Maand: juni 2017

Wode – Servants of the countercosmos

Het uit Manchester afkomstige Wode debuteerde vorig jaar sterk met haar eerste langspeler. Ondertussen werd Vendetta Records ingeruild voor Avantgarde Music en verscheen enkele weken geleden de opvolger getiteld “Servants of the countercosmos“. Deze was min of meer aan mijn aandacht voorbij gegaan maar dankzij Ondergronds werd ik op de release attent gemaakt vermits ze het Engelse kwartet wisten te strikken voor een show in de Antwerpse Music City. Tijdens de ontzettend strakke performance (wat een drummer!) viel me op dat Wode haar nummers live met een zekere gejaagdheid brengt – wat me op plaat niet opgevallen was – en dat er best wel wat war metal-invloeden in de sound verweven zitten. De nieuwe plaat telt opnieuw zes songs maar tikt toch op een kwartier minder speelduur af. Buiten het epische, negen minuten durende “Chaosspell” werd met andere woorden gekozen voor compacte songs waarin de black metal basis opgefleurd wordt met de nodige death en thrash metal riff-infusies waarbij grootheid Absu meermaals in mijn gedachten voorbij galoppeert. Het aanstekelijke “Celestial dagger” heeft dan weer meer weg van zwartgeblakerde punk terwijl in de titeltrack de Dissection-geest overduidelijk rondwaart. Vermeldenswaardig is dat er op en tijd en stond de nodige chaotische solo’s voorbijvliegen en dat de luisteraar door het moordend hoge tempo pas bij de akoestische klanken van het afsluitende “Undoing” de nodige rust gegund wordt. Wode is een band die in de overvolle underground reeds een eigen plaatsje heeft weten opeisen middels haar no-nonsense attitude en twee sterke platen.

JOKKE: 85/100

Wode – Servants of the countercosmos (Avantgarde Music 2017)
1. Crypt of creation
2. Celestial dagger
3. Temple interment
4. Servants of the countercosmos
5. Chaosspell
6. Undoing

Svartsyn – In death

Het leven van een black metal band is – gelukkig misschien – niet altijd rozengeur en maneschijn, vraag dat maar eens aan Ornias, bandleider van Svartsyn. De Zweed kreeg de afgelopen vijfentwintig jaar af te rekenen met heel wat line-up wissels, allerhande issues met platenmaatschappijen en recent ook gezondheidsproblemen, maar dat kreeg de man niet klein. In de schaduw van de meer bekende bands, bracht Svartsyn gestaag albums uit die de middelmaat steeds ruimschoots overstegen met “Timeless reign” uit 2007 als voorlopig hoogtepunt. Een geboren hartafwijking zorgde ervoor dat het leven van Ornias een tijdje aan een zijden draadje heeft gehangen, maar deze ervaringen leverden wel de ideale voedingsbodem voor de “Black testament” plaat uit 2013 en de “Nightmarish sleep” EP uit 2014. Het spirituele doel van Svartsyn is dus eerder doodsgeur en maneschijn wat zich ook vertaalde naar de nagelnieuwe – alweer negende – langspeler simpelweg “In death” getiteld. Voor de drums kon Ornias voor de derde keer op rij beroep doen op onze landgenoot Hammerman, vellenmepper bij onder andere Fractured Insanity en Gotmoor. Dat deze jongen een aardig potje kan drummen, bewijst opener “Seven headed snake” vanaf de eerste seconde, want wat een muilpeer krijgen we heer meteen te verwerken zeg! Naast verschroeiende riffs en blasts weet Svartsyn echter ook spannende mid-tempo secties in de songs in te bouwen, om het geheel spannend te houden. Qua donkere sound en grimmige, haatvolle sfeer grijpt de plaat terug naar “Timeless reign” en dat kan ik alleen maar toejuichen. Zoals steeds is de Svartsyn-aanpak er één zonder overbodige franjes en tierlantijntjes; zang, gitaar en drums volstaan om een pure, gitzwarte duisternis te creëren. Het niet voortdurend in vier-vier musiceren en creatief omspringen met telwissels (o.a. “Inside the white mask” en “Exile in death“), maakt de Svartsyn sound bovendien nog nét dat tikkeltje interessanter. Uitschieters vallen er niet meteen te noteren, “In death” laat zich meer als één samenhangend geheel beluisteren. Dit is second wave black metal zoals ie bedoeld is.

