Maand: juni 2017

Solbrud – Vemod

Het in 2009 opgerichte Deense Solbrud is een degelijke middenklasser in het atmosferische black metal genre en is met “Vemod” ondertussen aan haar derde langspeler toegekomen. Net zoals op de voorgangers “Solbrud” en “Jærtegn” wordt de traditie van vier lange nummers in ere gehouden: voldoende ruimte voor uitgesponnen epiek, zinderende spanningsbogen, meanderende melancholie en catharsische climaxen met andere woorden. “Det sidste lys” komt echter traag op gang middels een intro die haar doel volledig mist, want in plaats van de luisteraar meteen in de juiste mood te brengen, wordt hier vooral mijn slaapmodus getriggerd. Zodra alle instrumenten invallen horen we een black metal geluid dat wat rauwer is uitgevallen dan in het verleden maar waarin de sporen van jaren ’90 Noorse black overduidelijk aanwezig zijn. Met dertien minuten speeltijd is de openingstrack meteen een hele boterham en het valt me moeilijk om de aandacht er voortdurend bij te houden. Gelukkig bevat het daaropvolgende “Forfald” wel een lading kippenvel opwekkende riffs, want daar staat of valt dit genre toch wel mee. De eerste twee Wolves In The Throne Room platen staan duidelijk in de platenkast van de heren, maar daar malen we hoegenaamd niet om. Een letterlijke vertaling van de titel “Vemod” bestaat er niet echt, maar het woord omschrijft een soort van mijmerend gevoel over het verleden en deze emotie stralen de melodieuze riffs van deze track ook absoluut uit! “Menneskeværk” is met haar zestien-en-een-halve minuut speeltijd de langste track die Solbrud tot hiertoe heeft geschreven en kent een ambient intro en akoestische outro met daartussen natuurlijk het nodige geweld, maar opnieuw kan de rit niet de hele tijd boeien. Nadat de akoestische tonen stilaan wegebben, lijkt het afsluitende “Besat af mørke” een stijlbreuk in te houden door de oi/punk-achtige drumintro (ik dacht even dat ze Immortal’s “Sons of northern darkness” gingen coveren), maar al snel wordt terug naar melodieuze repetitieve en atmosferische black overgeschakeld waar gelukkig terug wat pakkende riffs in te bespeuren vallen en zelfs een heuse solopartij. Ik raad de Denen aan om de songs niet nodeloos te rekken just for the sake of it want het is weinigen gegeven om keer op keer kolossale tracks te schrijven die de aandacht weten vast te houden. Solbrud trekt weldra de hort op met het Zuid-Afrikaanse Wildernessking en doet daarbij ook Antwerpen en Utrecht aan tijdens het laatste weekend van juli. Wie niet met zijn of haar luie reet op één of ander exotisch strand ligt te bakken, raad ik aan om toch eens een kijkje te gaan nemen.

JOKKE: 78/100

Solbrud – Vemod (Vendetta Records 2017)
1. Det sidste lys
2. Forfald
3. Menneskeværk
4. Besat af mørke

Advertenties

Merrimack – Omegaphilia

Parijs: de stad van de liefde. Op de albums van Merrimack valt er echter niet veel romantiek te bespeuren want deze Parijzenaars spuien al meer dan twintig jaar haat en verderf vanuit de diepste hellekrochten. Wie het reilen en zeilen van de Franse black metal scene volgt, zal ongetwijfeld wel één van Merrimack’s albums in zijn of haar platenkast hebben staan. Ten huize jokkemans is dat in ieder geval zo met elk album dat ze sinds “Of entropy and life denial” uit 2006 hebben uitgebracht. En laat ik maar meteen de plot van deze review verklappen: ook het nagelnieuwe “Omegaphilia” zal zijn weg naar mijn collectie ongetwijfeld snel vinden. Gitarist Perversifier is er als enige uit de begindagen nog bij maar voor het eerst is wel eenzelfde line-up te horen op twee opeenvolgende platen. Hopelijk blijft dit zo, want de huidige bezetting is ongetwijfeld de sterkste die de band al heeft gehad. Desondanks is “Omegaphilia” wel vijf jaar in de maak geweest, maar liever wat langer wachten om dan kwaliteit voorgeschoteld te krijgen natuurlijk. “Cauterizing cosmos” wordt ingeluid met allerhande ritualistische geluiden en zorgt voor een eerste pandoering van zodra de instrumenten hun intrede doen. “The falsified son” gaat echter nog een stapje verder met zijn in 6/8ste walsende tremolo-riffs waarbij alle muzikanten laten zien dat ze in bloedvorm verkeerden tijdens de opnames. In het begin van “Apophatic weaponry” laat het kwintet de razernij even voor wat het is en worden de doom-regionen succesvol verkend alvorens terug van jetje te geven. Daarna volgen een paar minder opzienbarende, maar nog steeds oerdegelijke black metal songs totdat stemkunstenaar Aldrahn (The Deathtrip, ex-Dødheimsgard) zijn opwachting maakt in “Cesspool coronation” en van toegevoegde waarde blijkt te zijn met zijn vuilbekkerij. De langste song van het album staat naar goede gewoonte helemaal aan het einde en middels de nodige dynamiek en afsluitende sacrale gezangen kan “At the vanguard of deception” de aandacht de volle negen minuten volhouden. Over de gehele lijn bekeken is “Omegaphilia” een erg sterke plaat. Aanrader!

