interviews

Encircling Sea – Connecteren met de spiritualiteit van onze voorvaderen

Na vijf jaar radiostilte leverde het Australische Encircling Sea een paar weken geleden zo maar eventjes de beste plaat uit haar discografie af. Hoewel de mix van extreme stijlen die we op “Hearken” horen niets nieuws onder de zon is, is het wel een oerdegelijke plaat geworden die liefhebbers van post-metal, black en sludge zal kunnen bekoren. Ik nam contact op met Robert Allen (zang/gitaar), die naast het bandleven een druk bezet familieman blijkt te zijn. (JOKKE)

Here is the link to the English version of the Addergebroed interview Encircling Sea.

Encircling-Sea by JOHN MILLER
© John Miller

Hallo Robert, waarom duurde het maar liefst vijf jaar om met een opvolger voor “A forgotten land” op de proppen te komen?
Na de release van onze vorige plaat veranderde het leven van alle bandleden grondig. Ikzelf verhuisde eerst naar de bush om een leven met mijn vrouw in de wildernis op te bouwen. Niet lang na de release van “A forgotten land” werd bovendien mijn zoon geboren waardoor ik het grootste deel van deze tijd afgezonderd van de muziekwereld en mijn bandmakkers doorbracht. Nadat we gesetteld waren en onze levens aangepast hadden aan de nieuwe omgeving en het ouderschap was het een heuse uitdaging om terug contact op te nemen met de band aangezien ik op tien uur rijden van hen woonde. Gedurende lange tijd gebeurde er bijgevolg niet veel en onderging de band ook enkele veranderingen waardoor we nu in een nieuwe fase zitten. Ik ben ondertussen teruggekeerd naar de thuisbasis van Encircling Sea en heb de bossen omgeruild voor een leven dicht bij de stad zodat we terug meer kunnen repeteren en samenhokken.

Tijdens deze periode vertrokken twee van jullie leden: baritongitarist Dase Beard en keyboardspeler David Coen. Waarom maken beiden geen deel meer uit van de band en was het gemakkelijk om bassist Dav Byrne aan te trekken? Waarom werd David niet vervangen?
Dave vertrok als eerste wegens verplichtingen met zijn band Whitehorse en we vonden het niet nodig een nieuwe keyboardspeler aan te trekken voor onze toekomstige plannen. In het geval van Dase waren het persoonlijke verschillen die aan de basis van zijn vertrek lagen. Destijds speelde Chris Buckingham tweede gitaar en toen Dase vertrok, switchte hij naar baritongitaar. Chris stond nadien echter op het punt vader te worden en wou in een band spelen die dichter bij zijn persoonlijke smaak lag. Met Dav Byrne hebben we nu voor het eerst een bassist in de band. Er kwamen ook nog twee andere gitaristen bij de band: Damien Vennell van Wildeornes en Justin Franklin die samen met onze drummer in Urns speelde. Deze nieuwe line-up is perfect op muzikaal en persoonlijk vlak.

Jullie nieuwe plaat kreeg de titel “Hearken” mee wat zoveel betekent als ‘aandacht besteden aan’, in dit geval aan de mensen die voor ons kwamen en hun falingen, triomfen en rituelen die de spirituele groei van de mensheid definieerden. Heb je een band met de Aboriginals, de oorspronkelijke bevolking van je thuisland?
Het statement dat je aanhaalt was een perstekst die ons label opstelde naar aanleiding van de release en, wat mij betreft, de bedoelingen van de plaat vrij accuraat weergeeft. Hoewel we als band het diepste respect hebben voor de oorspronkelijke bevolking van ons vaderland, handelt de plaat niet over hun spirituele handelingen en cultuur. “Hearken” is in deze context een poging om contact te leggen met de spiritualiteit van mijn eigen voorvaderen. De nummers zijn praktische verklaringen en reconstructies van rituelen gezien vanuit het perspectief van mijn Europese voorouders. Ik zocht naar een connectie op dieper niveau met mijn eigen afkomst, die ik kon rijmen met mijn moderne leven en me in staat stelde zelf aan spiritualiteit te doen. “A forgotten land” was eerder een poging te connecteren met het land zelf. Ik schreef het in de aanloop van mijn verhuis naar de natuur waar ik de spirituele ideeën kon omzetten in de praktijk. Maar ik vond dit best moeilijk zonder een relatie op te bouwen met de spiritualiteit van mijn voorouders en begon deze dan ook te ontwikkelen tijdens mijn verblijf in de bergen.

Jullie muziek bevat ook een creatieve gevoeligheid die het jachtige van de industriële beschaving en de primitieve schoonheid van de natuur samenbrengt.
Dat was ook een statement van het label, niet van ons en is bijgevolg hun interpretatie van de plaat. Tijdens het schrijfproces leefde ik op het platteland waar mijn kinderen ook geboren werden en waar ik de funderingen van mijn eigen nageslacht legde. De plaat beschrijft voor een stuk deze reis, die niet altijd gemakkelijk is, en soms zelfs frustrerend. De angst die je hoort op de plaat komt voort uit het spanningsveld dat ik voel door verbonden te zijn met de twee tegenovergestelde werelden die het platteland en de stad zijn. Momenteel leef ik in een middelgroot ruraal stadje, maar voel me nog steeds diep verbonden met de seizoenen, de natuurkrachten en hun impact op de omgeving.

ES LIVE 1 by Nathan Goldsworthy© Nathan Goldsworthy

Op “A forgotten land” klonken jullie ruraal, folky, nostalgisch en melancholisch terwijl het nieuwe werk eerder kan gelinkt worden aan termen als ‘urbaan’, ‘modern’ en ‘geciviliseerd’. Kan je je vinden in deze analyse? Was het de bedoeling om voor een meer rechttoe rechtaan en zwaardere aanpak te gaan of ontstond deze evolutie spontaan tijdens het schrijfproces?
Je maakte een goede analyse wat mij betreft: het album klinkt straightforward, er ligt minder nadruk op herhaling en akoestische gitaren ontbreken. “Hearken” is minder grillig denk ik, wat komt door de verfijning van mijn muzikale ideeën voor deze plaat en de mogelijke frustraties in mijn leven destijds. Bij “A forgotten land” vond ik vrede in het schrijfproces dat me bevrijdde van het stedelijke leven dat ik leidde terwijl ik voor “Hearken“de muziek gebruikte als escapisme voor de stress van het leven. Een leven in de natuur wordt dikwijls gelinkt aan een kalm, gemakkelijk en stressvrij leven in tegenstelling tot de stad. De realiteit is echter complexer aangezien beide levens hun eigen uitdagingen hebben. Muzikaal gezien is “A forgotten land” een idealistische interpretatie van het rurale leven.

Een andere evolutie die ik vaststelde is dat jullie nummers – hoewel nog steeds rond de tien minuten – per release korter worden. Jullie debuut “I” en diens opvolger “Ecru” bevatten beide één kolossaal nummer van respectievelijk 48 en 37 minuten. Op “A forgotten land” prijkten meerdere nummers, hoewel sommige nog wel op een twintigtal minuten afklokten. Als het zo doorgaat, spelen jullie grindcore bij de release van jullie tiende plaat! Werd het schrijven van kortere nummers beïnvloed door het spelen van live shows?
Haha, je weet nooit, ik hou wel van een goede grindcore plaat! Ik denk dat deze evolutie eerder het gevolg is van een verfijnde songwriting en volwassenheid als band dan een bewuste keuze. Een nummer duurt zo lang als nodig is, dus de uitkomst weet je nooit op voorhand. Maar tien minuten werkt wel lekker momenteel.

Jullie sound is een combinatie van elementen uit post-metal, post-rock, sludge, doom en black metal. Welke bands hebben jullie beïnvloed?
Neurosis en Darkthrone gelden als grootste gemeenschappelijke invloeden.

In de openingstrack hoor ik Cult Of Luna terug en ik vind dat jouw vocalen ook veel weg hebben van Johannes Persson.
Ik snap je link. Cult Of Luna is persoonlijk een grote invloed en ik hou van Johannes zijn zangstijl. Op deze plaat wou ik op een meer natuurlijke manier zingen, dus wat je hoort is mijn natuurlijke zware stem, de tonaliteit waarbij ik me het meest comfortabel voel en die het best samengaat met onze gitaarstemming. Het was dus geen poging om een bepaalde sound of stijl te bereiken, maar om datgene te doen wat het beste past bij de muziek die ik had geschreven.

De sound van “Hearken” is impressionant. Waar werd het album opgenomen?
De plaat werd samen met onze goede vriend Joel Taylor opgenomen in zijn studio (The Black Lodge) in Melbourne. Joel stond reeds in voor de opnames, mix en mastering van onze eerste twee albums en mixte “A forgotten land” waardoor hij ondertussen bijna als een volwaardig bandlid aanvoelt. Ik ban al lang bevriend met hem en werkte in het verleden al met hem aan verschillende projecten waardoor ik compleet op mijn gemak ben tijdens het opnameproces. We zijn zelf erg tevreden met het geluid van de plaat en vinden het een privilege om met iemand samen te werken die onze bedoelingen volledig begrijpt én kan realiseren.

A forgotten land” werd uitgebracht door Natural World Records en als ik me goed herinner kocht ik een exemplaar via Sickmangettingsick Records. Voor “Hearken” werd een deal gemaakt met het Australische EVP Records. Vanwaar deze switch en bij welke Europese distributeurs kan ik terecht voor de nieuwe plaat?
Je hebt het gedeeltelijk juist. Ik bracht de CD-versie op mijn eigen Natural World-label uit en SMGS en Replenish Records brachten het album daarna uit op vinyl. Oorspronkelijk zou “Hearken” ook via SMGS verschijnen maar onze vooropgestelde timing lukte niet voor hen, waardoor we nog veel langer zouden hebben moeten wachten. Toen ik op zoek ging naar andere opties startte mijn vriend Lochlan Watt als A&R manager bij EVP en hij was geïnteresseerd in wat we aan het doen waren met de nieuwe plaat. Lochlan is sinds lange tijd een fan van de band en we werkten in het verleden al samen. Het zou dus stom geweest zijn om niet samen in zee te gaan. Wat betreft Europese distributie kan ik je spijtig genoeg geen antwoord geven, hoewel ik zo’n zaken zou moeten weten.

Voor het nummer “Elderfire” namen jullie een prachtige videoclip op die een soort neo-heidens ritueel laat zien dat uitgevoerd wordt in de Australische bush. Wiens idee was dit en wat is het verhaal achter de clip?
De video was een gezamenlijke inspanning van mezelf, director Wilson Bambrick en choreograaf Megan White van het Theatre Of Thunder Dance Troupe. Wilson en ikzelf hadden veel gesprekken aangaande de inhoud van de video en hij deed op zijn beurt meerdere brainstormsessies met Megan waarna we één gezamenlijke conference call hadden om de uiteindelijke ideeën vast te leggen. De uitvoering gebeurde volledig door Wilson, Megan en haar dansers en onze goede vriend Edyran, die als sjamaan opduikt in de clip.
Elke song op de plaat handelt over een specifiek ritueel, wat we op een oprechte manier wilden visualiseren. Edyran en ikzelf hebben samen reeds verscheidene rituelen uitgevoerd waarbij er muziek aan te pas komt. Het voelde met andere woorden juist om samen te werken met iemand die dit op een oprechte manier kon uitbeelden. Hij leverde uitstekend werk en ik dank zowel hem als zijn verloofde Ella voor het vele werk dat in de voorbereidingen kroop. Dit geldt natuurlijk ook voor Emma en in het bijzonder Wilson die erg veel tijd en energie in het proces stak om dit allemaal tot een goed einde te brengen.
Wat betreft de video zelf, zien we een sjamaan die door de bossen dwaalt en het gesprek aangaat met de natuurgeesten om zo een toegang te verkrijgen tot de spirituele wereld. Meer ga ik daar niet over zeggen.

