Auteur: addergebroed

Horna/Pure – Split

We zijn nog geen maand ver in het nieuwe jaar of de Finse beeldenstormers Horna zijn al aan hun tweede release toe. Na de “Kuolleiden kuu” EP is het nu tijd voor een brok duivelse muziek die het gevolg is van een bloedpact gesloten met het Zwitserse Pure, het (solo-)project van Ormenos die ingewijden zullen kennen van een resem topacts waarvan Borgne, Manii en Oculus de bekendste zijn. Maar alvorens deze muzikale duizendpoot zijn kunnen mag laten horen, krijgen we vier zweepslagen van Horna te verwerken. Het is het eerste werk waarop LRH op drums te horen is, nadat hij de band in 2016 vervoegde. Dat heeft lang geduurd als je weet dat deze vellenmepper de broer is van zanger Spellgoth die toch al sinds 2009 dood en verderf zaait bij Finlands meest productieve black metal band. Hoewel voorganger Vainaja ook best kon drummen, klinken de beats en tempo’s swingender en soepeler dan ooit tevoren en stelt het Horna in staat om middels opener “Nielkää tuhkaa!” en het snelle “Kielletyn tulen kantaja” met het beste werk in lange tijd over de brug te komen. En wat blijft dat Fins toch een mooie, maar onnavolgbare taal! Er wacht Ormenos een zware taak om de Finnen te evenaren en hoewel hij een begenadigd multi-instrumentalist is, heeft hij zich voor deze release toch laten bijstaan door Thorns (Darvaza en nog ontelbaar veel acts) op drums en Beast op bass. Pure klinkt scheller, snijdender en meer bezeten, vooral door de lading effecten die de screams nóg maniakeler uit de boxen doen schetteren. De band laat twee snelle en twee mid-tempo songs horen die, ondanks het verschil in beats, beide een serieuze impact hebben. Goed spul van enerzijds veteranen die op hun best klinken en anderzijds een band waarvan ik het oudere werk dringend ook eens moet opsnorren.

JOKKE: : 82/100 (Horna: 83/100 – Pure: 81/100)

Horna/Pure – Split (World Terror Committee 2018)
1. Horna – Nielkää tuhkaa!
2. Horna – Kaaos
3. Horna – Kielletyn tulen kantaja
4. Horna – Kohti myrskyjen vuosia
5. Pure – Astral vanity
6. Pure – Imara
7. Pure – The black depths
8. Pure – Disclosure of knowledge

 

Advertenties

Evilfeast – Elegies of the stellar wind

De Pool GrimSpirit – ofte Jakub Grzywacz voor de vrienden – doet het met zijn Evilfeast al sinds 1998 op zijn eentje. Met “Elegies of the stellar wind” bracht hij afgelopen december zijn vijfde langspeler uit die (zoals we van hem gewend zijn) garant staat voor meer dan een uur durende grimmige black die echter veelvuldig door de nodige toeters en bellen wordt ingekleurd. “The second baptism… shores in fire and ice” begint met een bombastische intro zoals we die nog zelden horen dezer dagen. Bal-Sagoth duikt meteen als referentiekader op hoewel de black die na de inleiding volgt (gelukkig) een pak grauwer klinkt dan wat we van de Engelsen gewend zijn. De synths zwellen bij momenten nog wel stevig aan en gevaarlijk klinkt het allemaal niet (think “First spell“-era Gehenna). Filmisch is de muziek des te meer. En hoewel de keyboards soms cheesy of gedateerd klinken, weet GrimSpirit toch ook enkele keren de gevoelige snaar te raken met zijn cinematografische aanpak. In de lang uitgesponnen nummers, die meermaals boven de tien minuten afklokken, zit bakken melodie, dramatiek, gesproken passages, koorzang en epiek verweven om het boeltje interessant te houden voor de luisteraar. In de lange afsluiter “Inclinata resurgit… rebirth of my noble dark kingdom” nemen cleane vocalen de leiding wat maakt dat Evilfeast nog een pak minder “evil” klinkt dan dat de bandnaam laat uitschijnen. De écht straffe melodieuze black metal bands staan op het kruispunt waar de onderliggende schoonheid van het genre kruist met het rauwe en mysterieuze ervan. Evilfeast zit te veel op het enkelrichtingsbaanvak van romantische melodie waardoor het wat braafjes klinkt. Als onthaasting tussen al het dissonante black metal geweld dat op ons afkomt, is dit album een welgekomen verademing, hoewel ik niet denk dat de naald van mijn platenspeler nog dikwijls in de groeven van “Elegies of the stellar wind” zal afdalen.