JOKKE: 87/100

Merrimack – Omegaphilia (Season Of Mist 2017)
1. Cauterizing cosmos
2. The falsified son
3. Apophatic weaponry
4. Gutters of pain
5. Sights in the abysmal lure
6. Cesspool coronation
7. At the vanguard of deception

Ofermod- Sol nox

Na het zwaar tegenvallende “Taumiel” uit 2008 wist het Zweedse Ofermod zich op de “Serpents dance” EP uit 2014 toch al wat terug te herpakken. Nu is twee goede nummers schrijven natuurlijk een pak eenvoudiger dan een overtuigende langspeler in mekaar te boksen. Het heeft dan ook nog eens drie jaar geduurd om met full length nummer drie op de proppen te komen, maar dat is het wachten waard geweest want “Sol nox” is het meest overtuigende dat de band rond Mika Hakola aka Michayah Belfagor de afgelopen negen jaar heeft voortgebracht. Dat mag ook wel want ons elitair bazeke bazuint graag rond dat Ofermod boven het black metal-gepeupel staat. Als we de metalen archieven mogen geloven, hielden de andere muzikanten die op de plaat te horen zijn het ondertussen voor bekeken, maar Mika gaat ongetwijfeld stug door. “The alpha of the antichrist” zet meteen de toon voor het daaropvolgende half uur Zweedse black en laat een terugkeer naar het oude werk van de band horen: de tremolo-riffs vliegen om de oren, de sound ademt pure duisternis uit en de tergende cleane vocalen van de voorganger zijn in geen velden of wegen te verkennen…oef! Er wordt strak en sterk gemusiceerd waarbij ook het vinnige drumwerk van vellengeselaar Simon Samuelsson niet onvermeld mag blijven. Er is wel geen enkel nummer dat er écht met kop en schouders bovenuit steekt. Dit kan natuurlijk ook op consistentie wijzen want luisterbeurt na luisterbeurt nestelen de zeven nummers zich wel gestaag in je onderbewustzijn en geven ze mondjesmaat hun duistere geheimen prijs. Hierbij valt op dat de nummers sterker worden naarmate de plaat vordert. Fans van Watain, Dissection en Ondskapt kunnen hun slag slaan.

JOKKE: 85/100

Ofermod – Sol nox (Shadow Records 2017)
1. The alpha of the Antichrist
2. The awakening
3. Smaiut n set
4. Sol nox
5. Sun of dead seasons
6. El-Ehra – The thistle creed
7. To dare the tower

