Auteur: addergebroed

Pa Vesh En/Temple Moon – Split

“Alleen is maar alleen” moeten de anonieme individuen achter de one-man bands Pa Vesh En en Temple Moon gedacht hebben want beide heerschappen slaan de handen in mekaar voor een split. De Wit-Rus die achter Pa Vesh En schuilgaat, wist ons recent nog te bekoren met zijn “A ghost” EP en duikt op zijn kant van de split nog dieper de mist in en prijst totale desolaatheid aan. Ten opzichte van de EP valt er meer melodie te ontwaren in de lo-fi sound, zij het van de miserabele soort, en de songs zijn minder abstract qua structuur. Doorheen de dichte nevel merken we sporadische gesproken vrouwelijke vocalen op die een extra mystiek element toevoegen aan de sound. Toch zou ik nummers als “Damnation and the witch” of “Last episode” ook graag eens willen horen met een iets betere productie. Van het Engelse Temple Moon draai ik de in april van dit jaar verschenen eerste demo nog regelmatig als ik zin heb in traditionele en ultraconservatieve black metal met roots in de jaren ’90. De productie is droger en meer afgelijnd ten opzichte van de Pa Vesh En-nummers en ondanks haar underground karakter zijn de instrumenten beter hoorbaar. Slepende passages worden afgewisseld met sneller werk terwijl de getormenteerde vocalen hun zegje doen. In het riffwerk van “Forgotten spectres carried through“, “Ceremonial decay” en “Maze of decrepit trees” sijpelen overduidelijk Finse invloeden door. Nadat de inleidende tonen van “VI” weggeëbd zijn, wordt ook hier het ijzige karakter van de muziek vormgegeven door een melodieuze inbreng van Finse bodem. Goei underground spul waarbij de voorkeur uitgaat naar Temple Moon.

JOKKE: 77/100 (Pa Vesh En: 74/100 – Temple Moon: 80/100)

Pa Vesh En/Temple Moon – Split (Iron Bonehead 2018)
1. Pa Vesh En – In midnight sickness
2. Pa Vesh En – The murder instinct
3. Pa Vesh En – A moonlight hunger
4. Pa Vesh En – Goat moon chaos
5. Pa Vesh En – Damnation and the witch
6. Pa Vesh En – Last episode
7. Temple Moon – Forgottten spectres carried through
8. Temple Moon – Ceremonial decay
9. Temple Moon – Maze of decrepit trees
10. Temple Moon – VI

Advertenties

RDS-220 – Hell is truth seen too late III & IIII

Enkele maanden na de overrompelende release van delen I en II slaan de heren John M. en Siegried H. met delen III en IIII van hun “Hell is truth seen too late” reeks genadeloos hard terug. Het concept is ongewijzigd gebleven: met andere woorden zijn het opnieuw twee tapes vol ziedende black metal met één song op elk kant en telkens een andere gastzanger per tape. Op de eerste cassette verzorgt Paulo Rui van de Portugese grindcore band Besta de vocalen en op deel IIII horen we de Fransman Dehn Sora van Throane en Treha Sektori. Hoewel beide heren niet echt een black metal-achtergrond hebben, leveren ze een voortreffelijke prestatie. “Numbers delight” klinkt razend en woest zoals we ondertussen van de band gewend zijn en de geprogrammeerde drums ratelen als een bezetene. In vergelijking met delen I en II is de helse bak lawaai op deel III met iets meer industrial en machinale invloeden doorspekt (“Lost god“). Het acht minuten durende “Onction” bevat tussen al het grof geschut door ook mid-tempo riffs, enkele futuristisch aandoende effectjes en een melodieuze gitaarsolo die voor een welgekomen afwisseling blijven zorgen want eenmaal de band op dreef is, hakken de militaristisch aandoende staccato-drums er genadeloos hard op in. Ook “Des bris dans une prisme” heeft naast al het geweld meer oog voor melodie waardoor deel IIII duidelijk het meest melodieuze is. Maar laat u niet misleiden want eens de laatste tonen uitgestorven zijn, worden de helrode striemen die de geselende riffs hebben nagelaten duidelijk zichtbaar in onze ziel. Liefhebbers van razendsnelle black à la Marduk of Mysticum of andere industrial-black metal bands moeten dit zeker eens een kans geven. Maar wees snel, want er zijn opnieuw slechts 50 stuks beschikbaar.