JOKKE: 71/100

Evilfeast – Elegies of the stellar wind (Eisenwald Tonschmiede 2017)
1. The second baptism… shores in fire and ice
2. Winter descent’s eve… I become the journey
3. Lunar Rites… beholding the towers of Barad-Dur
4. From the northern Wallachian forest… tyranny returns
5. Archaic magic… a cenotaph below the cursed moon
6. Inclinata resurgit… rebirth of my noble dark kingdom

Void Eater – I

Soms doe je alles beter zelf. Dat moet ook Kristian Valbo aka RKV gedacht hebben. Bij uiteenlopende bands als Obliteration (death metal), Spectral Haze (psychedelische stoner/doom) en Black Magic (heavy/speed metal) bespeelt hij de potten en pannen en op het podium klust hij ook bij voor onder andere Aura Noir en Furze. Om zijn liefde voor bodemloze en ondoorgrondelijke black en death metal vorm te geven, richtte de Noor Void Eater op waarbij hij de zang en het volledig instrumentarium op zich nam. Dat resulteert op “I” in twee korte instrumentaaltjes en twee langere nummers waar echo’s van Grave Miasma en Negative Plane doorheen waaien. Geen afgelikte, modern klinkende en gepimpte toestanden hier, maar rauwe, eerlijke death metal die – zwart van hart – dood en verderf uitwasemt. Het gaat er bij momenten best technisch aan toe en de songs en structuren klinken progressief en daardoor weinig voorspelbaar, maar toch hangt er een zekere spontaneïteit over deze demo. De riffs klinken bij momenten opgejaagd en zenuwachtig, hebben dan weer een punky feel in zich, maar creëren even goed een psychedelisch sfeertje of hakken je ondersteund door staccato drumwerk tot mootjes. In twintig minuten weet Kristian ons warm te maken voor meer. Fijne kennismaking!

JOKKE: 79/100

Void Eater – I (Eigen beheer 2017)
1. Hollow
2. Glyph
3. Mephitic
4. Abyss

Horna – Kuolleiden kuu

Wie de discografie van het Finse Horna van buiten kent, is een échte diehard. Deze bende hellehonden onder leiding van Shatraug bestookt de mensheid sinds haar oprichting in 1993 onophoudelijk met releases in welk vorm dan ook. Op deze “Kuolleiden kuu” EP krijgen we vier songs voorgeschoteld die achter de hand gehouden werden tijdens de opnames van de laatste langspeler “Hengen tulet” uit 2015. “Tähdet tähdet” klinkt als een degelijke mid-tempo Horna song, maar blijkt een cover te zijn van de Finse rockzanger Rauli Badding Somerjoki. De originele versie ben ik voor de gein maar eens gaan opzoeken en al snel blijkt dat van het oorspronkelijke swingende karakter van de song geen hol meer overblijft eens het door de Horna-mangel gehaald wordt. Zoals we van deze Finnen gewend zijn, klinkt hun black gortdroog en is er geen ruimte voor frivole fratsen en of het nu mid-tempo rockt, punky thrasht of blastend knalt maakt niet veel uit. Horna doet, wars van alle trends, simpelweg waar het goed in is, maar tot de absolute toppers behoren, doen ze na vijfentwintig jaar nog steeds niet. Natuurlijk wel eeuwig respect voor de stugge houding en de bakken doorzettingsvermogen.

JOKKE: 75/100

Horna – Kuolleiden kuu (World Terror Committee 2018)
1. Uskonpauhu
2. Kuolleiden kuu
3. Tähdet tähdet
4. Viattomien silmin

