The Ruins of Beverast – Exuvia

The Ruins of Beverast is sinds de laatste jaren een begrip geworden. Bezieler en protagonist Meilenwald heeft zijn strepen 20 jaren geleden al verdiend als drummer in het ter ziele gegaande Nagelfar. En de eerste reeks albums zorgden ervoor dat The Ruins of Beverast een soort cultstatus genoot in de extreme underground. Sinds de release van het uitstekende “Blood vaults” enkele jaren geleden zijn er ook live muzikanten gezocht die de band voorgoed op de kaart plaatsten. The Ruins of Beverast speelden doorheen heel Europa en tevens in de States. Geen grote tours, maar louter op hooggeplaatste evenementen. “Blood vaults” was voor mij ook het album dat Beverast deed uitstijgen boven hun voorgaande releases, die muzikaal best wel in orde waren, maar zo onbeholpen opgenomen klonken. De verwachtingen voor “Exuvia” waren dan ook erg gespannen. Maar twijfel was er niet. Als je 4 niet al te fel afwijkende albums kunt schrijven, gaat het zeker niet mislopen voor het 5de album. Voor mij is Beverast altijd een speciale band geweest. Ik kan hun moeilijk in een hokje stoppen. Het geheel klinkt altijd zeer doomy, maar gespeeld vanuit een soort black metal ethiek. Je kunt er moeilijk je vinger op leggen. Wat wel duidelijk is, is de onheilspellende ondertoon die altijd als rode draad door Meilenwalds hersenkronkels slingert. Hoe griezelig “Blood vaults” wordt ingezet, zo griezelig klinkt ook “Exuvia” met haar rare voodoo-trance (!?) sample en donkere gitaartokkel. Als daarbij nog feeërieke vrouwenzang wordt toegevoegd is de toon gezet voor een heel vol uur. Schitterend! Laaggestemde gitaren, de aardedonkere grunt van Meilenwald, de meest duistere tokkels ever written en een resem nieuwe elementen om niet in herhaling te vallen. Voilà, dat vat alles samen in één rede. De nieuwe elementen dan. Op “Blood vaults” werd regelmatig een stepfilter gebruikt om een zeer raar effect te krijgen op de zang. Behalve in de mainstream pop scene, deed geen enkele extreme band dat zo uitgesproken. Ook deze keer wordt er duchtig geëxperimenteerd met de zang. Heel wat verschillende soorten koorgezangen komen opduiken in haast elk nummer. Speciale vermelding krijgt toch “The Pythia’s pale wolves“, met haar cleane (no homo) zanglijnen, doedelzak (!) partijen en een soort scratch-achtige sample. Mijn beschrijving lijkt alsof het op geen hol trekt, maar warempel toch wel! Tijdens de 15 minuten dat het nummer duurt, passeert nog een heroïsche, echte black metalriff, vrouwengekrijs en vreemde synths. Crazy, but so divine! En zo valt er in elk nummer wel wat te beleven. Daarnet vroeg mijn maat of “Exuvia” straffer is als de vorige. Mijn antwoord luidde: “minstens even goed”. En dat is al heel wat. Deze plaat gaat hoge ogen gooien. Mark my words!

Flp: 96/100.

The Ruins of Beverast – Exuvia (Ván Records 2017)
1. Exuvia
2. Surtur barbaar maritime
3. Maere (on a stillbirth’s tomb)
4. The Pythia’s pale wolves
5. Towards malakia
6. Takitum tootem! (Trance)

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s