Maand: februari 2016

LVTHN – Eradication of nescience

LVTHN behoort met Enthroned en Goat Torment tot de sterkhouders in ons belgenlandje op het gebied van occulte (orthodoxe) black metal. We leerden de band kennen via de “Adversarialism” demo en “Illuminantes tenebrae” split met het machtige Lluvia die reikhalzend deden uitkijken naar een eerste langspeler. Deze is na twee jaar ploeteren eindelijk een feit. De opnames voor “Eradication of nescience” startten reeds in juli 2014 maar onder andere drummerperikelen vertraagden het hele zaakje. De kern van LVTHN bestaat uit het duo ZD en DS die voor de opnames (die plaats vonden in de Bulgaarse HH Studios) bijgestaan werden door CV en D. Met “Into death reborn” gaat de zweep er meteen op en onze vriend Lucifer wordt meermaals geprezen. De plaat dendert gelukkig niet de volle driekwartier door, want in de snelle stukken vervalt de band nogal snel in eenheidsworst. “Ecstatic liberation” en “My indignation” springen er met hun rockende ietwat verwrongen gitaarriffs dan ook positief uit. Met “Uncreation’s dance”, “Ascension into the palace of the dark gods” en de razende titeltrack vinden we drie songs op het debuut terug die ook deel uitmaakten van een rehearsal-demo uit 2014 die weliswaar in een zeer beperkte oplage van 66 stuks verspreid werd. Met “Radiant wolf” levert LVTHN hun beste song van de plaat af, waarin vooral ook de drummer positief opvalt. Op de krachtige maar toch nog ruwe productie en het knappe artwork van Business For Satan valt niets aan te merken. Puntjes van kritiek zijn dat sommige nummers wel heel inwisselbaar zijn en dat de vocalen iets afwisselender zouden mogen, maar qua instrumentbeheersing en uitvoering zit het helemaal snor. Nog net iets te vroeg om zich te meten met de allergrootste jongens die regelmatig op Nidrosian Black Mass-achtige rituelen te bewonderen zijn, maar op een volgende langspeler zou het wel eens prijs kunnen zijn.

JOKKE: 80/100

LVTHN – Eradication of nescience (Fallen Empire Records/Amor Fati 2016)
1. Into death reborn
2. Deus alienus
3. Ecstatic liberation
4. Ascension into the palace of the dark gods
5. My indignation
6. Radiant wolf
7. Uncreation’s dance
8. Eradication of nescience

Deströyer 666 – Wildfire

Mijn favoriete Aussi band Deströyer 666 slaat na een afwezigheid van zeven jaar (de single “See you in hell” even niet meegerekend) keihard terug met het op alle fronten sublieme “Wildfire”. De term “Aussie” dekt echter de lading niet meer volledig vermits bandleider K.K. Warslut zich omringt met strijdgenoten die niet Australië, maar Zweden en Engeland als bakermat hebben, terwijl ons beste oorlogssletje al enkele jaren in Nederland woonachtig is. Wat ik zo fantastisch vind aan Deströyer 666 is dat hun opzwepende rechttoe rechtaan black/thrash/speed metal opgesmukt is met pakkende melodieën en meeslepende gitaarsolo’s die meermaals teruggrijpen naar Metallica ten tijde van “Kill ‘em all”. De balans woog met het uitzinnige “Traitor”, de titeltrack die uit één waanzinnig lange solo lijkt opgebouwd te zijn en het “gaan met die banaan”-gehalte van “Die you fucking pig” nog nooit zo sterk door naar de speed/thrash metal kant en hoewel ik doorgaans het groengespikkeld vliegend schijt krijg van die ballen-tussen-de-portier-van-de-porsche-hoge-uithalen komen Warslut en Co er verbazingwekkend goed mee weg wanneer deze (zij het spaarzaam) de revue passeren. Voorts ademt deze plaat seks, drugs & rock ’n roll uit. De geneugten des levens komen onder andere aan bod in “Hymn to dionysus” en “White line fever” en het rock ’n roll deel slaat natuurlijk op de aanstekelijke, meermaals meezingbare (“Live and burn”) ongebreidelde brok muzikaal geweld die op de luisteraar afgevuurd wordt. Het midtempo “Hounds at ya back” wisselt naar-grandeur-neigende-en-Immortal-riekende riffs af met een meerstemmig meebrulrefrein. De statische maar grootse melodielijn van “Hymn to dionysous” in afwisseling met full speed ahead metal maken van dit nummer het hoogtepunt van de plaat. Ook meer epische songs hebben hun weg naar de plaat gevonden in de vorm van het instrumentale “Artiglio del diavolo” en de met cleane zang (en aanstekelijke “oooo ohooo’s” die nog urenlang blijven nazinderen) doorspekte hekkensluiter “Tamam shud”, wat een Perzische uitdrukking voor “het einde” is. Hopelijk slaat dit niet op de activiteit van de band, want met “Wildfire” staat Deströyer 666 opnieuw vooraan de linie. Met net geen veertig minuten speeltijd is “Wildfire” misschien een mager beestje qua lengte (zeker na zo’n lange koelkastperiode), maar dat wordt qua uitzinnige en fantastische muziek volledig gecompenseerd. Laten we hopen dat het niet opnieuw zo lang wachten is vooraleer Destroÿer 666 met een opvolger op de proppen komt. Wat een zalige band blijft dit toch!

