Maand: oktober 2016

Djevel – Norske ritualer

In het rijtje legendarische Noorse black metal drummers zie je steevast illustere figuren als Hellhammer, Frost of Trym opduiken, maar er dwaalt nog een fenomenale ezelsvellenmepper in de Noorse bossen rond die eveneens al heel wat dienstjaren op de teller heeft staan, maar dikwijls over het hoofd gezien wordt. Ik heb het hier over Per Husebø (aka Dirge Rep) die deel uitmaakt(e) van enkele zwartmetalen topacts zoals Gehenna, Enslaved, Orcustus, NettleCarrier, Gorgoroth, Aura Noir, Neetzach, … Sinds 2012 vind je hem ook op de drumkruk bij Djevel, het geesteskind van oprichter/songschrijver/zanger/gitarist Trond Ciekals (NettleCarrier, ex-Ljå, ex-Neetzach). Verder maken ook bassist Mannevond (o.a. Koldbrann, NettleCarrier, ex-Urgehal, ex-Vidsyn) en zanger Erlend Hjelvik (Kvelertak) deel uit van deze formatie, die gerust het predikaat “supergroep” als patch opgespeld mag krijgen, hoewel de bandleden daar waarschijnlijk allerminst ook maar één seconde van wakker liggen. “Crafting Black Metal with decades of experience” is een soort van kwaliteitsgarantie die eigenlijk op het album zou mogen prijken. Middels drie puike platen (“Dødssanger” uit 2011, “Besatt av maane og natt” uit 2013 en “Saa raa og kald” uit 2015) onder de arm en het weldra te verschijnen nagelnieuwe “Norske ritualer” houdt het kwartet er bovendien een ijverig werktempo op na. De traditionele oer-Noorse black metal van de nieuwe langspeler ligt zoals te verwachten in het verlengde van de vorige platen, maar alles is nog net dat tikkeltje beter nu. De stalagtieten druipen van de striemende, ijzige tremolo picking riffs, de drums gaan er als een door-hondsdolle-en-op-hol-geslagen-huskies-voortgetrokken-slede op sneltempo van door en de raspende strot van Erlend wordt afgewisseld met cleane zangpartijen en koorzang van Trond (“Med tornespiger var han haengt“). De ruwe, krachtige productie zit deze stijl als gegoten en de songs variëren van kort, maar krachtig en snoeihard (“Med christi legeme og blod under hoeiere fod“) tot langer uitgerekte, licht epische nummers (opener “Vi slagter den foerste og den andre, den triedje lar vi gaa mot nord“, “Doedskraft og tri nagler” waarop Hoest (Taake) de vocalen voor zijn rekening neemt en afsluiter “Afgrunds engle“). In “Til mitt kjaere norge” wordt de akoestische gitaar van stal gehaald om even op te warmen aan deze Noorse kampvuursong, maar al snel daarna worden we opnieuw bedolven onder een ijzige gletsjer aan black metal geweld die nóg kouder aanvoelt dan de ijsklompvoeten die mijn lief ’s nachts tegen mij aan legt. Dit is hoe échte Noorse black metal moet klinken jongens en meisjes!

JOKKE: 88/100

Djevel – Norske ritualer (Aftermath Music 2016)
1. Vi slagter den foerste og den andre, den triedje lar vi gaa mot nord
2. Jeg maner eder alle!!
3. Doedskraft og tri nagler
4. Med christi legeme og blod under hoeiere fod
5. Til mitt kjaere norge
6. Med tornespiger var han haengt
7. Maatte vetter rase som aldrig foer
8. Afgrunds engle

