Maand: juli 2016

Verwoed – Bodemloos

Verwoed is de creatie van de Nederlander Erik B en was tot voor kort gekend onder de monniker Woudloper. Om de één of andere reden werd echter een naamsverandering doorgevoerd en ik vermoed dan ook dat de subtiele koerswijziging die heeft plaats gevonden in ’s mans black metal hier debet aan is. De eerder atmosferische en traditionele black die hij met Woudloper bracht, heeft plaats geruimd voor zwartmetaal met een fikse dosis eigenzinnige psychedelica. De openingsriff van “Bodemloos” snijdt meteen recht door mijn ziel en voelt enigszins orthodox aan waarbij de naam Ascension op mijn lippen verschijnt. Naarmate de song vordert, duikt het tempo de dieperik in en doet subtiele psychedelica zijn intrede waardoor de sfeerzetting nihilistischer wordt en de woestenij soms wel wat naar Svartidauði neigt (zowel qua sound als qua sfeer als qua vocalen). In “Een leven aan de oppervlakte” worden de psychedelische en hallucinogene kosmische structuren verder ontbonden om een onbehagelijk gevoel op te wekken zoals ook Deathspell Omega en zijn landgenoten Nihill dat kunnen. Deze song werkt zo verslavend dat ik de naald steeds opnieuw de begingroef doe opzoeken. “Leegte” tenslotte slaat de nagel op de kop want deze negen minuten durende track bevat naargeestige, zinderende en dramatisch trage ambient passages die naar soundscapes uit de hel ruiken. “Als het duister tussen de sterren. Ik ben de zon die niet meer schijnen zal. Mijn ziel vraagt, vurig, uit te mogen rusten, al dromend van de Dood. In zwak vaal licht wringt zich nog redeloos het leven. Schril, terwijl de eindeloze nacht nadert. Giet je venijn in me, dat het me balsem biedt. Het onbekende in; het deert me niet.‘ Als de laatste noot wegebt, blijf je dan ook compleet leeg maar voldaan achter. Nog even meegeven dat het vuurrode artwork van de hand van Joost Vervoort (Terzij de Horde) is en perfect de sfeer van het album weet te vatten. Op productioneel vlak zit het eveneens snor daar JB Van Der Wal (Aborted, Herder) tekende voor de mix en mastering. Blijkbaar heeft Erik in tussentijd de nodige gelijkgestemde zielen kunnen ronselen daar Verwoed in september het podium gaat opkruipen om de EP live voor te stellen. Ik probeer er alvast bij te zijn en kijk reikhalzend uit naar meer werk van dit veelbelovende Verwoed.

JOKKE: 87/100

Verwoed – Bodemloos (Argento records 2016)
1. Bodemloos
2. Een leven aan de oppervlakte
3. Leegte

Cornigr – Funereal harvest

De “Funereal harvest” EP van het Finse Cornigr zwerft hier reeds enkele maanden rond ten huize Jokkemans, maar het heeft even geduurd alvorens de review aan een on-line leven kan beginnen. Zo lang zelfs, dat de band ondertussen onder de zoden ligt en een nalatenschap achterlaat onder de vorm van een demo, een langspeler ‘Relics of inner war” en deze EP. Cornigr was het éénmansproject van Vainaya, die ingewijden wel zullen kennen van onder andere Horna, Sargeist en Saturnian Mist. Weet je meteen ook in welke hoek Cornigr gesitueerd kan worden. Exact ja, oncompromisloze en ongekunstelde black metal die terugkeert naar de jaren negentig toen Mayhem’s “De mysteriis dom sathanas” de toon bepaalde en de troon bezette. De drie meedogenloze tracks die de EP telt blazen een dikke ondoordringbare zwavelmist doorheen je huiskamer. Vainaya slaagt met verve in zijn opzet, want met heimwee wordt je back in time gekatapulteerd. Die sound! Die atmosfeer! Vooral dat naargeestig sfeertje dat in “Devils church” wordt neergezet kruipt onder je vel. Vierentwintig minuten lang vuurt de gitaar van Vainaya dissonante en onderdrukkende akkoorden af die een dodendans dansen over sterk uitgevoerde afwisselende drumlijnen en waarbij zijn mid-range growls satanische teksten evoceren. Kunstzinnig is het allemaal niet, effectief des te meer. Het checken waard indien je de band niet kende.

