Maand: februari 2018

Hemelbestormer – Puurheid, grootsheid en kracht

Nog even geduld en we kunnen genieten van de tweede langspeler “A ring of blue light” van onze landgenoten Hemelbestormer. Het kwartet heeft haar eigen spot in de platgereden post-metal/doom-scene gevonden en vaart stug haar eigen koers doorheen een stormachtige zee van traag beukende basgolven, donderende drumaanslagen en catharsische gitaarexplosies. In de aanloop van de releaseshow trok in aan de mouw van snarenplukkers Filip en Jo. (JOKKE)

Hemelbestormer-1 (1)

Hey mannen! Klaar voor de release van “A ring of blue light”? Wat mogen we zoal verwachten op de releaseshow die 16 maart doorgaat in jeugdhuis Plan B in Munsterbilzen?
Jo: Op de releaseshow zal de support gedaan worden door The Eye of Time. De avond zal uiteraard in het teken staan van de nieuwe plaat. Doch zullen er ook een aantal oudere nummers de revue passeren. De avond zal vooral een weergave zijn van waar HMBSM voor staat op dit moment.

Was “A ring of blue light” een gemakkelijke plaat om te schrijven? Ze is er op de kop twee jaar na “Aether”, wat me vrij snel lijkt rekening houdend met het feit dat jullie toch ook best wel wat shows hebben gespeeld?
Filip: Na ons debuut hebben we verder gewerkt aan een live set waaruit de tracks op “Aether” voortgevloeid zijn. Eenmaal die set erin zat, kon gewerkt worden aan de opvolger. Wellicht zijn de eerste ideeën ontsproten nog voor “Aether” ingeblikt en uitgebracht was. Twee jaar is ook echt het minimum aan tijd dat nodig is tussen twee albums. Ik verwacht dat het nu niet zo een vaart zal lopen. Het is ook belangrijk om stil te staan bij je eigen werk, alles rustig te laten bezinken en durven te genieten van het hele gebeuren, zonder daarom te rushen naar een volgende output.

Hoe ontstaat een Hemelbestormer song? Wordt deze thuis geschreven en uitgekiend of ontstaat deze organisch tijdens het jammen? Schrijven jullie heel het jaar door aan songs of wijden jullie een bepaalde periode enkel toe aan het songschrijfproces?
Filip: Op creatief vlak verloopt het schrijven van muziek steevast op dezelfde manier. Thuis maak ik pre-producties die tot in de nopjes uitgewerkt zijn: inclusief drumbeats en samples. Op repetities worden deze tracks ingestudeerd en slechts sporadisch wordt er wat aangepast of veranderd. Het is een erg dictatoriale manier van musiceren, maar het werkt. De muziek van HMBSM bevat vele lagen en niet altijd voor de hand liggende akkoordenschema’s. Tijdens spontane jamsessies herval je snel in de alom vertegenwoordigde toonladders en kan je ook niet massa’s gitaarlagen op elkaar stapelen. Maar op mijn eentje lukt het veel makkelijker om aan de juiste sfeer te werken.

Voor het eerst vind ik jullie op plaat even sterk uit de hoek komen als live. Beschouwen jullie Hemelbestormer eerder als een studio- of als een live band?
Jo: HMBSM is zeker een live band. We halen dan ook het meeste voldoening uit het live brengen van onze nummers. Enkel op die manier kunnen we de toeschouwer de totale beleving bieden van een HMBSM show. Hierbij bieden de live visuals zeker en vast een meerwaarde. Een HMBSM show is eerder een beleving ondergaan.

Jullie spelen instrumentale muziek. Op basis waarvan kennen jullie een titel toe aan een song of plaat?
Filip: Eens alle muziek uitgewerkt is, proberen we een titel te koppelen aan de sfeer die het nummer en in feite het hele pakket oproept.

