Maand: juli 2017

Sinmara – Within the weaves of infinity

De heilige drievuldigheid op gebied van IJslandse black heeft haar onderdak bij het Noorse Terratur Posssessions. Het zwarte, dissonante monster Svartidauði brak het ijs en in haar kielzog volgden onder andere het onvolprezen Misþyrming en het (onterecht) soms als kleine broertje van die eerste afgeschilderde Sinmara, waarbij de laatste twee onlangs nog de handen in mekaar sloegen voor een uitstekende split. Buiten het feit dat Svartidauði en Sinmara gitarist Þórir Garðarsson als gemene deler hebben, vallen er nog amper gelijkenissen te trekken tussen beide bands, zeker wat betreft het nieuwe werk. Daar waar debuut “Aphotic womb” eveneens uit de nodige dissonantie opgetrokken was, is er op de nieuwe EP “Within the weaves of infinity” veel meer ruimte voor harmonie en melodie. Natuurlijk beuken de riffs nog steeds als torenhoge golven tegen de kustlijn, maar doorheen die orkaan aan woestenij, breken epische en majestueuze gitaarpartijen meermaals het wolkendek open – telkens met de nodige portie kippenvel als resultaat en het in de moedertaal gezongen “Ormsunga” als hoogste punt van extase. Ik smaak deze ge(s)laagde ontwikkeling wel. Meesterdrummer Bjarni Einarsson ( Slidhr, Wormlust) stuwt de kolkende herrie ongekende hoogtes in en brulboei Ólafur Guðjónsson voorziet de muziek van gepaste intense vocalen. De drie in-mekaar-over-vloeiende songs mogen dan slechts een kleine twintig minuten duren, toch ben ik erg in mijn nopjes met deze EP. “Within the weaves of infinity” ziet op 24 augustus samen met enkele andere lekkernijen het levenslicht als deel van een nieuw offensief dat Terratur Possessions inzet. Hou nog maar een stukje vakantiegeld opzij, want het gaat weer de moeite zijn!

JOKKE: 89/100

Sinmara – Within the weaves of infinity (Terratur Possessions 2017)
1. Within the weaves of infinity
2. Ormsunga
3. Nine halls

Cult Of Erinyes – Tiberivs

Het Romeinse rijk heeft al menig metalband inspiratie gebracht, zo ook ons eigenste Cult Of Erinyes dat op haar nieuwe derde langspeler de periode van de heerschappij van Tiberius Iulius Caesar Augustus bezingt en muzikaal in kaart brengt. Het is een heerlijke vijfenvijftig minuten durende rituele black metal trip geworden waarin heel wat interessants te beleven valt en tal van (gast)muzikanten een bijdrage leveren zoals de Zweedse bassist Alex (Craft, Hypothermia) die goed hoorbaar de dikke snaren bespeelt in de intro “Achaea, 41 B.C.“. Cult Of Einyes is nog steeds het geesteskind van Corvus die op deze plaat door heel wat broeders van zijn andere bands (Psalm, Wolvennest) wordt bijgestaan. De vinnige, snijdende, maar bij momenten ook pakkende en meeslepende black – check die geweldige opener “Nero (divine providence)” waarin al deze facetten reeds aan bod komen – wordt door zanger Mastema met zijn uitbundige en variërende vocalen naar een nóg hoger niveau getild. Spijtig dat het zijn zwanenzang is geworden maar toch ook benieuwd hoe Déhà het er voortaan zal afbrengen als opvolger. Dit multi-talent is geen onbekende voor de band aangezien hij op “Tiberivs” ook al keyboard en gitaarpartijen verzorgde evenals de drumprogrammering, wat er trouwens écht niet aan te horen is (live zal de drummer van LVTHN en Kosmokrator achter de drumkruk kruipen). Déhà nam tevens de erg geslaagde mix en mastering – waarbij voldoende ademruimte werd gegeven voor de gelaagdheid van de muziek – voor zijn rekening nam. “Tiberivs” is duidelijk een conceptplaat die je in zijn geheel dient te ondergaan maar zijn geheimen slechts mondjesmaat prijsgeeft. De bijwijlen complexe songstructuren en licht progressieve invalshoek zijn hier debet aan, hoewel er ook voldoende furieuze recht-door-zee blastfestijnen te beleven vallen. Na een paar luisterbeurten springt de wolf, die op het cover artwork te zien is, uit de dichte mist om je bij je nekvel te grijpen en je mee te sleuren in deze overdonderende historische flashb(l)ack. “Germanicvs” is halfweg de plaat nog zo’n toptrack waarin met verschillende tempo’s gespeeld wordt en enkele killer riffs én solo’s de revue passeren, maar waarin ook ruimte voor atmosfeer behouden blijft. Afsluiten doet Cult Of Erinyes in stijl met het epische elf minuten durende “For centuries to come” dat in het beklijvende melancholische middenstuk meermaals aan het Zweedse Shining doet denken. “Tiberivs” is een plaat waarop old én new school black broederlijk hand in hand gaan en die weinig black metal liefhebbers onberoerd zal laten.

