jullie ook shows in openlucht doorgaan in de bossen van Zoersel, wat steevast tot een fantastische ervaring leidt (ik kan erover meespreken). Zijn jullie van plan om hier nog een vervolg aan te breien?
Die plannen zijn er zeker maar omdat ik verhuisd ben van Zoersel naar Antwerpen is het wat moeilijker geworden om de juiste contacten te vinden en te onderhouden. En er is altijd de vraag of het al dan niet gaat regenen want dan loopt het wel in het honderd. Maar er gaat er zeker nog één komen!!

Het organiseren van underground shows kan natuurlijk alleen maar toegejuicht worden, hoewel het aanbod met momenten echt wel enorm is en er regelmatig twee, drie of vier opeenvolgende dagen in mijn persoonlijke concertagenda aangestipt zijn. Geen schrik voor een overkill aan shows? Bovendien is het budget van de concertganger ook beperkt. Een euro kan immers slechts éénmaal gespendeerd worden.
Die overkill is er zeker en die is zeker voelbaar in de drukke maanden. Toch ben ik van mening dat je (zeker de kleine) toerende groepen de kans moet kunnen geven om in Antwerpen te spelen. Dikwijls heeft dit dan te maken met vraag en aanbod en zijn groepen al content dat ze een deftige slaapplaats en naftgeld krijgen.

In het Antwerpse heb je naast Ondergronds en Antwerp Music City ook nog Trix, Kavka, de Eglantier in Berchem, Nootuitgang in Edegem en ga zo maar door. Het komt meermaals voor dat er op korte afstand twee shows op dezelfde datum gepland staan zoals in maart het geval is. Terwijl jullie een show met Isvind en Sarkom organiseren, strijken in Kavka Der Weg Einer Freiheit, The Great Old Ones en Harakiri For The Sky neer. Ik kan mij inbeelden dat vele extreme metal liefhebbers beide shows wel willen bezoeken. Niet alleen spijtig voor de muziekfan, maar ook voor de bands want dit vertaalt zich in lagere bezoekersaantallen.
Dit euvel is opgelost! Ik had de rest van de tour gecheckt en in Holland was er hetzelfde probleem. Daar speelt Isvind op 20 km afstand van Secrets Of The Moon. Dus daar hebben we gewoon de datums kunnen wisselen. Dus nu kan je op vrijdag 11 maart naar Isvind in Het Bos en op zondag naar Kavka voor Der Weg Einer Freiheit. En voor de rest is het natuurlijk goed kijken in alle agenda’s om zo weinig mogelijk overlappingen te hebben. Want hier geldt inderdaad nog de wet van de sterkste. Als Heartbreaktunes of Rocklive iets organiseren op eenzelfde datum heb je gewoon pech… en die kijken niet naar andere evenementen.

1929724_1026049794119676_1873294344274502731_n

Wat inkomprijzen betreft hanteren jullie regelmatig het principe van vrije donatie van de aanwezigen in “den hoed”. Hiermee lijken jullie een gulden middenweg gevonden te hebben tussen gratis shows (wat dikwijls (onterecht) laat uitschijnen dat de kwaliteit van de bands ondermaats is) en hoge ticketprijzen, wat dan misschien weer in een lage opkomst resulteert. Werkt jullie aanpak?
We zijn al een tijdje afgestapt van “den hoed” omdat groepen toch graag een gegarandeerde fee willen. Voor Rodeo werkt dit perfect maar voor ons zou het toch soms nadelig zijn om groepen te kunnen strikken. En in principe, wat is nu vijf of zeven euro om een hele avond zoet te zijn?

Met jullie show met Urfaust, Alkerdeel, Lugubrum en A Thousand Sufferings konden jullie voor de eerste maal het bordje “uitverkocht” aan de deur hangen. En dat terwijl een beetje verderop Obituary, Napalm Death en Carcass voor een uitverkochte Trix speelden. Tevreden over hoe die avond verlopen is?
Ik denk persoonlijk dat het niet beter kon zijn, buiten het feit dat ik van Urfaust niks meer weet door die gevaarlijke Bostripel. En inderdaad ongelofelijk  graaf dat beide shows uitverkocht waren. Mijn collega Jo Versmissen had het idee opgevat om de affiche van Eeklo enkele jaren geleden nog eens op poten te zetten, dat was een schot in de roos!!