Fluisteraars – Gelderland

De black metal scene lijkt soms wel wat op “Vlaanderen Vakantieland” waarin menig band de geschiedenis en legenden van de eigen heimat looft en bezingt. We denken dan natuurlijk meteen aan Scandinavië, maar ook dichter bij huis lopen er meerdere ambassadeurs rond die hun eigen streek promoten. Het Nederlandse trio Fluisteraars is hier een mooi voorbeeld van en brengt met haar nieuwe 7″ EP “Gelderland” een muzikale ode aan de gelijknamige provincie. Fluisteraars bracht op haar twee langspelers “Dromers” uit 2014 en “Luwte” uit 2015 – en één van de verrassingen van vorig jaar – black metal van het lang uitgesponnen en atmosferische soort. Op een 7 inch single is echter geen plaats voor nummers van tien minuten of langer met als resultaat twee songs die sneller en een tikkeltje rauwer klinken en meer teruggrijpen naar de sound uit de demoperiode van de band (“Beringheim” uit 2009 en “’t Hondslog” uit 2010). Toch is er ook in hun kortere nummers plaats voor de nodige dynamiek en breaks. Zowel “Zijsselt” als “Stuk” schieten snel uit de startblokken om de agressie halverwege te laten voor wat het is en rustigere wateren te bevaren. Hierbij moet ik wel toegeven dat de eerste song voor mij onaf klinkt en nogal abrupt ten einde komt. Ik had dit nummer zich graag nog verder zien onplooien. Een kanttekening die op het tweede nummer, waarin naar het einde toe akoestische gitaren opduiken, niet van toepassing is. Als de band gas terug neemt, schiet zoals steeds de folklore sound van Drudkh als referentiekader op. Ook op fysiek vlak zijn er sporen van Gelderland in deze release geslopen. Zo werd het papier waarop het artwork, afkomstig van de hand van zanger Bob Mollema, gezeefdrukt werd, zelf gemaakt in een oude papiermolen die sinds 1622 operatief is, met behulp van graan en tarwe uit de eigen streek. Altijd bewonderenswaardig als een band zo veel werk maakt van een release. Handgenummerd en op 300 exemplaren uitgebracht. Niet te lang twijfelen dus!

JOKKE: 78/100

Fluisteraars – Gelderland (Eisenwald 2016)
1. Zijsselt
2. Stuk

Teloch – Thus darkness spake

Tijdens een door-Youtube-filmpjes-snuisterende-avond stootte ik op het Finse Teloch waarbij ik vooral aangetrokken werd door de schedel op de hoes van hun tweede album “Thus darkness spake“. De band, bestaande uit enkele leden van Blood Red Fog en Saturnian Mist, was mij onbekend, maar klonk verleidelijk in de oren. Het zeven jaar oude debuut “Morbid prayer” ook maar eens opgesnord en tegenover deze plaat wordt duidelijk dat er een shift heeft plaats gevonden waarbij de ijzige Noorse sound vol tremolo picking ingeruild werd voor een meer klassieke melodieuze Finse invalshoek vol donkere romantiek. Het mid-tempo “Obliteration” is hier een mooi voorbeeld van, waarbij de basgitaar een prominente rol toebedeeld krigt en de commanderende vocalen van zanger Odium regelmatig balanceren op het randje tussen screams en cleane zang. Ook het oudere werk van het razend populaire Mgła werd voor sommige nummers zoals “Ablution” als blauwdruk genomen, maar de Polen spelen toch nog wel een paar divisies hoger. “Towards perdition” wisselt dan weer blastbeats af met een rock-getinte black ’n roll groove. Het snelle, opzwepende en zeven minuten durende “Ascending thrones and stars” is één van de betere nummers en heeft halverwege een meer slepend karakter waarbij akoestische gitaren opduiken. De titeltrack valt dan weer op door de diepe narratieve vocalen. Ook voor donkere ambient is er plaats zoals we halverwege de lange afsluiter  “Hymni tulelle” opmerken. Ondanks deze verschillende afwisselende stijlelementen slaat de verveling na enkele luisterbeurten toe vermits het aan écht noemenswaardige memorabele melodieën ontbreekt. “Thus darkness spake” is een album dat de voorbije weken af en toe rondjes heeft gedraaid en ik wel kon smaken, maar daarna waarschijnlijk de vergetelheid in geraakt om binnen een paar jaar nog eens afgestofd te worden.

