Maand: maart 2016

Rotten Sound – Abuse to suffer

Het Finse Rotten Sound behoort sinds hun “Murderworks” plaat uit 2002 samen met Napalm Death en Nasum tot mijn persoonlijke heilige Drievuldigheid wat betreft grindcore. Niet toevallig hebben deze Finse grinders een link met de twee andere grind-instituten. In 2010 bracht het viertal hun “Napalm” EP uit waarop enkele Napalm Death songs door de mangel gehaald werden en in 2012 vervoegde brulboei Keijo Niinimaa het Zweedse Nasum tijdens enkele shows naar aanleiding van het twintigjarige bestaan van de band. Qua bedrijvigheid bengelt Rotten Sound tussen beide collega’s in. Aan de ene kant is er Nasum, dat na het overlijden van Mieszko Talarczyk op non-actief werd gezet en aan de andere kant heb je de oude knakkers van Napalm Death waar ouderdom geen vat op lijkt te hebben en die met de regelmaat van de klok hoogwaardige albums blijven uitbrengen. In het geval van onze Finse vrienden heeft het maar liefst vijf jaar geduurd om met een nieuwe langspeler op de proppen te komen…en langspeler is dan natuurlijk een relatief begrip in hun geval, want hoewel de tracklist zestien precisiebombardementen bevat, houdt de waanzin na een klein halfuurtje op. “Niet lallen, maar knallen is hun motto!” want met songs van één à twee minuten is er geen ruimte voor spanningsopbouw of enige nuance in deze ziedende straight to the point herrie. Hoewel deze knakkers in Finland bivakkeren, druipt de Zweedse smurrie van de gitaarsound af. Nu verstaat Rotten Sound het kunstje natuurlijk wel en weten ze dat af en toe gas terugnemen geen kwaad kan, ook al is het maar voor enkele (nano)seconden. Tussen alle ragherrie door eist het tragere werk zoals “Time for the fix” of “Yellow pain” dan ook positief je aandacht op. Ik merk wel op dat er iets minder hooks aanwezig zijn op de plaat waardoor het soms het ene oor in, het andere oor uit is (waarbij het overtollige oorsmeer overigens wel uit je oren spat). Rotten Sound doet wat van haar verwacht wordt, zonder ook maar enig moment van haar gekende formule af te wijken. Wordt dat van een grind band verwacht? Absoluut niet! Blazen ze de funny gore grind orkestjes aan frut? Zeer zeker! Is dit in hun beste worp? Neen, ik zweer bij “Exit” uit 2005.

JOKKE: 79/100

Rotten Sound – Abuse to suffer (Season Of Mist 2016)
1. Lazy asses
2. Intellect
3. Fear of shadows
4. Trashmonger
5. Crooked
6. Time for the fix
7. Slave to the rats
8. Brainwashed
9. Cannon fodder
10.Yellow pain
11. Machine
12. The clerk
13. Caged
14. Retaliation
15. Inhumane treatment
16. Extortion and blackmail

 