Op welke show ben je het meest trots dat je hem hebt kunnen verwezenlijken? En welke was de grootste nachtmerrie?
De beste show was A Gathering of Souls III met Grimmsons, Ashtoreth en Grown Below. Daar zat alles perfect!! Ook tijdens Night of Desecration in het Kievitsnest met Hessian, Opium Lord, Terzij de Horde, Wiegedood en Drawn Into Descent zat alles perfect! De show met Abysmal Grief en Saturnine, die last minute cancelden door autopech, was dan weer een hel. Toch nog alle moeite gedaan om vervanging te zoeken: twee dagen ervoor nog een grindcore band erbij gezet om ze uit de nood te helpen, vervanging gevonden en dan komt die grindcore band nog niet opdagen ook! Ach ja, dat hoort er bij hé.

Welke band(s) prijken er bovenaan je verlanglijstje om eens in Antwerpen te laten spelen?
Hmmm, dat is een moeilijke. Er zijn er zoveel…Neem anders Slaugmaur, dan ben ik van het gezaag af van den Aldo. Grootste flater ooit 😉

Tenslotte weet ik dat jij en je partner Kristel regelmatig bands bij jullie thuis over de vloer krijgen om te overnachten. Dat moet ongetwijfeld al sappige anekdotes opgeleverd hebben. Feel free to share one with us!
What happened in den herberg, stays in den herberg!” 🙂 Maar 95% van de tijd gaan de bands meteen slapen omdat ze doodmoe zijn van onderweg te zijn.

 

Cult of Erinyes – Verre van dood

Tegenwoordig is het moeilijk om alle goeie platen een deftige luisterbeurt te geven. Zo belanden op tijd en stond wat albums in de wachtrij. Enkele jaren nadat “Blessed extinction” uitgebracht is, heeft het tweede album van Cult of Erinyes album uiteindelijk zijn weg naar mijn stereo gevonden. Niet dat het zo een ramp is, want mastermind Corvus is zelf ook nog op zoek naar een exemplaar van zijn eigen plaat. Begrijpelijk, want de beste man heeft zijn handen vol met al zijn undergroundactiviteiten. Al blijft Cult of Erinyes prioriteit nummer één. (Flp)

COE

Eerst en vooral: wat is de status van de band? Sinds “Blessed extinction” is er alleen maar een grote stilte.
Tegenwoordig bestaat Cult of Erinyes uit Mastema en mezelf, plus Baron (gitaar) en Algol (bas). Baal maakt geen deel meer uit van de band. Het zegde een shitload van repetities af (soms zonder wat te zeggen) en belazerde een andere band, waarin hij betrokken was, enkele dagen voor hun eerste show. Deze houding zorgde ervoor dat de samenwerking met Cult of Erinyes ophield en, wat erger is, het einde maakte aan een lange vriendschap. Op muzikaal vlak ben ik het laatste jaar bezig geweest de derde full length te schrijven. Het is toch wel harde labeur, incluis slaaploze nachten en veel hoofdpijn. Maar het is het allemaal zeker waard, want de derde schijf is een knaller! Ik ben alvast erg fier en ben er ook zeker van dat de nieuweling het orgelpunt van onze discografie wordt. Mastema neemt zo snel mogelijk de zang voor zijn rekening en we plannen een release in september 2016. Op cd, vinyl en tape. De rust na “Blessed extinction” was slechts schijn, daar we dus hard werk hebben geleverd.

Blijkbaar staat er ook een nieuwe EP gepland. Voordien brachten jullie er al eentje uit met Zifir. Helaas zijn mini-albums zelden echt interessant en vaak te duur voor slechts enkele minuten muziek, tenzij het wat speciaals is. Of sla ik de bal compleet mis hier?
De EP zal digitaal gratis beschikbaar zijn en fanatici hebben de mogelijkheid een professionele tape te kopen, met dank aan het Portugese label Caverna Abismal. Ik ben zeer verheugd opnieuw samen te werken met hun, dat 5 jaren naar de “Golgotha” tape. Niks duur dus!