JOKKE: 85/100

Svartsyn – In death (Agonia Records 2017)
1. Seven headed snake
2. Dark prophet
3. With death
4. Inside the white mask
5. Wilderness of the soul
6. Black thrones of death
7. Exile in death

Lo-Ruhamah – Krankzinnig en onverwijld

Ik pikte “Anointing” van het voor mij onbekende Lo-Ruhamah in de eerste plaats op omwille van het mysterieuze, knappe artwork. Ik verwachte orthodoxe krachtpatserij te horen, maar de sound van Lo-Ruhamah bleek heel wat verder te gaan dan een mix van death en black metal. Het leek me dat de band best wel wat interessants te vertellen had, dus nam ik contact op met gitarist Matthew Mustain. Alle antwoorden zijn m.a.w. zijn gedachten en reflecties op de gestelde vragen. (JOKKE)

The English version of the interview can be found here: Addergebroed interview Lo-Ruhamah English

Lo-Ruhamah
Hallo Matthew! Vermits ik niet bekend was met je band wou ik, alvorens over de nieuwe plaat te praten, eerst even terugblikken op jullie begindagen. Waar komt de exotisch klinkende bandnaam vandaan en waar staat deze voor?
Lo-Ruhamah is een naam die Jonathan (bassit; ADDERGEBORED) reeds had gebruikt in een vorig project dat echter geen releases uitgebracht heeft. Het eerste jaar wisselden we voortdurend van bandnaam om tenslotte toch voor Lo-Ruhamah te kiezen omdat we allen hielden van de klank en betekenis van het woord. Het is de naam van de dochter van de profeet Hosea en een prostituee die in de achtste eeuw voor Christus in Israël leefden en is een archetype voor “afwijzing”. Letterlijk betekent Lo-Ruhamah “geen medelijden”, “zonder genade”, “niet begunstigd”, enzovoort. Je kan er vele betekenissen uithalen, maar persoonlijk hou ik wel van het beeld dat het huwelijk tussen een goddelijk woordvoerder en een hoer oproept.

Met welk doel voor ogen werd Lo-Ruhamah in 2002 opgericht?
De band kwam vrij eenvoudig tot stand. Nadat ik Jonathan had ontmoet, gingen we op zoek naar een derde persoon met interesse in death, black en thrash metal. Het laatste decennium kent metal een kleine herleving, maar destijds was de beste manier om met gelijkgestemde zielen in contact te komen naar shows gaan of door stom toeval. We probeerden verschillende bezettingen uit: ik herinner me minimaal één andere bassist en drummer, maar de klik was er niet. Niet veel later kwam Harry (drummer; ADDERGEBROED) op ons pad en was de band compleet. Ons initiële doel was het spelen van brutale en heavy death metal, maar nadat we enkele songs in die stijl hadden geschreven, voelden we dit al snel als te gedisciplineerd en gelimiteerd aan. We evolueerden naar de stijl die je kan horen op onze demo EP uit 2005 en begonnen verder te evolueren. Ik heb er al dikwijls over nagedacht dat het tof zou zijn om die oude death metal songs terug op te nemen, maar ik ben niet zeker of we nog wel zouden weten hoe we ze zouden moeten spelen.

In 2005 brachten jullie de gelijknamige “Lo-Ruhamah” EP uit en twee jaar later volgde jullie debuut “The glory of God“. Hoe werden beide releases destijds ontvangen? Werd er getourd om het album te promoten?
Eerlijk gezegd herinner ik me niet dat we al te veel feedback kregen. Adrian Bromley (RIP) van Unrestrained Magazine in Canada was een grote fan en steunde ons evenals Erik Thomas van Teeth Of The Divine. We deden enkele losse plaatselijk shows en festivals in deze tijd maar geen grote tours. Ik herinner me dat we enkele keren met grotere nationaal bekende bands optraden. We deden ook enkele shows met bevriende bands die nooit iets hebben uitgebracht.

Met een albumtitel als “The glory of God” en een plaat die bovendien uitkwam op het christelijke label Bombworks Records, is het gemakkelijk om Lo-Ruhamah als een christelijke death/black metal band te catalogiseren. In een oud interview las ik echter dat je niet graag op die manier in een hokje geduwd wordt. Wat is de filosofie achter de band en die plaat?
Dat is een eerlijke vraag en er blijft blijkbaar wat spanning en ambiguïteit te zijn over onze relatie met deze labels. Het voelt aan alsof de spanning die er aan weerszijden is erg toepasselijk is, en daar wil ik het bij houden.
Er zit niet echt een drijvende filosofie achter “The glory of God“. Deze plaat was simpelweg geworteld in onze spirituele ervaringen en vormde een catharsische manier om enkele zaken die toen zwaar op ons wogen uit te drijven. Tien jaar later is de situatie van ieder van ons sterk veranderd omdat we als persoon groeiden en veranderden. Onze gedachten, vragen en prioriteiten wijken de dag van vandaag sterk af van hoe we destijds in het leven stonden. Maar we staan nog steeds met zijn allen achter deze plaat en zijn blij dat we de kans kregen deze te maken.