Over The Voids – Over the voids…

In het black metal wereldje lopen meer nostalgische figuren rond die een ode willen brengen aan de gloriedagen van jaren negentig black metal dan dat er visionairs tussen zitten. Zo ook de Pool Michał Stępień, beter bekend als The Fall van Medico Peste en vroeger actief in Mord’A’Stigmata, die zijn liefde voor de ijskoude duisternis van Darkthrone’s “Transylvanian hunger” en de dromerige landschappen van Ulver’s “Bergtatt” als aanleiding zag voor het oprichten van zijn nieuwe geesteskindje Over The Voids. De catchy melodieën van de twin gitaren staan centraal in de vier lange songs die op zijn solodebuut prijken en creëren een melancholische mood naar vervlogen tijden. Serene cleane vocalen en akoestische gitaren geven extra cachet aan de traditionele en grimmige black, die echter klinkt als een klok. Geen stofzuiger- of keldersound hier! Door de transparante, moderne maar niet té afgestofte productie van M (Mgła) horen we dat The Fall goed overweg kan met (bas)gitaren en drums en ook als zanger staat hij best zijn mannetje. Hoewel Michał meestal screams uit zijn strot perst, hanteert hij ook sporadisch een cleane zangstem zoals in “Never again will they hunger“, een song die gaat over het positief omarmen van de eigen sterfelijkheid. In “Ghosts lay eggs” schudt de Pool de ene na de andere ijskoude tremolo-riff uit zijn mouw en perst hij een hoog tempo uit zijn drumkit. Subtiele invloeden van Mgła vinden hun weg naar zijn riffs, wat kan verklaard worden doordat hij als live-bassist bij deze machtige band bijklust. Erg vinden we dat niet. Wat wel soms een valkuil vormt, is het té lang uitmelken van een bepaalde melodie of riff zoals in de dertien minuten durende opener “Battle of heaven“. Voor de rest valt op dit debuut niet veel aan te merken. Origineel klinkt het in de verste verte niet, maar ik vind “Over the voids…” toch erg genietbaar.

JOKKE: 78/100

Over The Voids – Over the voids… (Nordvis Produktion 2017)
1. Battle of heaven
2. Ghosts lay eggs
3. Prophet of the winter
4. Never again will they hunger

Asagraum – De macht van duivelse magie

“Vrouwen boven!” lijkt het motto wel van het Nederlands/Internationale Asagraum dat recent debuteerde met het sterke “Potestas magicum diaboli”. Beschouw de 100% vrouwelijke line-up echter niet als een gimmick want het is spilfiguur Obscura en haar medecompanen absoluut menens. Wie verder leest, krijgt een inkijk in het universum van Asagraum. (JOKKE)

asagraum 2

Ave Obscura! 2017 was een heel belangrijk jaar voor Asagraum dankzij de release van jullie debuut “Potestas magicum diaboli”. Ben je tevreden over hoe de plaat ontvangen werd?
Zéér tevreden. De reviews in verschillende landen waren zéér lovend en de eerste druk van 1000 cd’s en 500 LP’s was binnen één maand uitverkocht, inmiddels zijn er weer CD’s en LP’s verkrijgbaar via KVLT label. Ik heb me eigenlijk niet veel beters kunnen wensen voor een debuterende black metal band in deze tijd!

Laten we, alvorens het verder over de plaat te hebben, eerst even terugkeren naar het ontstaan van Asagraum. Je bent of was actief in talloze black metal bands. Vanwaar de nood om er nog een band bij te nemen?
Voor de duidelijkheid, mijn enige actieve live bands op dit moment zijn Asagraum en daarnaast Draugur, Gestalte en Hekel maar in die laatste twee ben ik slechts live/back-up lid en zij spelen ook niet erg veel shows. Het valt dus wel mee met de drukte. Verder speel ik bas in Wolvenbloed maar dat is een studio project. Ik ben Asagraum vooral begonnen omdat ik een andere stijl black metal wilde spelen, meer old school en met psychedelische invloeden, en ook omdat ik in deze band alle nummers alleen wilde schrijven (hoewel ik geen drummer ben en Trish qua drums ook wat ideeën heeft bijgedragen). Verder wilde ik meer live spelen en ook dat is gegaan zoals ik voor ogen had.

Hoe verhoudt Asagraum zich tegenover je andere muzikale bezigheden?
Op dit moment goed, de andere bands waarin ik actief ben spelen niet veel live, waardoor het elkaar niet in de weg zit.