Wode – Servants of the countercosmos

Het uit Manchester afkomstige Wode debuteerde vorig jaar sterk met haar eerste langspeler. Ondertussen werd Vendetta Records ingeruild voor Avantgarde Music en verscheen enkele weken geleden de opvolger getiteld “Servants of the countercosmos“. Deze was min of meer aan mijn aandacht voorbij gegaan maar dankzij Ondergronds werd ik op de release attent gemaakt vermits ze het Engelse kwartet wisten te strikken voor een show in de Antwerpse Music City. Tijdens de ontzettend strakke performance (wat een drummer!) viel me op dat Wode haar nummers live met een zekere gejaagdheid brengt – wat me op plaat niet opgevallen was – en dat er best wel wat war metal-invloeden in de sound verweven zitten. De nieuwe plaat telt opnieuw zes songs maar tikt toch op een kwartier minder speelduur af. Buiten het epische, negen minuten durende “Chaosspell” werd met andere woorden gekozen voor compacte songs waarin de black metal basis opgefleurd wordt met de nodige death en thrash metal riff-infusies waarbij grootheid Absu meermaals in mijn gedachten voorbij galoppeert. Het aanstekelijke “Celestial dagger” heeft dan weer meer weg van zwartgeblakerde punk terwijl in de titeltrack de Dissection-geest overduidelijk rondwaart. Vermeldenswaardig is dat er op en tijd en stond de nodige chaotische solo’s voorbijvliegen en dat de luisteraar door het moordend hoge tempo pas bij de akoestische klanken van het afsluitende “Undoing” de nodige rust gegund wordt. Wode is een band die in de overvolle underground reeds een eigen plaatsje heeft weten opeisen middels haar no-nonsense attitude en twee sterke platen.

JOKKE: 85/100

Wode – Servants of the countercosmos (Avantgarde Music 2017)
1. Crypt of creation
2. Celestial dagger
3. Temple interment
4. Servants of the countercosmos
5. Chaosspell
6. Undoing

Svartsyn – In death

Het leven van een black metal band is – gelukkig misschien – niet altijd rozengeur en maneschijn, vraag dat maar eens aan Ornias, bandleider van Svartsyn. De Zweed kreeg de afgelopen vijfentwintig jaar af te rekenen met heel wat line-up wissels, allerhande issues met platenmaatschappijen en recent ook gezondheidsproblemen, maar dat kreeg de man niet klein. In de schaduw van de meer bekende bands, bracht Svartsyn gestaag albums uit die de middelmaat steeds ruimschoots overstegen met “Timeless reign” uit 2007 als voorlopig hoogtepunt. Een geboren hartafwijking zorgde ervoor dat het leven van Ornias een tijdje aan een zijden draadje heeft gehangen, maar deze ervaringen leverden wel de ideale voedingsbodem voor de “Black testament” plaat uit 2013 en de “Nightmarish sleep” EP uit 2014. Het spirituele doel van Svartsyn is dus eerder doodsgeur en maneschijn wat zich ook vertaalde naar de nagelnieuwe – alweer negende – langspeler simpelweg “In death” getiteld. Voor de drums kon Ornias voor de derde keer op rij beroep doen op onze landgenoot Hammerman, vellenmepper bij onder andere Fractured Insanity en Gotmoor. Dat deze jongen een aardig potje kan drummen, bewijst opener “Seven headed snake” vanaf de eerste seconde, want wat een muilpeer krijgen we heer meteen te verwerken zeg! Naast verschroeiende riffs en blasts weet Svartsyn echter ook spannende mid-tempo secties in de songs in te bouwen, om het geheel spannend te houden. Qua donkere sound en grimmige, haatvolle sfeer grijpt de plaat terug naar “Timeless reign” en dat kan ik alleen maar toejuichen. Zoals steeds is de Svartsyn-aanpak er één zonder overbodige franjes en tierlantijntjes; zang, gitaar en drums volstaan om een pure, gitzwarte duisternis te creëren. Het niet voortdurend in vier-vier musiceren en creatief omspringen met telwissels (o.a. “Inside the white mask” en “Exile in death“), maakt de Svartsyn sound bovendien nog nét dat tikkeltje interessanter. Uitschieters vallen er niet meteen te noteren, “In death” laat zich meer als één samenhangend geheel beluisteren. Dit is second wave black metal zoals ie bedoeld is.