Mag ik veronderstellen dat sommigen jullie band geen kans willen geven enkel omwille van het feit dat ze jullie als een christelijke band beschouwen? Hebben jullie hier ooit negatieve reacties over gekregen?
Niet echt. Het blijft enkel steeds weer naar boven komen in interviews.

Tussen jullie debuut en de nieuwe plaat zit een gat van bijna tien jaar. Vanwaar deze lange stilte?
Eindeloze issues omtrent de opnames en de afwerking van de plaat en daarbij een heleboel zaken uit ons privéleven. Niemand van ons kon zich voorstellen dat het zo veel tijd zou vragen om het album af te werken. Maar ik weet wel dat het exact die tijd vroeg die nodig was om op het punt te arriveren waarop de plaat is zoals ze nu is. We zijn allen tevreden met het afgewerkte product, dus uiteindelijk stoort het me niet dat het zo lang geduurd heeft.

Ik las dat de band verhuisd is van Missouri (USA) naar Estland. Vanwaar deze herlocatie? Hoe kan je het leven in de US vergelijken met Europa?
Enkel Jonathan woont in Estland. Hij vertelde me dat hij erg van de rust houdt ten opzichte van de drukte die er tegenwoordig in Amerika is. Mensen zijn hier zo onophoudelijk luid. Hij werkt aan zijn Ph.D en woont er nu zo’n vier jaar, waardoor het op sommige punten qua afwerking van de plaat een langeafstandssamenwerking was, maar alle partijen werden wel samen opgenomen. We wilden de dynamiek tussen de verschillende instrumenten niet verliezen omwille van de afstand en zullen dus steeds de prioriteit stellen om de uiteindelijke versie van de songs samen op te nemen.

Jullie nieuwe album komt uit via I, Voidhanger Records, een klein maar degelijk label waar enkele geweldige bands opzitten. Hoe zijn jullie bij hen beland?
Ik zou niet over een “degelijk” maar over een “fantastisch” label willen spreken. Ik leerde I, Voidhanger kennen via enkele bands die ze onder hun hoede hebben zoals Howls Of Ebb en Skáphe (die laatste klopt volgens mij niet; ADDERGEBROED), maar de voornaamste connectie was via coverartiest Elijah Tamu die reeds een tijdje met Luciano van I, Voidhanger correspondeerde. Ik zond het album naar enkele labels en Luciano was degene die het meest enthousiast reageerde. Hij steunt ons erg goed en is fantastisch om mee samen te werken.

De nieuwe plaat is getiteld “Anointing” wat verwijst naar het aanbrengen van olie op iemand als onderdeel van een religieuze ceremonie of iemand aanduiden via goddelijke uitverkiezing. Hoe is de titel gerelateerd aan de teksten of het concept van de plaat?
We laten de betekenis voor een stuk bedekt maar ik denk dat ze samen met de progressie van het album vrij intuïtief is als je de plaat beluistert. Maar ieder zal andere elementen vinden om mee te connecteren. Enkele van de tekstuele thema’s die in de persrelease vermeld worden zijn vrij accuraat, dus zal ik ze nogmaals herhalen: de ontbinding van het verstand en de menselijke geest, Verlichting, wanhoop, zelfdestructie, wil, visionaire ervaringen, kosmische ondergang en de lijn tussen mensdom en goddelijkheid.

De plaat gaat vergezeld van subliem artwork van de hand van Elijah Tamu. Wat stelt de tekening voor?
Elijah spendeerde heel wat tijd aan de tekstuele thema’s en muzikale progressie van het album. De ideeën waren voor hem heel belangrijk bij het creëren van de cover en hij besteedde hier veel meer aandacht aan dan dat de meeste andere artiesten zouden doen. Het was een ongelofelijke ervaring en we zijn meer dan uiterst tevreden met het resultaat. Het artwork lijkt de betekenis van het gehele album in één beeld samen te vatten. Ik vind het echt geweldig dat iemand capabel was om dat te doen met zo’n fantastisch resultaat als gevolg.