Waar verwijst de bandnaam naar? Welke boodschap wil je met de band uitdragen?
‘Asag’ is een demon uit de Sumerische mythologie en ‘raum’ betekent ‘ruimte’. Ik wil met deze muziek een geestelijke ruimte creëren waarin de Demon zich kan manifesteren. Demonen representeren en versterken krachten in de menselijke ziel die voorbijgaan aan het ego en het mogelijk maken de gewenste versie van de werkelijkheid voor jouzelf en je omgeving te creëren, hier op aarde en na de dood. Wat conventionele religies hiervan gemaakt hebben doet niet ter zake, de wijsheid van Zwarte Magie is al veel ouder dan welke nu gangbare religie dan ook.

Op jullie debuut bestaat Asagraum naast jou uit de Canadese drumster Trish Kolsvart die in Noorwegen woont. Hoe is deze samenwerking tot stand gekomen en is de lange afstand geen barrière geweest voor het schrijven en inoefenen van de songs?
De samenwerking is online begonnen, ik schreef nummers en stuurde ze naar Trish. Zij leerde en verfijnde de drumpartijen, nam ze op en stuurde ze terug. Eind 2016 hebben we in Finland, omdat we daar allebei toch al toevallig waren, een aantal nummers samen geoefend en opgenomen en dit hebben we uitgebracht als de demo tape “Promo”. De andere nummers op het album zijn ook grotendeels in Finland geschreven en na de tape opname hebben we daar nog een aantal keer gerepeteerd. Hierna hebben we zo veel opgetreden dat dat eigenlijk al genoeg oefening gaf om samen te blijven spelen.

Om de plaat ook live te kunnen brengen werden gastmuzikanten gezocht. Deze live line-up lijkt echter een variabele te zijn waarvan de samenstelling wijzigt naargelang de show of tour. Ik zag dat voor de Latijns-Amerikaanse tour Trish niet (langer) van de partij is? Maakt ze nog deel uit van Asagraum en wie zijn de andere dames die je rond je verzameld hebt?
Trish zit niet meer in de band en is vervangen door de Nederlandse drumster A. Onze vaste live bassiste is de Nederlandse Mortifero en als zij niet beschikbaar is, speelt de Noorse Makhashanah die ook wel bekend is van de band Abyssic. V-Kaos, een Zweedse die in Duitsland woont, neemt de tweede gitaar voor haar rekening en soms hebben we de Zwitserse L-Kaos op toetsen, maar zij is gastmuzikant voor speciale gelegenheden en komt zeker niet iedere show mee.

Alle live muzikanten waar je mee werkt zijn van het vrouwelijk geslacht, iets wat we alleen maar kunnen toejuichen aangezien er nog steeds heel weinig vrouwen actief zijn in de black metal scene. Is het persé een must dat je medemuzikanten allemaal vrouwen zijn of sluit je niet uit dat je binnen Asagraum ooit met een man zou samenwerken? Wil je met de 100% vrouwelijke line-up een bepaald statement maken?
Ik heb voornamelijk gekozen voor een vrouwelijke line-up vanwege de originaliteit. Het is inderdaad iets wat je niet vaak ziet en ik heb gemerkt dat het veel mensen nieuwsgierig maakt naar de muziek. Verder krijg je een ander soort vriendschappelijke en spirituele band met elkaar als ieder bandlid van het zelfde geslacht is. Ik beschouw de band als een Coven van vrouwelijke heksen. Ik sluit echter niet uit dat we af en toe met een man zullen samenwerken als back-up als we een belangrijke show aangeboden krijgen en één van de dames niet beschikbaar is.

Naar welke vrouwen in het (black) metal wereldje kijk je op?
Ik kijk niet zozeer tegen mensen op. Onielar van Darkended Nocturn Slaughtercult vind ik een goede zangeres en Hetroertzen heeft een erg goede gitariste.

asagraum 1
(c) Martin Tonning-Strand en Jahn Tore Hansen

Asagraum heeft het afgelopen jaar best al wat optredens in verschillende landen gegeven en er staat een tour in Latijns-Amerika op til. Welk land of welke stad staat bovenaan je bucket list om een show te spelen?
Ik kijk vooral erg uit naar eigenlijk alle shows in Zuid-Amerika. De scene daar is veel fanatieker dan in Europa, fans maken soms zeer verre reizen om een band te zien en geven hun laatste geld uit aan een black metal show. De respons van het publiek is daardoor veel heftiger en daar speel ik dan ook graag voor.