Tijdens de intro van de video clip lezen we ook een quote van Johann Wolfgang von Goethe: “Each one of us must carry within the proof of immortality, it cannot be given from outside of us. To be sure, everything in nature is change but behind the change there is something eternal.
Correct, deze quote maakt ook deel uit van het artwork van de plaat en vat perfect samen wat het betekent om verbonden te zijn met je voorouders. Alles verandert, dat is de constante in het leven en vooral in het moderne leven dat wij vandaag leiden. Maar je eigen geschiedenis verandert nooit. Ik vind het een doodzonde dat velen tegenwoordig niet meer weten wat hun geschiedenis is en waar ze vandaan komen, ik bedoel niet enkele maar duizenden generaties geleden. Deze quote zegt dat je beide kan appreciëren. De natuur zal altijd evolueren, net zoals de mens, maar we mogen niet vergeten wat ons tot hier heeft gebracht: de optelsom van duizenden levens, hard werk, falingen, bloed, zweet en tranen. Waarom zouden we geen aandacht besteden aan deze geschiedenis?

Jullie deden recent een korte Australische tour en speelden enkele shows met ons eigenste Wiegedood. Hoe verliep de tour?
We speelden inderdaad twee shows met Wiegedood als deel van het Direct Underground festival. Geweldige tijd en de mannen van Wiegedood zijn heel vriendelijk en down to earth. We speelden tevens enkele headline shows en die verliepen allemaal vlot. Mooie opkomst en goede optredens met fantastische bands. Het was ook leuk om te zien dat onze nieuwe line-up de eerste test doorstond.

Je hebt nog een persoonlijk project genaamd Vaiya dat focust op ambient black metal. Zit er nieuwe muziek in de pijplijn en richt je je met Vaiya meer op atmosfeer nu je met Encircling Sea zwaardere wateren doorkruist? Als ik me niet vergis is er een link tussen beide bandnamen?
Ik heb een nieuwe Vaiya-plaat geschreven en het is enkel nog een kwestie van tijd vinden om ze op te nemen. Vaiya is de omzetting van Encircling Sea aangezien Vaiya “omcirkelende zee” betekent in de Tolkien-taal, hoewel Vaiya donkerder is qua opzet en eerder draait om het verlichten van negatieve energie uit het ‘zijn’. Ik gebruik Vaiya bewust als een manier van zuivering. Muzikaal gezien klinkt het anders, hoewel het ook meer agressie bevat aangezien het tijdens het schrijven van “Hearken” ontstond.

 

 

Advertenties

Panchrysia – De druk is van de ketel

Na een afwezigheid van zeven jaar slaat Panchrysia terug met “Dogma“, de vijfde langspeler uit haar twintig jarige carrière. De plaat laat deels een nieuw geluid horen waarbij er meer ruimte is voor melodie en het tempo wat naar beneden geschroefd is. Met een resem vragen onder de arm, sprak ik met zanger Maarten aka Zahrim af om bij pot en pint het verleden, heden en de toekomst van de band onder de loep te nemen. (JOKKE)

Panchrysia

Tussen jullie vorige plaat “Massa damnata” en het nagelnieuwe “Dogma” zit maar liefst zeven jaar. De openingsvraag stelt zich met andere woorden vanzelf. Vanwaar deze lange pauze tussen de twee releases en wat hebben jullie de voorbije jaren zoal uitgespookt? Ik dacht eerlijk gezegd dat jullie de pijp ondertussen aan Maarten (no pun intended) hadden gegeven.
Laat ik om te beginnen even duidelijk stellen dat Panchrysia in die periode nooit heeft opgehouden te bestaan. Ikzelf ben in 2012 na het verschijnen van onze vorige plaat vader geworden en aangezien er wat complicaties waren bij de geboorte vroeg dit mijn volledige aandacht. Hierdoor zijn de bandactiviteiten moeten wijken en hebben we die plaat niet kunnen promoten zoals het hoorde. Het vaderschap verandert je leven en tijdsbesteding grondig, iets wat de andere bandleden met kinderen alleen maar zullen beamen.

Geen schrik dat veel mensen jullie ondertussen vergeten zijn en dat het hard werken zal zijn om verloren zieltjes terug te bereiken en voor jullie te winnen?
Ik denk dat de oudere fans ons nog wel zullen kennen, maar ik weet niet of we de nieuwe jonge garde voldoende kunnen aanspreken. Het is niet dat we een bepaalde gimmick hebben of een stijl van black metal – zoals de hocus pocus orthodoxe stroming – spelen die momenteel “in” is. Er is ook geen plan of zo buiten proberen goede muziek te maken en terug optredens te doen.

Sociale media zijn in deze moderne tijden enorm belangrijk geworden voor bands, zeker om in contact te staan met de jeugdige achterban en volgers. Op jullie Bandcamp-pagina is echter enkel het werk tot en met “Malicious parasite” te horen en ook op YouTube en Facebook is Panchrysia maar schaars aanwezig. Zijn jullie eerder nog van de oude stempel of zien jullie het nut van deze digitale vormen van streaming e.d. niet in?
We zijn helemaal niet van de oude stempel en professioneel gezien ben ik bij Sporza zelfs hoofdverantwoordelijke voor de digitale media, dus ik ben helemaal mee haha. Het klopt dat we de voorbije jaren online niet zo actief zijn geweest maar ik vind ook dat je niet van elke noot die je in het repetitiekot schrijft een Facebook-post moet maken. Als je iets wil melden, moet het relevant zijn. Ik ben wel bezig met het updaten van onze website en Facebookpagina en de nieuwe plaat is ondertussen op YouTube ook integraal te beluisteren. Ik vind nu al dat het lijkt alsof er een heuse marketingmachine in gang gezet werd. Het is ook zo dat ons vorige label Shiver Records eerder oubollig omging met internet want zij zagen geen graten in het digitaal beschikbaar maken van onze platen.

In tussentijd hebben ook enkele bezettingswissels plaatsgevonden. Waarom is jullie bassist Joris niet langer van de partij en waar hebben jullie de nieuwkomers gevonden?
De kern van Panchrysia zijn Dol (de drummer), Web (de gitarist) en ik. We zijn nog steeds goed bevriend met Joris, maar de motivatie ontbrak bij hem en er was ook geen muzikale inbreng van zijn kant. Omdat ik me live meer op mijn zang wou focussen, trokken we Jef als tweede gitarist aan en in Jesse van Black Narcissus vonden we een heel geschikte bassist met een goed oor voor melodie. Hij heeft ook nog aan twee of drie nummers van de nieuwe plaat kunnen meeschrijven. De sfeer in de band is nu uitermate goed en we amuseren ons ook op repetities. We zijn in feite terugvallen op spelplezier.

Ik merkte duidelijk dat er meer melodie en ook enkele gitaarsolo’s in de nummers zitten. Is dit de inbreng van Jef?
Neen, want ik heb deze allemaal zelf ingespeeld. Op onze eerste plaat “In obscure depths” was er ook meer melodie en muzikaliteit aanwezig, nadien is dat wat meer op de achtergrond geraakt en lag de focus meer op snel beukwerk, maar vanaf “Massa damnata” hebben we hier terug meer aandacht aan besteed. En dus ook op de nieuwe plaat waarbij we erg veel werk hebben gestoken in het uitwerken van de melodieën.

Maar toch blijven jullie als Panchrysia klinken.
En dat zal ook altijd zo zijn. Ik vind ook dat wij nooit smerig geklonken hebben. Eerder qua gitaargeluid zelfs misschien te akoestisch, te strak, te proper, dat alles te goed hoorbaar was, zonder overgeproduced te klinken. Wij kunnen geen vuil Enthroned-geluid neerzetten.

In welke mate zijn jullie doelen veranderd vergeleken met wat jullie voor ogen hadden toen Panchrysia twintig jaar geleden opgericht werd?
Goh, ik denk dat de druk wat van de ketel is nu, we zijn meer laid back. Als je jong bent, heb je allerlei doelen zoals het uitbrengen van een plaat, een labeldeal scoren of op tour gaan. Ik heb het gevoel dat het in het verleden dikwijls een kwestie van “net niet” was met Panchrysia. Dat hebben we nu achter ons gelaten. Niets moet nog en we kijken wat er op ons af gaat komen met “Dogma“. We schreven een plaat met nummers waar we volledig achterstaan en kijken ernaar uit om deze ook live te promoten.

Op zeven jaar tijd gebeurt er veel en keren sommigen bands en fans de metalscene de rug toe terwijl er ook veel nieuw bloed instroomt. Veel bands waar jullie destijds mee optrokken en samen speelden (denk maar aan Iconoclasm, Gorath, Garmenhord, Gotmoor, …) bestaan ondertussen niet meer of staan ook op een laag actief pitje. Intussen is er echter een nieuwe lading sterke en interessante black/death metal bands opgestaan (o.a. Wiegedood, Possession, Kosmokrator, LVTHN, Perverted Ceremony en nog enkele gelijkgestemde zielen) die precies veel sneller wordt opgepikt, vooral dan in het buitenland. Volgen jullie onze vaderlandse scene nog op de voet en denk je dat er nu een gunstiger klimaat heerst voor Belgische black metal bands dan pakweg tien jaar geleden?
Hhhmmm, het is niet dat wij destijds geen kansen kregen, want dankzij Metalyssee  Agency hebben we toch heel wat fijne shows en tours kunnen doen. Wel zie ik dat bands zoals het bevriende Carnation zich voor 100% smijten, hun jobs opzeggen en het financiële risico nemen door zich in schulden te smijten om alles uit de band te halen. Pas op, wij repeteerden destijds ook drie maal per week naast het spelen van shows in binnen- en buitenland, maar het financiële risico aangaan, is iets dat wij nooit hebben gedurfd. We waren misschien iets te bedeesd op dat vlak.
Misschien dat het door de impact van social media nu gemakkelijker is voor sommige bands om naar buiten te komen. Vroeger had je de rol van labels om uit duizenden bands de beste uit te filteren, nu kan je als band zelf alles op YouTube en Bandcamp smijten. Maar er moet wel nog een sprankel zijn, anders krijg je nivellering. Iedereen eist zijn positie in de grote vijver op.

Hebben jullie een grote aanhang in het buitenland? Ik herinner me nog een tour die jullie in 2005 gedaan hebben met Marduk en om “Deathcult salvation” te promoten trokken jullie in 2008 de hort op met Taake en Vulture Industries. Hebben die tours destijds de nodige vruchten afgeworpen?
Vooral tijdens de tour met Marduk speelden we in heel Europa voor stampvolle zalen. Dat was echt maf. Toen hebben we wel wat fans bijgewonnen in het buitenland. Dat was een echt kantelpunt. Door de goede contacten met Marduk konden we “Deathcult salvation” opnemen in de Endarker Studio (daar kunnen we ook een boek over schrijven haha) van bassist Magnus “Devo” Andersson en we wisten Mortuus zelfs te strikken voor gastzang op de plaat…er zijn niet veel bands die dat kunnen zeggen! Daardoor ging de bal aan het rollen. Het album verscheen via het Noorse Dark Essence Records, maar spijtig genoeg hebben we om verscheidene redenen achteraf toch niet alles uit die plaat kunnen halen wat eruit te halen viel.

Zijn er plannen om het nieuwe album “Dogma” ook intensief te ondersteunen in de vorm van binnen- en buitenlandse optredens?
Er is momenteel nog niets concreet, maar we staan absoluut open voor alle aanbiedingen. We hebben ook een booker in de arm genomen om weer op het podium te kunnen kruipen. Laat maar komen!