Het bandlogo ziet er heel mysterieus uit maar is tevens moeilijk te ontcijferen. Wie tekende het en wat symboliseert het? Waarom koos je niet voor een duidelijker leesbaar logo?
Het logo en de symboliek voor deze release werden eveneens door Elijah ontworpen. Hij kreeg erg veel vrijheid bij het ontwerp om ze te maken zoals hij vond dat ze het beste bij de muziek pasten. De hele aanpak was impressionistisch bedoeld. De leesbaarheid of duidelijkheid van het logo was niet belangrijk, net zoals de teksten en de andere visuals niet vanzelfsprekend zijn. Dingen die erg duidelijk zijn, maken meestal niet zo’n goede kunst.

Logo

Op jullie debuut klokten enkele songs steevast boven de tien minuten af en de volledige plaat had een speelduur van meer dan een uur. Op “Anointing” schommelt de gemiddelde songlengte rond de vier minuten en de plaat duurt net geen veertig minuten. Waren jullie het beu om lange songs te schrijven of was het een natuurlijke evolutie naar kortere nummers? Schreven jullie niet meer muziek na een periode van tien jaar stilte?
The glory of God” was erg ambitieus qua lengte en omvang en ik herinner me dat we na het uitbrengen van de plaat en het spelen van shows waarbij het merendeel van de setlist uit deze songs bestond allemaal aan iets anders toe waren. Het voelde niet langer aan alsof we verder deze richting uit moesten. We wilden meer een terugkeer naar de directheid en agressie van de demosongs, maar met een meer volwassen songwriting benadering. We wilden ook snellere en meer korte en bondige songs om de zaken meer verstikkend en ontwapenend te maken.

Hoewel de nieuwe songs compacter zijn, is er nog steeds een zekere eb en vloed dynamiek in de nummers verwerkt die verwijst naar het post-rock genre. Hoe zou je zelf de muziek van Lo-Ruhamah omschrijven en welke bands beschouw je als jullie voornaamste invloeden?
We omschrijven de band zelf als death/black metal en alle andere interessante omschrijvingen komen van andere mensen. Het is altijd onderhoudend te zien welke termen men aan onze muziek toekent om onze sound meer specifiek te omschrijven. Ik hoop dat dit betekent dat we iets interessant brengen vermits het niet eenvoudig te categoriseren valt.

Naarmate de plaat vordert, wisselen de vocalen af tussen death metal gegrom en schizoïde gehuil, wat ik erg geslaagd vind. Zijn deze krankzinnige vocalen gerelateerd aan het thema van de songs waarin ze opduiken?
Ja. De progressie van de songs is sterk gelinkt aan de teksten en de vocale prestaties. Het is een erg uitgedacht proces van begin tot eind. Voor mij persoonlijk was dat het meest uitdagende aspect bij het schrijven van het album: ervoor zorgen dat de muziek en thematische voortgang samenvielen zonder de natuurlijke flow van de songs te verliezen. Het vroeg veel inspanningen bij het arrangeren maar ik voel aan dat we in onze opzet geslaagd zijn.

Wat is volgens jou het grootste verschil tussen het debuut en de nieuwe plaat?
Voor mij handelde het debuut over het ontdekken van texturen en soundscapes en het schrijven van teksten over de uitgestrektheid van het universum en onze plaats erin, onze relatie tot het Ultieme, enzovoort. De nieuwe plaat staat voor visionaire ervaringen en religieuze extase, maar verpakt in een wazige werveling van hallucinogene pharmakeia (drugsgerelateerde magie; ADDERGEBROED). Het is krankzinnig en onverwijld. Het debuut klinkt zwaarmoedig en deze verontrustend.

Zijn er plannen om de EP opnieuw uit te brengen nu jullie bij I, Voidhanger resideren?
Voor zover ik weet zijn de oude releases nog wel her en der bij distro’s te vinden, dus is er geen al te grote noodzaak. Natuurlijk zou ik ze wel graag op tape en vinyl gereleased zien, maar voorlopig blijven we gefocust op de nieuwe plaat.

Wat zijn jullie van plan om “Anointing” te promoten en staat er ook een vinylrelease gepland?
Het label zal de plaat promoten vermits dat is wat labels doen. We zijn momenteel bezig met het schrijven van nieuw materiaal voor een ander project dat we deze zomer zullen opnemen. Luciano heeft beloofd later op het jaar een vinylrelease te doen, dus hier kijken we ook erg naar uit.