JOKKE: 90/100

Destroÿer 666 – Wildfire (Season Of Mist 2016)
1. Traitor
2. Live and burn
3. Artiglio del diavolo
4. Hounds at ya back
5. Hymn to dionysus
6. Wildfire
7. White line fever
8. Die you fucking pig
9. Tamam shud

Irkallian Oracle – Apollyon

Het Zweedse Irkallian Oracle speelt occulte death metal van de zwaarste en donkerste soort. Debuut “Grave ekstasis” uit 2013 klonk veelbelovend en de anonieme line-up droeg bij aan de mysterieuze nevel die rond deze band hangt. Typisch voorbeeld van een entiteit waarbij het collectief voorrang heeft op de individuen die er deel van uitmaken. Opvolger “Apollyon” gaat verder waar “Grave ekstasis” ophield en zoekt de extremen nog verder op. Middels loodzware doom/death riffs, voortdenderende donderdrums en diepe growls sleurt het gezelschap de luisteraar mee naar de meest bodemloze dieptes van ons onderbewustzijn. Qua thematiek wordt de zon als actieve bron van licht, voorspellingen en openbaringen bezongen, daar waar het debuut eerder geassocieerd werd met de maan. Doordat “Apollyon” (de Griekse naam voor Abaddon, het spirituele wezen dat in Christelijke apocalyptische theologie staat voor de vernieler) echter donkerder en duisterder klinkt dan haar voorganger lijkt dit misschien ironisch, maar het is niet omdat een album thematisch gezien over de zon handelt dat er geen sprake kan zijn van een gitzwart aura (neem bijvoorbeeld die laatste plaat van Secrets Of The Moon er nog maar eens bij). Het uitmuntende artwork van de Mexicaan David Herrerias, die onder andere ook reeds de laatste platen van Nightbringer en Akhlys visualiseerde, versterkt de bezongen thematiek. Het loont zeker de moeite om zijn occulte schilderijen eens op te zoeken, want dat zijn stuk voor stuk duivelse meesterwerkjes. De zes songs die “Apollyon” vormgeven zijn iets meer gefocust en gestructureerd dan op het debuut, waar de band nog wat zoekende was naar de juiste formule. Met een gemiddelde speelduur van acht minuten zijn de nummers weliswaar nog lang maar toch iets compacter geworden. Dat is echter zonder rekening te houden met afsluiter “At the graveyard of gods”, want met deze kolossale track krijgen we een finaal pak rammel van ruim twintig minuten toegediend, waarbij de laatste acht minuten weliswaar uit onheilspellende ambient en drone opgetrokken zijn. De productie mag dan misschien ietwat aan de doffe kant zijn, maar laat dit de pret absoluut niet drukken, want deze sound past deze vorm van onheilspellend doodsmetaal als gegoten en staat mijlenver verwijderd van alle techneuten- en ingenieurs-death metal. Deze plaat past in de categorie “zwaar – zwaarder – zwaarst” onder de laatste noemer waar zich ook collega’s Grave Miasma, Antediluvian en Adversarial bevinden. De Conan van de death metal als het ware.