JOKKE: 85/100

Svartsyn – In death (Agonia Records 2017)
1. Seven headed snake
2. Dark prophet
3. With death
4. Inside the white mask
5. Wilderness of the soul
6. Black thrones of death
7. Exile in death

Lo-Ruhamah – Krankzinnig en onverwijld

Ik pikte “Anointing” van het voor mij onbekende Lo-Ruhamah in de eerste plaats op omwille van het mysterieuze, knappe artwork. Ik verwachte orthodoxe krachtpatserij te horen, maar de sound van Lo-Ruhamah bleek heel wat verder te gaan dan een mix van death en black metal. Het leek me dat de band best wel wat interessants te vertellen had, dus nam ik contact op met gitarist Matthew Mustain. Alle antwoorden zijn m.a.w. zijn gedachten en reflecties op de gestelde vragen. (JOKKE)

The English version of the interview can be found here: Addergebroed interview Lo-Ruhamah English

Lo-Ruhamah
Hallo Matthew! Vermits ik niet bekend was met je band wou ik, alvorens over de nieuwe plaat te praten, eerst even terugblikken op jullie begindagen. Waar komt de exotisch klinkende bandnaam vandaan en waar staat deze voor?
Lo-Ruhamah is een naam die Jonathan (bassit; ADDERGEBORED) reeds had gebruikt in een vorig project dat echter geen releases uitgebracht heeft. Het eerste jaar wisselden we voortdurend van bandnaam om tenslotte toch voor Lo-Ruhamah te kiezen omdat we allen hielden van de klank en betekenis van het woord. Het is de naam van de dochter van de profeet Hosea en een prostituee die in de achtste eeuw voor Christus in Israël leefden en is een archetype voor “afwijzing”. Letterlijk betekent Lo-Ruhamah “geen medelijden”, “zonder genade”, “niet begunstigd”, enzovoort. Je kan er vele betekenissen uithalen, maar persoonlijk hou ik wel van het beeld dat het huwelijk tussen een goddelijk woordvoerder en een hoer oproept.

Met welk doel voor ogen werd Lo-Ruhamah in 2002 opgericht?
De band kwam vrij eenvoudig tot stand. Nadat ik Jonathan had ontmoet, gingen we op zoek naar een derde persoon met interesse in death, black en thrash metal. Het laatste decennium kent metal een kleine herleving, maar destijds was de beste manier om met gelijkgestemde zielen in contact te komen naar shows gaan of door stom toeval. We probeerden verschillende bezettingen uit: ik herinner me minimaal één andere bassist en drummer, maar de klik was er niet. Niet veel later kwam Harry (drummer; ADDERGEBROED) op ons pad en was de band compleet. Ons initiële doel was het spelen van brutale en heavy death metal, maar nadat we enkele songs in die stijl hadden geschreven, voelden we dit al snel als te gedisciplineerd en gelimiteerd aan. We evolueerden naar de stijl die je kan horen op onze demo EP uit 2005 en begonnen verder te evolueren. Ik heb er al dikwijls over nagedacht dat het tof zou zijn om die oude death metal songs terug op te nemen, maar ik ben niet zeker of we nog wel zouden weten hoe we ze zouden moeten spelen.

In 2005 brachten jullie de gelijknamige “Lo-Ruhamah” EP uit en twee jaar later volgde jullie debuut “The glory of God“. Hoe werden beide releases destijds ontvangen? Werd er getourd om het album te promoten?
Eerlijk gezegd herinner ik me niet dat we al te veel feedback kregen. Adrian Bromley (RIP) van Unrestrained Magazine in Canada was een grote fan en steunde ons evenals Erik Thomas van Teeth Of The Divine. We deden enkele losse plaatselijk shows en festivals in deze tijd maar geen grote tours. Ik herinner me dat we enkele keren met grotere nationaal bekende bands optraden. We deden ook enkele shows met bevriende bands die nooit iets hebben uitgebracht.

Met een albumtitel als “The glory of God” en een plaat die bovendien uitkwam op het christelijke label Bombworks Records, is het gemakkelijk om Lo-Ruhamah als een christelijke death/black metal band te catalogiseren. In een oud interview las ik echter dat je niet graag op die manier in een hokje geduwd wordt. Wat is de filosofie achter de band en die plaat?
Dat is een eerlijke vraag en er blijft blijkbaar wat spanning en ambiguïteit te zijn over onze relatie met deze labels. Het voelt aan alsof de spanning die er aan weerszijden is erg toepasselijk is, en daar wil ik het bij houden.
Er zit niet echt een drijvende filosofie achter “The glory of God“. Deze plaat was simpelweg geworteld in onze spirituele ervaringen en vormde een catharsische manier om enkele zaken die toen zwaar op ons wogen uit te drijven. Tien jaar later is de situatie van ieder van ons sterk veranderd omdat we als persoon groeiden en veranderden. Onze gedachten, vragen en prioriteiten wijken de dag van vandaag sterk af van hoe we destijds in het leven stonden. Maar we staan nog steeds met zijn allen achter deze plaat en zijn blij dat we de kans kregen deze te maken.

