interviews

Ováte – Verloren gegane tradities moeten terug verkend worden

Op 1 juni laat Soulseller Records het “Selftitled” debuut van Ováte op de mensheid los. De Noorse band is het geesteskind van een zekere Aindiachaí, die we vooral kennen als live gitarist van Taake. Samen met diens live-drummer Brodd richtte hij de band op waarbij de vocalen uit handen werden gegeven aan enkele bevriende zangers. Dusdanig onder de indruk van deze eerste langspeler die opzwepende black metal met een pagan invalshoek laat horen, vroeg ik Aindiachaí om verdere tekst en uitleg. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

booklet2

Opzoekwerk wees uit dat een “Ovaat” een Keltische priester of natuurfilosoof is. Heb ik het bij het rechte eind?
Een “Ovaat” is een soort druïde. De Druïdische Orde was van nature uit een tripartite bestaande uit de Ovaten, de Barden en de elite Druïden die als voorzitter van de Orde fungeerden. Het doel van deze Orde was niet zozeer het afdwingen van hiërarchie maar eerder het verzekeren van het feit dat enkel de “zuiveren” toegang hadden tot deze geheime kennis. Het woord “Ovate” of “Vate” komt van het Ierse “Faidh” waarvan de Engelse woorden “fate” en “faith” afgeleid zijn. De woorden “Veda“, “Vedic” en “Edda” zijn eveneens te herleiden tot dit woord. De Druïden/Ovaten waren legale autoriteiten, rechtsprekers, wakers over kennis, medische experts en politieke adviseurs. Ze interpreteerden alles wat met de natuur te maken heeft en stonden ook bekend als de “Serpent Priests“. Van in het begin was het duidelijk dat “Ováte” de vlag was die de lading duidelijk dekte.

De mysterieuze figuur op de albumcover lijkt eerlijk gezegd op een combinatie van een duivelse kerstman met het gewei van Rudolph. Stelt dit een Ovaat voor en wie creëerde de tekening?
Er is geen enkele link met de kerstman of de saturnaliën. Het betreft een afbeelding van Cernunnos, de gehoornde (herten)god die ook bekend is als Herne, Herme, Thoth en Mercurius. Hij was de Keltische god van de inwijdingen en de poorten tussen de verschillende rijken. De afbeelding op zich is terug te dateren tot 8.000 voor Christus en wordt nog steeds gebruikt op bijvoorbeeld elke pagina van het Ierse paspoort. Zowel Brodd als ikzelf hadden de idee om deze figuur op de cover te plaatsen maar het was Phil Robinson van de Níðhöggr Studio die een excellente job leverde met het tekenen van de hoes.

ovate_cover

Je lijkt een grote interesse te hebben in de oude Keltische cultuur, niet?
Ik vind het eigenlijk vanzelfsprekend dat je als mens interesse toont in je eigen geschiedenis en het werk van je voorvaderen. Ik vind het spijtig als mensen niet op zoek gaan naar hun eigen erfenis en ontdekken hoe hun voorvaderen leefden.

Recent zag ik de driedelige BBC documentaire “The Celts: Blood, iron and sacrifice” met de antropologe Alice Roberts en archeoloog Neil Oliver. Heb je deze ook gezien? Ik was erg onder de indruk van de figuren Vercingetorix en Boudicca waarover ik veel bijleerde. Wie zijn jouw favoriete Kelten?
Deze docu heb ik niet gezien en ben meer geïnteresseerd in zaken die zich veel vroeger afspeelden. De Kelten waren natuurlijk een formidabel volk met grootse krijgers die op een bepaald moment de mogelijkheid hadden het Romeinse Rijk te verslagen, maar door genade te tonen een cruciale fout maakten. Cú Chulainn, Brian Boru en Fionn Mac Cumhail zijn enkele legenden die me voor de geest komen hoewel de échte verhalen doorheen de jaren vertroebeld zijn door de incompetentie van het christendom.

Op de plaat verkennen jullie heidense thema’s. Kan je hier wat dieper op ingaan? 
Ten eerste gaat het album veel dieper dan enkel het heidens aspect en handelen de teksten eerder over de spirituele kant van de natuur en het universum. Verloren gegane tradities moeten terug verkend worden en geherintroduceerd en geïncorporeerd worden in de maatschappij. Natuurlijk zijn er slechts enkelen die deze ideologieën delen, waardoor dit nooit zal plaatsvinden.

