Ordo Omegae Absolutae – Compendium ordinis

Het Portugese Altare Productions is een underground-label dat ondermeer interessante releases van Black Cilice, Névoa en Turia heeft uitgebracht. Met “Compendium ordinis” presenteren ze een dwarsdoorsnede van de Belgische Ordo Omegae Absolutae-cirkel, een groep jonge en hongerige wolven die er een heleboel bands op nahoudt waarbij het een incestueus uitwisselingsproject aan bandleden betreft die, afgaande op het merendeel van de bandnamen, samen Latijnse gevolgd lijken te hebben. We krijgen vijf bands gepresenteerd die elk middels twee songs een ander spectrum van hun visie op black metal laten horen, hoewel rauwe en ongecompliceerde black als gemene deler beschouwd mag worden. Telkens er een nieuw project aan zet is, wordt die voorafgegaan door een intro die als bindmiddel de coherentie van deze compilatie ten goede komt. Odibilis Signatus trapt de boel in gang met simpele recht-voor-de-raap black die je regelmatig uit Finland voorgeschoteld krijgt. De melo-black met oog voor groove haalt het niveau van een Horna of Sargeist nog niet, maar dit luistert wel lekker weg. Morkenatten is Noors voor “donkere nacht” en hoewel hun sound in het verlengde van de voorgaande band ligt, is er iets meer ruimte voor atmosfeer en dynamiek en zorgt de basgitaar voor een extra draagvlak in de muziek. Op productioneel vlak klinkt Morkenatten net iets doffer dan Odibilis Signatus, maar beide bands hebben wel wat last van een dertien-in-een-dozijn scream, waarbij de échte pijn, kwelling of haat gemist wordt. Bij De Vermis Mysteriis klinken de vocalen woester en is de sound ook terug scheller. Aangezien alle drie de bands in elkaars vaarwater zitten, ontgaat het me een beetje wat de meerwaarde van de ene act ten opzichte van de andere is. Misschien de pijlen beter op één band richten? Met Sepulchrum duikt er voor het eerst een andere sound op door de diepere death metal grommen, hoewel de basis ook hier rauwe en primitieve black metal is, zij het met een bestial randje. Necrosophia tenslotte is duidelijk het vreemde eendje in de bijt met getormenteerde vocalen die al eens naar Urfaust durven knipogen, maar waar ik niet altijd even goed gezind van wordt. De scherpe, iele en snerpende riffs weten mijn gehoorgang bijwijlen in plakjes te snijden, en dat is een compliment. Op vlak van primitieve no-nonsense black lijdt onze scene dezer dagen aan bloedarmoede. Hopelijk kunnen enkele projecten uit de Ordo Omegae Absolutae-stal ons daarom interessante dingen brengen in de toekomst. Er zijn nog wel wat werkpunten: soms is het nog vrij rommelig of middelmatig en het ontbreekt de eerste drie bands wat aan een eigen identiteit, maar dat zijn logische groeipijnen. De goede intenties zijn er in elk geval en voorlopig bezit Sepulchrum voor ondergetekende het meeste potentieel.

JOKKE: 70/100

Ordo Omegae Absolutae – Compendium ordinis (Altare Productions 2016)
1. Odibilis Signatus – Nihilistic reveries
2. Odibilis Signatus – A stain upon the shroud of eternity
3. Morkenatten – Mourning fixation
4. Morkenatten – Secrets within the natural facade
5. De Vermis Mysteriis – Tentacles from out of the ooze
6. De Vermis Mysteriis – From the loss of identity
7. Sepulchrum – Astral portal Pt. I
8. Sepulchrum – Astral portal Pt. II
9. Necrosophia – Necrosophic rituals Pt. I
10. Necrosophia – Necrosophic rituals Pt. II

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s