SubRosa – For this we fought the battle of ages

Drie jaar na meesterwerk “More constant than the gods” komt het uit Salt Lake City afkomstige SubRosa eindelijk met de – van een imposante titel voorziene – opvolger “For this we fought the battle of ages” op de proppen. De band rond zangeres, gitariste en componiste Rebecca Vernon is één van de interessantste doom/sludge bands van de afgelopen jaren en twee jaar geleden sloegen ze erin om de meest intense set van Roadburn te spelen. Niet alleen op plaat maar ook op het podium wist hun mix van grootse, symfonische doom en onheilspellende violen me omver te blazen. Wat SubRosa uit de grote massa doet springen is haar eigenzinnige sound waarin loodzware doom en sludge hand in hand gaan met folk, die zowel middels de zangmelodieën als een uitgebreid instrumentarium aan violen, saxofoon, Franse hoorn, lier en fluit bewerkstelligd wordt. Daarbovenop komen nog eens de intelligente teksten en symboliek die, zoals we gewend zijn, tot in de kleinste details uitgewerkt zijn. Voor “For this we fought the battle of ages” werd inspiratie gehaald uit de bijna honderd jaar oude roman “Wij” van Jevgeni Zamjatin. Het boek is de literaire grondlegger van de dystopie (of anti-utopie), een samenleving met louter negatieve eigenschappen, waarin men niet zou willen leven en waarvoor Zamjatin de lezer probeert te waarschuwen. In deze toekomstvisie worden mensen teruggebracht tot willoze werkers voor wie alles geregeld wordt en zelfs liefde en seksualiteit worden op een bepaalde tijd voor je geregeld. Zamjatins “Wij” heeft invloed gehad op grote literaire werken, zoals George Orwells “1984” en Aldous Huxley’s “Brave New World” en resulteerde in een literaire stroming waarin de voornaamste zorg is hoever staatsgezag kan gaan in het overmeesteren van individuele autonomie, wat ook de dag vandaag natuurlijk een erg relevant topic is. Dit thema wordt door SubRosa aangekaart in vier van de vijf majestueuze tracks en een folky intermezzo met Italiaanse zang (“Il cappio”), waarbij twee van de songs zelfs boven het kwartier afklokken. Dit geeft de band de ruimte om de talloze facetten van haar unieke sound uit te lichten. Net zoals op de voorganger trapt “Despair is a siren” het zaakje vrij rustig op gang met een mooie basintro, die even later vergezeld wordt van gitaar en de folky stem van bandleidster Rebecca. Zodra de drums en violen invallen, wordt de toon grimmiger om uiteindelijk tot een doomuitbarsting over te gaan waarin de violen overduidelijk de lokroep van sirenes vertolken. Heel de song door wordt er hocus pocus gedaan tussen monumentale doompassages en softe, ingetogen harmonieën. Als Rebecca ruwer met haar stembanden omspringt, wordt je echt bij je nekvel getrokken, zodat je geen tijd krijgt om de aandacht te verliezen bij de lange songs. De ritmische aftrap van “Wound of the warden” doet je hoofd automatisch op en neer knikken en even later worden de vocalen van Rebecca ondersteund door spaarzaam ingezet death metal gegrom. Ook in “Black majesty” kan het contrast tussen de bijna slaapliedjes-achtige intro en de beukende doom van de rest van de song amper groter zijn. Wanneer de loodzware riffs, bulderende bas en massieve cymbaalaanslagen samenvallen, davert mijn huiskamer op haar grondvesten. Het plechtstatige karakter van “Killing rapture” met haar treurende violen doet automatisch aan My Dying Bride denken. Dat “For this we fought the battle of ages” ook een erg persoonlijk album is geworden, wordt duidelijk in de laatste song “Troubled cells”, waarin Rebecca voor de eerste keer meer inkijk geeft in haar mormoonse geloof en harde kritiek geeft op een recente beleidsbeslissing waarbij de LGBTQI-gemeenschap (“Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender, Queer, Questioning and Intersex”) hard getroffen wordt. Met deze emotionele song komt er na meer dan een uur een einde aan een erg knap album, dat het drie jaar wachten, absoluut meer dan waard maakte. Absolute wereldklasse die weldra live te aanschouwen is op Desertfest.

JOKKE: 96/100

SubRosa – For this we fought the battle of ages (Profound Lore 2016)
1. Despair is a siren
2. Wound of the warden
3. Black majesty
4. Il cappio
5. Killing rapture
6. Troubled cells

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s