JOKKE: 81/100

Cornigr – Funereal harvest (Terratur Possessions 2016)
1. Faust’s dictum
2. Devil’s church
3. Furnace of foundation

Numenorean – Home

Sinds (het door menigeen verguisde) Deafheaven op een succesvolle manier een brug wist te slaan tussen black metal en shoegaze/post-rock, zijn tal van bands in hun kielzog beginnen opereren, waarbij sommige nóg meer het slachtoffer werden van het haters gonna hate-theekransje, denken we maar aan een band als Ghost Bath. Met het in Canada residerende Numenorean is deze scene weer een band rijker. Ik kende ze niet – en u waarschijnlijk ook niet – maar daar zal de promomachine van Season Of Mist wel verandering in brengen. Debuutplaat “Home” werd van een ietwat shockerende hoes voorzien, maar in plaats van op z’n goregrinds enkel een provocerend hoesplaatje te kiezen just for the sake of it zit er wel degelijk een verhaal achter de misselijkmakende cover. Het centrale thema, de muziek en het artwork van ‘Home’ handelen over een verlangen naar iets dat we als mens nooit zullen bereiken. We voelen ons als mens allemaal op één of andere manier leeg en gebroken, dus zoeken we voldoening in zaken zoals geld, seks, relaties, drugs, religie en een verscheidenheid aan andere dingen, maar uiteindelijk blijven we verstoken van het ware geluk. Waar we écht op zoek naar zijn, is de onschuld van een kind dat niets van deze wereld kent en omdat we niet in staat zijn dit ooit terug te krijgen, is de enige plek waar we dit comfort terug kunnen vinden onvermijdelijk de dood. Het meisje op de cover stelt deze laatste rustplaats voor ons voor. En de albumtitel verwijst naar het feit dat ze alle pijn en verdriet, die verbonden zijn aan volwassen worden, niet moet ervaren. Een zwaarwichtig thema, dat door Numenorean op pakkende wijze in vier uitgesponnen tracks en een interludium verpakt wordt. De muzikale expressie situeert zich tussen extreme, overwegend zinderende black metal en melancholische shoegaze/postrock, waarbij ook meermaals rock-georiënteerde passages de revue passeren. Metershoge golven aan pakkende screams en riffs overspoelen plots de ingetogen instrumentale intermezzo’s die als moment van zelfreflectie en bezinning fungeren. Noem het post-black, noem het DSBM, noem het blackgaze, ach als het kind maar een naam heeft. Erg origineel is het ondertussen ook allemaal niet meer, maar het geheel wordt wel sterk en overtuigend gebracht. Hierbij weet het vijftal meer dan eens de gevoelige snaar te raken, zonder dat het gebodene in een zeemzoete brij vervalt – verre van zelfs. Naast de eerder genoemde invloeden, zal Numenorean ook de liefhebbers van Forgotten Tomb, Woods Of Desolation, Alcest of Harakiri For The Sky weten te bekoren. Goed debuut! Luistertip: “Devour“.

JOKKE: 78/100

Numenorean – Home (Season Of Mist 206)
1. Home
2. Thirst
3. Shoreless
4. Devour
5. Laid down

