Limbonic Art – Spectre abysm

Het Noorse Limbonic Art beleefde haar hoogtepunt eind jaren negentig en dan vooral met haar eerste twee albums “Moon in the scorpio” en “In abhorrence dementia” die ongetwijfeld in de collectie zitten van de liefhebber van symfonische black metal. Vanaf de millenniumwissel raakte het duo het spoor bijster wat uiteindelijk leidde tot het vertrek van Morpheus na “The legacy of evil“. Daemon doet het sindsdien op zijn eentje en brengt met “Spectre abysm” na zeven jaar radiostilte zijn tweede “soloplaat” uit. Op de laatste albums nam agressie spijtig genoeg de bovenhand op de symfonische bombast; er werd meer vanuit de gitaarriff gecomponeerd dan vanuit keyboard-gedreven atmosfeer. Gelukkig laat het nieuwe werk een (gedeeltelijke) terugkeer horen naar de oude aanpak. De lange opener “Demonic resurrection” is met haar bombast, hyperspeed elektronische drums en demonische vocalen vintage Limbonic Art. De volgende nummers kunnen er ook best mee door hoewel het doorgaans meer van hetzelfde is doordat de tempotoets van de geprogrammeerde drums op eenzelfde BPM-instelling lijkt te haperen. In het sinistere “Disciplina arcani” wordt dan weer wel met dynamiek en spanningsbogen gejongleerd en valt daardoor positief op. Het is één van de weinige tracks waar er ruimte is voor melodieuze sfeerzetting zonder dat er gitaren en drums aan te pas komen. Vocale afwisseling tussen gefluister, helse screams en cleane zang, bombastische orgels, black metal agressie, tremolo picking riffs en een razende drumcomputer: alle klassieke Limbonic Art ingrediënten zijn aanwezig op “Spectre abysm“, maar het wordt nergens écht opzienbarend en de overdonderende theatraliteit van het oude werk ontbreekt gewoonweg. De intro van het afsluitende “Through the vast profundity obscure” lijkt verdomd hard op Mayhem’s “Silvester anfang” en sluit de plaat sterk, maar nogal abrupt af. Daar waar “Phantasmagoria” een kwartier te lang duurde, koos Daemon nu voor driekwartier speeltijd waardoor “Spectre abysm” één van de meest compacte Limbonic Art platen ooit is. Een goede keuze aangezien de weinige afwisseling die er te beleven valt. Al bij al is “Spectre Abysm” wel het beste Limbonic Art werk in achttien jaar tijd… maar ik grijp nostalgisch toch nog eens terug naar “Moon in the scorpio“.

JOKKE: 79/100

Limbonic Art – Spectre abysm (Candlelight records 2017)
1. Demonic resurrection
2. Ethereal traveller
3. Omega doom
4. Requiem sempiternam
5. Triumph of sacrilege
6. Disciplina arcani
7. Through the vast profundity obscure

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s