 

 

Whoredom Rife – Dommedagskvad

De gelijknamige debuut EP van het Noorse Whoredom Rife liet een diepe indruk na, niet alleen bij ondergetekende, maar bij een zeer groot deel van mijn black metal minnende broeders en zusters. De verwachtingen voor de met veel grootspraak aangekondigde eerste volwaardige langspeler zijn dermate hooggespannen dat dit ook wel de nodige risico’s inhoudt op een mogelijke teleurstelling. De nummers “Beyond the skies of god” en “Svik” werden als eerste vrijgegeven en lieten eigenlijk toen al meteen horen dat “Dommedagskvad” een serieuze pandoering in het gezicht zou worden. Ook de vier andere “songs of doom” zijn om duimen en vingers bij af te likken, althans voor wiens zwartgeblakerde hart sneller gaat slaan bij op-en-top Noorse, strak uitgevoerde, goed klinkende en adrenaline pompende black metal met melodieuze kippenvel opwekkende riffs en symfonische keyboard ondertonen. Whoredom Rife doet niet aan hipstergedoe, orthodoxe grootspraak of atmosferisch boomgeknuffel, maar doet de gloriedagen van de Noorse jaren negentig herleven. Nog steeds hoor ik veel, maar dan ook héél veel oude Keep Of Kalessin terug in de Whoredom Rife sound en zou “Dommedagskvad” dan ook als de toenmalige – overtreffende – opvolger van diens onderschatte debuut “Through times of war” hebben moeten uitkomen. Hoewel ontkend wordt dat er een link is tussen beide bands, durf ik mijn hand er voor in het vagevuur steken dat de (oude) Keep Of Kalessin-leden Ghash en Vyl achter de illustere heren K.R. en V. Einride schuil gaan. Maar wat doet het er eigenlijk toe? Black metal draait voor een groot stuk om mysterie, n’est-ce pas? Een andere referentie is ontegensprekelijk Satyricon (beluister “Winged assassin” maar eens) ten tijde van “Nemesis divina” en zeshonderdzesenzestig keer overtuigender en kwaadaardiger dan de platte troep die ze de laatste jaren hebben uitgebracht. Bij overrompelende muziek hoort natuurlijk ook bijpassend magnifiek artwork, in dit geval van de hand van kunstenaar Jose Gabriel Alegría Sabogal. Benieuwd om weldra de LP-versie in mijn handen te houden en de geur van het puike ongecensureerde drukwerk te ruiken. Je zou kunnen lopen ouwehoeren dat de plaat met zes nummers en zevenendertig minuten wat aan de korte kant is, maar nu is het wel all killer, no filler! Als Whoredom Rife “Dommedagskvad” begin jaren negentig had uitgebracht, zouden ze ondertussen ongetwijfeld tussen de allergrootsten vertoeven. Nu schudden ze de Noorse scene echter ook duchtig wakker en leveren hoogstwaarschijnlijk dé plaat van 2017 af.

JOKKE: 95/100

Whoredom Rife – Dommedagskvad (Terratur Possessions 2017)
1. Intro (Bells of doom)
2. Beyond the skies of god
3. Cursing the storm to come
4. Spir
5. Svik
6. Winged assassin
7. Pilgrim

Time Lurker – Ik verkies rauwe gevoelens en atmosfeer boven woorden

Eén van de meest interessant releases van de voorbij maanden is ongetwijfeld het volwaardige debuut van het Franse Time Lurker, waarbij we serieus onder de indruk waren van het feit dat er slechts één persoon achter de band schuilgaat. Tijd om die Mick dus maar eens op te zoeken en zijn zegje te laten doen over zijn beweegredenen. (JOKKE)

TIME-LURKER-photo2

Hey Mick! Allereerst gefeliciteerd met je debuutalbum! Hoe zijn de reacties tot dusver?
Hey Jokke! Bedankt voor de support! Ik kan nog steeds niet geloven dat het eindelijk zo ver is. Ik ben nu drie jaar bezig met Time Lurker en ben erg trots op het resultaat. Tot nog toe zijn alle reacties positief, tot mijn eigen verbazing, zij het uit de black metal scene of uit andere hoek, wat ik als een open-minded muziekliefhebber als een goede zaak beschouw.