Jullie hebben o.a. ook een mini-tour gedaan met Impiety uit Singapore en het Zweedse Wormwood. Hoe is deze tour verlopen? Gekke toestanden meegemaakt met de knakkers van Impiety?
De tour ging erg goed! Er was meer publiek dan ik had verwacht, ook op de doordeweekse dagen. Gekke toestanden met Impiety viel wel mee… met Wormwood was dit meer aan de orde, maar alleen op een goede manier! Hoop nog eens met hen een tour of festival te spelen.

Wat is de beste show die je tot hiertoe gespeeld hebt en welke tourplannen zijn er nog voor 2018?
De beste shows waren voor mij Rites of the Black Mass in Boekarest en Messe des Morts in Montreal. In 2018 spelen we naast Zuid-Amerika nog op Howls of Winter in Estland, Oration festival in Ijsland, House of Metal en Stockholm Slaughter in Zweden, Incineration festival in Engeland, Steelfest in Finland en waarschijnlijk ook nog in Zwitserland maar daar zijn we nog mee bezig.

Terug naar de debuutplaat “Potestas magicum diaboli”. Waar verwijst de Latijnse titel naar?
De macht van duivelse magie.

De teksten van de nummers zijn, op enkele na, allemaal in het Engels. “Daar waar ik sterf” werd in het Nederlands geschreven. Waarom verkoos je specifiek je moedertaal voor deze song?
Daar waar ik sterf” gaat over de legende van het Solse Gat, dit is een plaats op de Veluwe waar volgens de legende een klooster heeft gestaan waar de monniken de duivel aanbaden en drinkgelagen en orgies plaatsvonden. Als straf van God zonk het klooster in de aarde en bleef alleen een gat in de grond achter (er is hier ook een vreemde, lege poel te vinden). Toen ik daar op een nacht kampeerde werd ik geïnspireerd tot deze tekst.

De Nederlandse tekst leest veel maar als een gedicht of duistere poëzie vergeleken met je Engelstalige teksten. Vraagt schrijven in het Nederlands een andere insteek? Vind je dit moeilijker of gemakkelijker dan schrijven in het Engels?
Meestal schrijf ik in het Engels omdat ik de boodschap achter de muziek internationaal wil uitdragen. Schrijven in het Nederlands geeft echter meer poëtische mogelijkheden voor mij, omdat ik de taal beter ken. Voor thema’s die vooral relevant zijn voor het Nederlandse volk zal ik dus zeker voor die taal kiezen.

Naast de Latijnse albumtitel is ook de tekst van “Black sun prayer” in het Latijn. Ben je deze taal machtig of kreeg je hulp van buitenaf? Wat trekt je zo aan in deze antieke taal?
Ik ben het Latijn niet volledig machtig maar wel genoeg om “Black sun prayer” te schrijven, een invocatie van Satan om mijn lichaam binnen te treden, door mijn ogen mijn vijanden te zien en hen te vernietigen. Deze taal trekt mij aan omdat ze van oudsher als religieuze taal is gebruikt door de kerk, en daardoor in het onbewuste van de mens met religie en mystiek geassocieerd wordt. Ook vindt ik het een mooie ironie om juist deze taal voor een satanisch ritueel gebed te gebruiken.

Als ik de teksten er zo op na lees, lijken ze een satanische insteek te hebben. Welke andere thema’s komen er aan bod en waar haal je je inspiratie vandaan voor het schrijven van muziek en teksten?
Voor mij staat Satan voor een universele macht die in mijzelf maar ook daarbuiten aanwezig is en die mij door middel van magie ook kan helpen zowel aardse als spirituele doelen te bereiken. Dit gaat niet over het ‘aanbidden’ of ‘gehoorzamen’ van iets buiten mijzelf zoals hetgeen waarmee conventionele religies de mens indoctrineren. Ik zie deze Machten als deels het hogere en wijzere aspect van mijzelf dat verbonden is met de spirituele wereld, en deels een universele Macht die volledige vrijheid van mij als individu voorstaat. Deze Macht is zonder oordeel en goed en kwaad bestaat niet in het licht en de duisternis van de eeuwigheid.