Het concept achter “Aether” werd verduidelijkt via het statement “We are the air that Gods breathe, we are Aether, we are Hemelbestormer!”. Hebben jullie voor de nieuwe plaat ook een leuze ter verduidelijking?
Filip: Neen. Maar net zoals voor “Aether” is er een speciaal ontworpen sigil die de lading van het album dekt. Daar HMBSM een instrumentale band is, proberen we toch een soort van coherent geheel te vertellen met behulp van het juiste artwork, de juiste symbolen en passende titels. “A ring of blue light” verwijst naar Hoag’s Object, een mysterieus universum (te midden het sterrenbeeld slangendrager) waarvan de 8 miljard blauwe sterren opgesteld staan in een cirkel (en niet in een typische spiraalvorm). Op het internet vind je hierover erg veel technische uitleg, voor wie geïnteresseerd is. De link naar de naam Hemelbestormer is ook snel gelegd.

Binnen post-metal of instrumentale stevige muziek vormen de vier oerelementen water, vuur, aarde en lucht een veelgebruikte inspiratiebron. De titels van beide langspelers lijken me vrij duidelijk aan het element lucht gelinkt te zijn terwijl jullie adembenemende artwork – steevast van de hand van bassist Kevin Hensels – steeds overduidelijk naar de aarde verwijst. Bergen of rotsen lijken immers steeds centraal te staan in het artwork. Welke emoties linken jullie aan een mooi of woest berglandschap?
Filip: Zowel “Portal (to the universe)“, “Aether” als “A ring of blue light” verwijzen in eerste instantie naar het de hemel – zijnde lucht. Vanaf de aarde kijken we naar boven, naar de ruimte en daarom is die ook steeds zichtbaar in ons artwork. Lichtvervuilde steden belemmeren enkel maar het zicht. Een berg staat voor puurheid, grootsheid en kracht. Enkel in de natuur voel je je echt leven, vrij van alle dagelijkse beslommeringen. Daar kan je wel de rust vinden om na te denken over de oneindigheid van het universum. Daar vindt je geest de vrijheid en onthaasting wat zo moeilijk lukt in het hectische westerse leven.

Hemelbestormer-Cover

Een hemelbestormer is een idealist of iemand met revolutionaire ideeën. Hoewel het een enorm cool klinkende bandnaam is, zou ik de naam toch eerder linken aan een band die héél progressief, vooruitstrevend of experimenteel klinkt. Hemelbestormer speelt echter op safe met de gekende elementen uit post-metal, sludge en doom, een genre dat mijns inziens toch al enkele jaren over haar hoogtepunt heen is. Wat vinden jullie de meerwaarde of unieke inbreng van Hemelbestormer in de scene?
Filip: Alle vier zijn we fervente muziekfans, steeds zoekende naar nieuwe ontdekkingen. Regelmatig vragen we ons af welke bands zich eigenlijk in hetzelfde straatje als HMBSM bevinden. Kan jij er enkele opnoemen? HMBSM speelt geen pure post-rock, geen pure doom en geen sludge, maar eerder een mengelmoes van bovenstaande genres zijnde extra duister verpakt. Misschien past een beschrijving als “post-doom met een heldere black metal blauwdruk”. Of dat een meerwaarde of unieke inbreng is, laat ik aan anderen over om uit te maken. Zelf voelen we alvast dat we niet in typische hokjes gestopt worden en om die reden wel geapprecieerd worden.

Binnen het genre heb je bands zoals Cult Of Luna die voortdurend met inventief drumwerk experimenteren of een band als Rosetta die alles tot aan het gaatje volpropt. Jullie gaan eerder voor een simpele, doch effectieve recht-door-zee benadering die me echter wel de nodige beperkingen lijkt op te leggen. Hoeveel platen denk je nog op deze manier te kunnen schrijven?
Jo: Daar waar “Aether” een eerder steriel karakter had, klinkt “A ring of blue light” eerder organisch. Ons laatste album heeft meer lagen die na elke luisterbeurt duidelijker zullen worden. Elk nieuw album zal dus een nieuw karakter hebben binnen het “genre” waar we ons in bevinden. Iedere nieuwe plaat zal HMBSM laten zien op het punt waar we ons dan bevinden.

Zullen jullie altijd voor de zangloze formule blijven gaan of sluit je niet uit dat er op een bepaald moment ook met vocalen geëxperimenteerd zal worden? Bands als Caspian, Long Distance Calling of Russian Circles hebben ondertussen ook enkele songs met zang opgenomen.
Jo: We hebben er reeds mee gespeeld om vocalen toe te voegen aan één van onze nummers. Al hebben we het hier dan eerder over een kleine passage in een track. Tot op heden kwam het er nog niet van.