Je bent een Ier van geboorte, maar leeft al enkele jaren in Noorwegen. Hoe ben je daar verzeild geraakt en wat trekt je zo aan in het leven in Noorwegen?
Ik ben altijd al een grote natuurliefhebber geweest en Noorwegen is o.a. met haar grootse en surreële landschappen waarschijnlijk het mooiste land dat ik op dat vlak al gezien heb. Ik verhuisde er elf jaar geleden heel spontaan heen met de idee er een jaartje te blijven, maar door allerhande muzikale ontwikkelingen bleef ik er plakken. Ik woon momenteel in een ruraal gebied maar heb ook zes jaar in Bergen gewoond. Ik ben geen honkvast persoon en geraak al snel verveeld als een plaats niet datgene biedt wat ik er zoek.

Was het gemakkelijk om je aan te passen aan de Noorse manier van leven?
Ik vind het tegenwoordig moeilijk om je eender waar aan te passen. Ik zal nooit goed aarden in een door de mensheid opgezet systeem.

Zijn er grote verschillen tussen Ierse en Noorse heidense verhalen?
Ik denk dat er veel culturen zijn met gelijkaardige verhalen en goden, maar telkens met een specifiek cultureel aspect. Zo vertoont de Keltische zonnegod Lugh bijvoorbeeld veel dezelfde eigenschappen als Loki (de Noorse god van chaos en leugens; ADDERGEBROED). Etymologie speelt een belangrijke rol in het ontdekken van zulke zaken.

Heidendom impliceert over het algemeen polytheïsme en wordt dikwijls gebruikt als verwijzing naar mensen die niet in het christendom geloofden. Je alias Aindiachaí is een Iers woord voor een persoon die elk geloof in een godheid verwerpt. Ben je een atheïst?
Neen, zo zie ik mezelf niet. Ik hou van de vrijheid in staat te zijn de mysteries van het leven te ontdekken. Het is een lange weg waarbij ik zelfs nog niet halfweg ben. “Aindiachaí” kan letterlijk vertaald worden als “iemand die zonder God is” of “de goddeloze”, dus zelfs als er in ons uitgestrekte universum een grotere kracht bestaat, zal ik deze nooit aanbidden maar er in de plaats daarvan uiteindelijk een deel van worden.

Praktiseer je neo-heidendom of wicca?
Neen, daar ben ik niet mee bezig. Beelden primeren over woorden of acties. Genoeg hierover.

Ovate crop.JPG

Je bent waarschijnlijk het meest bekend als live-gitarist van Taake. Wanneer is de idee ontstaan om samen met Brodd Ováte op te richten?
De drang is er altijd al geweest maar de tijd niet. Ik heb altijd al muziek geschreven maar beschikte nooit over de juiste opportuniteit of de nodige tijd om deze op te nemen totdat ik rond 2014 aan deze plaat begon te werken. Alles kwam echter in een stroomversnelling toen ik de krachten bundelde met Brodd. Hij heeft op vele vlakken een grote invloed op dit project uitgeoefend en beschikt over de nodige technische vaardigheden om dit op de correcte manier te doen.

Elke song werd door een andere zanger ingezongen. Vanwaar deze werkwijze in plaats van de vocalen zelf te verzorgen? En wie schreef de teksten?
Ik liep al lange tijd met het concept en de idee van verschillende zangers rond. Ik ben erg tevreden over hoe het is uitgedraaid en zal op toekomstige releases ook met andere vocalisten samenwerken. Elke gastzanger schreef de teksten van het nummer dat hij vertolkte, behalve Hoest die een uitstekend Noors gedicht van Tor Jonsson getiteld “Song til ein orm” (“lied voor een slang”) gebruikte. Alle teksten passen heel goed bij de ideologie van de muziek, wat me enorm imponeerde.

Op de albumopener “Morgenstjerne” horen we V’Gandr, bekend van Helheim en Taake, en op de eerder aangehaalde song neemt Taake frontman Hoest de vocalen voor zijn rekening. Wie horen we op de andere nummers aan het werk? Had je elke zanger voor een specifieke song voor ogen?
Op “Illhug” horen we Eld van Aeternus, Gravdal en Krakow. “The horned forest king” werd ingezongen door Ødemark van The 3rd Attempt en “Inst i tanken” tenslotte door Ese van Slegest en ex-Vreid. Elke zanger past perfect bij het nummer dat hij vertolkt.