JOKKE: 82/100

RDS-220 – Hell is truth seen too late III & IIII (Svart Blod Records 2018)
Tape 3 – Chapter III
A – Numbers delight
B – Lost god
Tape 4 – Chapter IIII
A – Onction
B – Des bris dans une prisme

Immortal – Northern chaos gods

De afgelopen week zorgde de langverwachte nieuwe langspeler van het Noorse Immortal voor welgekomen verkoeling tijdens de tropische temperaturen die we dagelijks op ons dak kregen. Het was ondertussen weeral negen jaar geleden dat we nog eens nieuw materiaal te horen kregen van deze sons of northern darkness. Zes jaar na het verschijnen van het weinig spectaculaire “All shall fall” kwam het nieuws van het vertrek van Abbath als een donderslag bij heldere hemel. De frontman met iconisch gepainte tronie verzamelde nieuwe muzikanten rond zich en bracht twee jaar geleden onder eigen naam een eerste worp uit. Naar aanleiding daarvan lazen we in de pers dat Demonaz beweerde dat die plaat eigenlijk de nieuwe Immortal-nummers bevatte en Abbath daarmee aan de haal was gegaan. Hierdoor werd ons geduld nog twee jaar langer op de proef gesteld, maar nu is “Northern chaos gods” er eindelijk. Immortal anno 2018 bestaat uit zanger/gitarist Demonaz en diens trouwe drumbeest Horgh die op deze plaat bijgestaan werden door Peter Tägtgren die de basgitaren geselde en de plaat tevens opnam in zijn befaamde Abyss Studio. De titeltrack werd als eerste nummer vrijgegeven en verraste vriend en vijand met haar frostbitten karakter en de ijzige snelheden die de band liet horen. Met het vertrek van Abbath leek het clowneske plaats te hebben gemaakt voor een herwonnen grote portie grimmigheid. Daarna kregen we “Mighty ravendark” (de laatste track op de plaat) als teaser te horen en die liet een compleet ander gezicht van de band zien want daar waar “Northern chaos gods” teruggreep naar het “Battles in the north” en “Blizzard beasts” tijdperk zou deze negen minuten durende mid-tempo track vol Bathory-epiek en ijzige cleane gitaarstukken zo op “At the heart of winter” kunnen staan. Wel moet hierbij vermeld worden dat het nummer reeds vanaf de eerste luisterbeurt heel vertrouwd aanvoelde en er dus wel voor een stuk op veilig werd gespeeld door het herrezen Immortal. De zes andere songs liggen in het verlengde van “Damned in black“, mijn favoriete plaat uit het tijdperk met Horgh op drums, en laten met andere woorden een krachtige en agressieve insteek horen. Het gaspedaal wordt in het openingsnummer, “Into battle ride“, “Grim and dark” en “Blacker of worlds” diep ingedrukt zodat we kunnen genieten van het strakke drumspel van Horgh en de venijnige riffs van Demonaz. “Gates to blashyrkh“, “Called to ice” en “Where mountains rise” zijn beukende songs zonder blasts maar mét krachtige riffs én meebrulrefreinen om je vuisten bij in de lucht te steken. Hoewel Demonaz zijn stemgeluid iets heser en minder scherp klinkt als dat van Abbath, kwijt de Noor zich heel goed van zijn taak. Qua lyrics daarentegen moet hij toch dringend eens een nieuw woordenboek aanschaffen want wat we hier (in nog steeds half zijn gat Engels) te lezen krijgen is bijna klakkeloze recyclage van de vorige platen. Deze kritiek ten zijde lijkt Immortal toch een stukje onsterfelijk te zijn want het vertrek van Abbath blijkt geen doodsteek te zijn. Ondanks het feit dat de songs voorspelbaar zijn en meteen heel vertrouwd klinken, laten ze wel een mooie dwarsdoorsnede van de op-en-top signature Immortal-sound horen en overtreffen ze wat mij betreft zelfs het Abbath-debuut. ’t Is alleen te hopen dat de plaat ook spannend genoeg is om binnen enkele maanden nog op te leggen. De hamvraag die nu rest is of Immortal ook terug live gaat spelen en of Demonaz al dan niet de gitaar ter hand zal nemen wegens zijn tendinitis. A voir.