Drought – Rudra bhakti

Op de prachtige hoes van de debuut EP van het mysterieuze collectief Drought prijkt een afbeelding van Rudra, de schreeuwende, felle en onvoorspelbare krijger die zijn tegenstanders vanuit de verte vernietigt, zoals beschreven staat in de Rig-Veda (de oudste van de vier godsdienstige hindoeteksten die bekend staan als de Veda’s. De Rig-Veda is ontstaan tussen 1700 en 1100 voor Christus). Rudra was tevens een welwillende leider voor zijn volgelingen. Als beschermer van de zieken en de kracht van zijn volk kreeg hij veel lof en ontzag en boezemde hij zijn vijanden angst in. De titel “Rudra bhakti” verwijst naar de idealistische onderwerping en volledige toewijding aan Rudra. De vier songs kunnen beschouwd worden als anti-kosmische mantra’s die handelen over de transformatie van man tot Übermensch door de zuivering van het vuur en de metafoor van de krijger. Vuur is het belangrijkste door Shiva gemanifesteerde element, dat gezien wordt als een zuiverende factor die oplost, regenereert en vernietigt. In dit geval wordt vuur ook gezien als het ontwaken van een brandende en oplossende energie die chaos brengt en de grenzen van onze sterfelijkheid vernietigt om onsterfelijkheid te bereiken. U bent nog mee? Op muzikaal vlak vertaalt deze interessante materie zich in een vrij woeste mix van death en black metal die met momenten aan een kakofonische waanzin grenst (Deathspell Omega doemt dan ook lichtjes aan de einder op als referentiepunt). Aan de andere kant van het muzikale spectrum gebruikt Drought ritualistische en meditatieve tribal ambient om een spirituele en onorthodoxe sfeer neer te poten. Op deze manier ontstaat, naar analogie met Rudra, een symbiose tussen agressiviteit en spiritualiteit. “Suryanamaskara (Entering the gate of the raging sun)” brengt het plaatje mysterieus op gang, maar eens de woestenij van “Fire breathing (Urdva kundali arise)” losbarst, worden alle demonen ontbonden en is er geen ontsnappen meer aan de toorn van Rudra. De prangende riffs bezitten een lekker crunchy laagje waardoor de balans eerder naar de death naar de black metal kant overhelt. Het bijna dertien minuten durende “Collapse of maya (Transfiguration of the warrior)” vat eigenlijk perfect samen waar Drought voor staat: een smeltkroes aan compromisloos zwartgeblakerd doodsmetalen extremisme en bezwerende trance verwekkende ambient. Na het beluisteren van deze indrukwekkende EP, ben ik dan ook helemaal opgedraaid. Time for some yoga!

JOKKE: 82/100

Drought – Rudra bhakti (Avantgarde Music 2016)
1. Suryanamaskara (Entering the gate of the raging sun)
2. Fire breathing (Urdva kundali arise)
3. Reveal the unlight (Sudden awareness)
4. Collapse of maya (Transfiguration of the warrior)

Darvaza – The downward descent

Het debuut van Darvaza is reeds enkele maanden oud, maar verdient absoluut wat extra aandacht voor de Addergebroed adepten. Het betreft hier een Italiaans-Noorse collaboratie tussen twee sterke individuen die hun sporen reeds lang verdiend hebben in de black metal scene. De Italiaan van dienst is Gionata Potenti die, afwisselend onder de pseudoniemen Thorns en Omega, voornamelijk gekend is als drumhuurling (o.a. Blut Aus Nord, Manetheren, Acherontas, Glorior Belli en nog een leger aan bands), maar met zijn Darvaza laat zien op menig vlak een begenadigd muzikant te zijn. Voor de vocalen zocht hij zijn heil bij de Noor Wraath, beter bekend als Luctus (o.a. One Tail, One Head, Behexen, Dark Sonority en Mare). Vier nummers in een half uurtje zijn voldoende om mij overstag te doen gaan. Wat zeg ik? Na de openingsriff van “A hanging sword” weet ik al dat het snor zit met dit Darvaza. En als Wraath zijn schuur opentrekt is het feest helemaal compleet. Zoals bij de Nidrosian bands van de frontman het geval is, druipt het occulte van de beklemmende black metal af, niettemin door de enorm sterke vocale prestaties van Wraath. IJselijke screams, gefluister of cleane sacrale zang; met al zijn keelklanken scoort deze meneer een grote voldoende. “Derelict of passion” is hier het levende bewijs van. Ook qua stijl grijpt de black metal van Darvaza terug naar de Nidrosian scene. Dat hier een Italiaanse songwriter bezig is, hoor je niet bepaald terug (voor zover er al zoiets als een typisch Italiaanse black metal sound bestaat natuurlijk). “The barren earth” wordt met liturgische kerkzang afgetrapt om daarna de heilige huisjes met de grond gelijk te maken door er opgezweept en als een bezetene de zweep op te leggen. De rockgetinte eindriff van het nummer bekroont deze geweldige song. In het afsluitende “Tenebrae” worden duistere ambient paden bewandeld die rechtstreeks naar ondergrondse neerwaartse krochten afdalen. Dat Terratur Possessions een uitstekende neus voor talent heeft, is ondertussen ook wel nagenoeg bekend, waardoor Darvaza met dit label de geschikte broodheer te pakken heeft. Darvaza kan wat mij betreft niet snel genoeg met nieuw werk op de proppen komen! Voor deze herrie mogen ze me op elk moment van de nacht uit mijn bed sjotten.