JOKKE: 70/100

Teloch – Thus darkness spake (Saturnal Records 2016)
1. Currents
2. Obliteration
3. Ablution
4. Towards perdition
5. Ascending thrones and stars
6. Thus darkness spake
7. Stirring fire
8. Hymni tulelle

Verwoed – In onvrede met het aardse bestaan

Met een luide knal plaatste het uit Utrecht afkomstige Verwoed zich met haar recente debuut “Bodemloos” op de Nederlandse black metal kaart. Eind september werd deze EP voor de eerste keer live voorgesteld in zaal Db’s in Utrecht, wat een lust voor oren, ogen en andere lichaamsdelen was. Ik klopte bij Verwoed mastermind Erik B. aan de deur om te polsen hoe hij op zijn live debuut terug blikte. (JOKKE)
verwoed

Gegroet Erik! Ik was danig onder de indruk van je debuut “Bodemloos” en hoopte dat je zou instemmen met een interview. Ik wou echter wachten tot jullie live doop achter de rug was om te zien of de plaat ook live waargemaakt kon worden. Volmondig “ja!” dus (de afwezigen kunnen de show hier herbekijken: http://www.cvltnation.com/premiere-verwoed-debut-performance-full-set/). Ben je tevreden over hoe de eerste show verlopen is? Met ook Turia en Wederganger op de affiche kregen de aanwezigen een mooie dwarsdoorsnede van Nederlandse black metal anno 2016 te verteren. Hoewel het bordje “uitverkocht” aan de deur hing, had ik de indruk dat er toch nog gerust wel wat volk bij kon.
Heel tevreden. Om de nummers die je alleen geschreven en opgenomen hebt, gespeeld te horen worden door een volledige band was, vooral tijdens de eerste repetitie, heel vreemd en voelde wat onwennig aan. Dit veranderde echter al vrij snel in een euforisch gevoel.

Bodemloos” werd volledig door jou ingespeeld. Om de plaat naar het podium te vertalen moest je natuurlijk andere muzikanten optrommelen. Wie heeft je zoal uit de brand geholpen en zullen zij altijd van de partij zijn voor live shows? Treden ze als volwaardig lid toe tot de band of blijft Verwoed jouw soloproject als het op het schrijven van muziek aankomt?
Michael (The Secret), JB, Jeroen (beiden Herder) en Joris (o.a. Leaves Eyes) vervullen de rollen bij live optredens. Ik schrijf nog steeds alle muziek, maar zal bij de volgende opnames gebruik maken van Joris op drums. Mijn drumkunsten zijn dusdanig beperkt, dat het me soms belemmert in het schrijfproces. Met iemand als Joris achter de kit, zijn er geen beperkingen meer in wat wel en niet kan.

Voor de live show koos je om de rol van zanger op jou te nemen, hoewel je ook de positie van gitarist, bassist of drummer had kunnen innemen. Was het van meet af aan duidelijk dat je de microfoon ter hand wou nemen? Had je niet liever (ook) als gitarist op het podium gestaan, vermits jij alle muziek geschreven hebt of valt zingen en gitaar spelen niet te combineren?
Het idee om dit live te gaan doen speelde al langer in mijn hoofd en het instinctieve gevoel dat ik zou gaan zingen was daarbij altijd al aanwezig. Hier van afwijken zou niet juist zijn.

De hoge kwaliteit van het muzikaal gebodene maakt duidelijk dat je een getalenteerd muzikant en multi-instrumentalist bent. In welke rol (zanger, gitarist, drums) voel je je het meest comfortabel en welk instrument beheers je het beste naar jouw mening?
In het geval van Verwoed, zou ik zeggen gitaar.

Ik heb me laten vertellen dat jij afkomstig bent uit de punk en hardcore scene. Tevens ben je ook actief in stoner/doom band Uur (het voormalige Dresden/Leningrad). Vanwaar de intentie om black metal te gaan maken? Uit sommige hoeken waait soms wel al eens negatieve kritiek op hardcore kids die plots black metal gaan spelen.
Ik werd niet op een dag wakker met de intentie om black metal te gaan maken. Het is, op een voor mij vooralsnog onverklaarbare manier, zo gegroeid. Wanneer je leeft met een zodanige ‘onvrede’ met het (aardse) bestaan, is het denk ik onvermijdelijk dat je persoon op een bepaald punt in het leven de wegen kruist met black metal. Kortzichtige kritiek van bekrompen zogenaamde puristen op ‘hardcore kids die black metal maken’, leg ik naast me neer. Als je zulke aardse gedachten toelaat in zoiets ongrijpbaars en wetteloos als black metal, begrijp je het volgens mij niet helemaal.

