Grey Heaven Fall – Black wisdom

Black wisdom” van het Russische Grey Heaven Fall werd me door een illuster heerschap aanbevolen als extreem goed spul. Na de eerste luisterbeurt ging ik meteen overstag voor de donkere homogene mix van black en death metal. De diepe zang van zanger/gitarist Arsagor doet meteen Deathspell Omega ten tonele verschijnen en ook het experimentele karakter van de muziek, dikwijls doodrongen van dissonantie, versterkt deze vergelijking. En hoewel de songs zich, op het intermezzo “Sanctuary of cut tongues” na, manifesteren tussen zeven en twaalf minuten, lijkt het gebodene toch iets gestroomlijnder te zijn dan de jazzy-aandoende chaotische uitspanningen waarin DSO kan verzanden. Noem het DSO-light als je wil, hoewel het er bij momenten toch ook best wel complex aan toe gaat (met extra pluimen in de reet van drummer Pavel die het avontuurlijke riffwerk aan mekaar timmert, zij het al blastend of eerder technisch/progressief zonder in gekunstelde hoogstandjes en “kijk wat ik kan mama”-taferelen uit te monden). Het songmateriaal klinkt erg donker en spannend en weet vijftig minuten lang te inspireren en intrigeren. Hoewel de songtitels in het Engels zijn, geven de Russische teksten het geheel een exotische Oosterse vibe mee (en om de één of andere reden lijken er hierdoor wat Behemoth-invloeden door te sluimeren). In de grijze hemel die dit trio muzikaal neerzet, doen sporadische melodische leadsolo’s de horizon oplichten, zoals het geval is in “Spirit of oppression”. Dit is misschien wel de meest experimentele track van de plaat, want blastbeats gaan vloeiend over in funeral doom traagheid en dark jazz escapades, maar nergens klinken de overgangen geforceerd of té doordacht. Na dit hoogtepunt klinkt “To the doomed sons of earth” een pak conventioneler en rechtlijniger, maar daarom niet minder goed. “Tranquility of the possessed” wringt zich daarna weer in allerlei bochten om de geijkte en platgewalste paden meermaals te verlaten. Met “That nail in a heart” sluit het album met de meest epische track af. Halverwege deze mastodont horen we een erg gevoelige gitaarsolo, die met momenten aan de soundtrack van een licht-erotische jaren ’80 film doet denken (zakdoek bij de hand), om uiteindelijk met een atmosferische noot te eindigen. Voeg aan het muzikale vakmanschap op “Black wisdom” nog een perfecte productie en abstract, origineel en intrigerend artwork toe en ik kan niet minder doen dan zeggen dat dit een absolute must have is voor fans van experimentele extreme muziek, DSO in het bijzonder. Aan “Black wisdom” ga ik nog vele uren luisterplezier beleven, want de gelaagdheid van de muziek geeft elke luisterbeurt weer enkele van haar geheimen prijs. Meteen het oudere werk ook maar eens opgesnord, maar na het aanhoren van het openingsnummer van hun gelijknamige debuut uit 2011, heb ik maar snel “Black wisdom” terug door de boxen laten knallen. Op hun oudere releases klinkt de band immers meer als zo’n cheesy melodische Zweedse death metal band met toetsen…bweurgh! Goed dat ze die keyboardspeler eruit geflikkerd hebben en hun zwarte wijsheid hebben aangeboord om de blaffeturen omlaag te trekken en de boel te verduisteren.

JOKKE: 89/100

Grey Heaven Fall – Black wisdom (Aesthetics of devastation 2015)
1. The lord is blisfull in grief
2. Spirit of oppression
3. To the doomed sons of earth
4. Sanctuary of cut tongues
5. Tranquility of the possessed
6. That nail in a heart

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s