JOKKE: 85/100

Irkallian Oracle – Apollyon (Nuclear War Now Productions 2016)
1. Reflections
2. Conjuring the expulsed
3. Sol
4. Elemental crucifixion
5. Apollyonic enstasis
6. At the graveyard of gods

Cirith Gorgor – Visions of exalted lucifer

Het is van “Unveiling the essence” uit 2001 geleden dat er nog eens wat kleur waar te nemen viel in een hoesontwerp van Cirith Gorgor. Het lijkt op het eerste zicht een stijlbreuk te zijn met het verleden hoewel de knappe creatie van Valnoir (Metastazis – zijn herkenbare stijl sierde ook reeds covers van Blut Aus Nord, Ascension, Paradise Lost, Secrets Of The Moon en menig andere band) wel perfect de huidige Luciferiaanse invulling die de band aan hun zwartmetaal geeft, weet weer te geven. Sinds een jaar of drie is de line-up van Cirith Gorgor min of meer stabiel te noemen, wat in het verleden wel al eens anders was getuige de lange waslijst aan ex-leden (enkel vellenmepper Levithmong is er reeds vanaf het begin bij, wat ook alweer twintig jaar geleden is). Het komen en gaan van bandleden heeft echter nooit een negatieve invloed gehad op de prestaties van deze Hollanders. Wie het oudere werk van de band weet te appreciëren en geilt op de snelle black van Marduk, Dark Funeral en Enthroned, kan dan ook blindelings tot de aanschaf van de nieuwe plaat overgaan. Toch zijn er enkele nieuwe elementen die de enigszins oerconservatieve sound van het vijftal opfrissen. Daar waar Cirith Gorgor erom bekend stond niet aan voorspel of enige subtiliteiten mee te doen maar meteen tot de daad over te gaan en onophoudelijk te beuken en te rossen (zo wordt de plaat met “Salvator” ook zonder aarzelen ingezet), bevat “Visions of exalted lucifer” toch ook de nodige momenten waarop de band wat gas terug neemt. Mijn persoonlijke favoriet “Rite of purification – Vanished from this world” is hier met zijn Noors-heidendom-aandoende-invalshoek (think Kampfar of Taake) een mooi voorbeeld van en bewijst dat de band ook overtuigend voor de dag kan komen als ze niet tegen 200 km/uur blasten. Allerminst een ouderdomskwaaltje dus. Een ander nieuwigheidje is de ritualistische aanpak in songs als “Of black dimensions…” en “Into the nameless void“ waarin de licht orthodoxe vocale invulling voor wat afwisseling zorgt vergeleken met de ietwat monotone screams van Satanael. Deze verrijking van de sound van Cirith Gorgor maakt van “Visions of exalted lucifer” de meest afwisselende plaat uit hun discografie en tevens ook de boeiendste.

JOKKE: 79/100

Cirith Gorgor – Visions of exalted lucifer (Hammerheart Records 2016)
1. Salvator
2. A vision of exalted lucifer
3. Of black dimensions…
4. …And demonic wisdom
5. Wille zur macht
6. Rite of purification – Vanished from this world
7. Into the nameless void