Je bent reeds meer dan tien jaar actief als live-gitarist bij Taake en sinds vorig jaar ook bij Gorgoroth. Is Ováte de eerste band waarvoor je songs componeerde?
Neen, ik schreef ook alle muziek voor een ouder project dat ik had (“Druid”) en ben momenteel ook aan het werken op een nieuw project, getiteld “Bard” om alzo de trilogie te vervolledigen. Ik heb ook nog nummers liggen voor enkele andere projecten waarvan nog niets werd uitgebracht en ander songs zijn door onvoorziene omstandigheden in de prullenmand beland.

Zijn er plannen om met Ováte op te treden en wie zal dan de microfoon in de hand nemen?
Het zou tof zijn om enkele speciale shows te doen met alle deelnemende zangers indien de opportuniteit zich voordoet. Het zal ervan afhangen hoe het album ontvangen wordt. Als er genoeg vraag naar is, wil ik het wel doen.

Hoe ben je bij Soulseller Records terecht gekomen? 
De afgelopen jaren hoorde ik veel positiefs over Soulseller Records vertellen en nu kan ik dat beamen. Het is een erg professioneel label om mee samen te werken en ik ben heel tevreden over deze collaboratie. Ze hebben ook enkele fantastische bands onder hun hoede waaronder Gorgoroth.

Om af te sluiten wil ik nog even terugkomen op de meest recente Amerikaanse tour van Taake die noodgedwongen geannuleerd diende te worden na aantijgingen van anti-semitische en anti-moslim acties die door Antifa opgerakeld werden. Het lijkt erop dat de fratsen van Hoest voor altijd als een schaduw boven Taake zullen blijven hangen. Nog iets van commentaar te geven op Antifa die steeds meer en meer hun pijlen richten op het boycotten van (black) metal optredens en bands?
Fuck Antifa en hun misleidende en bedrieglijke zaak. De idiotie van sommige mensen blijft me verbazen maar hun terreurbewind zal snel in tranen eindigen. Dit is slechts een onnozele, kinderlijke fase.

Advertenties

Ihloosuhree – Bedrieglijk en nihilistisch

We hebben het Antwerpse Ihloosuhree al een paar keer live aan het werk gezien en waren telkenmale onder de indruk van wat deze (vrij nieuwe) black metal band ons vanop de bühne liet horen. Op 18 mei verschijnt debuutplaat “Analysis paralysis” via Babylon Doom Cult Records waarop het gezelschap veelbelovend uit de hoek komt. Een gesprek met Ihloosuhree drong zich op. (JOKKE)

Ihloosuhree 1

Met zo’n mysterieuze bandnaam valt de openingsvraag niet te vermijden. Welke betekenis schuilt er achter het woord “Ihloosuhree”?
Ihloosuhree lijkt op het eerste gezicht moeilijk uit te spreken, maar het is gewoon de fonetische schrijfwijze van “illusory“, een Engels adjectief voor iets dat denkbeeldig, bedrieglijk of imaginair is en dus een illusie veroorzaakt. Velen, onder wie tot op heden zelfs sommige bandleden, slagen er niet in het uit te spreken zoals het bedoeld is. Iets wat ik ondertussen eerder amusant dan irritant vind. De cirkel is rond.

Ik dacht eerlijk gezegd dat jullie een vrij nieuwe band waren, maar Metal Archives vertelt me dat Ihloosuhree toch al sinds 2011 bestaat. Is de samenstelling van de band in tussentijd gewijzigd?
Klopt, ik (keel) en de gitarist hebben de band opgericht in 2011, met het idee aan een gelaagd studioproject te werken. Na twee jaar schrijven, en een sessiedrummer voor de opnames ingehuurd te hebben, kwam onze eerste demo tot stand. Nadien hadden we beiden het verlangen om een echte band op te richten waarbij alles in één keer gespeeld en vooral sterker gevoeld kon worden. Het heeft even geduurd eer we daarvoor de gepaste muzikanten vonden, met de juiste mindset en een chemistry die werkt. Een drummer hadden we redelijk snel. Een tweede gitarist ging wat stroever en moesten we laten gaan. Ook een passende bassist lukte niet van de eerste keer. Uiteraard veranderde dat alles behoorlijk wat aan Ihloosuhree.

