Atomikylä -Keräily

Met Roadburn nog vers in het geheugen zijn mijn – door de vele Finse psychedelische orkestjes vakkundig platgewalste – oorhaartjes langzaamaan terug recht aan het klauteren. Op papier voorspelden de bookmakers dat de IJslandse blekkies Misþyrming en Co voor de meest intense en overweldigende sets van het vierdaagse gebeuren zouden optekenen. Hoewel er door hen best indrukwekkende live shows werden neergezet, kwamen de Finnen voor ondergetekende toch als grote overwinnaars uit de bus. Oranssi Pazuzu, Dark Buddha Rising en het tot dusver voor mij onbekende Atomikylä leverden alledrie een zinderende en op alle zintuigen inbeukende prestatie af waarbij het er naar uitzag dat je ledematen het slachtoffer waren geworden van één of andere spastische ritmestoornis tijdens hun zoektocht naar een aanknopingspunt in de verstikkende en bedwelmende waas aan de van een vervaarlijk zwart randje voorziene psychedelica. Atomikylä is de sonische doorsnede van Oranssi Pazuzu en Dark Buddha Rising, zowel qua line-up als qua sound, met “Keräily” als tweede wapenfeit en mogelijks in een nog lelijkere van fluoriscerende kleuren voorziene hoes gestoken dan voorganger “Erkale” uit 2014. Drie nummers – meer hebben onze Finse drinkebroers niet nodig om de luisteraar mee te nemen naar een parallel universum dat bestaat uit een repetitieve, uit stoner en krautrock-riffs opgetrokken, basis waarover een waaier aan effecten, orgel-, synth- en trompetklanken gedrapeerd ligt. Ik kan mij best inbeelden dat bij niet getrainde luisteraars een nummer zoals het achttien minuten durende “Katkos“het nodige wenkbrauwgefrons zal opleveren maar ik lust er wel pap van. Tijd zat voor de niet-drummers onder ons om tijdens de lange opener een cursus “Drummen in niet-standaard maatsoorten” te googelen om zo de vinger te proberen leggen op de vele ritme- en maatsoortenwissels die we te verwerken krijgen. De meer jazzy getinte stukjes uit het debuut worden grotendeels achterwege gelaten en door de bocht genomen klinkt het kwartet iets meer stoned. Zoals bij hun eerder genoemde collega’s zijn het vooral de vocalen die het geheel een zwartmetalen stempel opleveren. Het aanschouwen van het op-en-neer corrigerend hoofdgetik tijdens mindfuckRisteily” levert ongetwijfeld grappige taferelen op. Mijn buren springen met gemak door het raam als ik dit oorverdovend luid door mijn speakers laat knallen – maar ik heb mijn buren graag. Ook het afsluitende en iets beknoptere”Pakoputki” (hoewel ook nog zeven minuten lang) biedt voldoende fraais om de liefhebber ettelijke oorgasmes te bezorgen en de haters een zenuwinzinking. Wel nog even meegeven dat de band live in een naar zweet en bier stinkende club nog beter uit de verf komt dan op plaat. Uitchecken die handel als Oranssi Pazuzu je ding is!      

JOKKE: 86/100

Atomikylä -Keräily (Svart Records 2016)
1. Katkos
2. Risteily
3. Pakoputki

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s