Als instrumentale post-metal band zijn jullie live dikwijls in het gezelschap van meer black metal gerichte bands te situeren. Heb je een verklaring voor het feit dat jullie muziek ook door blekkies gesmaakt wordt?
Jo: Enerzijds omdat er black metal elementen terug te vinden zijn in onze songs en anderzijds omdat een aantal leden in HMBSM een black metal verleden hebben. Blijkbaar valt de mix van verschillende muzikale invloeden in de smaak bij dit publiek.

Van in het begin was Hemelbestormer een band die de blik vooral op het buitenland richtte. Ondertussen hebben jullie dan ook al heel wat coole buitenlandse gigs gespeeld. Welke springt er tot hiertoe uit? En wat staat er nog op jullie bucket list?
Filip: HMBSM kiest resoluut voor kwaliteit. Als je te vaak in Vlaanderen speelt, wordt het al snel kwantiteit. En dat terwijl er zoveel te beleven valt over de grenzen. De vier leden van de band zijn geen jonge gasten meer en hebben vroeger haast overal in eigen land gespeeld. Deze houding heeft ons inderdaad op heel wat knappe events gebracht, zoals Roadburn, Desertfest, Dunk!Fest, ArcTanGent, … De vreemdste setting was misschien het ter ziele gegane Funkenflug in de Oostenrijkse Alpen; een uniek festival in een unieke omgeving. Maar voor mij persoonlijk was het oost Duitse Void Fest een hoogtepunt. We sloten een tot de nok gevulde tentstage af. De organisatie had een projectiescherm voorzien in de vorm van een dodecahedron en het publiek was samen met ons helemaal mee in trance. Nadien ben ik even gaan zitten om het laten te bezinken. Wat een sfeer! Graag zouden we eens met massale projecties spelen op een zeer groot festival. Maar het is geen must. We voelen ons evenzeer thuis op kleine events waar we haast tussen het publiek staan. In plaats van over de toekomst te dromen, staan we liever stil bij het heden die we ten volle proberen te ervaren.

Merken jullie een verschil tussen het Belgische publiek en de ontvangst in het buitenland?
Filip: Goh, vaak hoor je dat Belgische bands het gevoel hebben dat ze in het buitenland meer geapprecieerd worden. Voor ons lijkt het echter dat zowel hier als elders mensen waardering hebben voor datgene wij brengen.

Jullie hebben al samengewerkt met Consouling Sounds en Debemur Morti en voor “A ring of blue light” gingen jullie in zee met het gerespecteerde Ván Records. Hoe zijn jullie met hen in contact gekomen en voor hoeveel platen werd er een deal getekend?
Filip: Vlak na onze Consouling periode waren DMP en Ván Records de enige labels die we aangeschreven hadden voor “Aether“. Toen we Sven (Ván Records) spraken op Metal Méan voelde hij er nog niet veel voor om een verse band in ons genre uit te brengen. DMP daarentegen, was onmiddellijk verkocht. Na de release van “Aether” moesten we echter uitkijken naar een nieuwe broodheer en na een mailtje naar Sven was de deal beklonken. Tijdens de zomer van 2016 hebben we afgesproken en nu, bijna 2 jaren later, komt de plaat eraan. We zijn alvast erg te spreken om samen te werken met een label dat op dezelfde golflengte zit en helemaal mee gaat in ons verhaal én op de koop toe nog eens vlak bij ons in de buurt gehuisvestigd is.

Gaat er opnieuw een tape versie van de plaat verschijnen via Tartarus records?
Filip: Tartarus heeft ons debuut “Portals” uitgebracht op tape en “Aether” is verschenen via het Duitse Urtod Void. Laatstgenoemde heeft alvast interesse om “A ring of blue light” uit te brengen op cassette, maar momenteel is dat nog niet aan de orde.