Ten tijde van “Malicious parasite” presenteerden jullie je op artistiek vlak met corpsepaint en bandfoto’s die in het straatje van Satyricon’s “Rebel extravaganza” en Khold lagen. In jullie begindagen en ook nu is er echter geen corpsepaint meer te bespeuren. Geen zin meer om jullie tronies te bekladden of past dat niet meer bij het gegeven van Panchrysia anno 2018?
Voor de “Malicious parasite” fotosessies experimenteerden we met witte make-up en gekrakkeleerde effecten. Daarna trokken we de hort op met Marduk, Taake en Enthroned, geraak je in een welbepaalde maalstroom en merk je plots dat je met corpsepaint en een emmer bloed over je kop staat op te treden. Nu voelen we ons daar niet zo goed meer bij en pakken we het meer rock ’n roll aan. Sta op het podium zoals je wil.

panchrysia 2

Jullie werden altijd al een beetje als de Belgische Satyricon bestempeld, een band waarvan de invloed onmogelijk ontkend kan worden. Met de laatste drie platen van Satyr en Frost kan ik eigenlijk niets meer aanvangen. Zijn jullie nog mee met de recente Satyricon?
Rebel extravaganza” vind ik sowieso een topplaat. Als je ergens in onze muziek een link naar Satyricon terug vindt, is het naar deze plaat. Onbegrijpelijk dat ze daar live niets meer van spelen. De agressie ervan hebben ze achteraf nooit meer kunnen evenaren. Rond de tijd van “The age of Nero” ben ik zelfs volledig afgehaakt, hoewel ik de laatste twee albums eerlijk gezegd toch wel terug kan smaken en zelfs relevant vind, zonder er echt veel naar te luisteren.

In mijn review schreef ik dat er nog steeds heel duidelijke Satyricon elementen in jullie sound aanwezig zijn, zowel van een plaat als “Rebel extravaganza” als het meest recente werk. Net zoals bij de Noren ligt het tempo een stuk lager en is er veel meer ruimte voor melodie en solo’s in de plaats gekomen. Was dit een bewuste keuze of ligt het aan het feit dat jullie stilaan een dagje ouder worden?
We hebben de vergelijking met Satyricon altijd al gekregen, hoewel ik bijvoorbeeld “Malicious parasite” op een paar riffs na niets met Satyricon te maken vind hebben. Zelf hoor ik eerder Marduk in onze platen terug, vooral qua vocalen en in het snelle beukwerk. Voor “Dogma” wilden we bewust een ander album schrijven met minder van deze invloeden. Het verbaast me dan ook dat je toch nog wel wat moderne Satyricon-invloeden terug hoort daar enkele nummers geschreven werden alvorens diens laatste twee platen uitkwamen. Ach ja, die invloeden zullen er dan waarschijnlijk altijd wel onbewust insluipen.

Weten jullie waarom jullie label Satanath Records de plaat ook aanraadt aan liefhebbers van Bell Witch? Dat lijkt me toch heel vergezocht, niet?
Dat was eigenlijk een grapje mijnentwege. Het label vroeg ons om enkele referenties door te sturen en vermits Bell Witch toen niet uit mijn auto CD-speler te slaan was, besloot ik deze naam ook door te geven. Dit had even goed Mike Patton’s Fantomas kunnen zijn, haha!

Massa damnata” werd op Shiver Records uitgebracht terwijl jullie nu onderdak hebben gevonden bij het Russische Satanath Records. Bestaat Shiver eigenlijk nog en hoe zijn jullie bij het nieuwe label terecht gekomen? Waarom denk je dat zij de juiste partner zijn om Panchrysia opnieuw in de spotlights te zetten?
Shiver Records ging heel beschermend met muziek om, terwijl we daar geen graten in zagen. Die waren voornamelijk met hun CD-winkel bezig. Smijt onze plaat gerust volledig op het internet! Mensen die overtuigd zijn, zullen achteraf wel tot een fysieke aankoop overgaan. Dat is bij mij ook het geval. En pas op, Shiver Records heeft ons in het begin goed gesteund en terug opgevangen na het avontuur met Dark Essence Records, dus voor de rest geen slechte woorden over hen. Satanath Records was meteen enthousiast toen ze onze plaat hoorden en ze zijn ook helemaal mee met Itunes en de moderne streamingdiensten. Bovendien hebben ze ook een goede distributie via Plastic Head en merken we in de statistieken van onze website plots bezoekers vanuit de meest exotische uithoeken van de wereld. Enkel spijtig dat er geen ruimte is voor een vinylversie van “Dogma“.

panchrysia 3

Welke boodschap draagt de albumtitel “Dogma” in zich? Is er een link met de teksten van de songs?
Ik ben de tekstschrijver met dienst en hoewel ik dat in feite haat, probeer ik toch om degelijke teksten te schrijven met een statement. Zo ben ik 10 jaar na datum nog altijd heel tevreden over bijvoorbeeld “Brave black world” en “Cold comfort“. Die teksten zijn intussen relevanter dan ooit.
Voor “Dogma” liet ik me onder anderen inspireren door het boek “Absurde overvloed – Waarom het zo moeilijk is om gelukkig te worden” van Michael Foley waarin hij schrijft over absurditeit in relatie tot een overvloed aan welvaart en keuzemogelijkheden, die eerder afbreuk doet aan geluk dan er wat aan toe te voegen. Wat het boek bovendien ook interessant maakt, is dat de schrijver er mythologie en godsdienst bij sleurt om zijn opinie kracht bij te zetten. Het leverde nieuwe inzichten die tot nummers als “Gilgamesj“, “Salvation” en “War with heaven” hebben geleid. Aan grote metafysische onderwerpen waag ik me niet evenals aan satanische teksten. Het dichtste dat ik ooit bij satanisme ben geweest was toen ik alle boeken van Nietzsche verslond.

De afsluitende song “Rats” gaat van start met een jazzy intro-sample. Vanwaar deze ietwat opvallende maar geslaagde keuze? Is er een link tussen de sample en de rest van de song?
“Arise you starvelings from your slumbers…” is de eerste krachtige zin uit dit nummer. In feite genomen uit de “Internationale” (1972). Over ‘ratten’, ofwel arbeiders in de industriële revolutie, die de vuist balden en in opstand kwamen. We zijn nu pakweg 150 jaar verder en hebben een pak evoluties meegemaakt, maar draaien we niet nog altijd in hetzelfde beklemmende systeem mee? De intro en de sample in het nummer sluiten er perfect bij aan. Het zijn stukken uit “The brain that wouldn’t die” van Joseph Green uit 1962. Ik citeer: “We’re a power as hideous as our deformities. Together we’re wreak our revenge. I shall create power and you will enforce it.

In het nummer is toch ook wel een hele vette knipoog naar “Into the infinity of thoughts” van Emperor te horen. Is dit een bewuste hommage of eerder “toeval”?
Ik ben blij dat je dit opgemerkt hebt. Toen de riff er was, heb ik specifiek aan Dol gevraagd om er die welbepaalde drumlijn ook bij te spelen. Emperor is wereldklasse. Ik heb ook intens genoten van hun laatste passage op Graspop waar ze dit meesterwerk integraal speelden.

Jullie hebben altijd wel al coole samples gebruikt op jullie platen. Waar werd de mosterd deze keer gehaald?
Ja, we vinden het leuk om zulke kleine zaken aan onze sound toe te voegen om het geheel wat open te breken. Naast het eerder aangehaalde stuk uit “The brain that wouldn’t die“, vond ik ook zinvolle passages in “Vor dem Gesetz” van Franz Kafka en “Talk radio” van Oliver Stone.

Met de song “Gilgamesh” verwijzen jullie naar de Sumerische literatuur en het  Gilgamesh-epos. Waarom kozen jullie ervoor om een nummer aan deze Sumerische koning te wijden?
In het eerder aangehaalde boek, waren talrijke verwijzingen naar mythologie te vinden waardoor ik sommige zaken verder ben gaan uitdiepen en tenslotte alle puzzelstukjes op hun plaats vielen. Het verhaal van “Gilgamesh” paste wel in de context van de zoekende mens waarover ik het heb op de plaat. Als memo schreef ik er nog bij: Overleven is streven. Het menselijke wezen is een zoekmachine met veel kracht en subtiliteit, maar met weinig idee van het kiezen van de juiste parameters.

Het nummer “Kairos” verwijst dan weer naar de Griekse mythologie. Kairos was het jongste goddelijke kind van de oppergod Zeus en is de personificatie van de gelegenheid, het juiste moment om iets voor elkaar te krijgen. Is de tijd nu rijp voor Panchrysia om haar doel te bereiken?
Het nummer start eigenlijk vanuit de idee dat we overprikkeld worden. Stilte ervaren is de dag van vandaag geen sinecure meer. Naast rust in de natuur, kan je het ook vinden in een goed boek, muziek, in kunst. En je vindt het pas wanneer je eigen verbeeldingskracht wordt aangesproken. Dat ideale moment van hapering. Daar gaat het om.
En ja: de tijd is inderdaad rijp om de juiste en goeie dingen te doen. De reden dat Panchrysia nu nog bestaat is dat we allemaal goeie kameraden zijn, die weten wat ze aan mekaar hebben en de muziek graag spelen, anders had het al lang gedaan geweest. En tijdens het schrijfproces van “Dogma” hebben we dat teruggevonden. Zonder enige druk, maken wat we denken dat goed is. Maken wat we denken dat beter is dan datgene wat we ooit gemaakt hebben. Het zal waarschijnlijk niet nog eens zeven jaar duren totdat er een opvolger is, maar met nieuw werk zijn we voorlopig nog niet bezig…of ik moet weer inspiratie gaan zoeken om teksten te schrijven, haha!

 

Stratosphere – Collaborations I

Voor de tweede keer in de geschiedenis van Addergebroed presenteren we een “re-inter-view”. De eerste maal viel de eer te beurt aan Saille, nu verkiezen we deze mengelvorm van een review en een interview voor de meest recente plaat van Stratosphere. In de reviews van de vorige Stratosphere albums Rise en “Aftermath” werd het woord einzelgänger nog in de mond genomen; voor zijn nieuwe plaat “Collaborations I” deed mastermind Ronald Mariën beroep op bevriende muzikanten uit het drone, ambient en post-rock wereldje. Bij elke song geeft Ronald meer inzicht in de totstandkoming ervan terwijl wij onze gevoelens onder woorden brengen wanneer we ons laten onderdompelen in de verschillende nummers (JOKKE).

Stratosphere Collaborations
(c) Stephan Vercaemer

Breaking down barriers / Revealing the unknown (ft. Ashtoreth)

Ronald: De openingstrack was de eerste improvisatie die Stratosphere aandurfde. Dankzij de steun van Peter Verwimp lukte dit zo goed dat de fundering voor “Collaborations I” gelegd was. Het is een collage van twee improvisatiesessies die leidde tot deze opener.
Addergebroed: Het moet inderdaad gezegd worden dat de sjamanistische ambient- en droneklanken van klankkunstenaar Peter Verwimp (ook actief bij Emptiness) perfect samengaan met wat we van Stratosphere gewend zijn. De duistere klanken ademen een waas van onheilspellend mysterie uit en meermaals lijkt het alsof die gitzwarte walm tot jou spreekt. De toon is gezet voor een aangename luisterervaring die een tijdspanne van één uur overschrijdt.

Within the unintended (ft. Distant Fires Burning)

Ronald: Met minimale elektronische percussie en een gemoduleerde basgitaar legde Gert De Meester de basis voor deze track. Vermits deze al heel sereen was ontstaan, besliste ik deze flow te volgen om zo de meest relaxte track uit “Collaborations I” verder te vervolledigen.
Addergebroed: Distant Fires Burning was mij tot hiertoe onbekend, maar in zijn werk ga ik me zeker verder verdiepen. De subtiel geplaatste basnoten, aanzwellende gitaarlagen en etherische ambient masseren je gehoor en doen je hartslag dalen zodat je dertien minuten lang in een staat van gelukzalige rust terecht komt. Een luistersessie met koptelefoon is tevens aangeraden om de elektronische percussiedetails te ontdekken. Ik ben dan ook helemaal zen na het absorberen van deze relaxerende klanken waarbij mijn gemoedsrust ondertussen in een hangmat heen en weer ligt te wiegen.