Skáphe – Skáphe2

Ongetwijfeld de moeilijkst te vatten plaat van de laatste maanden, deze tweede langspeler van het Amerikaanse Skáphe, maar daarom niet minder geslaagd! Skáphe werd oorspronkelijk in 2014 opgericht door Alex Poole (Chaos Moon, Esoterica, Krieg en nog een resem bands) waarna een veelbelovend debuut vol experimentele black metal (en dat is nog een understatement) op de mensheid losgelaten werd. Vorig jaar bereikte ons het bericht dat D.G. van rijzende sterren Misþyrming en Naðra, Alex vervoegd had, waardoor er nu sprake is van een Amerikaans/IJslandse coalitie. Opvolger “Skáphe2” is op alle vlakken de overtreffende trap van het debuut: kwaadaardiger, duisterder, obscuurder, onheilspellender, chaotischer en dodelijker…en dat nog eens allemaal in het kwadraat. Op het eerste gehoor lijkt het op een ongestructureerde, macabre en enigmatische emulsie aan black en death metal, maar wie dieper graaft in deze abstracte duisternis zal toch enige houvast vinden in de cyclopische en chaotische riffs van A.P en de indrukwekkende zang van D.G., die een oneindig vacuüm van leegte en onbestaandheid lijken te creëren. De donderende basklanken en ogenschijnlijk jazzy, hectische en stuiptrekkende drumritmes beuken op je trommelvlies in. Het is een zoektocht waarbij de band je handje allerminst vasthoudt. Integendeel, je wordt aan je lot overgelaten en staat er alleen voor. Het lijkt een onprettig vooruitzicht om op verkenning te gaan in deze uitdijende wasem aan echo’s en lage frequenties, die een vibrerende strijd aangaan met je diepste onderbewustzijn en ergste nachtmerries. Maar de luisteraar die deze uitdaging aangaat, transformeert in een psychonaut die het waakbewustzijn transcendeert en tot een ijzingwekkend en geestverruimend universum toetreedt. Het intrigerende rood/zwarte-artwork van het debuut wordt opnieuw doorgetrokken in een macabere en expliciete, doch stijlvolle hoes waarbij een van-zijn-ingewanden-ontdane duivel een menselijk wezen verslindt. Dit aan Lovecraft referende tafereel symboliseert onze eigen monsterlijke ziel, die zijn tentakels verspreidt over onze mentale geestelijke gezondheid. Zelfs voor de getrainde black en death metal fanatiekelingen is Skáphe geen gemakkelijk luistervoer, maar wie bands als Antediluvian, Adversarial, Portal, Svartidauði of Abyssal wel kan smaken, raad ik aan dit Skáphe te ondergaan. Gevoelige zieltjes dienen in een grote boog om deze plaat rond te lopen. Degenen die tot actie overgaan, wens ik veel succes en een behouden terugreis naar ons verderfelijke bestaan. Tip: beluister dit niet vlak voor het slapengaan!

JOKKE: 87/100

Skáphe – Skáphe2 (Fallen Empire Records/I, Voidhanger Records 2016)
1. I
2. II
3. III
4. IV
5. V
6. VI

Soul Dissolution – Pale distant light

Onze landgenoten van Soul Dissolution leveren met “Pale distant light” dé perfecte soundtrack af voor het ongure weertje van de laatste dagen. De band startte in 2012 als een zijproject van twee leden van L’Hiver En Deuil maar is ondertussen tot een volwaardige entiteit uitgegroeid die het absoluut verdient om gehoord te worden! De melancholische violen van opener “Waiting” zetten meteen de toon voor een vijftig minuten durende (zij het grijze en bleke) emo-trip. “Emo” in positieve zin wel te verstaan. “Gevoel” lijkt immers het codewoord te zijn waarrond het allemaal draait bij Soul Dissolution. Elke song bevat wel een arrangement of melodie die op je emotionele ziel inhakt. Voeg daarbij de sterke, verstaanbare screams van Acharan en de subtiele orchestratie, waar bezieler Jabawock (o.a. ook Marche Funèbre) een goed oor voor heeft, en je krijgt verdomd pakkende songs zoals “This red painting in the sky”, een nummer dat ook reeds op hun demo “Cold rays and grey waves” te bewonderen viel. De post-black metal van Soul Dissolution ligt in het vaarwater van bands als Alcest, Agalloch, (oude) Katatonia en Forgotten Tomb. Heel af en toe schakelt de band een versnelling hoger zoals in “And every single step” waarin ingehuurde drumkracht Forge Stone (Norse, Gods Of Eden, ex-The Amenta) al eens een blastje mag plasseren. In deze song vallen ook de cleane vocalen positief op hoewel deze slechts héél sporadisch ingezet worden. Sleutelcompositie op “Pale distant light” is het in drie delen onderverdeelde en bijna een kwartier durende “The final dissolution”. Het eerste deel “Hatred spawned from longing” heeft haar naam absoluut niet gestolen want hierin horen we de band het hardst van leer trekken en wordt de opgekropte woede middels stevige black gekanaliseerd. Het contrast met het instrumentale “Fields of stone” kan bijna niet groter zijn. Als kers op de taart koos de band voor een niet voor de hand liggende cover van het ondergewaardeerde October Tide, een oud zijproject van Katatonia-leden Jonas Renkse en Fredrik Norrman. Wie niet beter weet, zou zeggen dat het om een eigen compositie ging, want deze song past perfect bij de rest van de plaat. Goede keuze met andere woorden en bedankt jongens om mij deze vergeten parels nog eens terug te doen opzetten. “Pale distant light” is met haar pakkende songs, sterke productie en knappe hoes een totaalplaatje (en exportproduct in spé) om trots op te zijn.