Je eerste stappen in black metal werden echter niet gezet onder de naam Verwoed. Je opereerde eerst als Woudloper waarmee een EP en een single uitgebracht werden. Waarom heb je na deze releases een punt achter Woudloper gezet om onder de naam Verwoed verder te gaan?
Voordat er überhaupt één noot was opgenomen, bestond de naam Woudloper al. Al snel kreeg ik het gevoel dat deze naam de lading van de muziek allesbehalve dekte, vandaar de verandering naar Verwoed.

De term “verwoed” kan allerhande betekenissen hebben: boos, bezeten, enthousiast, fervent, fel, geestdriftig, heftig, hevig, hartstochtelijk, laaiend, naarstig, rabiaat, razend, vroed, vurig, woedend, … Welke van deze termen is het meest op jou van toepassing als individu?
Verwoed in de breedste zin van de betekenis van het woord. Het is een prachtig woord met een dusdanig diverse lading waarvan elke betekenis mij en de muziek dekt.

De black metal die op “Bodemloos” te horen is, bevat uiteenlopende invalshoeken gaande van orthodoxe elementen over psychedelische uitgerekte stukken en dreigende drone/ambient. Enig idee of één van deze elementen op een volgende release nog verder uitgediept gaan worden of gaat de sound van Verwoed steeds een amalgaam van verschillende stijlelementen blijven?
Ik heb geen idee. Ik schrijf niet met de intentie om een bepaald nummer of stukje te schrijven; ik laat het me overkomen en als het gevoel juist is, gebruik ik het.

Ik heb de indruk dat de recensies van “Bodemloos” unaniem positief zijn. Had je dit enigszins verwacht en hoe ga je om met eventuele negatieve kritiek?
Ik verwacht helemaal niks. De demo werd bijvoorbeeld niet opgenomen met de intentie om deze ooit uit te brengen, maar Joost (Terzij de Horde) heeft me net dat zetje gegeven dat ik nodig had om het toch te doen. De recensies zijn inderdaad lovend; iets wat ik absoluut niet had verwacht of überhaupt mee bezig was/ben.

Zowel de muziek, als de songtitels en het knappe hoesontwerp van Joost (Terzij De Horde) schijnen een nihilistisch, hallucinogeen en paranoïde gevoel uit. Worstel je in het dagelijks leven met jezelf en de wereld rondom ons? Hoe zie jij de toekomst voor de mensheid tegemoet?
De mensheid is verdoemd. Dat weten we allemaal. We zijn als mens zo dusdanig ver van onze instinctieve driften en natuurlijke gevoelens verwijderd, dat we geen idee meer (kunnen) hebben wat het daadwerkelijke nut is van onze tijd hier op aarde. In plaats daarvan storten we ons op kunstmatig geluk in de vorm van materiële voldoening. De worstelingen die ik hiermee ervoer, heb ik, mede dankzij bepaalde ervaringen en inzichten die ik heb opgedaan tijdens een aantal trips, de kop weten in te drukken.

Is er een dieperliggend thema dat de drie songs op “Bodemloos” verbindt?
De Dood.

Voor de release van “Bodemloos” werk je samen met het vrij nieuwe Argento Records. Hoe ben je met hen in contact gekomen en hoe verloopt de samenwerking?
Ik ben via JB in contact gekomen met Michael van Argento (tevens live gitarist). Juist omdat hij nog niet veel had uitgebracht, was ik enthousiast om het op zijn label uit te brengen. Op die manier kun je samen met je label iets moois opbouwen, in plaats van ‘nóg een band op dat label met meer dan 100 bands op het rooster’ te zijn. Michael en Clio zijn voor de volle 100% toegewijd aan wat ze doen en dit doen ze met de grootste passie, dus ik ben erg blij dat zij dit wilden doen.