Erratic flow (ft. Aidan Baker)

Ronald: Dit nummer bewijst hoe goed een samensmelting van de trage onderliggende flow van Stratosphere en de melodieloze inbreng van Aidan Baker wel kan werken: relaxerend en verontrustend tegelijk, het is mogelijk.
Addergebroed: Ook buiten onze landsgrenzen vond Ronald Mariën gelijkgestemde zielen. Weinigen houden er zo’n naarstig werktempo op na als de Canadees Aidan Baker die al meer dan honderd releases op zijn teller heeft staan en vooral bekend is van Nadja en collaboraties zoals Fear Falls Burning waarin hij samen met Dirk Serries werkte. “Erratic flow” is een song waarin beide heren hun minimalistische aanpak – de ene via gitaar, de andere via ambient – laten samensmelten tot een abstract eindresultaat waarbij een onderhuidse spanning voelbaar is.

La vallée de la Somme (ft. Georgeson)

Ronald: Groot was de verrassing toen Joris De Bolle een pianotrack aanleverde, wat een perfecte opportuniteit bood om de gekende Stratosphere sound te vervolledigen met piano. Misschien het meest toegankelijke nummer op de plaat.
Addergebroed: Het poppy klinkende en op piano uitgevoerde “La vallée de la Somme” is een korter nummer en zou de perfecte soundtrack voor een melancholische film kunnen zijn. Het optimistische karakter van de song laat voor het eerst de nodige hoopvolle klanken horen na een half uur vertoefd te hebben in een lange, serene en meer abstracte duisternis.

Lesum (ft. N63)

Ronald: Dit nummer is een opname van een “one take” live-improvisatie samen met N. Dit is een primeur want nooit eerder durfde ik deze manier van werken aan.
Addergebroed: “La vallée de la Somme” kan eigenlijk als een perfect bruggetje beschouwd worden naar het twaalf minuten innemende “Lesum” waarbij de initiële positieve vibe steeds meer en meer uitmondt in een maalstroom aan donkere klanken die zich een weg baant doorheen een repetitief gitaarpatroon en dronende geluidsgolven. Een geslaagde live-improvisatie!

Thrive (ft. Misantronics)

Ronald: Dat Serge Timmers met woorden kan toveren was al bekend, maar dat hij dit ook met klanken kan, bewijst “Thrive”, waarin synths en elektronische drums een uitdaging vormden, die graag aanvaard werd.
Addergebroed: Middels “Thrive” neemt de plaat opnieuw een wending, zij het deze keer richting elektronische muziek, hoewel nog steeds vrij abstract van aard waardoor dit nummer niet uit de toon valt en volledig in de meanderende flow past. Een interessante kruisbestuiving.

Core (ft. Dirk Serries)

Ronald: Ik was enorm geëerd om wederom een samenwerking te mogen aangaan met Dirk Serries. Ik legde deze keer de basis neer en enkel Dirk Serries kon deze stevige track zo meesterlijk tot “Core” dopen.
Addergebroed: Ronald en Dirk hebben een lange geschiedenis samen waarbij de eerste o.a. geluidsman van dienst is wanneer Dirk het podium opkruipt met één van zijn vele projecten. Het moge duidelijk zijn dat beide heren elkaar goed aanvoelen want we krijgen een beklijvende symbiose aan dronende en transformerende geluidsmassa’s te verwerken die zich ontplooit tot een zinderende apotheose hoewel sonische erupties uitblijven. Samen met de openingstrack – en ontegensprekelijk de twee meest duistere nummers van het geheel – mijn favoriet van de plaat.

Desolation (tour & drums) ft. Karen Willems

Ronald: “Desolation” verscheen op Stratosphere’s vorig album “Rise”. Dit nummer is één van de favoriete live nummers die al geruime tijd op de setlist staat. Ondertussen kreeg de song door deze live ervaring een nieuwe compositie die aangevuld werd door een live drumloop. Niemand minder dan Karen Willems kon deze loop door live drums en haar eigen stijl opwaarderen.
Addergebroed: De eigenzinnige speelstijl van Karen Willems geeft extra cachet en een tribaal karakter aan deze hypnotiserende Stratosphere track. Een absolute meerwaarde!

Until we meet again ft. Jesse Massant

Ronald: Het genie van Black Narcissus contacteerde Stratosphere al een tijdje geleden, en het was zeer snel duidelijk dat beiden op de golflengte zaten. Zijn basistrack was kort maar zo geniaal dat ik er enkel maar mijn gekende sound als ondersteuning moest bijvoegen.
Addergebroed: Op het debuut “Beyond the whispers of common men” van Black Narcissus werd reeds een samenwerking tussen jong en oud aangegaan met een gelijknamige track. De plaat eindigt hoopvol en in de laatste minuten ervan horen we toch nog verrassend een verhalende stem waardoor “Collaborations I” “slechts” voor 99,99% instrumentaal blijkt te zijn.

Kortom, een erg fijne luisterplaat om bij weg te dromen na een hectische werkdag en tevens perfect instapwerk voor de ambient/drone-leek die keer op keer geslaagde collaboraties kan ontdekken tussen gelijkgestemde zielen. Laat deel II maar komen!

Jokke: 85/100

Stratosphere – Collaborations I (Industry 8 2018)
1. Breaking the barriers / Revealing the unknown (ft. Ashtoreth)
2. Within the unintended ft. (Distant Fires Burning)
3. Erratic flow (ft. Aidan Baker)
4. La vallee de la Somme (ft. Georgeson)
5. Thrive (ft. Misantronics)
6. Lesum (ft. N63)
7. Core (ft. Dirk Serries)
8. Desolation (tour&drums) (ft. Karen Willems)
9. Until we meet again (ft. Jesse Massant (Black Narcissus))

Ováte – Verloren gegane tradities moeten terug verkend worden

Op 1 juni laat Soulseller Records het “Selftitled” debuut van Ováte op de mensheid los. De Noorse band is het geesteskind van een zekere Aindiachaí, die we vooral kennen als live gitarist van Taake. Samen met diens live-drummer Brodd richtte hij de band op waarbij de vocalen uit handen werden gegeven aan enkele bevriende zangers. Dusdanig onder de indruk van deze eerste langspeler die opzwepende black metal met een pagan invalshoek laat horen, vroeg ik Aindiachaí om verdere tekst en uitleg. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

booklet2

Opzoekwerk wees uit dat een “Ovaat” een Keltische priester of natuurfilosoof is. Heb ik het bij het rechte eind?
Een “Ovaat” is een soort druïde. De Druïdische Orde was van nature uit een tripartite bestaande uit de Ovaten, de Barden en de elite Druïden die als voorzitter van de Orde fungeerden. Het doel van deze Orde was niet zozeer het afdwingen van hiërarchie maar eerder het verzekeren van het feit dat enkel de “zuiveren” toegang hadden tot deze geheime kennis. Het woord “Ovate” of “Vate” komt van het Ierse “Faidh” waarvan de Engelse woorden “fate” en “faith” afgeleid zijn. De woorden “Veda“, “Vedic” en “Edda” zijn eveneens te herleiden tot dit woord. De Druïden/Ovaten waren legale autoriteiten, rechtsprekers, wakers over kennis, medische experts en politieke adviseurs. Ze interpreteerden alles wat met de natuur te maken heeft en stonden ook bekend als de “Serpent Priests“. Van in het begin was het duidelijk dat “Ováte” de vlag was die de lading duidelijk dekte.

De mysterieuze figuur op de albumcover lijkt eerlijk gezegd op een combinatie van een duivelse kerstman met het gewei van Rudolph. Stelt dit een Ovaat voor en wie creëerde de tekening?
Er is geen enkele link met de kerstman of de saturnaliën. Het betreft een afbeelding van Cernunnos, de gehoornde (herten)god die ook bekend is als Herne, Herme, Thoth en Mercurius. Hij was de Keltische god van de inwijdingen en de poorten tussen de verschillende rijken. De afbeelding op zich is terug te dateren tot 8.000 voor Christus en wordt nog steeds gebruikt op bijvoorbeeld elke pagina van het Ierse paspoort. Zowel Brodd als ikzelf hadden de idee om deze figuur op de cover te plaatsen maar het was Phil Robinson van de Níðhöggr Studio die een excellente job leverde met het tekenen van de hoes.

ovate_cover

Je lijkt een grote interesse te hebben in de oude Keltische cultuur, niet?
Ik vind het eigenlijk vanzelfsprekend dat je als mens interesse toont in je eigen geschiedenis en het werk van je voorvaderen. Ik vind het spijtig als mensen niet op zoek gaan naar hun eigen erfenis en ontdekken hoe hun voorvaderen leefden.

Recent zag ik de driedelige BBC documentaire “The Celts: Blood, iron and sacrifice” met de antropologe Alice Roberts en archeoloog Neil Oliver. Heb je deze ook gezien? Ik was erg onder de indruk van de figuren Vercingetorix en Boudicca waarover ik veel bijleerde. Wie zijn jouw favoriete Kelten?
Deze docu heb ik niet gezien en ben meer geïnteresseerd in zaken die zich veel vroeger afspeelden. De Kelten waren natuurlijk een formidabel volk met grootse krijgers die op een bepaald moment de mogelijkheid hadden het Romeinse Rijk te verslagen, maar door genade te tonen een cruciale fout maakten. Cú Chulainn, Brian Boru en Fionn Mac Cumhail zijn enkele legenden die me voor de geest komen hoewel de échte verhalen doorheen de jaren vertroebeld zijn door de incompetentie van het christendom.

Op de plaat verkennen jullie heidense thema’s. Kan je hier wat dieper op ingaan? 
Ten eerste gaat het album veel dieper dan enkel het heidens aspect en handelen de teksten eerder over de spirituele kant van de natuur en het universum. Verloren gegane tradities moeten terug verkend worden en geherintroduceerd en geïncorporeerd worden in de maatschappij. Natuurlijk zijn er slechts enkelen die deze ideologieën delen, waardoor dit nooit zal plaatsvinden.

Je bent een Ier van geboorte, maar leeft al enkele jaren in Noorwegen. Hoe ben je daar verzeild geraakt en wat trekt je zo aan in het leven in Noorwegen?
Ik ben altijd al een grote natuurliefhebber geweest en Noorwegen is o.a. met haar grootse en surreële landschappen waarschijnlijk het mooiste land dat ik op dat vlak al gezien heb. Ik verhuisde er elf jaar geleden heel spontaan heen met de idee er een jaartje te blijven, maar door allerhande muzikale ontwikkelingen bleef ik er plakken. Ik woon momenteel in een ruraal gebied maar heb ook zes jaar in Bergen gewoond. Ik ben geen honkvast persoon en geraak al snel verveeld als een plaats niet datgene biedt wat ik er zoek.

Was het gemakkelijk om je aan te passen aan de Noorse manier van leven?
Ik vind het tegenwoordig moeilijk om je eender waar aan te passen. Ik zal nooit goed aarden in een door de mensheid opgezet systeem.

Zijn er grote verschillen tussen Ierse en Noorse heidense verhalen?
Ik denk dat er veel culturen zijn met gelijkaardige verhalen en goden, maar telkens met een specifiek cultureel aspect. Zo vertoont de Keltische zonnegod Lugh bijvoorbeeld veel dezelfde eigenschappen als Loki (de Noorse god van chaos en leugens; ADDERGEBROED). Etymologie speelt een belangrijke rol in het ontdekken van zulke zaken.

Heidendom impliceert over het algemeen polytheïsme en wordt dikwijls gebruikt als verwijzing naar mensen die niet in het christendom geloofden. Je alias Aindiachaí is een Iers woord voor een persoon die elk geloof in een godheid verwerpt. Ben je een atheïst?
Neen, zo zie ik mezelf niet. Ik hou van de vrijheid in staat te zijn de mysteries van het leven te ontdekken. Het is een lange weg waarbij ik zelfs nog niet halfweg ben. “Aindiachaí” kan letterlijk vertaald worden als “iemand die zonder God is” of “de goddeloze”, dus zelfs als er in ons uitgestrekte universum een grotere kracht bestaat, zal ik deze nooit aanbidden maar er in de plaats daarvan uiteindelijk een deel van worden.