Tenzij ik me vergis, zijn jullie vorig jaar pas begonnen met het spelen van concerten, nietwaar?
Wel, ons eerste optreden dateert toch al van 5 april 2016. Dat was met Addaura en Antlers in de Antwerpse Music City. Buiten de straplock van de gitaar die loskwam, is die ontmaagding vrij goed verlopen. We hebben het podium ondertussen ook al mogen delen met Infinity, Hetroertzen, Dødheimsgard, Wildernessking en Solbrud. Onze vijf concerten hebben we te danken aan de steun van Ondergronds, voor wie wij onze hoeden afdoen.

Hoewel jullie tronies live niet achter kappen of een laag corpse paint verscholen zitten en het bijgevolg niet al te moeilijk is om jullie identiteit op te zoeken, verkiezen jullie toch om heel weinig info over de band en haar leden naar buiten te brengen. Vanwaar die keuze?
De Mgła-achtige kappen zijn tegenwoordig zowat de corpse paint van de jaren ’90 geworden, waarmee ik niet wil zeggen dat een nieuwe band niet nog steeds met een van beide kan wegkomen. Wij zijn daar gewoon niet één van. Het zou niet juist, fake en zelfs belachelijk aanvoelen mochten we daarmee beginnen. We laten dus het verkleedfeestje aan ons voorbijgaan. We houden het bij een donkere show met liefst een minimale belichting. In Ihloosuhree is geen plaats voor persoonlijke aandacht, ondanks het feit dat ieders bijdrage even belangrijk is. Ihloosuhree zou één identiteit moeten zijn. De focus ligt op de muziek zelf, niet op de individuen. Maar als het zo belangrijk is wie we zijn, dan kan je inderdaad altijd onze lelijke snuiten live bewonderen.

In 2013 hebben jullie ook al een demo uitgebracht. Valt Collapsing truths & absurd transformations” nog ergens te beluisteren en is er een groot verschil met wat we te horen krijgen op Analysis paralysis”?
Die demo is verleden tijd en heeft muzikaal zo goed als niets met “Analysis paralysis” te maken. Om die reden hou ik hem in het duister. In die tijd vertrok alles vanuit de riffs. Op sommige momenten ontstonden er zelfs drie gitaarlijnen of twee baslijnen tegelijkertijd, zonder dat er nog maar één drumbeat bestond. Toen waren we een tweemansstudioproject, nu zijn we echt een band die bestaat uit vier leden met elk hun eigen inbreng.

Is jullie debuut langspeler Analysis paralysis” gemakkelijk tot stand gekomen? Door het technisch en druk karakter van de muziek, lijkt het me niet evident al jammend songs te schrijven.
Nee, het was echt wel een zoektocht die de nodige frustratie met zich meebracht. De plaat is een combinatie van twee werkwijzen. Sommige nummers hebben nog wat oude stuiptrekkingen, waarmee ik bedoel dat de gitarist daar vooral het trekpaard is. De nieuwere nummers zijn toch wel meer tot stand gekomen uit spontane jamsessies, waarna ieder achteraf zijn lijnen nog finetunet of zelfs verandert. We hebben zelden een vooropgesteld plan, idee of richting waar we naartoe willen werken. En als we dat proberen, dan faalt het ook gewoon en eindigen we toch met iets anders. Het moment zelf beslist meestal de skeletbouw.

Ihloosuhree 3

Is er een thema of groter geheel dat de nummers op Analysis paralysis” verbindt
De thematiek is vaak nihilistisch getint, als het gaat over de totale nutteloosheid en tijdelijkheid van alles. Anderzijds betreft het ook de fragiliteit en het ineenstorten van realiteiten, waarheden en overtuigingen. Dat kan enorm veel vormen aannemen en is nu misschien wat abstract. De teksten zitten bij de plaat en zijn redelijk duidelijk. Ze bestaan zeker niet uit onverstaanbaar, wetenschappelijk vakjargon.