Cobalt – Slow forever

Na de release van het geweldige “Gin” in 2009 leek het wel alsof het Amerikaanse Cobalt van deze aardkloot verdwenen was. Multi-instrumentalist Erik Wunder zette Cobalt even “on hold” om aandacht te schenken aan Man’s Gin, zijn meer psychedelic rock-getinte project. In maart 2014 kondigde zanger McSorley dan weer zijn vertrek aan hoewel de band bevestigde aan een nieuw album met hem bezig te zijn. Naar aanleiding van een homofobe en misogyne Facebook post in december 2014 werd McSorley prompt door Wunder aan de deur gezet en besliste die laatste om Cobalt verder te zetten met een nieuwe frontman. Die werd uiteindelijk gevonden in brulboei Charlie Fell, die op zijn beurt bij het geweldige Lord Mantis de laan uitgestuurd werd. Er werden dus heel wat woelige watertjes doorzwommen om tot het nagelnieuwe “Slow forever” te komen. Na de lange afwezigheid besloot het duo zijn trouwe fanschare dan maar meteen te verwennen met een dubbelabum waarbij de speelduur van de elf songs op meer dan tachtig minuten afklokt. Wie Cobalt een beetje kent, weet dat de band niet voor één gat te vangen is. Hoewel ze in de metalen archieven als black metal band geboekstaafd staan, vind ik deze omschrijving veel te kort door de bocht en zelfs in hoge mate misleidend. Klinkt dit als Marduk artillerie? In geen zeshonderzesenzestig jaar! Neigt dit naar Wolves In The Throne Room boomgeknuffel? Ik dacht het niet! Lijkt dit op Gorgoroth grimness? Zijt ge zot! Horen we blasts? Nope (behalve in de titelsong)! IJzige tremelo riffs? Nada! Satan worshipping? Nah! Cobalt staat voor een hybride vorm van moderne (bah, wat een vies woord!) metal waarin elementen geïnjecteerd worden uit americana en western blues (beluister opener “Hunt the buffalo” of “Beast whip” waarbij een link naar Volahn voor de hand ligt), hardcore (sommige breakdowns in “Ruiner” neigen naar een band als Walls Of Jericho), folk (de rustpunten op de plaat zoals de aftrap van het lange “King rust” of het intermezzo “Breath”), noise (“Siege”), sludge en vuile rock (het geweldige “Cold breaker” dat het eerste deel afsluit), black ’n roll (hedendaagse Darkthrone is bij momenten niet veraf in “Elephant graveyard”, een stampende rocker van formaat) en tenslotte black metal (meest hoorbaar in de bijtende vocalen van Fell en de meest uptempo songs zoals “Final will” en de titeltrack). Al deze elementen zitten meermaals in één song verpakt, zonder dat de boel geforceerd klinkt, waardoor het zaakje fris oogt en je als luisteraar de hele rit lang aan je boxen gekluisterd blijft. Op de cover van “Gin” stond de jonge Ernest Hemingway als militair soldaat afgebeeld en op “Slow forever” is de schrijver opnieuw aanwezig, ditmaal in het nummer “Iconoclast” waarin een sample opduikt van de speech die de auteur in 1954 gaf naar aanleiding van zijn Nobelprijs: “Things may not be immediately discernible in what a man writes, and in this sometimes he is fortunate; but eventually they are quite clear and by these and the degree of alchemy that he possesses he will endure or be forgotten.” Ook komt gin, de lievelingsdrank van de heren (en ondergetekende), opnieuw aan bod in “Cold breaker” wanneer Fell volgende nihilistische lijnen uit zijn longen perst: “I can’t trust anyone/ Hit the streets with the cloak and dagger/ Neon steam on a melting beam/ Pissing gin with your bath salt stagger.” Met “Slow forever” levert Cobalt de overtreffende trap van “Gin” af. Dit is zo’n plaat waar je binnen tien jaar nog plezier aan beleeft.
JOKKE: 90/100

Cobalt – Slow forever (Profound Lore Records 2016)
Disc 1
1. Hunt the buffalo
2. Animal law
3. Ruiner
4. Beast whip
5. King rust
6. Breath
7. Cold breaker
Disc 2
1. Elephant graveyard
2. Final will
3. Iconoclast
4. Slow forever
5. Siege

Soul Dissolution – Muziek met hoop

Het debuut “Pale distant light” van onze landgenoten Soul Dissolution is voor de zoveelste keer het bewijs dat er heel wat talent van eigen bodem te bespeuren valt in de Belgische ondergrond. De pakkende melancholische post-black metal doet het uitstekend bij ondergetekende en past perfect bij de ongure weersomstandigheden die zich buiten afspelen. Hoogtijd om bezieler Jabawock eens wat vragen voor te schotelen. (JOKKE)

band_picture_2

Gegroet Jabawock! Alvast mijn complimenten aan zowel jou als je metgezel Acharan met jullie nieuwe album “Pale distant light”. Er zit een zekere schoonheid in de melancholische riffs en stemming van de plaat die recht naar het hart gaat. Hoe zijn de reacties op jullie debuut tot dusver?
Hey Johan, bedankt voor deze lovende woorden! Tot nog toe is de feedback op het album overwegend positief te noemen. Ik ben van mening dat het niet meteen het meest toegankelijke album in het genre is, maar zij die er even voor gingen zitten om aandachtig te luisteren, gaven goede commentaar! Tot hiertoe zijn er nog maar een handvol degelijke reviews binnen gekomen, maar er zouden weldra nog besprekingen moeten verschijnen waarnaar we beiden uitkijken om ze te lezen. Er zijn natuurlijk ook veel mensen die op de CD-versie wachten, vooraleer meer in de diepte te luisteren.

Zijn er enkele zaken die je anders zou aanpakken of die voor verbetering vatbaar zijn naar toekomstige releases toe?
Op dit ogenblik ligt de grootste uitdaging qua verbetering op het vlak van compositie. Ik ben tevreden over de songs op “Pale distant light”, maar bij volgende releases wil ik meer aandacht besteden aan de flow van de riffs, vooral vanuit het standpunt van de luisteraar. En dit door mezelf bijvoorbeeld af te vragen wat ik in een bepaalde song zou willen horen, als dit een nummer van een andere band zou zijn. Bovendien werden de songs op het debuut al een tijdje geleden gecomponeerd en ik vind dat ik sindsdien erg gegroeid ben als componist. Qua productie ben ik erg tevreden met hoe deze is uitgedraaid voor het album en ik zou deze formule dan ook niet willen wijzigen.