JOKKE: 90/100

Immortal – Northern chaos gods (Nuclear Blast 2018)
1. Northern chaos gods
2. Into battle ride
3. Gates to blashyrkh
4. Grim and dark
5. Called to ice
6. Where mountains rise
7. Blacker of worlds
8. Mighty ravendark

Onrust – De oogst

Een tijdje terug viel vanop de verre parking – euh, Antwerpen – een zilveren schijfje op mijn West-Vlaamse deurmat. Het bleek het debuutalbum van onze landgenoten Onrust te zijn. Een tijdje terug begon helaas ook een zeer hectische examenperiode en moest er ook een thesis ineengeflanst worden, dus kwam van reviewen helaas even niet veel in huis. Driewerf hoera want ik ga een lange zomer tegemoet, kan terug in mijn pen kruipen én Onrust wist me danig te verrassen! Nadat de door u allen beminde Jokke zijn drumstokken helaas moest opbergen tijdens het schrijfproces van het debuutalbum “De oogst” werd vervanging gezocht en gevonden (Sam Wouters) en kon de band lustig verder musiceren. Dat Onrust er niet zo’n positief mens- en wereldbeeld op nahoudt wordt al snel duidelijk na een blik te werpen op de bevreemdende en afstootwekkende (en da’s positief bedoeld!) albumcover en het doornemen van de titels: “Verderf” en “Progeria” bijvoorbeeld roepen niet bepaald beelden op van een zomerse strandwandeling op. Deze eerstgenoemde track knalt het album meteen op gang en brengt een zwaar post-metalgeluid ten gehore, waarbij de hese zang van Ruben Birrell bijwijlen aan een minder rauwe versie van Kirk Windstein (Crowbar) doet denken. U hoort het al: geen zuivere black metal review van mijn hand deze keer, wel recht-voor-de-raap sludge met tal van elementen die we ook bij post-black metal en post-hardcore terugvinden, een mix die mij wel vaker weet te bekoren. “Progeria” zet de trend verder en wisselt agressieve, in-your-face passages af met bezwerende heldere gitaarlijnen die voor de welkome rustpunten zorgen. Bewust of onbewust slopen er ook enkele invloeden van het gerevereerde Fall of Efrafa in het album, iets wat op “Het nest” vooral duidelijk wordt (ook het gebruik van de Obama-sample als intro is hieraan debet), terwijl het titelnummer dan weer enkele knipogen richting Amenra bevat. Onrust weet een duidelijke rode draad doorheen het vijfenvijftig minuten durende album te trekken en levert een zeer sterk samenhangend werk af. Als debuutalbum kan dat wel tellen. Het volledige plaatje klopt: muzikaal is het album bijzonder coherent en de troosteloosheid en zweem van misantropie vinden een sterke echo in de songtitels en albumhoes. Dat de mix werd verzorgd door Bo Engelen, het eigenlijke meesterbrein achter de groep, verdient enkel maar pluspunten: de plaat klinkt bijzonder dynamisch en wordt gekenmerkt door een vol geluid waarbij elk instrument goed tot zijn recht komt. Onrust had duidelijk een heldere visie voor ogen bij het schrijven en opnemen van dit eerste wapenfeit, en weet deze bijzonder vlot over te brengen. Helaas moesten ze hun optreden in Gent van vorige week afzeggen, want ik was benieuwd of een live vertolking van “De oogst” even intens zou zijn. Simpel gezegd: Onrust brengt ons dit jaar één van de interessantse albums van Belgische bodem, waarbij een klemtoon op gevoel in plaats van techniciteit gelegd wordt en die je bijna een uur lang in vervoering weet te brengen. Het zilveren schijfje draaide al meerdere rondjes en het ziet ernaar uit dat het dat nog een tijdje zal blijven doen. Knap!