Als ik me niet vergis staat er ook nog een split-release via Sick ManGetting Sick Records op de planning?
Filip: Enkele jaren geleden werden we gecontacteerd door het Engelse Sound Devastation Records om een 7″ split uit te brengen met het Duitse BLCKWVS. Vlak na onze show op Dunk!Fest werkte ik een ietwat meer post-rockgeoriënteerd nummer uit van exact zeven minuten. Jo Quail heeft er prachtige stukken cello bijgeschreven en alles werd professioneel ingeblikt in de Hearse Studio. In feite was alles gereed, tot het artwork toe, tot plots de eigenaar van het label gezondheidsproblemen kreeg en alles noodgedwongen afgezegd werd. SMGS Records bood destijds een uitweg, maar krabbelde om financiële redenen terug, waardoor “Laniakea” nooit van onze harde schijf is geraakt. Wie weet kan het nummer in de toekomst op een of andere manier wel verschijnen.

Serpents Lair – Perpetual hunger

Het fantastische Fallen Empire Records verblijdde ons recent met een nieuwe worp aan talrijke interessante releases waaronder een nieuwe EP van Serpents Lair waarmee Denmark’s finest drie jaar – en met een heleboel technische vertragingen – na haar geweldige debuutlangspeler “Circumambulating the stillborn” nogmaals keihard toeslaat. De EP is een eerbetoon aan de fundamentele ontologische premisse voor al het leven (“We will all die with dry throats, in attempt to sate the thirst for life. Life is finite, the will to life is infinite” zo horen we in de titeltrack) en een hommage aan de grote pessimist en zijn volger en liefhebbende verrader: de dionysische optimist (zie Nietzsche). Doomier dan voorheen, maar nog steeds zo zwart als de nacht, bekruipt een onbehaaglijk gevoel je wanneer je deze EP tot jou neemt. IJslandse dissonantie, uiteenlopende vocalen (woest, clean, raspend), doomy beukwerk, snerpende solo’s en felle uitbarstingen passen voor het anonieme kwartet allemaal te rijmen binnen één en dezelfde song (zoals we horen in “Din afgrund, min frelse” of “Jouw afgrond, mijn redding” in het Nederlands) wat voor onvoorspelbare wendingen zorgt en het zaakje luisterbeurt na luisterbeurt pittig en interessant houdt. Zo worden in het overwegend snelle “Sepulchral visions” ook nog rituele gezangen en een ingetogen, maar dreigend klinkende, passage toegevoegd. Lekker, heel lekker! Oproep aan Throne Fest: probeer deze band te boeken!

JOKKE: 87/100

Serpents Lair – Perpetual hunger (Fallen Empire records 2018)
1. Perpetual hunger
2. Din afgrund, min frelse
3. Sepulchral visions

Soul Dissolution – Stardust

Het enkele jaren geleden terziele gegane Agalloch is een band die wereldwijd de nodige zieltjes wist te veroveren en ook tal van bands inspireerde om een gelijkaardig atmosferisch black metal pad te bewandelen. Zo ook Soul Dissolution, de band van Jabawock en Acharon, die we ook kennen van L’Hiver En Deuil en Marche Funèbre. Hun debuutplaat “Pale distant light” wist twee jaar geleden reeds te imponeren, maar laat ons maar meteen met de deur in huis vallen en verklappen dat opvolger “Stardust” nog beter in de smaak valt…en zo hoort het ook want stilstand is achteruitgang. Op zich geen wereldschokkende wijzigingen in de sound van de band die nog steeds atmosferische black metal speelt met elementen van oude Forgotten Tomb, Alcest, oude Katatonia en Agalloch. “Stardust” klokt af op achtendertig minuten en is daardoor compacter uitgevallen dan zijn voorganger. “Vision” fungeert als intro en bewijst dat songschrijver Jabawock, naast metal, ook een voorliefde voor klassieke muziek heeft, enkel spijtig dat deze niet verder uitgewerkt werd want met amper iets meer dan één minuut speeltijd had hier veel meer kunnen inzitten. Met “Circle of torment” begint het échte werk en worden we meteen getrakteerd op een catchy melodie zoals oude Forgotten Tomb of Harakiri For The Sky die ook weten te brengen terwijl de symfonische toets van de intro ook nog aanwezig is. Naast het dieper uitspitten van haar melodieuze kant, trekt Soul Dissolution vooral harder van leer dan ooit te voren en worden regelmatig blastbeats uit de kast gehaald die perfect uitgevoerd worden door interim drummer Forge Stone (Norse, Somnium Nox, ex-The Amenta). De titeltrack is hier een mooi bewijs van. Naast het ruwe van black metal werden ook naar post-rock neigende melodieën in de song verweven die naar de hoogdagen van Alcest ten tijde van “Ecailles de lune” verwijzen. De vocalen van Acharon klinken iets heser en minder rasperig dan voorheen maar worden nog steeds met voldoende emotie vertolkt. De weemoed en melancholie die van “The last farewell” afdruipen, weten dan ook onder je huid te kruipen. En de subtiele symfonische elementen stuwen de kippenvelfactor nog meer de hoogte in. Middels de knappe afsluiter “Far above the boiling sea of life” laat het duo nogmaals horen wat de sterkte is van Soul Dissolution: pakkende, goed in het gehoor liggende melodieuze black metal met een mooie wisselwerking tussen hevige uitbarstingen en atmosferische grondlagen. Goed bezig heren!