Praktiseer je neo-heidendom of wicca?
Neen, daar ben ik niet mee bezig. Beelden primeren over woorden of acties. Genoeg hierover.

Ovate crop.JPG

Je bent waarschijnlijk het meest bekend als live-gitarist van Taake. Wanneer is de idee ontstaan om samen met Brodd Ováte op te richten?
De drang is er altijd al geweest maar de tijd niet. Ik heb altijd al muziek geschreven maar beschikte nooit over de juiste opportuniteit of de nodige tijd om deze op te nemen totdat ik rond 2014 aan deze plaat begon te werken. Alles kwam echter in een stroomversnelling toen ik de krachten bundelde met Brodd. Hij heeft op vele vlakken een grote invloed op dit project uitgeoefend en beschikt over de nodige technische vaardigheden om dit op de correcte manier te doen.

Elke song werd door een andere zanger ingezongen. Vanwaar deze werkwijze in plaats van de vocalen zelf te verzorgen? En wie schreef de teksten?
Ik liep al lange tijd met het concept en de idee van verschillende zangers rond. Ik ben erg tevreden over hoe het is uitgedraaid en zal op toekomstige releases ook met andere vocalisten samenwerken. Elke gastzanger schreef de teksten van het nummer dat hij vertolkte, behalve Hoest die een uitstekend Noors gedicht van Tor Jonsson getiteld “Song til ein orm” (“lied voor een slang”) gebruikte. Alle teksten passen heel goed bij de ideologie van de muziek, wat me enorm imponeerde.

Op de albumopener “Morgenstjerne” horen we V’Gandr, bekend van Helheim en Taake, en op de eerder aangehaalde song neemt Taake frontman Hoest de vocalen voor zijn rekening. Wie horen we op de andere nummers aan het werk? Had je elke zanger voor een specifieke song voor ogen?
Op “Illhug” horen we Eld van Aeternus, Gravdal en Krakow. “The horned forest king” werd ingezongen door Ødemark van The 3rd Attempt en “Inst i tanken” tenslotte door Ese van Slegest en ex-Vreid. Elke zanger past perfect bij het nummer dat hij vertolkt.

Je bent reeds meer dan tien jaar actief als live-gitarist bij Taake en sinds vorig jaar ook bij Gorgoroth. Is Ováte de eerste band waarvoor je songs componeerde?
Neen, ik schreef ook alle muziek voor een ouder project dat ik had (“Druid”) en ben momenteel ook aan het werken op een nieuw project, getiteld “Bard” om alzo de trilogie te vervolledigen. Ik heb ook nog nummers liggen voor enkele andere projecten waarvan nog niets werd uitgebracht en ander songs zijn door onvoorziene omstandigheden in de prullenmand beland.

Zijn er plannen om met Ováte op te treden en wie zal dan de microfoon in de hand nemen?
Het zou tof zijn om enkele speciale shows te doen met alle deelnemende zangers indien de opportuniteit zich voordoet. Het zal ervan afhangen hoe het album ontvangen wordt. Als er genoeg vraag naar is, wil ik het wel doen.

Hoe ben je bij Soulseller Records terecht gekomen? 
De afgelopen jaren hoorde ik veel positiefs over Soulseller Records vertellen en nu kan ik dat beamen. Het is een erg professioneel label om mee samen te werken en ik ben heel tevreden over deze collaboratie. Ze hebben ook enkele fantastische bands onder hun hoede waaronder Gorgoroth.

Om af te sluiten wil ik nog even terugkomen op de meest recente Amerikaanse tour van Taake die noodgedwongen geannuleerd diende te worden na aantijgingen van anti-semitische en anti-moslim acties die door Antifa opgerakeld werden. Het lijkt erop dat de fratsen van Hoest voor altijd als een schaduw boven Taake zullen blijven hangen. Nog iets van commentaar te geven op Antifa die steeds meer en meer hun pijlen richten op het boycotten van (black) metal optredens en bands?
Fuck Antifa en hun misleidende en bedrieglijke zaak. De idiotie van sommige mensen blijft me verbazen maar hun terreurbewind zal snel in tranen eindigen. Dit is slechts een onnozele, kinderlijke fase.

Ihloosuhree – Bedrieglijk en nihilistisch

We hebben het Antwerpse Ihloosuhree al een paar keer live aan het werk gezien en waren telkenmale onder de indruk van wat deze (vrij nieuwe) black metal band ons vanop de bühne liet horen. Op 18 mei verschijnt debuutplaat “Analysis paralysis” via Babylon Doom Cult Records waarop het gezelschap veelbelovend uit de hoek komt. Een gesprek met Ihloosuhree drong zich op. (JOKKE)

Ihloosuhree 1

Met zo’n mysterieuze bandnaam valt de openingsvraag niet te vermijden. Welke betekenis schuilt er achter het woord “Ihloosuhree”?
Ihloosuhree lijkt op het eerste gezicht moeilijk uit te spreken, maar het is gewoon de fonetische schrijfwijze van “illusory“, een Engels adjectief voor iets dat denkbeeldig, bedrieglijk of imaginair is en dus een illusie veroorzaakt. Velen, onder wie tot op heden zelfs sommige bandleden, slagen er niet in het uit te spreken zoals het bedoeld is. Iets wat ik ondertussen eerder amusant dan irritant vind. De cirkel is rond.

Ik dacht eerlijk gezegd dat jullie een vrij nieuwe band waren, maar Metal Archives vertelt me dat Ihloosuhree toch al sinds 2011 bestaat. Is de samenstelling van de band in tussentijd gewijzigd?
Klopt, ik (keel) en de gitarist hebben de band opgericht in 2011, met het idee aan een gelaagd studioproject te werken. Na twee jaar schrijven, en een sessiedrummer voor de opnames ingehuurd te hebben, kwam onze eerste demo tot stand. Nadien hadden we beiden het verlangen om een echte band op te richten waarbij alles in één keer gespeeld en vooral sterker gevoeld kon worden. Het heeft even geduurd eer we daarvoor de gepaste muzikanten vonden, met de juiste mindset en een chemistry die werkt. Een drummer hadden we redelijk snel. Een tweede gitarist ging wat stroever en moesten we laten gaan. Ook een passende bassist lukte niet van de eerste keer. Uiteraard veranderde dat alles behoorlijk wat aan Ihloosuhree.

Tenzij ik me vergis, zijn jullie vorig jaar pas begonnen met het spelen van concerten, nietwaar?
Wel, ons eerste optreden dateert toch al van 5 april 2016. Dat was met Addaura en Antlers in de Antwerpse Music City. Buiten de straplock van de gitaar die loskwam, is die ontmaagding vrij goed verlopen. We hebben het podium ondertussen ook al mogen delen met Infinity, Hetroertzen, Dødheimsgard, Wildernessking en Solbrud. Onze vijf concerten hebben we te danken aan de steun van Ondergronds, voor wie wij onze hoeden afdoen.

Hoewel jullie tronies live niet achter kappen of een laag corpse paint verscholen zitten en het bijgevolg niet al te moeilijk is om jullie identiteit op te zoeken, verkiezen jullie toch om heel weinig info over de band en haar leden naar buiten te brengen. Vanwaar die keuze?
De Mgła-achtige kappen zijn tegenwoordig zowat de corpse paint van de jaren ’90 geworden, waarmee ik niet wil zeggen dat een nieuwe band niet nog steeds met een van beide kan wegkomen. Wij zijn daar gewoon niet één van. Het zou niet juist, fake en zelfs belachelijk aanvoelen mochten we daarmee beginnen. We laten dus het verkleedfeestje aan ons voorbijgaan. We houden het bij een donkere show met liefst een minimale belichting. In Ihloosuhree is geen plaats voor persoonlijke aandacht, ondanks het feit dat ieders bijdrage even belangrijk is. Ihloosuhree zou één identiteit moeten zijn. De focus ligt op de muziek zelf, niet op de individuen. Maar als het zo belangrijk is wie we zijn, dan kan je inderdaad altijd onze lelijke snuiten live bewonderen.

In 2013 hebben jullie ook al een demo uitgebracht. Valt Collapsing truths & absurd transformations” nog ergens te beluisteren en is er een groot verschil met wat we te horen krijgen op Analysis paralysis”?
Die demo is verleden tijd en heeft muzikaal zo goed als niets met “Analysis paralysis” te maken. Om die reden hou ik hem in het duister. In die tijd vertrok alles vanuit de riffs. Op sommige momenten ontstonden er zelfs drie gitaarlijnen of twee baslijnen tegelijkertijd, zonder dat er nog maar één drumbeat bestond. Toen waren we een tweemansstudioproject, nu zijn we echt een band die bestaat uit vier leden met elk hun eigen inbreng.

Is jullie debuut langspeler Analysis paralysis” gemakkelijk tot stand gekomen? Door het technisch en druk karakter van de muziek, lijkt het me niet evident al jammend songs te schrijven.
Nee, het was echt wel een zoektocht die de nodige frustratie met zich meebracht. De plaat is een combinatie van twee werkwijzen. Sommige nummers hebben nog wat oude stuiptrekkingen, waarmee ik bedoel dat de gitarist daar vooral het trekpaard is. De nieuwere nummers zijn toch wel meer tot stand gekomen uit spontane jamsessies, waarna ieder achteraf zijn lijnen nog finetunet of zelfs verandert. We hebben zelden een vooropgesteld plan, idee of richting waar we naartoe willen werken. En als we dat proberen, dan faalt het ook gewoon en eindigen we toch met iets anders. Het moment zelf beslist meestal de skeletbouw.

Ihloosuhree 3

Is er een thema of groter geheel dat de nummers op Analysis paralysis” verbindt
De thematiek is vaak nihilistisch getint, als het gaat over de totale nutteloosheid en tijdelijkheid van alles. Anderzijds betreft het ook de fragiliteit en het ineenstorten van realiteiten, waarheden en overtuigingen. Dat kan enorm veel vormen aannemen en is nu misschien wat abstract. De teksten zitten bij de plaat en zijn redelijk duidelijk. Ze bestaan zeker niet uit onverstaanbaar, wetenschappelijk vakjargon.

Voor de songtitels hanteren jullie zowel Engels, Frans als Nederlands. Zijn de teksten ook in de taal van de songtitel en vanwaar deze keuze voor verschillende talen?
Rite de passage” en “Lichaam en geest” zijn beide in het Nederlands. Al de rest is in het Engels. Sommige woorden verliezen hun gevoel als je ze vertaalt naar het Engels. Nederlands en Engels zijn onze twee beste talen en soms werkt de ene beter voor iets dan de andere. Onze muziek en teksten worden tevens ook volledig los van elkaar en vaak in een andere periode gecreëerd.

Het nummer 21st century irrationality” wordt ingeluid middels een sample over zelfmoord. Wat is de relatie tussen het nummer en dit geluidsfragment? Hoe kijken jullie naar zelfdoding?
Zelfmoord is geen thema dat we rechtstreeks aankaarten. In een notendop: het geluidsfragment is een samenraapsel uit de initiatietapes die Marshall Applewhite, leider van de christelijk ufosekte “Heaven’s Gate”, uitbracht. Hij heeft samen met 39 gelovigen zelfmoord gepleegd vanuit de idee dat de aarde gerecycleerd zou worden. Ons lichaam zou slechts een voertuig zijn voor onze ziel die enkel op die manier door een ufo zou worden opgepikt om “the level above human” te kunnen bereiken. Dat idee is voor 99,9% van de bevolking op deze aardkloot absoluut gestoorde waanzin. Maar wat de 21ste-eeuwse dag van vandaag wel nog steeds aanvaard en blijkbaar gerespecteerd moet worden, zijn de leven-na-de-doodtheorieën van de abrahamitische religies die nog steeds percentueel gezien door enorm veel mensen effectief geloofd worden. Ik vind dat even gestoord als de opvattingen van “Heaven’s Gate”. De ontkenning van de definitieve dood moet altijd bestreden worden.