JOKKE: 87/100

Darvaza – The downward descent (Terratur Possessions 2016)
1. A hanging sword
2. Derelict of passion
3. The barren earth
4. Tenebrae

Void Omnia – Dying light

Net zoals hun landgenoten van het geweldige Uada het graag op z’n Zweeds doen, schiet ook “Dying light”, het debuut van het uit Oklahoma afkomstige Void Omnia, onder de vorm van “Remanence of a ghost haunt” zonder al te veel poeha uit de startblokken met een ferme dosis Zweeds aandoende black metal . De band werd in 2011 gevormd door de gitaristen Mike Jochimsen (ex-Apocryphon) en Tyler Schroeder. Nadat vocalist Jamison Kester (Infinite Waste, ex-Apocryphon) de heren vervoegde werd een (vrij saaie) selftitled demo opgenomen. Er volgden nog enkele line-up wissels totdat uiteindelijk Cody Stein (Tragic Death) als vellenmepper gerekruteerd werd en Justin Ennis (Ulthar, Ruine, ex-Mutilation Rites, ex-Tombs) de vacature van bassist invulde. Men trok de Earhammer Studios in met “Dying light” als resultaat. In vergelijking met de demo werd op alle vlakken – productie, songwriting en uitvoering –  vooruitgang geboekt. Zoals eerder aangehaald druipen de Zweedse invloeden eraf, maar toch is tevens duidelijk hoorbaar dat het om USBM gaat. Niet alleen ligt het tempo bijna voortdurend (verschroeiend) hoog, de kosmische – één blik op de overigens knappe hoes zegt genoeg – black metal bevat bijwijlen ook dat typisch Amerikaanse, licht enerverende gitaarwerk, zonder dat duivelse gevoel voor melodie uit het oog te verliezen. Ook het soepele, swingende, doch strakke drumwerk, verraadt de Amerikaanse achtergrond van de band. Enkel in de eerste minuten van het op-bijna-tien-minuten-afklokkende “Of time” doet Void Omnia de luisteraar even naar adem happen, maar al snel gaat de zweep er terug op. Deze song was in een zes minuten kortere vorm ook reeds op de demo terug te vinden. De vrij hoge pitch van de sterke screams snijdt door merg en been en slechts zelden borrelen diepere keelgeluiden op. Een andere parallel die kan getrokken worden met het reeds vernoemde Uada, is dat de koek ook hier na een kleine vijfendertig minuten op is, maar dat het koekiemonster in mij zin heeft in meer, véél meer. Met dit Void Omnia is de erg sterke USBM-scene wederom een excellente speler rijker.