Je maakt ook deel uit van doom metal band Marche Funèbre en beiden zijn jullie ook actief in L’Hiver en Deuil.  Vanwaar de keuze om Soul Dissolution op te richten?
Toen ik l’Hiver en Deuil vijf jaar geleden vervoegde, was dat mijn eerste bandervaring en dit opende een hele waaier aan nieuwe mogelijkheden voor mij als muzikant. Al na een paar maanden begon ik deel te nemen aan het songwriting proces voor de band, maar naarmate ik meer en meer nummers schreef, realiseerde ik me dat de gevoelens die ik via mijn muziek wou overbrengen verschilden van de songs van L’Hiver en Deuil. Mijn nummers bevatten meer licht, meer hoop misschien. Ik kan het niet goed verwoorden. In de zomer van 2011 begon ik deze songs dus opzij te zetten met een op dat moment nog onduidelijk doel. Hieruit is dan Soul Dissolution geboren. Het eerste nummer was “This red painting in the sky” en de volgende songs volgden al snel. Het werkte bevrijdend om songs te kunnen schrijven zonder dat deze bij een reeds bestaande band hoefden te passen. Ik was vrij mijn eigen stijl te bepalen als het ware. Terugkijkend was dit een natuurlijke beslissing om dit project te creëren. Het feit dat ik in 2013 toetrad tot Marche Funèbre staat hier eigenlijk compleet los van. Het gaf me de mogelijkheid om vaker live op te treden en doom metal te spelen, wat mij als bassist altijd al heeft aangesproken.

In 2014 verscheen jullie demo via het Russische Cvlminis label, wat mij onbekend is. Hoe ben je met hen in contact gekomen en waarom koos je om voor het debuut in zee te gaan met een ander label (Throats Productions)?
Cvlminis is inderdaad heel  underground: het is een sublabel van Rigorism Productions en bracht enkel lage oplages op CDR uit. We kwamen toevallig bij hen uit vermits ze eerst L’Hiver en Deuil hadden gecontacteerd voor een eventuele samenwerking. Voor “Cold rays and grey waves” hadden we enkel een release op cassette in eigen beheer voorzien, maar op deze manier kwam er dus ook een CDR-release van. Voor het volwaardige debuut wilden we echter een label dat het album op een echt gedrukte CD zou uitbrengen in plaats van een CDR en liefst als digipack omwille van de professionelere look. Ik hoorde van Throats Productions via Emilio (die gastzang vertolkte op de “Sweetness dies” cover). Ik contacteerde hen toen het album klaar was en zij zagen het zitten om het album als digipack CD uit te brengen.

Ik heb de “Cold rays and grey waves” demo nooit gehoord. Wat zijn volgens jou de grootste verschillen met het kersverse debuut?
Het grootste verschil zit ‘em in de sound: voor de demo werkten we met geprogrammeerde drums daar we toen geen geschikte drummer konden vinden maar wel vooruit wilden met ons project. Een ander groot verschil is het ontbreken van orchestratie (op enkele pianostukjes hier en daar na) vergeleken met de nieuwe langspeler. Maar op vlak van compositie zijn beide releases vrij identiek: de demo bevat twee nummers (“This red painting…” en “The final dissolution part 1”) die opnieuw werden opgenomen voor “Pale distant light” en de twee andere songs werden in dezelfde periode geschreven.

Samen met Acharan vorm je de kern van Soul Dissolution. Voor de drums konden jullie beroep doen op Forge Stone (Norse, Gods Of Eden, ex-The Amenta). Hoe zijn jullie met hem in contact gekomen en zal hij ook deelnemen aan toekomstige opnames of live shows?
Ik kwam in contact met Forge op een forum waar hij op zoek was naar mogelijkheden om sessie drums op te nemen via een online samenwerking. We waren erg onder de indruk van zijn vaardigheden en omdat we geen lokale drummer vonden, vroegen we hem om ons te helpen met ons debuut. We zijn nog niet zeker over zijn deelname aan toekomstige opnames, maar vermits hij een goede job deed op “Pale distant light” zouden we maar al te graag opnieuw met hem samen werken. Live spelen is echter vrij ondenkbaar vermits hij in Australië woont.