In mijn review schreef ik dat jullie invloeden er niet vingerdik opliggen, wat absoluut een pluspunt is. Zijn er bands die jullie met Ihloosuhree als voorbeeld nemen en waarvan er invloeden doorsijpelen in jullie sound?
Ieder individueel heeft zijn eigen favorieten, die niet per definitie gedeeld worden onderling, en dat zal ongetwijfeld de muziek op een of andere manier beïnvloeden. Het is zeker niet zo dat we samen een groot voorbeeld hebben dat we willen nabootsen. Om er een paar op te noemen: de gitarist en ik delen een Pink Floyd-passie. Op vlak van black metal hou ik enorm van bands zoals Skáphe en Misþyrming. Onze drummer is weg van oude Blut Aus Nord, Aluk Todolo en Chaos Echœs. De bassist luistert dan weer naar Town Portal en Saetia. Maar op welke manier dat Ihloosuhree precies beïnvloedt, is nog maar de vraag.

Ik gaf verder ook aan dat het lijkt alsof jullie nog wat zoekende zijn. Kunnen jullie je hierin vinden? Zijn jullie al nieuwe nummers aan het schrijven en zo ja, laten deze nieuwe invalshoeken horen?
Jazeker. Dat heeft opnieuw te maken met de verschillende werkwijzen, denk ik. Dat vinden we nu echter niet meer. Hou er ook rekening mee dat de plaat begin februari 2017 opgenomen werd. Dat lijkt voor ons echt al een hele tijd geleden. We hebben momenteel drie nieuwe nummers die zo goed als af zijn. Minder technisch, meer gevoel, harder, meer samenhang, beter.

Analysis paralysis” wordt op vinyl uitgebracht door Babylon Doom Cult Records. Was het moeilijk om Jo te overtuigen om een debuut meteen op vinyl uit te brengen?
Wel, Jo runt geen liefdadigheidsfonds. Als hij het niet goed vindt, dan brengt hij het niet uit. Simpel. Het is niet omdat je het met elkaar kan vinden in de scene, dat hij ineens ook je plaat uitbrengt. Maar, hij wist dat we bezig waren. We hebben hem weleens uitgenodigd op een repetitie. Hij heeft ons meermaals live gezien, maar pas na het horen van de opnames heeft hij zijn finale zegen gegeven waarmee we uiteraard extreem blij en vereerd zijn.

Zal de release ook nog op andere geluidsdragers uitgebracht worden?
Nee, dat zie ik niet snel gebeuren. Ik zie het nut er ook niet van in. We willen vooral vooruit.

Hebben jullie nog veel optredens op de planning staan om Analysis paralysis” te promoten?
Er staat in juni nog wel iets op de agenda waarover we momenteel nog niet veel kunnen zeggen.

 

 

Monads – Een spiegel van mijn verleden

Eind 2017 was er na een jarenlange stilte plots nieuw werk van onze landgenoten van Monads. Ik was de band eerlijk gezegd al lang uit het oog verloren en mijn interesse in de doom scene is de laatste jaren ook fors achteruit gegaan. Toch besloot ik hun nieuwe langspeler “IVIIV” te checken en dat heb ik me niet beklaagd want Monads komt hier sterk voor de dag. Ik besloot bandbrein Hans te contacteren voor een (zoals dat hoort bij doom) lang interview. (JOKKE)

Monads(c) I breathe needles

Dag Hans! “IVIIV” is er eindelijk na een periode van zes jaar. Ik veronderstel dat je wel in extase was toen je de afgewerkte CD voor het eerst in je handen kon houden?
Ik weet niet of je het als “extase” kan beschrijven, maar een gevoel van voldoening was er zeker wel. Ik ben enorm fier om het fysieke exemplaar in mijn handen te kunnen houden, en enorm gemotiveerd om dit aan mensen te tonen.

Is een plaat uitbrengen vlak voor het einde van het jaar geen ongelukkige periode? De kans bestaat immers dat deze ondergesneeuwd raakt tussen de vele eindejaarslijstjes en zo minder aandacht krijgt van magazines en blogs. Zou zonde zijn na al het bloed, zweet en tranen dat in de plaat gekropen is.
Misschien wel, en die gedachte is bij mij ook gepasseerd. Echter, na jaren releases uitbrengen met verschillende bands heb ik geleerd dat het perfecte moment er nu eenmaal niet altijd is. Ik wilde niet meer wachten tot in 2018, en Aesthetic Death ook niet. Verder vond ik de release op de winterzonnewende een perfecte afsluitende symboliek: een einde en een nieuw begin. Het is wel een feit dat de hele maand december tegenwoordig enkel nog maar “eindejaarslijstjes” is. Mij zou het logischer lijken dat in januari te doen, of op z’n minst pas de laatste dagen van december.

Op de binnenkant van de CD motiveer je dat het schrijfproces van jullie debuut langspeler geen sinecure was en dat het album het resultaat is van een heel tumultueuze periode zowel op persoonlijk als op muzikaal vlak. Men zegt wel eens dat een muzikant een zekere mate van tristesse nodig heeft om goede songs en platen te kunnen schrijven. Dat lijkt me al helemaal op doom metal van toepassing te zijn aangezien de teksten heel wat “emotioneler” zijn vergeleken met andere metal sub-genres zoals death metal of grindcore. Vermits je als schrijver je ziel in je teksten en muziek legt, lijkt het me een pak moeilijker om een doom metal plaat te schrijven als je als een zorgeloos, huppelend konijn door het leven gaat. Geldt dat voor jou ook?
Dat is zeker zo. Wat je beschrijft in de vraag is 100% correct; stemmingen (en een algemene levensvisie) bepalen ook je artistieke kant. Muziek was (en is) voor mij altijd een manier om dingen van me ‘af te schrijven’. Noem het een vorm van zelftherapie. Anderzijds zorg je er ook voor dat er in die tekst of in die nummers herinneringen staan die zullen terugkomen. Door het nummer te schrijven, op te nemen, te beluisteren, te mixen, opnieuw te beluisteren, te masteren, live te spelen en noem maar op, haal je de wonde telkens weer open. Dit is voor mij iets typisch aan Monads. Het is een spiegel van mijn verleden die ik bovenhaal telkens er aan Monads gewerkt wordt. Dit bouwt een zekere discipline op, want je leert om je eigen emoties op een tweede plaats te zetten t.o.v. je muziek en artistieke uitlaat.

Als ik tussen de lijnen van je statement op het album lees, zou het me niet verbazen dat dit je laatste Monads plaat is. Het schrijfproces leek enorm veel van je te vragen waardoor je nu helemaal leeg bent. Of zie ik dit verkeerd en heb je ondertussen al de nodige inspiratie voor een volgende plaat?
Het is niet onze laatste plaat, maar ik snap hoe je dat kan ervaren. Samen met de full hebben we ook een (iets meer experimentele) EP opgenomen. Die zou ook nog op Aesthetic Death uitkomen, maar ik kan je nog niet met zekerheid vertellen wanneer. Nieuwe opnames staan ook in de planning, wanneer de tijd juist is.

Recent heb ik een ervaring gehad met een band die best wel eens een cursus “omgaan met kritiek” zou kunnen gebruiken, hoewel mijn opmerkingen eigenlijk positief onderbouwd waren. Zelf was ik lovend over “IVIIV” en ook de andere recensies die ik zag passeren waren positief. Hoe ga jij om met eventuele negatieve kritiek die er op je albums of optredens komt?
Tja, slechte reviews zullen er altijd zijn. Meer nog: hoe groter een band of release wordt, hoe meer slechte reviews er komen. Meer mensen komen er mee in aanraking, dus zullen er ook meer mensen zijn die het maar niks vinden en daar dan over willen schrijven. Dit zou een klein kind moeten snappen. Ik heb echter ook wel wat ergernissen als het gaat over reviewers. Zo zijn er die er een sport van maken enkel slechte reviews te schrijven. Als je van een band iets tegenkomt en dat echt niet goed vindt, waarom dan energie steken in hun releases? Een ander probleem is dat er tegenwoordig geen “gewone” reviews meer zijn. Het is ofwel enorm goed ofwel enorm slecht. Die stigmatisatie is banaal en idioot, en draagt niks bij aan een scene. Het beste (of slechtste?) voorbeeld hiervan zijn de reviews op Metal Archives. De grootste metal-database die er is, en ik heb er in mijn leven al vele uren op gespendeerd, maar de reviews (en percentages) zijn nagenoeg waardeloos.

Als ik jullie album aan een vriend zou willen aanraden, zou ik het hebben over “de nieuwe van Monads” want ik zou niet weten hoe ik de titel dien uit te spreken. Deze leest immers als een onbestaand Romeins cijfer. Wat is de betekenis ervan en is er een dieper liggend thema achter de songs?
Het is inderdaad een onbestaand Romeins nummer. De uitleg staat in de liner notes, hoewel dit redelijk subtiel is.

Wat is de relatie met de albumhoes?
De albumhoes is een rechtstreekse verwijzing naar het nummer “Within the circle of seraphs” van de demo. Dit nummer eindigt met de woorden die ook op ons eerste bandshirt te lezen waren: “We are but sad milestones on the road to the bliss of oblivion, but we can become the seraphs one step before the end.” De figuur op de cover representeert het ego dat die ene stap voor het einde aangaat. Een lijdensweg die enkel bewust kan worden aangegaan om het ego achter te laten en zichzelf te verheffen boven het aardse, het menselijke.

Monads 2

Billy Bayou (Glorior Belli) tekende de cover. Hoe zijn jullie met hem in contact gekomen? Ik heb nog niet dikwijls artwork van zijn hand zien passeren eerlijk gezegd.
Hij is bekend bij onze zanger en die kwam met het idee deze (digitale) tekening te gebruiken. Ik denk dat hij het eerder als een hobby doet maar het gekozen werk leek perfect te passen.

De bandnaam Monads kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden. Wikipedia spreekt over een term die uit de filosofische, wiskundige, biologische en muzikale wereld kan komen. Welke betekenis heeft Monads voor jou?
De betekenis komt inderdaad vanuit de filosofie. Een “monad” kan gezien worden als de ultieme “eenheid”. Het eerste, het kleinste, het enige, allesomvattend. Ik ga natuurlijk niet ontkennen dat de inspiratie hiervan kwam van ‘The monad of creation” van Mournful Congregation, maar vanaf het begin van de band is de hele betekenis een eigen leven gaan leiden.

In 2011 debuteerden jullie met de veelbelovende demo “Intellectus iudicat veritatem”. Heeft deze in eigen beheer uitgebrachte release veel deuren voor jullie geopend?
Toch wel. We hadden de vele positieve reacties eigenlijk helemaal niet geanticipeerd, en na onze eerste optredens bleven er aanbiedingen binnen komen. Nu ik de vele reviews van “IVIIV” lees zie ik ook meer en meer dat onze demo nog steeds in het geheugen van velen geprint staat. Ik ben blij dat de muziek die ik maak / wij maken zo veel kan betekenen voor mensen. Nu nog zorgen voor een LP-versie van beide releases.

In 2012 bracht het Italiaanse label Ordo MCM de demo op CD uit. Zijn er plannen om deze opnieuw (of op vinyl) uit te brengen nu jullie bij het grotere Aesthetic Death getekend hebben?
Zoals ik al vermeldde bij de vorige vraag: het is inderdaad de bedoeling om zowel de demo als de full op vinyl uit te brengen. Het nadeel van onze muziek is dat beide releases een dubbel-LP zouden nodig hebben, en daar zijn labels over ’t algemeen minder happig op. Het is en blijft doom en dat is voor een select publiek, en dan is een dubbele plaat een risico. Het meest pijnlijke is dat we voor de demo al een deal hadden, hij werd zelfs door het label aangekondigd! Helaas vond het label communicatie een minder belangrijke zaak en kwam het er nooit van. Dit label is Baneful Genesis Records en kwam na twee jaar stilte af met een boodschap in de stijl van “Ik dacht dat jullie door mijn stilte wel zouden snappen dat ik het niet meer wil doen.” Vermijden, die gast!