Je debuut is een verzameling van de eerste EP en single die voorheen enkel digitaal verkrijgbaar waren en een tweede EP die nog via Bandcamp moet uitkomen. Je hoort soms dat bands bij een label getekend worden op basis van een verzorgde fysiek uitgewerkte demo of EP ofwel door erg overtuigende live shows neer te zetten. In jouw geval lijkt het digitaal verspreiden van je muziek via Bandcamp volgens het pay what you want-principe, ook een geschikte manier te zijn om door een label opgemerkt te worden. Hoe ben je met de mensen van Les Acteurs de l’Ombre Productions in contact gekomen?
Kortelings na de release van de eerste EP werd ik door enkele labels benaderd om deze op verschillende dragers uit te brengen. Ik ging in op het aanbod van Malleus Records. Cédric – die te horen is op beide EP’s – werkt voor dit label. Ze wilden de eerste demo op cassette uitbrengen. Toen er meer voorstellen binnen kwamen, koos ik ervoor een stap verder te gaan en bood LADLO spontaan aan om de EP te releasen, met een positief antwoord tot gevolg, tot mijn eigen verbazing.

LADLO zal het album zowel op CD als vinyl uitbrengen, maar ik merkte op dat het “Ethereal hands” nummer ontbreekt op de vinyluitgave. Laat ons hopen dat dit niet komt door de restricties voor vinyl qua speelduur, want dat zou spijtig zijn.
De deal was om de twee EP’s als een LP uit te brengen en vermits “Ethereal hands” een single is, maakte deze geen deel uit van de overeenkomst. Het nummer is echter wel digitaal en op CD verkrijgbaar. De tape zal uitkomen via MonotonStudio records.

Time Lurker is jouw soloproject. Er was een tijd dat one man black metal bands gelijk stonden aan middelmatige of waardeloze muziek met een verschrikkelijke productie, maar dit gaat hoegenaamd niet op voor Time Lurker. Net zoals bij Mare Cognitum is het onwaarschijnlijk dat de muziek van Time Lurker het resultaat is van het werk van één man. 
Door alle moderne technieken en tools die tegenwoordig beschikbaar zijn, is de tijd van éénmansbands met een teringproductie zo goed als verleden tijd, hoewel dat wel zijn charmes had. Mare Cognitum is inderdaad een mooi voorbeeld en ik kan ook Convulsing vermelden, die ik via je blog heb leren kennen. Ik koos voor een propere productie omdat dat het best past bij de muziek die ik wil brengen. Ik had ook expres kunnen kiezen om de productie deels te ruïneren en voor een rauwere sound te gaan.

Op welke leeftijd begon je te musiceren en waarom besloot je alles zelf te doen? Ben je nog in andere bands actief geweest?
Ik heb altijd al muziek gespeeld met de middelen die ik beschikbaar had, echter nooit met een serieuze insteek. Ik heb nooit een échte band gehad tot ik met Time Lurker begon, mijn eerste serieus en concreet project. Mijn eerste instrument was de basgitaar die ik op mijn veertiende kreeg om met mijn vrienden samen te spelen. Maar ik vond in een band spelen niet zo tof en hield het al snel voor bekeken. Rond mijn 22ste kwam er terug schot in de zaak en besloot ik te leren drummen om zo in staat te zijn volledige nummers te kunnen componeren: ik had reeds alles voor ogen. Ik had een part-time job waardoor ik ook tijd had om gitaar te leren.
Ik besloot solo te spelen omdat ik te lui was om andere bandleden te zoeken waarbij het gevoel ook juist zat. Ik ben nogal veeleisend en quite bitchy als het op muziek aankomt. Het schrijfproces in de studio spreekt me echt aan: ik krijg er een grotere kick van dan van live te spelen. Ik zie enkel voordelen in alleen spelen.

Werden de drums akoestisch opgenomen of zijn het geprogrammeerde drums? De sound is in elk geval erg goed! 
Bedankt! De drums zijn mijn favoriete instrument waar ik tevens het meeste tijd aan spendeer tijdens de opnames en de mix. Ik ben blij te horen dat je de drumsound goed vindt. Alle partijen werden opgenomen via een elektronische kit, waarbij ik heel veel tijd in de sound heb geïnvesteerd.

Je hebt alles zelf opgenomen, maar de mastering werd uitgevoerd door Jack Shirley  (Deafheaven, Nosehog, Oathbreaker), een vrij grote naam in het wereldje. Ben je tevreden over het eindresultaat of zijn er dingen die je bij een volgende plaat anders zou aanpakken?
Jack is een goede sound engineer en een toffe pee. Hoewel ik geen grote fan ben van de bands waar hij normaal mee samenwerkt, moet ik zeggen dat hij een fantastische job heeft gedaan. We kwamen vrij snel overeen over hoe de sound moest zijn. Voor een volgende plaat heb ik echter nog geen idee. Dat zal afhangen van de composities en de sfeer.