JOKKE: 82/100

Void Omnia – Dying light (Vendetta Records 2016)
1. Remanence of a ghost haunt
2. Fallowed remembrance
3. Singularity
4. Of time
5. Emptied heartless

ColdWorld – Autumn

En de prijs voor knapste albumhoes gaat dit jaar voorlopig naar “Autumn”, de nieuwe plaat van het Duitse ColdWorld. De foto van Witchsister Photography weet immers perfect de gevoelens van wanhoop, rouw, verval en verderf vast te leggen die gepaard gaan met de herfst alvorens deze uitmondt in een eindeloze winter. Georg Börner, het meesterbrein achter deze eenmansband, heeft maar liefst acht jaar nodig gehad om met een opvolger op de proppen te komen voor het destijds, door de suicidal/depressive black metal scene, goed ontvangen “Melancholie2”. Ik had eerlijk gezegd de hoop al lang opgegeven ooit nog nieuw plaatwerk te ontvangen van ColdWorld. Zo zie je maar: nooit alle hoop laten varen hé suïcidale vriendjes en vriendinnetjes onder ons. Hoewel de albumtitel van de nieuweling een seizoen vooruitloopt, slaagt de muziek erin om de huidige tropische temperaturen een graad of dertig terug te dringen. Wanneer opener “Scars” uit de startblokken schiet, valt meteen op dat er veel aandacht besteed werd aan de productie, die in handen was van T.H. van landgenoten Farsot. De productie (of het ontbreken van een productie tout court) van het oude werk, categoriseerde ColdWorld resoluut in het straatje van ijskoude depressieve black metal en ambient Burzum worship. Doordat de muziek nu krachtiger klinkt, ontsnapt ColdWorld uit deze niche om zich eerder in het vakje post-black metal te nestelen (productioneel gezien dan toch, want qua thematiek wordt je nog steeds absoluut niet vrolijk van deze plaat). Wat gelukkig wel gebleven is, is de aanwezigheid van violen om de muziek een nog meer melancholisch geladen karakter te geven. Doet bij momenten wat denken aan het oude werk van A Forest Of Stars, zonder het progressieve element van die band dan welteverstaan. Dat er ook veel post-rock elementen in de sound geïncorporeerd worden, bewijst ondermeer het lichtjes fantastische “Void”, een nummer dat grotendeels rond één repetitieve melodie opgebouwd lijkt, totdat in de finale van de song vrouwelijke zang opduikt en de kippenvelfactor in het rode gestuwd wordt. Normaal gezien ben ik niet zo’n fan van vrouwelijke vocalen, maar hier voegen ze écht iets toe aan het nummer (geen idee wie de zangeres is, maar ik haal me plots het Noorse Bloodthorn ten tijde van hun “In the shadow of your black wings” plaat voor de geest – hoewel de kans zeer klein is dat we Kristine op dit album ook horen). De cleane mannelijke vocalen weten echter niet altijd voor de volle honderd procent te overtuigen (zoals in “Womb of emptiness”), maar gelukkig zijn de getormenteerde screams van Georg in de meerderheid. De somberheid druipt van het ingetogen instrumentale “The wind and the leaves” af en vormt een ideale inleiding voor het droevige maar heftige “Climax of sorrow”, dat heel wat aan-oude-Katatonia-en-Forgotten-Tomb-schatplichtig-gitaarwerk bevat. Wanneer het tempo stijgt, nemen ook de black metal elementen toe en hoor je ook wel wat Ghost Bath voorbijkomen. In “Nightfall” neemt de grandeur, middels het inzetten van ondersteunende keyboardklanken en zangkoortjes, toe om met het afsluitende “Escape II” terug heel wat post-rock invloeden op te nemen, hoewel hier de”ooohooohooohooo’s” wel achterwege mochten blijven. Na tweeënvijftig minuten blikken we echter meer dan tevreden terug op deze soundtrack voor het herfstgebeuren en haar melancholie. ColdWorld is helemaal van weg geweest en levert met “Autumn” een misschien nog wel grotere mijlpaal voor het DSBM-genre af dan indertijd met het debuut.

JOKKE: 86/100

ColdWorld – Autumn (Cold Dimensions 2016)
1. Scars
2. Void
3. Womb of emptiness
4. Autumn shades
5. The wind and the leaves
6. Climax of sorrow
7. Nightfall
8. Escape II