Mag ik veronderstellen dat sommigen jullie band geen kans willen geven enkel omwille van het feit dat ze jullie als een christelijke band beschouwen? Hebben jullie hier ooit negatieve reacties over gekregen?
Niet echt. Het blijft enkel steeds weer naar boven komen in interviews.

Tussen jullie debuut en de nieuwe plaat zit een gat van bijna tien jaar. Vanwaar deze lange stilte?
Eindeloze issues omtrent de opnames en de afwerking van de plaat en daarbij een heleboel zaken uit ons privéleven. Niemand van ons kon zich voorstellen dat het zo veel tijd zou vragen om het album af te werken. Maar ik weet wel dat het exact die tijd vroeg die nodig was om op het punt te arriveren waarop de plaat is zoals ze nu is. We zijn allen tevreden met het afgewerkte product, dus uiteindelijk stoort het me niet dat het zo lang geduurd heeft.

Ik las dat de band verhuisd is van Missouri (USA) naar Estland. Vanwaar deze herlocatie? Hoe kan je het leven in de US vergelijken met Europa?
Enkel Jonathan woont in Estland. Hij vertelde me dat hij erg van de rust houdt ten opzichte van de drukte die er tegenwoordig in Amerika is. Mensen zijn hier zo onophoudelijk luid. Hij werkt aan zijn Ph.D en woont er nu zo’n vier jaar, waardoor het op sommige punten qua afwerking van de plaat een langeafstandssamenwerking was, maar alle partijen werden wel samen opgenomen. We wilden de dynamiek tussen de verschillende instrumenten niet verliezen omwille van de afstand en zullen dus steeds de prioriteit stellen om de uiteindelijke versie van de songs samen op te nemen.

Jullie nieuwe album komt uit via I, Voidhanger Records, een klein maar degelijk label waar enkele geweldige bands opzitten. Hoe zijn jullie bij hen beland?
Ik zou niet over een “degelijk” maar over een “fantastisch” label willen spreken. Ik leerde I, Voidhanger kennen via enkele bands die ze onder hun hoede hebben zoals Howls Of Ebb en Skáphe (die laatste klopt volgens mij niet; ADDERGEBROED), maar de voornaamste connectie was via coverartiest Elijah Tamu die reeds een tijdje met Luciano van I, Voidhanger correspondeerde. Ik zond het album naar enkele labels en Luciano was degene die het meest enthousiast reageerde. Hij steunt ons erg goed en is fantastisch om mee samen te werken.

De nieuwe plaat is getiteld “Anointing” wat verwijst naar het aanbrengen van olie op iemand als onderdeel van een religieuze ceremonie of iemand aanduiden via goddelijke uitverkiezing. Hoe is de titel gerelateerd aan de teksten of het concept van de plaat?
We laten de betekenis voor een stuk bedekt maar ik denk dat ze samen met de progressie van het album vrij intuïtief is als je de plaat beluistert. Maar ieder zal andere elementen vinden om mee te connecteren. Enkele van de tekstuele thema’s die in de persrelease vermeld worden zijn vrij accuraat, dus zal ik ze nogmaals herhalen: de ontbinding van het verstand en de menselijke geest, Verlichting, wanhoop, zelfdestructie, wil, visionaire ervaringen, kosmische ondergang en de lijn tussen mensdom en goddelijkheid.

De plaat gaat vergezeld van subliem artwork van de hand van Elijah Tamu. Wat stelt de tekening voor?
Elijah spendeerde heel wat tijd aan de tekstuele thema’s en muzikale progressie van het album. De ideeën waren voor hem heel belangrijk bij het creëren van de cover en hij besteedde hier veel meer aandacht aan dan dat de meeste andere artiesten zouden doen. Het was een ongelofelijke ervaring en we zijn meer dan uiterst tevreden met het resultaat. Het artwork lijkt de betekenis van het gehele album in één beeld samen te vatten. Ik vind het echt geweldig dat iemand capabel was om dat te doen met zo’n fantastisch resultaat als gevolg.