JOKKE: 85/100

Soul Dissolution – Pale distant light (Throats Productions 2016)
1. Waiting
2. This red painting in the sky
3. And every single step…
4. Anchor
5. Immanence of unfulfillment
6. The final dissolution, part 1 – Hatred spawned from longing
7. The final dissolution, part 2 – Fields of stone
8. The final dissolution, part 3 – Pale distant light
9. Echoes of dissolution
10. Sweetness dies (October Tide cover)

Drawn Into Descent – Muziek als uitlaatklep

Het debuut van het Mechelse Drawn Into Descent zag het levenslicht aan het einde van afgelopen zomer. Ik had het kwartet enkele maanden ervoor al eens live aan het werk gezien en toen hadden ze me reeds weten triggeren met hun melodieuze en melancholieke black metal. Hun eerste wapenfeit belandde op mijn ellenlange “nog te checken platenlijst”, maar kan bij deze dus van het lijstje geschrapt worden. Daar ik danig onder de indruk was van het gebodene, besloot ik de band ook eens nader aan de tand te voelen. Aan het woord is gitarist J. (JOKKE)

12375048_787836167988746_7579612815133875165_o

(c) Michael Lombarts

Heil! Vermits Drawn Into Descent nog een relatief jonge en nieuwe band is, lijkt het me niet slecht om eerst maar eens uit de doeken te doen hoe de band ontstaan is.
Gegroet! De band is ontstaan in de zomer van 2013 en is voortgekomen uit een reeks jamsessies met mijzelf, zanger B. en drummer V. Deze laatste twee hadden een paar jaar ervoor een band, Galgenveld, en we speelden nummers van hen. Toen ik na enkele sessies eigen materiaal had meegenomen en we dat begonnen te spelen, was de band geboren. Het heeft toen zelfs nog enkele weken geduurd voor we een bandnaam hadden. Enkele maanden later hebben we bassist G. gerekruteerd. We hadden samen al in enkele projectjes gespeeld dus hij paste er perfect bij. We kennen elkaar allemaal eigenlijk al heel lang. V. Is mijn broer en zat samen met B. op school. We zijn samen opgegroeid en hadden dezelfde muzikale interesses en waren allemaal muzikanten dus een band beginnen was vanzelfsprekend.

De meeste beginnende bands opteren om eerst een EP of demo op de underground scene los te laten alvorens met een volwaardige langspeler op de proppen te komen. Jullie pakten de zaken echter anders aan en kozen om meteen voor “the real thing” te gaan. Vanwaar deze keuze?
Ons eerste doel was om een deftige live-show in mekaar te steken. We hebben onze eerste show gespeeld ongeveer een jaar nadat we begonnen waren, net voor de zomer van 2014. Het materiaal dat we tegen dan hadden afgewerkt telde al voor een dikke 30 minuten. Op dat moment was een album uitbrengen nog toekomstmuziek. Toen we enkele weken later de studio vastlegden, was er al materiaal voor een volgend nummer. Er was nog genoeg tijd om het uit te werken dus we zijn er gewoon voor gegaan. We wilden alles tonen wat we op dat moment hadden en wilden ook meteen als een serieuze band overkomen, daarom zijn we voor een full-length gegaan. En dat is zeker een goede beslissing geweest.

Een demo of EP dient niet alleen om de eerste stappen van je band te vereeuwigen maar ook als visitekaartje of teaser om zo een platendeal te scoren.  Jullie debuut komt meteen uit op het Belgische Immortal Frost Productions. Hoe ben je met hen in contact gekomen en was de deal snel beklonken?
Surtur was eigenlijk al een vriend van ons nog voor hij met zijn label begon. Hij toonde al van in het begin interesse in ons album, dus de keuze was redelijk snel gemaakt. Hij is ook erg gedreven in wat hij doet en zo iemand heb je echt wel nodig. Zeker als beginnende band.