Vele songs op “Pale distant light” bevatten orchestraties en klassieke instrumenten. Hebben we hier met een geschoolde muzikant van doen?
Wat een eer dat je dat denkt haha! Maar eerlijk gezegd ben ik een volledige autodidact als muzikant. En buiten gitaar en bas, bespeel ik geen enkel ander instrument. Alle additionele instrumenten die je hoort op de plaat werden op een keyboard gecomponeerd. Sommige stukken klinken nét echt met dank aan Mathieu, de man achter Ars Arcanum, die instond voor de mix.

Wat zijn je ambities met Soul Dissolution?
Ik ben een ambitieus persoon van nature uit, dus zal ik er alles aan doen om het maximale uit dit project te krijgen en mijn muziek aan zo veel mogelijk mensen te laten horen. Het is de dag van vandaag niet zo gemakkelijk om de aandacht op je band te vestigen, omwille van de overvloed aan nieuwe en interessante bands. Maar met de nodige vastberadenheid, harde werk en een beetje geluk komen we er wel.

Ik werd aangenaam verrast door jullie cover versie van het October Tide nummer “Sweetness dies”. Deze song past perfect in jullie repertoire. Deze band, die oorspronkelijk startte als een Katatonia-zijproject, is vrij onbekend, maar absoluut de moeite waard als je houdt van melancholische doom. Waarom besloten jullie om deze song te coveren?
Voor mij persoonlijk zijn de eerste twee platen van October Tide absolute klassiekers in het doom/death genre. Dit waren één van de eerste albums waardoor ik naar melancholische muziek begon te luisteren, zelfs nog vooraleer ik tot black metal aangetrokken werd! Deze albums zijn dus altijd al ietwat speciaal voor mij geweest met deze song in het bijzonder als persoonlijke favoriet. De tracklist van “Pale distant light” had ik reeds sinds 2012 voor ogen, maar het idee om een cover song toe te voegen ontstond pas twee jaar later. “Sweetness dies” is een song die ik met de regelmaat van de klok opzet, dus vrij ver moest ik het niet gaan zoeken. Niet alleen past het nummer perfect bij mijn eigen materiaal, ik hou er ook van om een verrassingselement op het album te hebben in plaats van voor een meer voor de hand liggende cover te gaan van bijvoorbeeld Alcest.

Dit interview vond plaats in het Engels vermits je Franstalig bent en mijn Engels beter is dan mijn Frans haha. Ben je een Fransman of woon je in Brussel of Wallonië? En hoe ben je terecht gekomen bij Nederlandstalige bands? Buiten Channel Zero, Enthroned en Emptiness is het niet zo courant om zowel Frans- als Nederlandstalige leden in een band te hebben.
Ik ben eigenlijk in Rusland geboren en emigreerde naar België met mijn familie toen ik een kind was. Ik ben opgegroeid in Waterloo en woon momenteel in Brussel. Vermits ik naar Franstalige scholen ging en Nederlands niet kreeg aangeleerd, spreek ik nu dus Frans. Ik heb wel een passieve kennis van de taal (zo kon ik je recensie lezen en begrijpen), maar ik voel me niet zelfzeker genoeg om Nederlands te spreken of te schrijven in interviews.
Dat ik bij Nederlandstalige bands terecht kwam, is puur toevallig. Ik kende geen van de leden en kwam bij deze bands terecht doordat ze op een bepaald moment een bassist zochten en ik inging op een advertentie die ik ergens had gelezen. Ik maakte geen probleem van de taal of de reisafstand, ik wou enkel bands vinden met goede songs en die hun muziek serieus namen.
Bovendien is het uiterst toevallig dat beide Vlaamse bands een Franstalige bandnaam hebben…Dat is niet waarom ik voor hen gekozen heb, ik zweer het! 😉

Is het gemakkelijk om in een band te zitten maar on niet in je moedertaal te communiceren? Muziek staat immers gelijk aan emotie en ik vind het gemakkelijker om gevoelens te uiten of om over het schrijven van een song te discuteren in je eigen taal.
Het is inderdaad gemakkelijker voor mij om in het Frans te communiceren, maar ik spreek ook voldoende vloeiend Engels, zodat er geen probleem is. Bovendien voelen Acharan en mezelf elkaar gemakkelijk aan waardoor ik mijn muziek nooit echt aan hem hoefde uit te leggen. Of misschien heeft hij zijn eigen interpretatie, dat weet ik niet!

Voor de teksten kozen jullie het Engels. Ben jij verantwoordelijk voor de teksten of is dat Acharan zijn taak en waarover gaan ze?
Ik schrijf alle teksten voor Soul Dissolution en hoewel ik Frans een mooie taal voor poëzie vind, koos  ik voor het Engels omdat deze taal veel beter klinkt om in te zingen. De teksten zijn erg persoonlijk en reflecteren mijn gevoelens en de manier waarop ik naar mijn eigen leven kijk. Ik denk niet dat ik je hun betekenis duidelijk ga kunnen uitleggen en eigenlijk verkies ik dat mensen hun eigen interpretatie aan mijn teksten geven.