Wat mogen we in de toekomst nog van Verwoed verwachten?
Momenteel werk ik aan een full length, wat vooralsnog voorspoediger gaat dan verwacht. Daarnaast blijft het niet bij die ene show in dB’s.

Behexen – The poisonous path

De aandachtige lezer heeft waarschijnlijk reeds opgemerkt dat ik fan ben van alle orkestjes waar de heer Luctus (spilfiguur in de Nidrosian scene) bij betrokken is of was: One Tail One Head, Darvaza, Dark Sonority, Mare, Celestial Bloodshed, Ritual Death, Aptorian Demon, Dødsengel, Kaosritual en Black Majesty. Wat jullie misschien niet weten is dat deze Noor sinds 2009 ook als gitarist actief is bij het Finse Behexen, zij het onder het pseudoniem Kraath. Samen met Azaghal, Horna en Sargeist behoren deze Finnen tot een constante van de Finse black metal scene en met “The poisonous path” verscheen eerder dit jaar een vijfde langspeler. Naast Kraath bestond de line-up van Behexen op deze plaat uit oudgedienden Hoath Torog (vocals), Horns (drums) en Shatraug (gitarist). Die laatste is ondertussen echter met de noorderzon vertrokken, terwijl hij in zijn band Sargeist dan weer grote kuis gehouden heeft en Hoath Torog en Horns aan de deur heeft gezet. Hoewel de drie heerschappen over een blinkende kale knikker beschikken, zit er dus precies een serieuze haar in de boter. Soit, het oude werk van deze duivelaanbidders mocht er best wezen, maar wat Behexen op “The poisonous path” laat horen, is een absolute topprestatie. Een klein uur (!) lang is het genieten geblazen van dynamische, energieke black metal waarbij de tremolo-picking riffs, melodieuze bridges, hakkende breaksblastend drumwerk en in reverb gedrenkte vocalen rond je oren vliegen. Wat opvalt zijn de laaggestemde gitaren, waardoor het riffwerk eerder de boomstamzagende Zweedse death metal tour opgaat (in de chaotische ramstukken van “Chalice of the abyssal water” denk ik zelfs regelmatig aan hun grinding landgenoten van Rotten Sound). Wanneer Behexen de rockende tour opgaat, komt het Deense Horned Almighty dan weer vanachter de hoek piepen. Grof gezegd kan het album in twee stukken opgedeeld worden, waarbij de eerste helft van het album vooral focust op snelheid en agressie (echter zonder koppig aan één stuk door te razen), alvorens in het tweede deel een meer epische kant van hun met corpsepaint bekladde smoel te laten zien met het in het Fins gezongen “Rakkaudesta saatanaan” als episch hoogtepunt. Centraal op het album staat met “Umbra luciferi” een absolute kraker waarbij dynamiek en duivelse schoonheid hand-in-hand gaan. Ook “Luminous darkness” is een knaller, zij het één die zich op doomtempo voortbeweegt en waarbij talloze samples en een sinistere, maar pakkende melodie je in een wurggreep nemen. Moeilijk om hier iets negatief over te zeggen. Behexen staat dan ook tot aan haar knieën in een rottende berg menselijke botten van de slachtoffers die ze met deze prachtplaat heeft gemaakt.

JOKKE: 90/100

Behexen – The poisonous path (Debemur Morti Productions 2016)
1. The poisonous path
2. Wand of shadows
3. Cave of the dark dreams
4. Sword of promethean fire
5. Umbra luciferi
6. Luminous darkness
7. Chalice of the abyssal water
8. Pentagram of the black earth
9. Gallows of inversion
10. Rakkaudesta saatanaan