JOKKE: 87/100

Soul Dissolution – Stardust (Black Lion Records 2018)
1. Vision
2. Circle of torment
3. Stardust
4. Mountain path
5. The last farewell
6. Far above the boiling sea of life

Demonomancy – Poisoned atonement

In Italië hebben ze het Vaticaan en de Paus en dat is al meer dan tien jaar lang niet naar de zin van de beeldenstormers en bestiale metalheads van Demonomancy. Doorheen haar carrière verschoof het geluid, dat een mix van Zuid-Amerikaanse invloeden, Beherit/Blasphemy worship en primitieve elementen à la Profanatica en Von liet horen, naar een meer death metal geörienteerd geluid dat nog steeds bestiaal, organisch en primitief genoeg klinkt voor de old school fans onder ons. Lekkere opzwepende riffs krijgen we ondermeer in “Archaic remnants of the numinous” (met een chaotische solo’s als bonus), de titeltrack (met een melodieuze Deströyer 666-achtige solo als bonus) en “The last hymn to Eschaton” voorgeschoteld. Het meerstemmige refrein in “The day of the lord” vraagt gewoon om luid mee te brullen terwijl in het mid-tempo “Fathomless region of total eclipse” dan weer het meeste ruimte gelaten wordt voor atmosfeer. Drie kwartier lang raggen de lage bastonen van A. Cutthroat – dikwijls ook op hun dooie eentje – lustig voort doorheen de demonische laaggestemde vunzigheden, waarvoor hulde. En ook frontman/gitarist Witches Whipping verdient een pluim in zijn bebloede aars voor de veelzijdige keelklanken die hij uit zijn strot weet te persen. In maart doen deze Italianen Gent en Amsterdam aan tijdens een tour met Arkhon Infaustus. Daar gaan wat heilige huisjes aan moeten geloven!

JOKKE: 79/100

Demonomancy – Poisoned atonement (Invictus Productions 2018)
1. Intro – Revelation 21.8
2. Fiery herald unbound (The victorious predator)
3. Archaic remnants of the numinous
4. The day of the lord
5. Poisoned atonement (Purged in molten gold)
6. The last hymn to Eschaton
7. Fathomless region of total eclipse
8. Nefarious spawn of methodical chaos