CAS: 86/100

Onrust – De oogst (independent 2018)
1. Intro
2. Verderf
3. Progeria
4. Eindig
5. Het lege geloof
6. Beschadigd
7. Het nest
8. Onrust
9. The outcast

Encircling Sea – Connecteren met de spiritualiteit van onze voorvaderen

Na vijf jaar radiostilte leverde het Australische Encircling Sea een paar weken geleden zo maar eventjes de beste plaat uit haar discografie af. Hoewel de mix van extreme stijlen die we op “Hearken” horen niets nieuws onder de zon is, is het wel een oerdegelijke plaat geworden die liefhebbers van post-metal, black en sludge zal kunnen bekoren. Ik nam contact op met Robert Allen (zang/gitaar), die naast het bandleven een druk bezet familieman blijkt te zijn. (JOKKE)

Here is the link to the English version of the Addergebroed interview Encircling Sea.

Encircling-Sea by JOHN MILLER
© John Miller

Hallo Robert, waarom duurde het maar liefst vijf jaar om met een opvolger voor “A forgotten land” op de proppen te komen?
Na de release van onze vorige plaat veranderde het leven van alle bandleden grondig. Ikzelf verhuisde eerst naar de bush om een leven met mijn vrouw in de wildernis op te bouwen. Niet lang na de release van “A forgotten land” werd bovendien mijn zoon geboren waardoor ik het grootste deel van deze tijd afgezonderd van de muziekwereld en mijn bandmakkers doorbracht. Nadat we gesetteld waren en onze levens aangepast hadden aan de nieuwe omgeving en het ouderschap was het een heuse uitdaging om terug contact op te nemen met de band aangezien ik op tien uur rijden van hen woonde. Gedurende lange tijd gebeurde er bijgevolg niet veel en onderging de band ook enkele veranderingen waardoor we nu in een nieuwe fase zitten. Ik ben ondertussen teruggekeerd naar de thuisbasis van Encircling Sea en heb de bossen omgeruild voor een leven dicht bij de stad zodat we terug meer kunnen repeteren en samenhokken.

Tijdens deze periode vertrokken twee van jullie leden: baritongitarist Dase Beard en keyboardspeler David Coen. Waarom maken beiden geen deel meer uit van de band en was het gemakkelijk om bassist Dav Byrne aan te trekken? Waarom werd David niet vervangen?
Dave vertrok als eerste wegens verplichtingen met zijn band Whitehorse en we vonden het niet nodig een nieuwe keyboardspeler aan te trekken voor onze toekomstige plannen. In het geval van Dase waren het persoonlijke verschillen die aan de basis van zijn vertrek lagen. Destijds speelde Chris Buckingham tweede gitaar en toen Dase vertrok, switchte hij naar baritongitaar. Chris stond nadien echter op het punt vader te worden en wou in een band spelen die dichter bij zijn persoonlijke smaak lag. Met Dav Byrne hebben we nu voor het eerst een bassist in de band. Er kwamen ook nog twee andere gitaristen bij de band: Damien Vennell van Wildeornes en Justin Franklin die samen met onze drummer in Urns speelde. Deze nieuwe line-up is perfect op muzikaal en persoonlijk vlak.

Jullie nieuwe plaat kreeg de titel “Hearken” mee wat zoveel betekent als ‘aandacht besteden aan’, in dit geval aan de mensen die voor ons kwamen en hun falingen, triomfen en rituelen die de spirituele groei van de mensheid definieerden. Heb je een band met de Aboriginals, de oorspronkelijke bevolking van je thuisland?
Het statement dat je aanhaalt was een perstekst die ons label opstelde naar aanleiding van de release en, wat mij betreft, de bedoelingen van de plaat vrij accuraat weergeeft. Hoewel we als band het diepste respect hebben voor de oorspronkelijke bevolking van ons vaderland, handelt de plaat niet over hun spirituele handelingen en cultuur. “Hearken” is in deze context een poging om contact te leggen met de spiritualiteit van mijn eigen voorvaderen. De nummers zijn praktische verklaringen en reconstructies van rituelen gezien vanuit het perspectief van mijn Europese voorouders. Ik zocht naar een connectie op dieper niveau met mijn eigen afkomst, die ik kon rijmen met mijn moderne leven en me in staat stelde zelf aan spiritualiteit te doen. “A forgotten land” was eerder een poging te connecteren met het land zelf. Ik schreef het in de aanloop van mijn verhuis naar de natuur waar ik de spirituele ideeën kon omzetten in de praktijk. Maar ik vond dit best moeilijk zonder een relatie op te bouwen met de spiritualiteit van mijn voorouders en begon deze dan ook te ontwikkelen tijdens mijn verblijf in de bergen.