Terug naar “Blessed extinction“. Het album is nu al enkele jaren uit. De periode vol euforie, vlak na de uitgave, is nu al een poos voorbij en laat je nu toe om objectiever een mening erover te hebben. Shoot!
De opnames van “Blessed extinction” liepen niet van een leien dakje. Mastema spendeerde heel wat tijd aan zijn familie, wat zeker begrijpelijk is als iemand echt ziek is. En Baal onderschatte zijn drumpartijen, waarmee ik hem niks wil verwijten, want hij is een goede drummer. We waren nooit samen met ons drieën in de studio, waardoor alle druk op mijn schouders kwam. Anderzijds vind ik het artwork fantastisch en ben ik nog steeds erg fier op sommige nummers (“Vlasov notes“, “Coda“, “Sunken cities“). Een tweede album is altijd een moeilijke bevalling, maar we ik denk dat we het overleefd hebben zonder ons te moeten schamen.

Code666 heeft “Blessed extinction” destijds uitgebracht. Jullie hebben een deal voor meerdere albums getekend. Ik weet nog dat je met veel enthousiasme sprak over jullie nieuwe baas. Maar naar mijn mening is jullie vorige label (Les Acteurs de l’Ombre) beter op elk vlak: kwaliteit van bands, promotie, tour support, packaging,… Jullie moesten daar blijven! Nog steeds tevreden van Code666?
Momenteel denk ik dat we van geluk mogen spreken dat voor elke release een goed label hadden. Code666 is een serieus label met veel ervaring. Ik kan absoluut niks slechts zeggen over de samenwerking. Les Acteurs de l’Ombre werd groter nadat we hun verlaten hadden. Dat konden we toen niet weten. Tijd zal uitwijzen of we de beste beslissing genomen hebben.

Je beheert met Tanquam Aegri Somnia zelf ook een label. Je kiest ervoor om erg low-profile te blijven met slechts een minimum aan releases. Hoe zie jij het eigenlijk? Welk doel heb je voor ogen met het label?
Een label runnen is een full time job. En ik heb er al eentje, plus meer dan 5 bands. Helaas heb ik niet de tijd (noch de centen) om Tanquam Aegri Somnia te boosten. Het label is ondertussen een subdivisie geworden van Kaotoxin, met dank aan Niko (de baas van Kaotoxin) die al jaren een goede vriend is. Hij is betrouwbaar, grappig – maar serieus wanneer het nodig is. Eindelijk krijgen Tanquam Aegri Somnia releases meer aandacht. Ik kan alvast bevestigen dan ik de volgende albums van Yhdarl en Zifir zal uitbrengen. Het materiaal van Yhdarl klinkt fantastisch en herdefinieert het woord “extreem”. Ik ben ook zeer benieuwd naar de nieuwe nummers van Zifir, maar daarvoor is het nog even wachten.

Eigenlijk blijf je ook met al jouw projecten en bands erg low-profile. Naast Cult of Erinyes is er ook nog Monads, Goatcloaks en een aantal meer. Allemaal steengoede bands, maar wil je niet eens uit de schaduw stappen? Het lijkt of je eerder al je aandacht wil verdelen over meerdere projecten in plaats van alles te focussen op eentje en er helemaal voor gaan.
Cult of Erinyes heeft top prioriteit en weerspiegelt perfect mijn muzikale voorkeuren. Elke song die ik opgenomen heb, legt sterke en vreemde emoties voor die enkel deze entiteit kan brengen. Voor mij hoeft Cult of Erinyes niet live te spelen om een echte band te zijn. We willen elke show zo eerlijk mogelijk houden en dat is ook de reden dat Cult of Erinyes zich eerder concentreert op opnames dan op het spelen van shows. I ben verdoemd om in underground bands te spelen, maar dat is oké zo. Ik houd van elke band waarbij ik betrokken ben. Zo was ik een enorme fan van Monads alvorens ik erbij kwam. Hetzelfde geldt voor We All Die Laughing. Goatcloaks is op stand-by omdat de zanger in Marokko woont. Ik ben er zeker van dat we een full length gaan opnemen in de toekomst, maar dat kan nog jaren duren, tijd zal het uitwijzen. Ik ben wel begonnen met een nieuwe band, Wolvennest, samen met mijn goede vrienden Michel (La Muerte) en Marc (Mongolito). Het eerste full album wordt binnen enkele maanden door Weme Records uitgebracht op dubbel vinyl en wellicht ook tape. Julius en Marthynna van Der Blutarsch en The Church of the Leading Hand doen mee op 3 nummers. Muzikaal gezien is Wolvennest het meest “what the fuck” spul dat ik ooi topgenomen heb. Maar ik ben er zeer trots op. Zie het als een mix van dark ambient en psyche rock. Ik speel ook nog in een fantastische Belgische black metal band, waarvan de spilfiguren anoniem wensen te blijven, dus ook mijn lippen blijven op mekaar. Tenslotte is er ook nog een black/death band die ik recent uit de grond gestampt heb. Ik ben aan het wachten op de zangpartijen. Een goed label heeft alvast haar support toegezegd, dus dat stemt me tevreden. Dat zijn op zijn minst 7 bands, wat veel is, maar ga eens piepen op Metal Archives en zoek naar Deha (Merda Mundi, Yhdarl, We All Die Laughing,…) en dan zie je dat ik nog erg redelijk ben. Ik vergeet nog het belangrijkste: via al deze bands kom ik in contact met geweldige muzikanten, waarvan sommige goede vrienden zijn geworden.