Tegenwoordig poepen veel bands om de haverklap nieuwe releases uit of doen ze elk half jaar ons land aan voor optredens om zo steeds in the picture te blijven. Heb je geen schrik dat de mensen die jullie demo goed vonden jullie na zes jaar niet uit het oog verloren zijn? Ikzelf dacht eerlijk gezegd dat Monads niet meer bestond.
Ja, dat is inderdaad wel het geval, er waren meer mensen verbaasd. Tegelijkertijd zijn er veel “fans” van toen die nu helemaal niet meer geïnteresseerd zijn in doom of de underground in het algemeen, en die komen dan niet eens te weten dat je nog bezig bent. Mij maakt het eigenlijk weinig uit. Ik maak in de eerste plaats muziek voor mezelf, en dat mensen ernaar luisteren en dat goed vinden, is altijd mooi meegenomen. Begrijp me niet verkeerd: een release waar niemand iets aan vindt zou een teleurstelling zijn, maar tegelijkertijd ook een wijze les. Ik hou deze twee regels altijd aan voor mezelf: Niet alles opnemen wat je schrijft, en niet alles uitbrengen wat je opneemt. Dat is de enige manier om een kwaliteitscontrole op te leggen aan jezelf.

Zelf volg ik de doom metal scene al een tijdje niet meer op de voet. Waarschijnlijk door de overvloed aan releases en bands die er zijn in black metal, het genre dat me het meest nauw aan het hart ligt. Zijn er recente releases uit het doom-genre die je me absoluut kan aanraden?
Ik moet toegeven dat ik ook meer thuis ben in de black metal-scene, en ik ben best koppig als het over doom gaat. Wat de meeste doomsters goed vinden, doet me weinig. Niet omdat ik een hipster/hater wil zijn, maar smaken verschillen nu eenmaal. Ik denk dat dit ook de reden is waarom Monads meer in de smaak valt bij een black metal-publiek. Toch, er zijn nog wat recente dingen die ik de moeite vond om op te pikken:
Mirror reaper” (en de voorgaande releases!) van Bell Witch, “Esoteric emotions: The death of ignorance (re-release van de demo van Esoteric die schitterend klinkt en er nog beter uitziet), “Inertia of dissonance” van Funeral Mourning, “Horizonless” van Loss, “Endeligt” van Nortt, “Heartless” van Pallbearer en “V – Oceans” van Slow. Ik vergeet vast en zeker vele dingen op te noemen, en als het niet recent moet zijn, kan ik altijd een hele lijst samenstellen met “ondergewaardeerde underground-schatten die iedereen moet beluisteren”.

Zonder te willen veralgemenen is de doorsnee metal liefhebber meestal op een “ander” niveau met muziek bezig vergeleken met de wegwerp pop-cultuur. Binnen het metalen wereldje is doom wel één van de minst toegankelijke genres door de vaak ellenlange speelduur van songs en platen en het soms tergend trage tempo. Dit in contrast met onze moderne maatschappij waar alles snel vooruit moet gaan en er nog amper tijd genomen wordt om zaken te dieper te doorgronden. Doom-platen beluisteren zou eigenlijk een onderdeel moeten zijn van onthaastingscursussen. Heb jij de interesse in doom de laatste jaren zien toe- of afnemen?
Aan de ene kant wel. Ik vind dat er minder underground bands opkomen die echt goeie doom kunnen/durven maken. Aan de andere kant valt het niet te ontkennen dat labels zoals Profound Lore de juweeltjes lijken op te stapelen: Pallbearer, Bell Witch en Loss; allemaal op hetzelfde label en allemaal relatief “grote” releases, zeker Pallbearer en Bell Witch. En dan is er natuurlijk ook Lycus, die hun tweede album op Relapse mochten presenteren. Met andere woorden: ik kan er niet goed aan uit. Aan de ene kant is het alsof er veel minder vraag naar en interesse voor doom is, maar aan de andere kant lijken er enkele bands te zijn die echt een verschil kunnen maken.

Soms heb ik het gevoel dat lange nummers schrijven in het doom genre een doel an sich is. Ik ken weinig bands die een doom plaat met nummers van pakweg vier à vijf minuten schrijven. “Less is more” lijkt in de doom-wereld niet van toepassing te zijn en er zijn niet veel bands die erin slagen om songs van meer dan tien minuten de hele rit boeiend te houden. Is dat voor jou ook geen uitdaging als schrijver? Op één nummer na, klokken jullie songs namelijk ook allemaal boven de tien minuten af.
Voor mij maakt de songlengte helemaal niet uit, en dat zou ook niet mogen. Ik schrijf wat ik voel, en de nummers krijgen vorm naar dat gevoel. Als ik dingen ging forceren om een nummer korter of langer te maken, dan zou dat een beetje zelfbedrog zijn. Als ik mijn gevoel in Monads niet kan volgen, is heel de essentie verloren gegaan. Geloof me, als ik dat had willen doen, had ik ervoor gezorgd dat onze nieuwe langspeler op één LP zou passen.

Vergeleken met de demo zijn de invloeden uit post-rock nu een pak minder aanwezig en sijpelen er meer elementen uit black metal in de muziek van Monads. Zijn de invloeden voor Monads de afgelopen zes jaar gewijzigd of komt dit door het feit dat enkele van de leden er ook nog black metal bands op na houden?
Ik denk dat de post-rockinvloeden erin slopen omdat drie van de vijf nummers op de demo uit jamsessies zijn ontstaan, in het prille begin van de band. Begrijp me niet verkeerd, ik sta nog steeds 100% achter deze nummers en ik vind die delen ook echt passen. Of er meer invloeden uit black metal zijn op de nieuwe, dat weet ik niet, maar ik begrijp het wel. Alle leden komen uit een black metal-achtergrond en dat sijpelt binnen zonder dat je het weet. Bovendien is het nieuwe album (op het einde van “To a bloodstained shore” na) volledig gecomponeerd en geproduceerd, en niet opgebouwd uit verschillende stukken die goed klonken op een repetitie, zoals wel het geval bij “Intellectus iudicat veritatem“.

Wat vind je zelf het grootste verschil vergeleken met de demo?
Het geluid. Waar de demo meer “rauw” was, hebben we veel tijd gestoken in het verzorgen van elk detail van het geluid. Elk instrument is hoorbaar zonder de luisteraar te verstikken. Elk klein detail heeft zijn plaats in de mix. Van de meeste reviews kon ik lezen dat dit opviel en dat dit in smaak viel, dus ik hoop dat we in ons opzet geslaagd zijn.

Monads 4(c) Apophis Photography

De muziek van “IVIIV” werd reeds in 2015 in Frankrijk opgenomen terwijl de zang een half jaar later in de Brusselse Blackout Studio vereeuwigd werd. Sta je nog steeds 100% achter de songs of zijn er zaken die je ondertussen anders had willen aanpakken of zaken waarover je minder tevreden bent?
Ik sta 100% achter de nummers. In al die jaren heb ik zo veel fases doorgemaakt waar ik óf supertevreden was met de nummers, of ze helemaal wou dumpen, en alles in het spectrum daartussen. Met meer dan twee jaar tussen muziek opnemen en uiteindelijke release, heb ik het album ook enorm veel keren beluisterd en geëvalueerd. Mixes zijn verschillende keren gewijzigd, er zijn zaken toegevoegd en verwijderd. Dus, ik kan besluiten dat het (gelukkig) al die jaren waard was, want ik ben écht tevreden over het eindresultaat.

In mijn opinie is een song een levend iets dat niet dient om steeds klakkeloos nagespeeld te worden. Zeker binnen doom vind ik dat er veel ruimte is voor improvisatie om bepaalde riffs of fills steeds anders in te vullen. Zijn er bij Monads verschillen tussen de live-uitvoering en de versie op de plaat of proberen jullie live de albumversie steeds zo goed als mogelijk te benaderen?
De basis ligt er, en we spelen in principe de nummers zoals ze zijn. Als je echter nummers verschillende keren live speelt, gaan sommige dingen een eigen leven leiden. Het nummer “Your wounds were my temple” speelden we al live voor “IVIIV” was opgenomen, dus in dat nummer zijn zeker zaken veranderd die ook op de uiteindelijke opname terecht gekomen zijn. In een nummer als “Broken gates to nowhere” van de demo is het ook mogelijk (en bijna onvermijdelijk) om er wat improvisatie te laten insluipen. Het hangt allemaal af van het moment, het bewuste optreden, de voorbereiding en de sfeer in de venue.

Enkele jaren geleden had ik jou eens gecontacteerd om samen met mijn toenmalige band Grown Below een optreden te doen. Je zei me toen dat dat niet evident was doordat jullie zanger in Zweden woont. Is die situatie ondertussen veranderd? Zijn er plannen om “IVIIV” live te promoten?
Onze zanger woont nog steeds in Zweden, terwijl de Belgische leden een beetje overal zitten. Een extra vliegtuigticket maakt een live-optreden natuurlijk iets kostelijker, maar dat is nooit een groot probleem geweest. We hebben niet bewust een live-promotie voor het album gepland, maar we staan altijd open voor aanbiedingen om te spelen. Zoals in het verleden hebben we niet de bedoeling om elke maand in een andere venue te spelen, we houden het liever wat specialer en unieker. We zien dus wel wat er komt. Als dat niets is, ook goed. We werken nog wel aan een optreden in de UK met Esoteric, georganiseerd door Aesthetic Death.

Jullie hebben wel een mini-tour met het Zweedse Hypothermia op jullie palmares staan. Ondertussen maak je ook al enkele jaren deel uit van die band. Wat is jouw rol binnen Hypothermia en wat kunnen we dit jaar nog van deze band verwachten?
Ik zit ondertussen inderdaad al bijna vijf jaar bij Hypothermia, en ook daarvoor was ik al nauw betrokken bij de werking van de band. Mijn rol is gitarist, en ik run samen met Kim Carlsson (de main man in de band) ook onze distributie. Voor full-lengths zitten we bij Agonia Records maar voor alle andere releases (inclusief back-catalogue) zijn we zelf verantwoordelijk. We voorzien zelf alle CD/LP/CS-releases en verzorgen onze eigen merch, die we online en op optredens verkopen.
In de zomer van 2017 hebben we een grote studiosessie gehouden waar we tussen de drie en vier uur materiaal hebben opgenomen, waaronder twee albums en enkele splits en EP’s. Die zullen geleidelijk aan het licht der dag zien, maar ik kan nog niet zeggen wanneer. Verder hebben we nog enkele gigs in Europa en proberen we nogmaals een (mini-)tour in Mexico op te zetten, nadat die vorige keer een beetje in’t honderd was gelopen.

Bedankt voor het interview!
Bedankt voor de interessante vragen!

 

Hemelbestormer – Puurheid, grootsheid en kracht

Nog even geduld en we kunnen genieten van de tweede langspeler “A ring of blue light” van onze landgenoten Hemelbestormer. Het kwartet heeft haar eigen spot in de platgereden post-metal/doom-scene gevonden en vaart stug haar eigen koers doorheen een stormachtige zee van traag beukende basgolven, donderende drumaanslagen en catharsische gitaarexplosies. In de aanloop van de releaseshow trok in aan de mouw van snarenplukkers Filip en Jo. (JOKKE)

Hemelbestormer-1 (1)

Hey mannen! Klaar voor de release van “A ring of blue light”? Wat mogen we zoal verwachten op de releaseshow die 16 maart doorgaat in jeugdhuis Plan B in Munsterbilzen?
Jo: Op de releaseshow zal de support gedaan worden door The Eye of Time. De avond zal uiteraard in het teken staan van de nieuwe plaat. Doch zullen er ook een aantal oudere nummers de revue passeren. De avond zal vooral een weergave zijn van waar HMBSM voor staat op dit moment.