Jullie muziek bevat ook een creatieve gevoeligheid die het jachtige van de industriële beschaving en de primitieve schoonheid van de natuur samenbrengt.
Dat was ook een statement van het label, niet van ons en is bijgevolg hun interpretatie van de plaat. Tijdens het schrijfproces leefde ik op het platteland waar mijn kinderen ook geboren werden en waar ik de funderingen van mijn eigen nageslacht legde. De plaat beschrijft voor een stuk deze reis, die niet altijd gemakkelijk is, en soms zelfs frustrerend. De angst die je hoort op de plaat komt voort uit het spanningsveld dat ik voel door verbonden te zijn met de twee tegenovergestelde werelden die het platteland en de stad zijn. Momenteel leef ik in een middelgroot ruraal stadje, maar voel me nog steeds diep verbonden met de seizoenen, de natuurkrachten en hun impact op de omgeving.

ES LIVE 1 by Nathan Goldsworthy© Nathan Goldsworthy

Op “A forgotten land” klonken jullie ruraal, folky, nostalgisch en melancholisch terwijl het nieuwe werk eerder kan gelinkt worden aan termen als ‘urbaan’, ‘modern’ en ‘geciviliseerd’. Kan je je vinden in deze analyse? Was het de bedoeling om voor een meer rechttoe rechtaan en zwaardere aanpak te gaan of ontstond deze evolutie spontaan tijdens het schrijfproces?
Je maakte een goede analyse wat mij betreft: het album klinkt straightforward, er ligt minder nadruk op herhaling en akoestische gitaren ontbreken. “Hearken” is minder grillig denk ik, wat komt door de verfijning van mijn muzikale ideeën voor deze plaat en de mogelijke frustraties in mijn leven destijds. Bij “A forgotten land” vond ik vrede in het schrijfproces dat me bevrijdde van het stedelijke leven dat ik leidde terwijl ik voor “Hearken“de muziek gebruikte als escapisme voor de stress van het leven. Een leven in de natuur wordt dikwijls gelinkt aan een kalm, gemakkelijk en stressvrij leven in tegenstelling tot de stad. De realiteit is echter complexer aangezien beide levens hun eigen uitdagingen hebben. Muzikaal gezien is “A forgotten land” een idealistische interpretatie van het rurale leven.

Een andere evolutie die ik vaststelde is dat jullie nummers – hoewel nog steeds rond de tien minuten – per release korter worden. Jullie debuut “I” en diens opvolger “Ecru” bevatten beide één kolossaal nummer van respectievelijk 48 en 37 minuten. Op “A forgotten land” prijkten meerdere nummers, hoewel sommige nog wel op een twintigtal minuten afklokten. Als het zo doorgaat, spelen jullie grindcore bij de release van jullie tiende plaat! Werd het schrijven van kortere nummers beïnvloed door het spelen van live shows?
Haha, je weet nooit, ik hou wel van een goede grindcore plaat! Ik denk dat deze evolutie eerder het gevolg is van een verfijnde songwriting en volwassenheid als band dan een bewuste keuze. Een nummer duurt zo lang als nodig is, dus de uitkomst weet je nooit op voorhand. Maar tien minuten werkt wel lekker momenteel.

Jullie sound is een combinatie van elementen uit post-metal, post-rock, sludge, doom en black metal. Welke bands hebben jullie beïnvloed?
Neurosis en Darkthrone gelden als grootste gemeenschappelijke invloeden.