In het nummer “Transformation” zing je “Long ago, I chose this path. A black witch with a child’s face. And hatred changed me into what I am”. Dit lijkt me sterk autobiografisch te zijn. Wat trok je destijds zo aan in black metal en waartegen was je haat gericht?
Mijn kindertijd heb ik als moeilijk ervaren. Urenlang op school tegennatuurlijk stilzitten en geïndoctrineerd worden met saaie middelmatigheid, kennis die je tegenwoordig overal op Google kunt vinden en een vooral politiek correcte en kortzichtige versie van onze geschiedenis was niet echt aan mij besteed. Bovendien kreeg ik weinig begrip van mensen om mij heen. Daardoor heb ik veel haat ervaren naar de mensheid en de maatschappij, en toen ik als tiener voor het eerst black metal hoorde, voelde ik die haat in de muziek en dat trok mij meteen aan. Inmiddels ben ik niet meer bezig met het haten van wat ik niet wil zijn, maar juist met het ontwikkelen van wie ik wel wil zijn en het leven creëren dat bij mij past. De haat heeft mij hier echter wel bij geholpen en “Transformation” is een dankbare ode aan die emotie.

Is er een reden waarom de tekst van het nummer “Leviathan” niet op het tekstvel afgedrukt staat?
Leviathan” is een cryptische tekst naar aanleiding van een droom die ik had waarin ik Leviathan zag als half man, half serpent. Hij stond in zee en ving de bliksem op met zijn handen. Dit was voor mij een teken van Demonische hulp van Leviathan, een krachtige mannelijke, destructieve energie die ik op dat moment nodig had. De tekening in het CD boekje zegt meer dan de tekst voor de gemiddelde luisteraar, daarom heb ik gekozen voor de tekening.

Met Asagraum slaag je erin om de gloriedagen van de Noors klinkende black metal te doen herleven. Ben je een purist die krampachtig vasthoudt aan de klassiekers in het genre of zijn er ook nieuwe bands die je goed vindt?
Nieuwe bands die ik goed vind, zijn vooral IJslandse black metal bands met psychedelische invloeden zoals Svartidauði, Sinmara en Misþyrming. Dit zijn dan ook mijn grootste muzikale invloeden naar traditionele jaren ’90 black metal en dit zal nog meer te horen zijn op het volgende album dat ik op dit moment aan het schrijven ben.

Voor de release van de plaat besloot je in zee te gaan met het Finse Kvlt-label dat vooral gekend is van haar samenwerking met het legendarische Beherit. Hoe zijn jullie bij hen terecht gekomen en ben je tevreden over de samenwerking?
We zijn bij hen terecht gekomen doordat één van de medewerkers ons live zag op Helsinki Black Mass. Zij hebben “Potestas magicum diaboli” goed gepromoot, te zien aan de verkoopcijfers. We zijn dus zeker tevreden.

Jullie hebben ook een drie songs tellende promo cd? Had deze louter promotionele doeleinden of beschouw je deze eerder als een demo daar ik heb gezien dat deze ook op tape te verkrijgen was?
Dit was enkel een promo op tape, een demo die ook verkocht is door het label Zwaertgevegt en door onszelf bij optredens. Op CD is deze nooit uitgebracht.

Voor de mix en mastering trokken jullie naar de ondertussen befaamde Necromorbus Studio. Meestal vind ik het vrij duidelijk hoorbaar wanneer een plaat bij Tore Stjerna ingeblikt werd, hoewel jullie plaat toch een iets ander geluid heeft meegekregen dan wat we doorgaans van hem te horen hebben gekregen. Hebben jullie de muziek ook bij hem opgenomen?
Nee, we hebben de drums in een studio in Oslo opgenomen en ik heb de andere instrumenten en vocalen thuis en in een oefenruimte opgenomen direct op mijn laptop. Tore heeft wel grotendeels het geluid bepaald door de gitaren en bas te re-ampen na instructies van mij over hoe het zou moeten klinken. Ik ben zeer tevreden over de samenwerking met hem en zal hem voor de volgende CD ook vragen te mixen en masteren.

Ben je nog steeds 100% tevreden over het eindresultaat of zijn er zaken die je bij een volgende plaat anders zou aanpakken?
Nee ik ben 100% tevreden.

Wat heb je op korte termijn nog allemaal voor ons in petto met Asagraum?
Onze eerstvolgende show is 16 februari op Howls of Winter in Estland en verder werk ik met drumster A. aan nummers voor de volgende CD, en binnenkort wordt aangekondigd bij welk label deze zal uitkomen.