Was “A ring of blue light” een gemakkelijke plaat om te schrijven? Ze is er op de kop twee jaar na “Aether”, wat me vrij snel lijkt rekening houdend met het feit dat jullie toch ook best wel wat shows hebben gespeeld?
Filip: Na ons debuut hebben we verder gewerkt aan een live set waaruit de tracks op “Aether” voortgevloeid zijn. Eenmaal die set erin zat, kon gewerkt worden aan de opvolger. Wellicht zijn de eerste ideeën ontsproten nog voor “Aether” ingeblikt en uitgebracht was. Twee jaar is ook echt het minimum aan tijd dat nodig is tussen twee albums. Ik verwacht dat het nu niet zo een vaart zal lopen. Het is ook belangrijk om stil te staan bij je eigen werk, alles rustig te laten bezinken en durven te genieten van het hele gebeuren, zonder daarom te rushen naar een volgende output.

Hoe ontstaat een Hemelbestormer song? Wordt deze thuis geschreven en uitgekiend of ontstaat deze organisch tijdens het jammen? Schrijven jullie heel het jaar door aan songs of wijden jullie een bepaalde periode enkel toe aan het songschrijfproces?
Filip: Op creatief vlak verloopt het schrijven van muziek steevast op dezelfde manier. Thuis maak ik pre-producties die tot in de nopjes uitgewerkt zijn: inclusief drumbeats en samples. Op repetities worden deze tracks ingestudeerd en slechts sporadisch wordt er wat aangepast of veranderd. Het is een erg dictatoriale manier van musiceren, maar het werkt. De muziek van HMBSM bevat vele lagen en niet altijd voor de hand liggende akkoordenschema’s. Tijdens spontane jamsessies herval je snel in de alom vertegenwoordigde toonladders en kan je ook niet massa’s gitaarlagen op elkaar stapelen. Maar op mijn eentje lukt het veel makkelijker om aan de juiste sfeer te werken.

Voor het eerst vind ik jullie op plaat even sterk uit de hoek komen als live. Beschouwen jullie Hemelbestormer eerder als een studio- of als een live band?
Jo: HMBSM is zeker een live band. We halen dan ook het meeste voldoening uit het live brengen van onze nummers. Enkel op die manier kunnen we de toeschouwer de totale beleving bieden van een HMBSM show. Hierbij bieden de live visuals zeker en vast een meerwaarde. Een HMBSM show is eerder een beleving ondergaan.

Jullie spelen instrumentale muziek. Op basis waarvan kennen jullie een titel toe aan een song of plaat?
Filip: Eens alle muziek uitgewerkt is, proberen we een titel te koppelen aan de sfeer die het nummer en in feite het hele pakket oproept.

Het concept achter “Aether” werd verduidelijkt via het statement “We are the air that Gods breathe, we are Aether, we are Hemelbestormer!”. Hebben jullie voor de nieuwe plaat ook een leuze ter verduidelijking?
Filip: Neen. Maar net zoals voor “Aether” is er een speciaal ontworpen sigil die de lading van het album dekt. Daar HMBSM een instrumentale band is, proberen we toch een soort van coherent geheel te vertellen met behulp van het juiste artwork, de juiste symbolen en passende titels. “A ring of blue light” verwijst naar Hoag’s Object, een mysterieus universum (te midden het sterrenbeeld slangendrager) waarvan de 8 miljard blauwe sterren opgesteld staan in een cirkel (en niet in een typische spiraalvorm). Op het internet vind je hierover erg veel technische uitleg, voor wie geïnteresseerd is. De link naar de naam Hemelbestormer is ook snel gelegd.

Binnen post-metal of instrumentale stevige muziek vormen de vier oerelementen water, vuur, aarde en lucht een veelgebruikte inspiratiebron. De titels van beide langspelers lijken me vrij duidelijk aan het element lucht gelinkt te zijn terwijl jullie adembenemende artwork – steevast van de hand van bassist Kevin Hensels – steeds overduidelijk naar de aarde verwijst. Bergen of rotsen lijken immers steeds centraal te staan in het artwork. Welke emoties linken jullie aan een mooi of woest berglandschap?
Filip: Zowel “Portal (to the universe)“, “Aether” als “A ring of blue light” verwijzen in eerste instantie naar het de hemel – zijnde lucht. Vanaf de aarde kijken we naar boven, naar de ruimte en daarom is die ook steeds zichtbaar in ons artwork. Lichtvervuilde steden belemmeren enkel maar het zicht. Een berg staat voor puurheid, grootsheid en kracht. Enkel in de natuur voel je je echt leven, vrij van alle dagelijkse beslommeringen. Daar kan je wel de rust vinden om na te denken over de oneindigheid van het universum. Daar vindt je geest de vrijheid en onthaasting wat zo moeilijk lukt in het hectische westerse leven.

Hemelbestormer-Cover

Een hemelbestormer is een idealist of iemand met revolutionaire ideeën. Hoewel het een enorm cool klinkende bandnaam is, zou ik de naam toch eerder linken aan een band die héél progressief, vooruitstrevend of experimenteel klinkt. Hemelbestormer speelt echter op safe met de gekende elementen uit post-metal, sludge en doom, een genre dat mijns inziens toch al enkele jaren over haar hoogtepunt heen is. Wat vinden jullie de meerwaarde of unieke inbreng van Hemelbestormer in de scene?
Filip: Alle vier zijn we fervente muziekfans, steeds zoekende naar nieuwe ontdekkingen. Regelmatig vragen we ons af welke bands zich eigenlijk in hetzelfde straatje als HMBSM bevinden. Kan jij er enkele opnoemen? HMBSM speelt geen pure post-rock, geen pure doom en geen sludge, maar eerder een mengelmoes van bovenstaande genres zijnde extra duister verpakt. Misschien past een beschrijving als “post-doom met een heldere black metal blauwdruk”. Of dat een meerwaarde of unieke inbreng is, laat ik aan anderen over om uit te maken. Zelf voelen we alvast dat we niet in typische hokjes gestopt worden en om die reden wel geapprecieerd worden.

Binnen het genre heb je bands zoals Cult Of Luna die voortdurend met inventief drumwerk experimenteren of een band als Rosetta die alles tot aan het gaatje volpropt. Jullie gaan eerder voor een simpele, doch effectieve recht-door-zee benadering die me echter wel de nodige beperkingen lijkt op te leggen. Hoeveel platen denk je nog op deze manier te kunnen schrijven?
Jo: Daar waar “Aether” een eerder steriel karakter had, klinkt “A ring of blue light” eerder organisch. Ons laatste album heeft meer lagen die na elke luisterbeurt duidelijker zullen worden. Elk nieuw album zal dus een nieuw karakter hebben binnen het “genre” waar we ons in bevinden. Iedere nieuwe plaat zal HMBSM laten zien op het punt waar we ons dan bevinden.

Zullen jullie altijd voor de zangloze formule blijven gaan of sluit je niet uit dat er op een bepaald moment ook met vocalen geëxperimenteerd zal worden? Bands als Caspian, Long Distance Calling of Russian Circles hebben ondertussen ook enkele songs met zang opgenomen.
Jo: We hebben er reeds mee gespeeld om vocalen toe te voegen aan één van onze nummers. Al hebben we het hier dan eerder over een kleine passage in een track. Tot op heden kwam het er nog niet van.

Als instrumentale post-metal band zijn jullie live dikwijls in het gezelschap van meer black metal gerichte bands te situeren. Heb je een verklaring voor het feit dat jullie muziek ook door blekkies gesmaakt wordt?
Jo: Enerzijds omdat er black metal elementen terug te vinden zijn in onze songs en anderzijds omdat een aantal leden in HMBSM een black metal verleden hebben. Blijkbaar valt de mix van verschillende muzikale invloeden in de smaak bij dit publiek.

Van in het begin was Hemelbestormer een band die de blik vooral op het buitenland richtte. Ondertussen hebben jullie dan ook al heel wat coole buitenlandse gigs gespeeld. Welke springt er tot hiertoe uit? En wat staat er nog op jullie bucket list?
Filip: HMBSM kiest resoluut voor kwaliteit. Als je te vaak in Vlaanderen speelt, wordt het al snel kwantiteit. En dat terwijl er zoveel te beleven valt over de grenzen. De vier leden van de band zijn geen jonge gasten meer en hebben vroeger haast overal in eigen land gespeeld. Deze houding heeft ons inderdaad op heel wat knappe events gebracht, zoals Roadburn, Desertfest, Dunk!Fest, ArcTanGent, … De vreemdste setting was misschien het ter ziele gegane Funkenflug in de Oostenrijkse Alpen; een uniek festival in een unieke omgeving. Maar voor mij persoonlijk was het oost Duitse Void Fest een hoogtepunt. We sloten een tot de nok gevulde tentstage af. De organisatie had een projectiescherm voorzien in de vorm van een dodecahedron en het publiek was samen met ons helemaal mee in trance. Nadien ben ik even gaan zitten om het laten te bezinken. Wat een sfeer! Graag zouden we eens met massale projecties spelen op een zeer groot festival. Maar het is geen must. We voelen ons evenzeer thuis op kleine events waar we haast tussen het publiek staan. In plaats van over de toekomst te dromen, staan we liever stil bij het heden die we ten volle proberen te ervaren.

Merken jullie een verschil tussen het Belgische publiek en de ontvangst in het buitenland?
Filip: Goh, vaak hoor je dat Belgische bands het gevoel hebben dat ze in het buitenland meer geapprecieerd worden. Voor ons lijkt het echter dat zowel hier als elders mensen waardering hebben voor datgene wij brengen.

Jullie hebben al samengewerkt met Consouling Sounds en Debemur Morti en voor “A ring of blue light” gingen jullie in zee met het gerespecteerde Ván Records. Hoe zijn jullie met hen in contact gekomen en voor hoeveel platen werd er een deal getekend?
Filip: Vlak na onze Consouling periode waren DMP en Ván Records de enige labels die we aangeschreven hadden voor “Aether“. Toen we Sven (Ván Records) spraken op Metal Méan voelde hij er nog niet veel voor om een verse band in ons genre uit te brengen. DMP daarentegen, was onmiddellijk verkocht. Na de release van “Aether” moesten we echter uitkijken naar een nieuwe broodheer en na een mailtje naar Sven was de deal beklonken. Tijdens de zomer van 2016 hebben we afgesproken en nu, bijna 2 jaren later, komt de plaat eraan. We zijn alvast erg te spreken om samen te werken met een label dat op dezelfde golflengte zit en helemaal mee gaat in ons verhaal én op de koop toe nog eens vlak bij ons in de buurt gehuisvestigd is.

Gaat er opnieuw een tape versie van de plaat verschijnen via Tartarus records?
Filip: Tartarus heeft ons debuut “Portals” uitgebracht op tape en “Aether” is verschenen via het Duitse Urtod Void. Laatstgenoemde heeft alvast interesse om “A ring of blue light” uit te brengen op cassette, maar momenteel is dat nog niet aan de orde.

Als ik me niet vergis staat er ook nog een split-release via Sick ManGetting Sick Records op de planning?
Filip: Enkele jaren geleden werden we gecontacteerd door het Engelse Sound Devastation Records om een 7″ split uit te brengen met het Duitse BLCKWVS. Vlak na onze show op Dunk!Fest werkte ik een ietwat meer post-rockgeoriënteerd nummer uit van exact zeven minuten. Jo Quail heeft er prachtige stukken cello bijgeschreven en alles werd professioneel ingeblikt in de Hearse Studio. In feite was alles gereed, tot het artwork toe, tot plots de eigenaar van het label gezondheidsproblemen kreeg en alles noodgedwongen afgezegd werd. SMGS Records bood destijds een uitweg, maar krabbelde om financiële redenen terug, waardoor “Laniakea” nooit van onze harde schijf is geraakt. Wie weet kan het nummer in de toekomst op een of andere manier wel verschijnen.