JOKKE: 88/100

Cult Of Erinyes – Tiberivs (Code 666 2017)
1. Achaea, 41 B.C.
2. Nero (divine providence)
3. Casus belli
4. Bred for war
5. Loner
6. Germanicus
7. First of Men
8. Damnatio memoriae
9. For  centuries to come

Limbonic Art – Spectre abysm

Het Noorse Limbonic Art beleefde haar hoogtepunt eind jaren negentig en dan vooral met haar eerste twee albums “Moon in the scorpio” en “In abhorrence dementia” die ongetwijfeld in de collectie zitten van de liefhebber van symfonische black metal. Vanaf de millenniumwissel raakte het duo het spoor bijster wat uiteindelijk leidde tot het vertrek van Morpheus na “The legacy of evil“. Daemon doet het sindsdien op zijn eentje en brengt met “Spectre abysm” na zeven jaar radiostilte zijn tweede “soloplaat” uit. Op de laatste albums nam agressie spijtig genoeg de bovenhand op de symfonische bombast; er werd meer vanuit de gitaarriff gecomponeerd dan vanuit keyboard-gedreven atmosfeer. Gelukkig laat het nieuwe werk een (gedeeltelijke) terugkeer horen naar de oude aanpak. De lange opener “Demonic resurrection” is met haar bombast, hyperspeed elektronische drums en demonische vocalen vintage Limbonic Art. De volgende nummers kunnen er ook best mee door hoewel het doorgaans meer van hetzelfde is doordat de tempotoets van de geprogrammeerde drums op eenzelfde BPM-instelling lijkt te haperen. In het sinistere “Disciplina arcani” wordt dan weer wel met dynamiek en spanningsbogen gejongleerd en valt daardoor positief op. Het is één van de weinige tracks waar er ruimte is voor melodieuze sfeerzetting zonder dat er gitaren en drums aan te pas komen. Vocale afwisseling tussen gefluister, helse screams en cleane zang, bombastische orgels, black metal agressie, tremolo picking riffs en een razende drumcomputer: alle klassieke Limbonic Art ingrediënten zijn aanwezig op “Spectre abysm“, maar het wordt nergens écht opzienbarend en de overdonderende theatraliteit van het oude werk ontbreekt gewoonweg. De intro van het afsluitende “Through the vast profundity obscure” lijkt verdomd hard op Mayhem’s “Silvester anfang” en sluit de plaat sterk, maar nogal abrupt af. Daar waar “Phantasmagoria” een kwartier te lang duurde, koos Daemon nu voor driekwartier speeltijd waardoor “Spectre abysm” één van de meest compacte Limbonic Art platen ooit is. Een goede keuze aangezien de weinige afwisseling die er te beleven valt. Al bij al is “Spectre Abysm” wel het beste Limbonic Art werk in achttien jaar tijd… maar ik grijp nostalgisch toch nog eens terug naar “Moon in the scorpio“.

JOKKE: 79/100

Limbonic Art – Spectre abysm (Candlelight records 2017)
1. Demonic resurrection
2. Ethereal traveller
3. Omega doom
4. Requiem sempiternam
5. Triumph of sacrilege
6. Disciplina arcani
7. Through the vast profundity obscure

 

Tchornobog – Tchornobog

Hoewel de bandnaam Tchornobog verwijst naar de Slavische “Zwarte God” draait het bij dit nieuwe project van Markov Soroka (Aureole, Slow) niet om idolatrie maar rond de verschillende metaforen van religie, psychologische wanorde, het begrijpen van het zelfbewustzijn en de betekenisgeving van ons leven. Dit debuut is maar liefst zeven jaar in de maak geweest en gedurende dit lange creatieproces heeft Markov steun gekregen van Svartidauði-drummer Magnús Skúlason en ook Greg Chandler (Esoteric) komt meermaals diep meegrommen op de vier monumentale tracks die samen op maar liefst vijfenzestig minuten speeltijd afklokken. Gedurende dit overrompelende uur komt zowat het hele spectrum aan extreme muziek voorbij geraasd: verstikkende black en dissonante death metal maar ook traag bulderende funeral doom worden tot één misselijkmakend geheel gebald waarin Markov voortdurend worstelt met zijn eigen demonen. Zelfs een tiental luisterbeurten is nog onvoldoende om alle details te ontwaren in dit beklemmende exorcisme. Zo wordt er in het geniale “Non-existence’s warmth (Infinite natality psychosis)” gebruik gemaakt van saxofoon, trompet, piano en cello als aanvullend instrumentarium en mijn god, wat wordt er in deze song een beklijvende sinistere sfeer neergezet waarbij met momenten zelfs een klein lichtpuntje doorheen de gitzwarte duisternis lijkt te schijnen! Na een half uur extreme extravaganza kunnen onze reeds-aan-flarden-geblazen-trommelvliezen tijdens deze song even recupereren om daarna terug bloot gesteld te worden aan de zeventien minuten durende grand finale van “Here, at the disposition of time (Inverting a solar giant)”. Deze muzikale maalstroom is natuurlijk niet voor tere zieltjes weggelegd maar liefhebbers van Death Fetishist, Svartidauði, Skáphe of The Ruins Of Beverast kunnen hier simpelweg niet om heen. De visionaire grandeur die Markov met dit album heeft neerzet is immers overweldigend. Natuurlijk ook weeral een welgemeende “chapeau!” voor kwaliteitsleveranciers I, Voidhanger Records en Fallen Empire Records om ons te laten genieten van dit meesterwerk.