Voor de zang werd je bijgestaan door enkele vrienden uit de Franse scene. Wie horen we waar zijn strot open zetten?
De gastzangers zijn allemaal vrienden met hun eigen zangstijl. Ze leverden stuk voor stuk puik werk en ik ben hen heel dankbaar. Eerst wou ik zelf alle vocalen verzorgen met een speciale zangstijl op elke track. Ik heb vanalles geprobeerd, maar zodra ik mijn vrienden voor de eerste keer hoorde zingen, realiseerde ik me meteen dat hun bijdrage een echte meerwaarde zou vormen, hoewel ik zelf ook op bijna elke track te horen ben. Ten eerste is er Thibo van Paramnesia, afkomstig uit de screamo scene, die zingt op het laatste stuk van “Rupture“, het middentsuk van “Judgment“, “Ethereal hands“, “No way out from mankind” en “Passage“. Cedric (End Of Mankind) bracht een hardcore touch op het einde van “Judgment” en een klein stukje in “Whispering from space“. Clément (Les Mal des Ardents) zingt op het tweede stuk van “Judgment” en verzorgt de diepe stem op “Whispering from space“. Tenslotte is er nog Tony (Rance) die we horen op “Ethereal hands” en het einde van “Whispering from space” waar hij de Urfaust-richting uitgaat.

Heb je plannen om andere muzikanten te zoeken en Time Lurker naar het podium te brengen?
Momenteel niet; het festivalseizoen komt eraan waardoor ik veel werk heb als technieker. Maar ik ben er inderdaad wel over aan het nadenken, hoewel ik nog niemand concreet voor ogen heb.

Het label spreekt over invloeden van bands zoals Altar of Plagues, Weakling, Yellow Eyes, Krallice en Leviathan, hoewel ik voornamelijk Altar Of Plagues terug hoor. Hier word ik goedgezind van, want sinds deze gasten de pijp aan Maarten gaven, laten ze een gat na in de atmosferische post-black metal scene dat voorlopig nog niet ingevuld werd. Die rol zie ik wel voor Time Lurker weggelegd zijn. Heeft Altar Of Plagues een speciale betekenis voor jou en wat is je favoriete album?
Ik ben inderdaad een enorme Altar Of Plagues fan, vooral van hun “Mammal“-plaat. Bedankt om deze connectie te maken; ik beschouw dat als een compliment omdat ze zeker tot mijn invloeden behoren. Ze vormden destijds een belangrijk aandeel in de ontwikkeling van mijn muzikale smaak en de manier waarop ik muziek schrijf. Ik was niet zo onder de indruk van hun laatste plaat, maar was toch teleurgesteld toen ze ermee ophielden, vooral omwille van hun intense live shows. Wat de andere bands betreft, zijn het stuk voor stuk acts waar ik veel naar luister en inspiratie uithaal, vooral Krallice, één van mijn all time favorites.

Het concept van de plaat is gebaseerd op een lange introspectieve reis van de menselijke natuur waarbij we geconfronteerd worden met onze demonen die vorm krijgen via onze twijfels en angsten. Het is een combinatie van Jules Verne en HP Lovecraft. Kan je verduidelijken hoe het het concept gerelateerd is aan het werk van deze twee auteurs?
Er zijn veel auteurs die me beïnvloeden, maar voornamelijk deze twee en vooral Lovecraft dan. De naam Time Lurker is een directe verwijzing naar zijn werk. Ik verwijs naar slaapverlamming, waar ik zelf last van heb: het moment waarop je ergste angsten werkelijkheid worden, de angst geconfronteerd te worden met de dreiging van de dood maar je kan er niets aan doen. Je ziet illusies van je eigen demonen.
Ik laat graag ruimte voor interpretatie en wil hier verder dus niet al te diep op ingaan. Ieder moet maar voor zichzelf uitmaken wat de muziek voor hen betekent en met welke eigen demonen je de confrontatie aangaat. Hier hou ik als muziekfan zelf ook van: jezelf identificeren met een band, met muziek en een eigen verhaal creëren.
De zang vormt een belangrijk onderdeel van het album, maar ik hecht niet al te veel belang aan de teksten. Ik verkies rauwe gevoelens en atmosfeer boven woorden. Ik denk dat dit de beste manier is om de luisteraar je muziek te laten verstaan, door ze in je universum te projecteren.

