Woe – Hope attrition

Het Amerikaanse Woe timmert al tien jaar aan de weg en lijkt album na album meer zieltjes voor zich te winnen met haar kwaliteitsvolle USBM. Met debuut “A spell for the dead of man” uit 2008 liet Woe destijds een fris post-black geluid horen, wat ondertussen door een pak andere bands verder uitgemolken werd. Voor de twee volgende platen verkaste Woe naar Candlelight Records en ten tijde van “Quietly, undramatically” uit 2010, breide oprichter en mastermind Chris Grigg zijn geesteskindje uit tot een volwaardige band. Hoewel ik deze plaat onsamenhangend vond klinken, kwam de overstap naar het nieuwe label de naamsbekendheid ten goede. Twee jaar later verscheen dan “Withdrawal” waarop meer post-hardcore elementen in de sound geïncorporeerd werden. Sindsdien is er echter een vrij groot verloop aan bandleden geweest, maar dat krijgt Woe niet klein, want met “Hope attrition” verschijnt nu een nieuwe plaat op het Duitse Vendetta Records, een label dat perfect bij deze band past. Bij Woe draait het nog steeds om thema’s zoals angst, verlies, depressies, negativisme, geweld, wanhoop, falen en agressie, iets wat niet alleen duidelijk wordt uit de albumtitel en het grijze artwork maar ook bij de openingsscream “This is a failure!” die na drie minuten naar je kop geslingerd wordt. De hogere naar hardcore neigende screams van Chris worden meer en meer afgewisseld met de diepere vocalen van bassist Grzesiek Czapla, wat voor de nodige dynamiek en afwisseling zorgt en parallellen trekt met labelgenoten Ultha; beide bands trekken niet voor niets samen de hort op de komende weken. Een andere overeenkomst met deze Duitsers is hun afkeer voor NSBM wat duidelijk naar voor komt in “No blood has honor“. In “Drown us with greatness” lijkt de zinsnede “A man beyond a man – A man who bore a movement – Like a drill into the head of peace – A movement of god – For only god could wreak this vengeance” dan weer een sneer naar malloot Donald Trump te zijn. Er wordt sterk en strak gemusiceerd met extra complimenten voor drummer Lev Weinstein die we van onder andere Krallice kennen. De songs grijpen je bij de keel, zij het door de agressie die op je afkomt, zij het door het gevoel voor melodie dat allerminst uit het oog verloren wordt en zo van bijvoorbeeld “The din of the mourning” een heerlijke song maakt waarin beide aspecten samengesmeed worden, alleen weten de cleane vocalen niet volledig te overtuigen. De 48 seconden akoestische gitaren van “A distant epitaph” volgen al vrij snel als heel summier rustpuntje, maar had ik graag wat meer uitgewerkt gezien, want nu schieten ze aan hun doel voorbij. Voor de rest ligt het tempo verschroeiend hoog en kan je pas na drie kwartier terug wat adem happen. Met “Hope attrition” zal Woe ontegensprekelijk heel wat nieuwe zieltjes voor zich kunnen winnen. Het is hen gegund.

JOKKE: 84/100

Woe – Hope attrition (Vendetta Records 2017)
1. Unending call of woe
2. No blood has honor
3. A distant epitaph
4. The din of the mourning
5. The ones we lost
6. Drown us with greatness
7. Abject in defeat

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s