Wat heeft de toekomst nog in petto voor Soul Dissolution?
Ten eerste staan we beiden te popelen om de digipack versie van het album eindelijk in onze handen te hebben (waarschijnlijk eind maart). Het album komt mogelijk ook uit op cassette, hoewel er nog geen concrete plannen zijn en dit ook geen prioriteit is op dit moment. Maar als de juiste partner zich aanbiedt, gaan we ervoor. Daarnaast ben ik voortdurend bezig met het componeren van nieuwe muziek waardoor we in de nabije toekomst waarschijnlijk al terug de studio zullen induiken. Ik heb voldoende materiaal om uit te kiezen! De voornaamste focus ligt momenteel op het uitbrengen van studioalbums. Live spelen houden we in ons achterhoofd, maar we willen liever eerst onze sound tot ontwikkeling laten komen en onze naam in de scene vestigen. We zien dan wel verder…

Turia – Dor

Hoewel “Dor” van het Nederlandse Turia reeds in november vorig jaar het levenslicht zag, neem ik toch nog even de moeite om deze vijf maanden later onder jullie aandacht te brengen, want dit moet zo ongeveer het beste debuut zijn dat ik het afgelopen jaar te horen kreeg. De Amsterdamse/Nijmeegse band werd in 2014 opgericht en bestaat uit het trio J (drums), T (vocalen) en O (gitaar) waarbij deze laatste ook actief is in Galg en Lubbert Das, tevens twee veelbelovende Nederlandse acts. Ik vraag mij naderhand af wat er bij onze noorderburen wel niet in het leidingwater moet zitten, want de prachtreleases die het afgelopen jaar op ons werden afgevuurd, zijn naderhand nog amper bij te houden. Jawaddedadde! Qua titel slaat “Dor” de nagel op de kop want we mogen veertig minuten lang vier uitgestrekte en uitgesponnen, doch uitzichtloze, dorre en van-alle-franjes-ontdane atmosferische black metal landschappen doorkruisen. Liefhebbers van Ash Borer (waar blijft die nieuwe plaat?), Fell Voices (waar blijft die nieuwe plaat?), Wolves In The Throne Room (waar blijft die nieuwe plaat?) of ons eigenste Wiegedood (waar blijft die nieuwe plaat?) zullen hier watertandend hun gebit op kapot bijten, want in afwachting van nieuwe releases van deze bands, ga je je met deze eerste van Turia absoluut niet vervelen. “Behoudenis” brengt mij vanaf de eerste seconde in vervoering met zijn repetitieve drumslachtingen, transcenderende riffstructuren en wanhopige echoënde oerschreeuwen. In “Ascese” wordt dit nog eens allemaal netjes overgedaan en hoewel deze song in het begin weinig lijkt af te wijken van de opener, kan het mij geen bal schelen want opnieuw is het volledig opgaan in de opgetrokken muur van grootse desolaatheid en het weidse spectrum aan gevoelens zoals hopeloosheid, eenzaamheid, uitzichtloosheid en nietigheid van de mens tegenover de kosmos. Naarmate dit nummer vordert, zakt het tempo totdat we bij “Zuiverheid” aanbelanden en het trio laat zien ook middels mid-tempo werk onze aandacht te kunnen vastklampen om slechts aan het einde van deze tien-minuten-durende track terug het gaspedaal in te duwen. Met het angstvallige “Halsstarrig de dood tegemoet” dat uitmondt in beklijvende ambient akoestiek, krijgen we een laatste pandoering van jewelste. Voor een cassetterelease is de productie fenomenaal als je natuurlijk het rauwe en (h)eerlijke karakter van de muziek in beschouwing neemt en daar komt nog eens bij dat de songs live ingespeeld werden. Zoals het het repetitieve karakter van deze muziek betaamt, staat deze hier de laatste dagen onafgebroken op repeat. Via het Portugese Altera Productions zou de vinylversie van deze underground parel in de maak zijn en ook Lubbert Das is bezig aan een volwaardige langspeler die via de gerenommeerde labels Amor Fati en Fallen Empire Records zou moeten verschijnen! Interessante vooruitzichten!

JOKKE: 87/100

Turia – Dor (Haeresis Noviomagi 2015)
1. Behoudenis
2. Ascese
3. Zuiverheid
4. Halsstarrig de dood tegemoet