Wat is het verhaal achter de bandnaam? Persoonlijk heb ik soms problemen met het concept “tijd”. Ik ben 35 jaar oud en heb nog heel wat privédoelen die ik wil verwezenlijken, maar ik voel de hete adem van de tijd in mijn nek. Tijd is ook een erg kostbaar ding, meer dan geld, want wat ben je met veel geld als je geen tijd hebt om het te spenderen? Verder zorgt de “fear of missing out” ervoor dat veel mensen tegenwoordig met een burn-out te kampen krijgen omdat ze alles willen doen en volgen, maar geen tijd nemen om te onthaasten. Op deze manier kan tijd dus in de schaduw op de loer liggen om je neer te halen.
Dat is een interessante interpretatie. Hoewel ikzelf jonger ben, had ik deels dezelfde gevoelens toen ik met Time Lurker startte. Ik ben het absoluut met je eens dat tijd veel kostbaarder is dan geld. Ik had zelf een burn-out ten gevolge van een klote job die ik toen had, waardoor ik besloot alles op te geven en een part-time technieker te worden, zodat ik meer tijd zou hebben om de dingen te doen die ik graag doe.  Ik werk momenteel zes maanden per jaar, de andere helft wijd ik volledig aan mezelf. Ik heb veel opofferingen moeten doen, maar toen ik de waarde van tijd verstond, heb ik niet lang moeten twijfelen.
Time Lurker is de naam van een nummer van de jaren ’90 death metal band Catacomb waar mijn oom in zong en mijn tante keyboard bij speelde. Het is een eerbetoon aan de personen die me op muzikaal gebied hebben opgevoed. Het is bovendien zoals gezegd een referentie naar het universum van HP Lovecraft: “zij die in de tijd loeren”.

TIMELURKER-cover.jpg

De illustraties van tattoo-artiest Jonathan Moreau zien er fantastisch uit. Is er een link tussen het cover artwork en de teksten of het concept?
Jonathan is mijn jongere broer en ik ben erg trots op zijn geweldige prestatie. Het betreft zijn eigen interpretatie van mijn muziek. Ik stuurde hem de tracks en het thema van een portaal naar de andere kant. Ik vind dat hij de algemene idee en de gevoelens van het album perfect weet weer te geven. Voor mij symboliseert dit portaal de overgang van leven naar dood, waarbij we terug gaan naar de essentie van ons “zijn”. Maar iemand anders interpreteert de hoes misschien op een andere manier.

Wat mogen we in de toekomst nog van Time Lurker verwachten?
“Time” will tell! Ik ga nu een kleine muzikale break inlassen. Ik heb geen concrete plannen maar één ding is zeker: ik heb nog niet alles verteld!

Bedankt voor het interview!
Jij ook bedankt, je doet een uitstekende job met je blog! Doe zo voort!

Solar Temple – Rays of Brilliance

De debuutcassette van het Nederlandse Solar Temple telt welgeteld één song, maar weet ons gelukkig wel een kwartier lang bij de lurven te grijpen. Veel meer dan de afkomst is er over Solar Temple niet geweten, maar het feit dat de tape het levenslicht ziet via Haeresis Noviomagi en Fallen Empire Records, zegt genoeg voor wie de ondergrondse hellekrochten uitspit op zoek naar interessante, beklijvende gitzwarte pareltjes. Er valt heel wat te beleven in de vijftien minuten van “Rays of brilliance“. In het lange repetitieve, bezwerende karakter van de song lijk ik aannemelijke sporen te ontwaren van Turia, maar of er achter Solar Temple één of meer dezelfde bandleden verscholen zit(ten), komen we niet te weten. Urfaust lijkt eveneens nooit veraf te zijn, want net als deze twee heren weet Solar Temple atmosferische lo-fi black en psychedelische doom tot één geheel te vervlechten met een psychoactieve catharsis als eindbestemming: “Initiation into the Dionysian realms – Swallowed by the cosmic firmament“. Tegen de tijd dat u deze review leest, is de kans echter groot dat u al achter de mazen van het net aan vist om nog een fysieke tape op de kop te kunnen tikken (de cassette verscheen in een gelimiteerde oplage van 150 stuks), maar de track kan u zich gelukkig ook digitaal toe-eigenen via volgende link: https://solartemplehn.bandcamp.com/album/rays-of-brilliance.

JOKKE: 88/100

Solar Temple – Rays of Brilliance (Haeresis Noviomagi/Fallen Empire Records 2017)
1. Rays of brilliance