Qrixkuor – Three devils dance

Bij een spelletje Scrabble zou het leggen van het woord “qrixkuor” een hoge score opleveren. Toegegeven, je zal Google erbij moeten halen om het woord te verduidelijken aan je medespelers want de kans is groot dat ze denken dat je hen in het ootje probeert te nemen met één of ander verzonnen woord. “Qrixkuor” is echter de naam van een vogel, ontleend aan een boek van de Engelse magiër, occultist, schrijver en dichter Kenneth Grant, leerling van Aleister Crowley en stichter van de “Typhonian Ordo Templi Orientis“. Ideale naam ook voor een occulte death metalband, moeten de individuen R., M., A. en S. in 2011 gedacht hebben. En alzo geschiedde! Er werden twee demo’s uitgebracht, maar het is met de nieuwe EP “Three devils dance” dat het Engelse kwartet pas echt potten zal breken. Hoewel er slechts drie songs op de tracklist prijken, klokt het zaakje wel op achtendertig minuten af. Geen hapklare brok luistermuziek om tijdens de afwas te beluisteren dus! Integendeel: hier moet je even voor gaan zitten want deze woeste draaikolk van dissonante, multi-gelaagde gitaarriffs, drukke drumroffels, intergalactische solo’s en diepe growls vormt een moeilijk verteerbaar geheel. Voor de doorsnee popmuziek liefhebber staat de muzikale output van Qrixkuor synoniem voor teringherrie, maar fans van Irkallian Oracle of Antediluvian die over een getraind paar oren beschikken zullen in dit sonisch surrealisme en in-reverb-gedrenkte chaos opmerken dat het viertal wel weet wat de voor- en achterkant van hun instrument is. Zowel gitarist/componist S., als bassist R. en drummer M. zijn academisch geschoolde muzikanten en S. voegt daar ook nog een master in het componeren van muziek voor films en televisie aan toe. Vandaar het cinematografisch karakter van de muziek waarbij de structuur en spanningsopbouw veel weg hebben van een film soundtrack – wel geen romantische komedie in dit geval. Doorheen de maalstroom aan onpeilbare en ondoorgrondelijke death metal zitten interludes verweven die geschapen werden middels Tibetaanse bekkens, gongs, drums, menselijke en dierlijke beenderen, stemmen en natuurlijke geluiden. Kortom: van dit plaatje is werk gemaakt. Eindelijk eens een vette release in mijn platenkast onder de letter “Q”!

JOKKE: 83/100

Qrixkuor – Three devils dance (Invictus Productions 2016)
1. Serpent’s mirror
2. Crypt of illusions bane
3. The divine architect

Ritual Death – Ritual death

In het interview met Whoredom Rife konden jullie lezen dat dit duo niet wakker ligt van het al-dan-niet behoren tot de zogenaamde Nidrosian black metal scene. Toch lopen er in Trondheim andere individuen rond die wel al eens meer bij mekaar op theevisite lijken te gaan. Zo hebben frontman/gitarist Luctus, drummer Nosophoros en organist (!) H. Tvedt in de vorm van Dark Sonority, Celestial Bloodshed, Mare, Kaosritual en Black Majesty meerdere gemene delers waarbij ze in het verleden actief betrokken waren. Een tijdje geleden besloten deze drie heerschappen om nog een nieuwe band in het leven te roepen getiteld Ritual Death. Hofleverancier des Nidrosiaanse metalklanken Terratur Possessions lijfde de band als vanzelfsprekend in en een eerste gelijknamige EP werd op de mensheid losgelaten. Met vijf songs in zestien minuten, wordt het zaakje tamelijk beknopt gehouden. De muziek klinkt dan ook to the point, primitief, agressief en rauw. Een blik op de songtitels doet tevens vermoeden dat het er minder poëtisch en filosofisch aan toe gaat dan bij de meer orthodoxe collega’s. De unique selling proposition – om er maar eens een marketingterm tegenaan te gooien – van Ritual Death bestaat uit de combinatie van haar rauwe oerkracht en de orgelklanken die het zaakje van een spooky sacraal kantje voorzien met “Ceremonial crypt desecration” en het kort maar krachtige “Satanic omen“als hoogtepunten. Het staccato drumwerk in het auditief terreurachtige “Daimonic” en enkele andere songs creëert bovendien een heuse old-school Bathory vibe. Toffe EP!

JOKKE: 78/100

Ritual Death – Ritual death (Terratur Possessions 2016)
1. Goat. Altar. Sacrifice
2. Ceremonial crypt desecration
3. Satanic omen
4. Charnel aura
5. Daimonic