Hoe zit het met live shows?
Cult of Erinyes gaat wellicht in 2016 een speciale releaseshow doen in september of oktober. En we zijn net gecontacteerd voor een goed buitenlands festival voor het einde van het jaar.

Op Battlehelm sloot je een interview af met deze woorden: “Cult of Erinyes’ essence is creativity, authenticity and a total devotion to what we are devoted to.” Laten we dit interview dan eens afsluiten met de vraag wat die totale toewijding dan juist inhoudt?
“Il n’y a de terrible en nous que ce qui n’a pas encore été dit”.

Verheerer – Archar

We trappen het nieuwe jaar af met een plaatje dat eigenlijk al van september 2015 dateert, but who cares? De naam Verheerer zal u waarschijnlijk niet bekend in de oren klinken en daar hoeft u zich hoegenaamd niet voor te schamen. We hebben hier immers met een vrij jong verwoestend duo uit Duitsland te maken waar verder nougatbollen over geweten is. In eigen beheer brachten ze de EP “Archar” uit, die vier black metal hymnen bevat die mij in iets minder dan een half uur wisten te overtuigen. De songs zijn heel goed uitgewerkt (met oog voor detail), hebben elk hun eigen smoel en zijn doorspekt met samples van kerkrituelen en misvieringen wat het geheel een sacraal karakter geeft, zonder de typische orthodoxe kant op te gaan. “Niederkunft” trapt het zaakje vrij slepend in gang met gitaarwerk dat leentjebuur speelt bij oude Secrets Of The Moon om vervolgens enkele versnellingen hoger te schakelen maar steeds een zekere melodieusheid in het gitaar(lead)werk te behouden wat resulteert in een knappe finale van deze song. Het titelnummer schiet zonder aarzelen als een spurter uit de startblokken om in een catchy eerder rockend meebrulrefrein over te gaan (hoewel de titels in het Duits zijn, wordt er in het Engels gezongen). Hier had een heel toegankelijke song ingezeten ware het niet dat de band daarna voor een niet-voor-de-hand-liggende verderzetting kiest als plots de razernij stilvalt om naar een distorted piano interlude over te gaan. Deze manier van dynamiek inbouwen doet me meteen aan hun landgenoten Farsot denken. In plaats van het refrein uit te melken wordt het nummer vrij grimmig beëindigd. Het korte “Totenkult (Drink bitterness)” is vrij old school van aard en doet bij aanvang een beetje Enthroned-achtig aan om daarna knuppelpassages inclusief chaotische gitaarsolo af te wisselen met beukend midtempo hakwerk. In het afsluitende “Verheerer” duikt halfweg een orgelpartij op die de aanloop vormt naar een psychedelische gitaarsolo om uiteindelijk te verzanden in een outro die als soundtrack zou kunnen dienen voor één of andere scene uit een oude horrorfilm waarin de suspense tot op het scherp van de snee gedreven wordt. Afgaande op deze kwalitatieve EP lijkt het me vrij onwaarschijnlijk dat we hier met een stel bakvissen te maken hebben en ik vermoed dat de leden hun strepen dus wel al elders verdiend zullen hebben. Een extra pluim in de reet trouwens voor de productie want, hoewel deze toch haar korreligheid behoudt, ronkt de basgitaar er duidelijk hoorbaar op los en zorgen de lage tonen voor een absolute meerwaarde. Verheerer is een toonzaalmodel van Deutsche Gründlichkeit en het zal me niet verbazen als ze snel hun poot onder een platencontract mogen zetten.

JOKKE: 82/100

Verheerer – Archar (Eigen beheer 2015)
1. Niederkunft
2. Archar
3. Totenkult (Drink bitterness)
4. Verheerer