Wrathprayer/Force of Darkness – Wrath of darkness

Het mag geweten zijn dat ik niet vies ben van een streepje ranzige blackdeath en met mate ook blackthrash. Blijkbaar hebben ook Spaanstaligen een voorliefde voor dit soort smerigheid, gezien enkele van de meest interessante bands deze tongval als moedertaal meegekregen hebben. Dit doet natuurlijk snel denken aan het Spaanse Teitanblood, maar voor deze uitgave steken we de Atlantische Oceaan over en ontmoeten we twee Chileense bands: Wrathprayer en Force of Darkness. Niet ontoevallig brachten deze bands een split uit, die gemakkelijkheidshalve maar “Wrath of darkness” werd getiteld en door David Herrerias (opnieuw van oorsprong Spaanstalig!) van artwork werd voorzien. Gezien beide bands een onderkomen hebben gevonden bij het Amerikaanse Nuclear War Now! Productions klinkt het achteraf bezien best logisch dat deze split ter wereld is gekomen. Muzikaal gezien liggen beide bands echter even ver uiteen als dat de kustlijn van Chili lang is. Daar waar Wrathprayer hun gekende formule van laaggestemde gitaren, gorgelende grunts en sterke dynamiek tussen knallende uitbarstingen en sinistere, broedende passages terug uit de kast halen horen we bij Force of Darkness typische blackthrash à la Aura Noir, waarbij het tempo echter nog iets verder wordt opgeschroefd en waar een sausje smerigheid afkomstig uit de darmen van Sarcófago over werd gegoten. Tijdens de eerste twee nummers na de intro, van de hand van Wrathprayer, worden we teruggekatapulteerd richting het uit 2012 afkomstige “The sun of moloch”, een persoonlijke mijlpaal in het genre. Het gaat hier om genadeloze blackdeath metal in de stijl van Pseudogod, Grave Miasma en dergelijke meer. Het trio beukt er vanaf de eerste noten op los om meteen terug te vallen in de aloude gewoonte van onheilspellend opbouwende passages – dit alles is natuurlijk enkel een voorbode van de sonische slachtpartij die ons gedurende het volgende kwartier ten deel zal vallen. Wrathprayer klinkt zoals gewoonlijk compromisloos, oerduister en gevaarlijk. Force of Darkness daarentegen gooit het met hun hondsbrutale aanpak over een andere boeg: de focus ligt op hypersnelle riffs en dito geram op de drumvellen, waarbij amper een rustpunt te bespeuren valt. De gitaren klinken messcherp en de reverb spat van de vocalen af. Enkele chaotische solo’s worden doorheen de strakke blastbeats geweven maar wat mij betreft mochten deze gerust achterwege gelaten worden. Los van een geslaagd melodieus deel in “The order” komt Force of Darkness snel eentonig over en weten deze Chilenen mijn aandacht niet vast te houden. Stiekem was het beter geweest indien Wrathprayer gewoon een nieuwe langspeler de ether in zou hebben geknald.

CAS: 79/100 (Wrathprayer 85/100 – Force of Darkness 73/100)

Wrathprayer/Force of Darkness – The wrath of darkness (Nuclear War Now! Productions 2017)
1. Wrathprayer – Intro – inhaling wrath
2. Wratphrayer – Tria serpentis
3. Wrathprayer – De profundis
4. Force of Darkness – Wall of fire
5. Force of Darkness – Nunc scio tenebris lux
6. Force of Darkness – The order
7. Force of Darkness – Outro – exhaling darkness

Balmog – Vacuum

Het Spaanse Balmog passeerde hier recent nog middels de split met Sartegos en klopt nu alweer op onze deur met de derde langspeler “Vacuum” onder de arm. “Svmma fide” uit 2015 draait hier regelmatig haar rondjes. Benieuwd of “Vacuum” dat ook zal doen. Aan de formule werd alvast amper gesleuteld –  zwartmetaal die het resultaat is van een kruisbestuiving tussen de Zweedse (Watain en consorten) en Franse scene (denk Merrimack) – en ook de obligatoire doodskop vinden we alvast op de cover terug. De nieuweling klinkt misschien net dat tikkeltje mysterieuzer dan haar voorgangers doordat er her en der rituele koortjes (“Gignesthai” en “…sed semper vivit occisus“) of gesproken vocalen in de songs verwerkt zijn. Zoals Balmog lopen er ondertussen tig bands rond op onze aardkloot maar qua uitvoering, songwriting, riffs die blijven hangen (“Hodegitria“), mooi soleerwerk (“Come to the pulpit“) en sound (opgenomen in de Moontowers Studio en gemastered in de Necromorbus Studio) valt hier niets op aan te merken waardoor het trio tot de bovenlaag van de submoot behoort. “Vacuum” zal haar weg naar mijn platenspeler dus wel vinden, hoewel ze het niet haalt ten opzichte van “Svmma fide“.

JOKKE: 79/100

Balmog – Vacuum (War Anthem Records/Blackseed Productions/Pulverem Mortis Productions 2018)
1. Qui immolatus iam non moritur…
2. Eating the descendant
3. Hodegetria
4. Vigil of the blinds
5. Inde deus abest
6. Come to the pulpit
7. Gignesthai
8. …sed semper vivit occisus