JOKKE: 90/100

Tchornobog – Tchornobog (I, Voidhanger Records 2017)
1. The vomiting tchornobog (Slithering gods of cognitive dissonance)
2. Hallucinatory black breath of possession (Mountain-eye amalgamation)
3. Non-existence’s warmth (Infinite natality psychosis)
4. Here, at the disposition of time (Inverting a solar giant)

Lluvia – Enigma

Ai caramba, ook in het zonovergoten Mexico wordt een pot duistere black metal gemaakt. Lord Vast doet het op zijn eentje en bracht met zijn Lluvia reeds twee machtige albums uit – “Premonición de guerra” (2013) en “Eternidad solemne” (2015) – en weet deze nog doodleuk te overtreffen met zijn derde langspeler “Enigma“. De titel is in elk geval goed gekozen want als luisteraar mag je de Sherlock Holmes in jezelf naar boven halen en op zoek gaan naar de songtitels en in welke kant van de drie 10” vinyls deze gegraveerd zijn. Er is geen specifieke tracklist maar elke song wordt vergezeld van een overeenkomstig symbool en alzo kan het raadsel opgelost worden. Alvorens de naald te laten afdalen in de diepe krochten van “Enigma” dien ik eerst nog een lading Mexicaans woestijnzand van de rood bespatte plaatjes te verwijderen, maar daarna is het meer dan een uur lang genieten van de duistere klanken die hun geheimen luisterbeurt na luisterbeurt prijsgeven. Lord Vast heeft niet veel aan zijn toverformule gesleuteld en brengt nog steeds een bak beklemmende en repetitieve, hypnotiserende black metal die meestal op het tempo van een heuse zandstorm voorbij raast en ofwel in gang gezet wordt door omineuze ambientklanken ofwel uitmondt in samples van de natuurelementen. Er is echter ook ruimschoots plaats voor grootse post-rock melodieën en ondersteunende keyboardlagen die hun emotioneel werk doen en een koel briesje doorheen de armhaartjes blazen. Eigenlijk is “Enigma” het soort opus dat in één lange rit ondergaan dient te worden om zich te openbaren. De luisterervaring dient echter regelmatig onderbroken te worden doordat het album over drie platen verspreid is, wat in dit geval eerlijk gezegd afbreuk doet aan de flow en sfeerzetting. Eén van de drie waxen schijfjes heeft bovendien een atypische afspeelmethode (opgepast: spoiler alert!) waarbij de naald in de omgekeerde richting over de plaat walst. Last but not least, zijn er nog een paar geluidsanomalieën die enkel konden opgelost worden door terug from scratch met de persing te beginnen, maar waarvan (begrijpelijkerwijze) werd afgezien. “Enigma” is enkel verkrijgbaar als – sober maar prachtig vormgegeven – triple vinyl- of cassettebox en een begeleidend schrijven vraagt ook uitdrukkelijk om de plaat niet op internet te uploaden: “To upload this record to the internet is to break an oath and wish of the artist. The wish to be left out of an age where music and information is accessible to anyone, anywhere. To be left out of this age of tolerance where nothing is sacred. An age where the roots of our past are scattered to the wind. An age where journalists spew out misconstrued interpretations of what they believe to be the truth. Where albums are put up against one another to see which is better in some race to the finish. The wish that this record remains only accessible by playing this very artifact that you hold in your hands. Only to you do I let the last of my blood. Darken your surroundings. Quiet yourself. Hearken this final death.” Als reviewer krijgen we in dit statement ook een sneer; we zullen de man zijn wens dan maar respecteren en geen geluidsfragment aan deze recensie toevoegen, hoewel er een clip op YouTube te vinden is. Hopelijk krijgen we Lluvia snel nog eens in onze contreien te zien. Hun kort maar krachtige passage van vorig jaar in Het Bos was immers nogal een bijzondere ervaring die overschaduwd werd door tal van technische problemen. In afwachting van een terugkeer kan ik liefhebbers enkel maar aanraden deze plaat zo snel mogelijk op de kop te tikken want ik vermoed dat de exemplaren snel de deur zullen uitvliegen. Lluvia is immers een naam die zich razendsnel verspreid in de ondergrond. Volkomen terecht!