Chaos Moon – Eschaton mémoire

De laatste weken bevatten enkele momenten van contemplatie: twee webzines, meerdere organisaties waarvoor ik bookings help regelen en daarnaast nog twee jeugdhuiswerkingen kunnen op lange termijn overrompelen. Iets met bomen en het bos. De vraag die ik mezelf stelde was deze: waarom review ik albums? Verdergaand: waarom zet ik ze publiek online? Reviews zijn in se futiel: ieder vormt zijn eigen mening over het materiaal dat hem of haar wordt voorgeschoteld. Het antwoord op mijn  waarom-vraag was op het eind van de rit vrij simpel: ik hou ‘the scene’ vrij nauwlettend in het oog (met dank aan iedereen die mij attent maakt op nieuwe releases) en schrijf iets over albums die in mijn ogen de moeite waard zijn en waarvan ik denk dat liefhebbers ze ook zullen appreciëren. Dit is zeker weten het geval bij Chaos Moon. Zij die Addergebroed volgen hebben misschien gelezen dat “Eschaton mémoire” mijn nummer één van 2017 heeft weten te veroveren. Alex Poole, die deze keer het ganse album schreef (in tegenstelling tot enkel de vocale verdiensten bij Entheogen), blijft niet bij de pakken neerzitten. Verre van zelfs. Na het meer atmosferisch (en volgens mijn huisgenoot zelfs als DSBM gelabeld) aandoend “Resurrection extract” uit 2014 smijt de beste man een nieuwe full length naar onze kop: eentje die we niet snel zullen vergeten. “Eschaton mémoire” bezit alles wat ik van een hedendaags black metalalbum verwacht: Emperor-aandoende synths die mij geen moment voor het hoofd stoten (wat een groot compliment uit mijn mond is) in combinatie met een sublieme balans tussen agressie en voortslepende, atmosferische passages. Het artwork dat precies een combinatie is tussen Salvador Dali en het horroruniversum van H.P. Lovecraft gunt ons een blik in wat de muziek zelf te bieden heeft. Jeff Whitehead aka Wrest, die we kennen van Leviathan en Lurker of Chalice, heeft zich dus thematisch gezien perfect van zijn taak gekweten. “Eschaton mémoire” bevat knipogen naar Emperor, Mare Cognitum, Leviathan en nog een resem acts – you get the point. Of het album drie dan wel vijf nummers kent is voor discussie vatbaar, gezien zowel “The pillar, the fall, and the key” alsook “Eschaton mémoire” uit twee tracks opgebouwd zijn – het nut ervan ontgaat mij, gezien de tracks perfect in elkaar overlopen. Naast furieuze passages, ondersteund door het strakke drumspel van Jack Blackburn zoals op “Of wrath and forbidden wisdom” is er ook ruimte voor introspectie, iets wat ten volle hoorbaar is op beide “Eschaton mémoire” tracks. Niet-zo-subtiele synths vormen een toch subtiele sfeer die je bij de keel grijpt en je aandacht veertig minuten lang in de greep houdt. Eric Baker bezit hiernaast de gepaste strot voor dit soort meeslepende black metal: meeslepend, getergd, maar toch niet over the top. Vooral “Eschaton mémoire II” weet keer op keer te overtuigen: een nummer schrijven van om en bij de veertien minuten dat geen enkel moment verzwakt lijkt me een puike prestatie. Wat de productie betreft werd dit album me in de schoot geworpen: deze vierde langspeler werd gemixt en gemastered door niemand minder dan Swartadauþuz, die een gezonde dosis Ancient Records-mystiek aan het album toevoegt. Ondanks het feit dat mijn persoonlijke collectie vrij beperkt is – ik ben ook maar student – kon ik een blik werpen op de vinyluitgave: Wormlust-genie H.V. Lyngdal werkte in perfecte symbiose met Wrest om deze uitgave lay-outgewijs de moeite waard te maken. Chaos Moon zet zichzelf met behulp van het eclectische Blood Music definitief op de kaart. Enfin, een album waaraan zoveel getalenteerde zielen hebben meegewerkt kon toch niets anders dan een gesamtkunstwerk worden, niet?

CAS: 95/100

Chaos Moon – Eschaton mémoire (Blood Music 2017)
1. The pillar, the fall, and the key I
2. The pillar, the fall, and the key II
3. Of wrath and forbidden wisdom
4. Eschaton mémoire I
5. Eschaton mémoire II