In de openingstrack hoor ik Cult Of Luna terug en ik vind dat jouw vocalen ook veel weg hebben van Johannes Persson.
Ik snap je link. Cult Of Luna is persoonlijk een grote invloed en ik hou van Johannes zijn zangstijl. Op deze plaat wou ik op een meer natuurlijke manier zingen, dus wat je hoort is mijn natuurlijke zware stem, de tonaliteit waarbij ik me het meest comfortabel voel en die het best samengaat met onze gitaarstemming. Het was dus geen poging om een bepaalde sound of stijl te bereiken, maar om datgene te doen wat het beste past bij de muziek die ik had geschreven.

De sound van “Hearken” is impressionant. Waar werd het album opgenomen?
De plaat werd samen met onze goede vriend Joel Taylor opgenomen in zijn studio (The Black Lodge) in Melbourne. Joel stond reeds in voor de opnames, mix en mastering van onze eerste twee albums en mixte “A forgotten land” waardoor hij ondertussen bijna als een volwaardig bandlid aanvoelt. Ik ban al lang bevriend met hem en werkte in het verleden al met hem aan verschillende projecten waardoor ik compleet op mijn gemak ben tijdens het opnameproces. We zijn zelf erg tevreden met het geluid van de plaat en vinden het een privilege om met iemand samen te werken die onze bedoelingen volledig begrijpt én kan realiseren.

A forgotten land” werd uitgebracht door Natural World Records en als ik me goed herinner kocht ik een exemplaar via Sickmangettingsick Records. Voor “Hearken” werd een deal gemaakt met het Australische EVP Records. Vanwaar deze switch en bij welke Europese distributeurs kan ik terecht voor de nieuwe plaat?
Je hebt het gedeeltelijk juist. Ik bracht de CD-versie op mijn eigen Natural World-label uit en SMGS en Replenish Records brachten het album daarna uit op vinyl. Oorspronkelijk zou “Hearken” ook via SMGS verschijnen maar onze vooropgestelde timing lukte niet voor hen, waardoor we nog veel langer zouden hebben moeten wachten. Toen ik op zoek ging naar andere opties startte mijn vriend Lochlan Watt als A&R manager bij EVP en hij was geïnteresseerd in wat we aan het doen waren met de nieuwe plaat. Lochlan is sinds lange tijd een fan van de band en we werkten in het verleden al samen. Het zou dus stom geweest zijn om niet samen in zee te gaan. Wat betreft Europese distributie kan ik je spijtig genoeg geen antwoord geven, hoewel ik zo’n zaken zou moeten weten.

Voor het nummer “Elderfire” namen jullie een prachtige videoclip op die een soort neo-heidens ritueel laat zien dat uitgevoerd wordt in de Australische bush. Wiens idee was dit en wat is het verhaal achter de clip?
De video was een gezamenlijke inspanning van mezelf, director Wilson Bambrick en choreograaf Megan White van het Theatre Of Thunder Dance Troupe. Wilson en ikzelf hadden veel gesprekken aangaande de inhoud van de video en hij deed op zijn beurt meerdere brainstormsessies met Megan waarna we één gezamenlijke conference call hadden om de uiteindelijke ideeën vast te leggen. De uitvoering gebeurde volledig door Wilson, Megan en haar dansers en onze goede vriend Edyran, die als sjamaan opduikt in de clip.
Elke song op de plaat handelt over een specifiek ritueel, wat we op een oprechte manier wilden visualiseren. Edyran en ikzelf hebben samen reeds verscheidene rituelen uitgevoerd waarbij er muziek aan te pas komt. Het voelde met andere woorden juist om samen te werken met iemand die dit op een oprechte manier kon uitbeelden. Hij leverde uitstekend werk en ik dank zowel hem als zijn verloofde Ella voor het vele werk dat in de voorbereidingen kroop. Dit geldt natuurlijk ook voor Emma en in het bijzonder Wilson die erg veel tijd en energie in het proces stak om dit allemaal tot een goed einde te brengen.
Wat betreft de video zelf, zien we een sjamaan die door de bossen dwaalt en het gesprek aangaat met de natuurgeesten om zo een toegang te verkrijgen tot de spirituele wereld. Meer ga ik daar niet over zeggen.