JOKKE: 90/100

Lluvia – Enigma (Fallen Empire Records/Amor Fati 2017)
1. Exiliado de los cielos///Coma
2. Sàlvame///Te perdi a la tristèza
3. Regreso al fuego///Regreso al agua
4. Regreso a la tierra///Regreso a la aire
5. Endlösung
6. Enigma

 

Ulven – Void worship

De gore old-school hoes van Ulven’s “Void worship” trok meteen mijn aandacht. Ergens verwachte ik op basis van de cover om zompige en morbide death metal voorgeschoteld te krijgen, maar Ulven tapt toch wel uit een ander vaatje. “Void worship” is het equivalent van een achtendertig minuten durende nostalgische trip naar de oerdagen van extreme metal met een hybride van black, doom en death metal waarbij death worship centraal staat. De dynamische trage, mid-tempo en snelle metalen klanken worden regelmatig afgewisseld met akoestische gitaren en in de afsluitende instrumentale titeltrack hebben keyboards het voor het zeggen. De drums zijn hoorbaar van het geprogrammeerde type maar dat stoort eigenlijk nergens. Sean Deth is immers in zijn eentje verantwoordelijk voor dit Ulven dat hij oprichtte na het uiteenvallen van zijn vorige band Benighten Empire. De Amerikaan maakt verder ook deel uit van Burial Oath, die net een eerste langspeler uit hebben op Vendetta Records. Terug naar de muziek! De productie is aan de ruwe kant maar laat toch voldoende ruimte voor een occulte, naargeestige atmosfeer en duistere melodieën. Sean’s vocalen klinken lekker bestiaal en het gaat er behoorlijk pittig aan toe in songs als “Nøkken” en “Moonless” zonder echter voortdurend aan honderd per uur recht-door-zee te rammen. “Wülfcult” is met zijn punky ondertoon en simpele maar effectieve riff dan weer eerder rockend van aard. De old school charme druipt van “Void worship” af en maakt dit een erg onderhoudend schijfje.

JOKKE: 78/100

Ulven – Void worship (Eigen beheer 2017)
1. Krypt
2. Nøkken
3. Moonless
4. Wülfcult
5. Worship of drowned idols
6. Funeral lights
7. Void Worship

Beltez – Exiled, punished…rejected

Beltez, opnieuw een nobele onbekende die mijn pad kruist. Blijkbaar ploetert dit kwintet al vijftien jaar rond in de Duitse black metal scene, zonder al te veel potten te breken. Na het uitpluizen van hun back catalogue vol middelmatige schwarzmetall verbaast me dat ook niet eerlijk gezegd. Maar toen ik een snippet hoorde van het nieuwe album “Exiled, punished…rejected” , werd mijn interesse toch getriggerd om eens even te gaan zitten en de plaat van dichterbij onder de loep te nemen. Op de vorige langspeler “Tod: Part 1” uit 2013 werd de dood in al haar facetten onderzocht en bezongen en dit concept wordt nu verder uitgewerkt aan de hand van het fantasyverhaal “God’s demon” van Wayne Barlowe. Ten opzichte van het oudere werk werden serieuze stappen voorwaarts gezet: zo klinken de high pitched vocalen van frontman M.P. een pak minder storend en meer afwisselend en musiceert de band ook een pak strakker, sneller en straffer. Het is ook de eerste keer dat de volledige line-up heeft deelgenomen aan het schrijfproces en dat is de plaat zeker ten goede gekomen. De epische mix van USBM en jaren ’90 Scandinavische black  – zoals ook landgenoten Ultha deze weten te brengen – klinkt nergens origineel of vernieuwend (moet ook niet) maar bevat voldoende vlijmscherpe riffs om de middelmatigheid te doorklieven en Beltez een trede hoger te plaatsen op de stairway to hell. Zo klinkt de opzwepende titeltrack wel verdomd lekker en doet ook de duistere, veertien minuten durende slotsong “Soulweaving” ons zwartgeblakerd hart sneller slaan. Tel daar nog de krachtige productie en het mooi ogende artwork van Benjamin Harff/Kodex Barbaricus bij op en we mogen Beltez feliciteren met hun knappe prestatie!

JOKKE: 80/100

Beltez – Exiled, punished…rejected (Bret Hard Records 2017)
1. Prelude
2. Adamantinarx
3. Repent and restless
4. Algol
5. Exiled, punished…rejected
6. Soulweaving