De Belgische metalscene barst van het talent. Welk plaatsje willen jullie in de Belgische muziekanalen veroveren en hoever reiken de ambities met de band?
Ons doel is meer dan alleen niet te verdrinken tussen het Belgische talent. We willen iets unieks brengen dat niet meteen kan worden gelabeld. Een specifiek plaatsje in de muziekanalen is moeilijk te definiëren maar we nemen ons werk wel serieus en hopen binnen bepaalde tijd een deftige reputatie in het buitenland op te bouwen.

Voor de opnames trokken jullie naar de Fatsound studio van Jens Wouters (ex-Musth gitarist) en ik moet zeggen dat hij jullie een mooie warme en organische sound heeft bezorgd. Hoewel “warm” wat contradictorisch lijkt voor een black metal band, lijkt me deze productie beter bij jullie te passen dan een kille digitale sound, vermits jullie niet proberen om de meest “frostbitten” band op aarde te zijn en het woord “melodie” toch vrij centraal staat in jullie sound. Tevreden over de manier waarop het opnameproces verlopen is?
Wij zijn absoluut tevreden, zowel over het opnameproces als over het resultaat. Jens van Fatsound heeft onze CD verzorgd op een heel professionele manier. Hij heeft 100% rekening gehouden met wat wij ervan wilden maken en ons ook heel duidelijk gemaakt wat wel en niet kon. Op die manier hebben we veel bijgeleerd en vertrokken we elke ochtend met een stevige dosis goesting richting studio. Er was een vaag idee van hoe we wilden dat de CD zou klinken, maar de studio heeft dat idee samen met ons uitgewerkt tot het resultaat dat je zelf gehoord hebt.

Bands als Alcest, Agalloch, Lantlôs of Forgotten Tomb lijken me duidelijk hoorbare inspiratiebronnen voor Drawn Into Descent  zonder klakkeloos te kopiëren.  Waar halen jullie voor de rest jullie inspiratie vandaan?
Deze bands zijn ook stevige inspiratiebronnen en daar zijn we ook niet verlegen om. Ik ben zelf ook een heel grote post-rock fan dus bands zoals God Is An Astronaut en Long Distance Calling hebben ook de nodige invloed gehad. Op muzikaal vlak wordt er niet geschreven uitgaande van een bepaalde band of genre maar achteraf zijn de invloeden wel subtiel aanwezig. Inspiratie komt en gaat, soms zijn er weken zonder productieve vooruitgang en in andere periodes worden er twee nummers op een maand geschreven. Maar waar dat die vandaan komt, zou ik zo niet meteen kunnen zeggen.

Het algemeen gevoel dat jullie album uitstraalt is melancholie. Zijn jullie in het dagelijks leven ook melancholische zielen die hunkeren naar het verleden en wat betekent black metal voor jullie?
Eigenlijk niet. De muziek is voor ons een uitlaatklep. We zien black metal in het breed dus dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden. Het is vooral iets waar we allemaal iets in vinden en met plezier muziek in maken.

De eerste drie songtitels (“Prelude”, “Elude” en “Solitude”) passen mooi bij mekaar en lijken tevens een kleine woordspeling. Klopt het of eerder toevallig?
Dat is eerder toevallig. De nummers moesten achter elkaar komen in die volgorde en de titels passen ook goed bij de nummers. Maar het was niet ons plan om ze te laten rijmen.

Jullie hebben reeds het podium gedeeld met enkele van boven vernoemde bands. Hoe verliepen deze shows en welke plannen zijn er nog op concertgebied? Ik zie dat jullie je niet tot ons kikkerlandje beperken maar ook buiten de landsgrenzen reeds op verkenning zijn gegaan. Tevreden neem ik aan?
We hebben inderdaad al wel wat coole shows achter de rug. Het toppunt blijft nog steeds de show met Agalloch. Het feit dat je met zo’n grote band speelt, brengt wel wat zenuwen met zich mee, maar eens je op het podium kruipt is het een show als een andere. Er zijn nog enkele andere optredens gepland, waaronder eentje in Parijs met Hypothermia, Emptiness en Psychonaut4 en een mini-tour met het Italiaanse Enisum. De maand april wordt een drukke maand! We hebben momenteel drie nieuwe nummers uitgewerkt dus tegen dan klinkt onze set ook anders. Er zijn ook gesprekken om een drietal shows in Italië te spelen maar hier staat nog niks vast. Voor de rest is het redelijk rustig maar dan hebben we tijd voor het nieuwe album. Wij zijn dus zeker tevreden.