Het bandlogo ziet er heel mysterieus uit maar is tevens moeilijk te ontcijferen. Wie tekende het en wat symboliseert het? Waarom koos je niet voor een duidelijker leesbaar logo?
Het logo en de symboliek voor deze release werden eveneens door Elijah ontworpen. Hij kreeg erg veel vrijheid bij het ontwerp om ze te maken zoals hij vond dat ze het beste bij de muziek pasten. De hele aanpak was impressionistisch bedoeld. De leesbaarheid of duidelijkheid van het logo was niet belangrijk, net zoals de teksten en de andere visuals niet vanzelfsprekend zijn. Dingen die erg duidelijk zijn, maken meestal niet zo’n goede kunst.

Logo

Op jullie debuut klokten enkele songs steevast boven de tien minuten af en de volledige plaat had een speelduur van meer dan een uur. Op “Anointing” schommelt de gemiddelde songlengte rond de vier minuten en de plaat duurt net geen veertig minuten. Waren jullie het beu om lange songs te schrijven of was het een natuurlijke evolutie naar kortere nummers? Schreven jullie niet meer muziek na een periode van tien jaar stilte?
The glory of God” was erg ambitieus qua lengte en omvang en ik herinner me dat we na het uitbrengen van de plaat en het spelen van shows waarbij het merendeel van de setlist uit deze songs bestond allemaal aan iets anders toe waren. Het voelde niet langer aan alsof we verder deze richting uit moesten. We wilden meer een terugkeer naar de directheid en agressie van de demosongs, maar met een meer volwassen songwriting benadering. We wilden ook snellere en meer korte en bondige songs om de zaken meer verstikkend en ontwapenend te maken.

Hoewel de nieuwe songs compacter zijn, is er nog steeds een zekere eb en vloed dynamiek in de nummers verwerkt die verwijst naar het post-rock genre. Hoe zou je zelf de muziek van Lo-Ruhamah omschrijven en welke bands beschouw je als jullie voornaamste invloeden?
We omschrijven de band zelf als death/black metal en alle andere interessante omschrijvingen komen van andere mensen. Het is altijd onderhoudend te zien welke termen men aan onze muziek toekent om onze sound meer specifiek te omschrijven. Ik hoop dat dit betekent dat we iets interessant brengen vermits het niet eenvoudig te categoriseren valt.

Naarmate de plaat vordert, wisselen de vocalen af tussen death metal gegrom en schizoïde gehuil, wat ik erg geslaagd vind. Zijn deze krankzinnige vocalen gerelateerd aan het thema van de songs waarin ze opduiken?
Ja. De progressie van de songs is sterk gelinkt aan de teksten en de vocale prestaties. Het is een erg uitgedacht proces van begin tot eind. Voor mij persoonlijk was dat het meest uitdagende aspect bij het schrijven van het album: ervoor zorgen dat de muziek en thematische voortgang samenvielen zonder de natuurlijke flow van de songs te verliezen. Het vroeg veel inspanningen bij het arrangeren maar ik voel aan dat we in onze opzet geslaagd zijn.

Wat is volgens jou het grootste verschil tussen het debuut en de nieuwe plaat?
Voor mij handelde het debuut over het ontdekken van texturen en soundscapes en het schrijven van teksten over de uitgestrektheid van het universum en onze plaats erin, onze relatie tot het Ultieme, enzovoort. De nieuwe plaat staat voor visionaire ervaringen en religieuze extase, maar verpakt in een wazige werveling van hallucinogene pharmakeia (drugsgerelateerde magie; ADDERGEBROED). Het is krankzinnig en onverwijld. Het debuut klinkt zwaarmoedig en deze verontrustend.

Zijn er plannen om de EP opnieuw uit te brengen nu jullie bij I, Voidhanger resideren?
Voor zover ik weet zijn de oude releases nog wel her en der bij distro’s te vinden, dus is er geen al te grote noodzaak. Natuurlijk zou ik ze wel graag op tape en vinyl gereleased zien, maar voorlopig blijven we gefocust op de nieuwe plaat.

Wat zijn jullie van plan om “Anointing” te promoten en staat er ook een vinylrelease gepland?
Het label zal de plaat promoten vermits dat is wat labels doen. We zijn momenteel bezig met het schrijven van nieuw materiaal voor een ander project dat we deze zomer zullen opnemen. Luciano heeft beloofd later op het jaar een vinylrelease te doen, dus hier kijken we ook erg naar uit.