Tijdens de intro van de video clip lezen we ook een quote van Johann Wolfgang von Goethe: “Each one of us must carry within the proof of immortality, it cannot be given from outside of us. To be sure, everything in nature is change but behind the change there is something eternal.
Correct, deze quote maakt ook deel uit van het artwork van de plaat en vat perfect samen wat het betekent om verbonden te zijn met je voorouders. Alles verandert, dat is de constante in het leven en vooral in het moderne leven dat wij vandaag leiden. Maar je eigen geschiedenis verandert nooit. Ik vind het een doodzonde dat velen tegenwoordig niet meer weten wat hun geschiedenis is en waar ze vandaan komen, ik bedoel niet enkele maar duizenden generaties geleden. Deze quote zegt dat je beide kan appreciëren. De natuur zal altijd evolueren, net zoals de mens, maar we mogen niet vergeten wat ons tot hier heeft gebracht: de optelsom van duizenden levens, hard werk, falingen, bloed, zweet en tranen. Waarom zouden we geen aandacht besteden aan deze geschiedenis?

Jullie deden recent een korte Australische tour en speelden enkele shows met ons eigenste Wiegedood. Hoe verliep de tour?
We speelden inderdaad twee shows met Wiegedood als deel van het Direct Underground festival. Geweldige tijd en de mannen van Wiegedood zijn heel vriendelijk en down to earth. We speelden tevens enkele headline shows en die verliepen allemaal vlot. Mooie opkomst en goede optredens met fantastische bands. Het was ook leuk om te zien dat onze nieuwe line-up de eerste test doorstond.

Je hebt nog een persoonlijk project genaamd Vaiya dat focust op ambient black metal. Zit er nieuwe muziek in de pijplijn en richt je je met Vaiya meer op atmosfeer nu je met Encircling Sea zwaardere wateren doorkruist? Als ik me niet vergis is er een link tussen beide bandnamen?
Ik heb een nieuwe Vaiya-plaat geschreven en het is enkel nog een kwestie van tijd vinden om ze op te nemen. Vaiya is de omzetting van Encircling Sea aangezien Vaiya “omcirkelende zee” betekent in de Tolkien-taal, hoewel Vaiya donkerder is qua opzet en eerder draait om het verlichten van negatieve energie uit het ‘zijn’. Ik gebruik Vaiya bewust als een manier van zuivering. Muzikaal gezien klinkt het anders, hoewel het ook meer agressie bevat aangezien het tijdens het schrijven van “Hearken” ontstond.

 

 

The Secret – Lux tenebris

Na een dag waarop alles tegensteekt en de negatieve energie lichaam en geest dient te verlaten, grijp ik soms terug naar “Solve et coagula” en “Agnus dei“, twee hondsbrutale platen van The Secret die de perfecte soundtrack vormen om bovenstaand doel te vergemakkelijken. Ik dacht dat de Italianen de pijp ondertussen aan Maarten hadden gegeven, maar plotsklaps liet het kwartet na een afwezigheid van zes jaar en enkele jaren radiostilte tussen de bandleden een teken van leven zien middels enkele live shows en een nieuwe drie songs tellende EP getiteld “Lux tenebris” die een ode vormt aan de eeuwigdurende nacht die ons na het leven en de dood te wachten staat. The Secret kennende zou dat kleinood er met slechts drie songs op een tiental minuten wel opzitten dacht ik, maar ik kom toch bedrogen uit want de nieuwe nummers tikken allemaal boven de vijfenhalve minuut af. De primordiale destructieve agressie waarvoor de band gekend stond, is nog wel aanwezig maar de minimalistische aanpak van de hierboven vermelde platen heeft ruimte gemaakt voor meer gelaagd gitaarwerk waarin verschillende texturen hoorbaar zijn. Gitarist Michael Bertoldini (tevens labeleigenaar van Argento Records en live-gitarist van Verwoed) hanteerde ook synthesizers om de sound aan te dikken hoewel dat erg subtiel gebeurde in o.a. “Cupio dissolvi“. Het instrumentale “Vertigo” bijt de spits af en is een traag beukende sloophamer die bij elke mokerslag een stukje absolute duisternis in je kop ramt. Niet alleen de riffs maar ook de zwaar ronkende lage tonen van Lorenzo Gulminelli (ook actief in Hierophant) doen de prut uit de oren spatten. In “The sorrowful void” mag schreeuwlelijk Marco Coslovich voor het eerst voluit gaan en slaat de band alles een bezetene om zich heen. We horen de gekende explosieve mix van black metal en grindcore hoewel de song nadien ook weer wat gas terug neemt maar nog steeds even vernietigend klinkt. Aan het einde van het nummer stijgt een apocalyptisch klinkende melodie uit boven de Zweedse kettingzaagsound die dikke boomstammen in flinterdunne plankjes zaagt. In “Cupio dissolvi” mag drummer Tommaso Corte laten zien welke verpulverende snelheden hij uit zijn armen en benen kan persen maar opnieuw duiken de heren even later terug naar lager gelegen doomregionen waarbij een repetitieve black metalgetinte gitaarriff de toon zet. Die dynamische aanpak loont en doet de snelle partijen nog meer overrompelend klinken. De alles vermorzelende sound werd vastgelegd door Steve Scanu en gemastered door Boatright in de Audiosiege Studio waar wel meer Southern Lord bands passeren. Deze EP maakt deel uit van een achtdelige vinylserie die naar aanleiding van het twintigjarige bestaan van het label uitgebracht zal worden. De andere bands zijn The Want, Toadliquor, Thorr’s Hammer, Sunn O))), Rein Sanction en nog twee nader te bepalen acts. Interessant voor de liefhebbers en verzamelaars. De donkerste en meest destructieve band van Italië is in elk geval terug en hoe! Nu snel een langspeler per favore!

JOKKE: 85/100

The Secret – Lux tenebris (Southern Lord 2018)
1. Vertigo
2. The sorrowful void
3. Cupio dissolvi

Kwade Droes – De duivel en zijn gore oude kankermoer

Vorig jaar deed Kwade Droes ons met haar gelijknamige EP schuimbekkend watertanden naar meer van deze aanstekelijke duivelse kankerherrie. De symbiose tussen black metal en doom zoals we die horen in het zinnenprikkelende “De geile lokroep van gene zijde“, de rituele duisternis die de zeven songs uitdragen, de bezwerende psychedelica en het originele opzet van deze “De duivel en zijn gore oude kankermoer” bevestigen mijn vermoeden dat er serieuze Urfaust-inmenging is aan de muzikale zijde van deze uit de Gelderse drek opstijgende penetrante geluidsuitwasemingen. Over de bijwijlen hallucinogene kakofonie horen we veelzijdige vocale en prozaïsche vuilbekkerij die de grafstemming erin brengt. Hoor maar eens welke verscheidenheid aan schizofrene keelklanken we horen galmen in de ondergrondse krochten van “Lood om oud ijzer” dat halverwege qua riffs een heuse aderlating van het satanische bloed van een Von kent. De vocalen doen meermaals (o.a. in het krankzinnige “De Satan allerheiligst“) denken aan Mikka ten tijde van de eerste Impaled Nazarene-platen. De non-conformistische en punky attitude van sommige nummers is hier eveneens debet aan. “Drank is den duvel” horen we wel eens zeggen en het effect van gerstenat en andere gedistilleerde spiritualiën op de menselijke gemoedstoestand wordt in het orgastische, met piano en andere toeters en bellen opgeluisterde “Drankduivel” muzikaal perfect vertaald. Tijdens de aftrap van het bijzonder heavy “Misdaad loont” verkennen de doodsreutels diepere regionen en structuur is amper aanwezig in deze spastische zwartgeblakerde kneedboel. Ik kan de schadelijke muzikale uitstoot van dit zootje ongeregeld alleen maar toejuichen. De eerste langspeelplaat – ook al duurt ze maar een half uurtje – van deze vieze gore kankerdroezen is dan ook een schot in de roos!

JOKKE: 88/100

Kwade Droes – De duivel en zijn gore oude kankermoer (Ván Records 2018)
1. De teerling is geworpen
2. Lood om oud ijzer
3. De wrange boodschap
4. Drankduivel
5. Misdaad loont
6. De geile lokroep van gene zijde
7. De Satan allerheiligst