Voor de songtitels hanteren jullie zowel Engels, Frans als Nederlands. Zijn de teksten ook in de taal van de songtitel en vanwaar deze keuze voor verschillende talen?
Rite de passage” en “Lichaam en geest” zijn beide in het Nederlands. Al de rest is in het Engels. Sommige woorden verliezen hun gevoel als je ze vertaalt naar het Engels. Nederlands en Engels zijn onze twee beste talen en soms werkt de ene beter voor iets dan de andere. Onze muziek en teksten worden tevens ook volledig los van elkaar en vaak in een andere periode gecreëerd.

Het nummer 21st century irrationality” wordt ingeluid middels een sample over zelfmoord. Wat is de relatie tussen het nummer en dit geluidsfragment? Hoe kijken jullie naar zelfdoding?
Zelfmoord is geen thema dat we rechtstreeks aankaarten. In een notendop: het geluidsfragment is een samenraapsel uit de initiatietapes die Marshall Applewhite, leider van de christelijk ufosekte “Heaven’s Gate”, uitbracht. Hij heeft samen met 39 gelovigen zelfmoord gepleegd vanuit de idee dat de aarde gerecycleerd zou worden. Ons lichaam zou slechts een voertuig zijn voor onze ziel die enkel op die manier door een ufo zou worden opgepikt om “the level above human” te kunnen bereiken. Dat idee is voor 99,9% van de bevolking op deze aardkloot absoluut gestoorde waanzin. Maar wat de 21ste-eeuwse dag van vandaag wel nog steeds aanvaard en blijkbaar gerespecteerd moet worden, zijn de leven-na-de-doodtheorieën van de abrahamitische religies die nog steeds percentueel gezien door enorm veel mensen effectief geloofd worden. Ik vind dat even gestoord als de opvattingen van “Heaven’s Gate”. De ontkenning van de definitieve dood moet altijd bestreden worden.

In mijn review schreef ik dat jullie invloeden er niet vingerdik opliggen, wat absoluut een pluspunt is. Zijn er bands die jullie met Ihloosuhree als voorbeeld nemen en waarvan er invloeden doorsijpelen in jullie sound?
Ieder individueel heeft zijn eigen favorieten, die niet per definitie gedeeld worden onderling, en dat zal ongetwijfeld de muziek op een of andere manier beïnvloeden. Het is zeker niet zo dat we samen een groot voorbeeld hebben dat we willen nabootsen. Om er een paar op te noemen: de gitarist en ik delen een Pink Floyd-passie. Op vlak van black metal hou ik enorm van bands zoals Skáphe en Misþyrming. Onze drummer is weg van oude Blut Aus Nord, Aluk Todolo en Chaos Echœs. De bassist luistert dan weer naar Town Portal en Saetia. Maar op welke manier dat Ihloosuhree precies beïnvloedt, is nog maar de vraag.

Ik gaf verder ook aan dat het lijkt alsof jullie nog wat zoekende zijn. Kunnen jullie je hierin vinden? Zijn jullie al nieuwe nummers aan het schrijven en zo ja, laten deze nieuwe invalshoeken horen?
Jazeker. Dat heeft opnieuw te maken met de verschillende werkwijzen, denk ik. Dat vinden we nu echter niet meer. Hou er ook rekening mee dat de plaat begin februari 2017 opgenomen werd. Dat lijkt voor ons echt al een hele tijd geleden. We hebben momenteel drie nieuwe nummers die zo goed als af zijn. Minder technisch, meer gevoel, harder, meer samenhang, beter.

Analysis paralysis” wordt op vinyl uitgebracht door Babylon Doom Cult Records. Was het moeilijk om Jo te overtuigen om een debuut meteen op vinyl uit te brengen?
Wel, Jo runt geen liefdadigheidsfonds. Als hij het niet goed vindt, dan brengt hij het niet uit. Simpel. Het is niet omdat je het met elkaar kan vinden in de scene, dat hij ineens ook je plaat uitbrengt. Maar, hij wist dat we bezig waren. We hebben hem weleens uitgenodigd op een repetitie. Hij heeft ons meermaals live gezien, maar pas na het horen van de opnames heeft hij zijn finale zegen gegeven waarmee we uiteraard extreem blij en vereerd zijn.

Zal de release ook nog op andere geluidsdragers uitgebracht worden?
Nee, dat zie ik niet snel gebeuren. Ik zie het nut er ook niet van in. We willen vooral vooruit.

Hebben jullie nog veel optredens op de planning staan om Analysis paralysis” te promoten?
Er staat in juni nog wel iets op de agenda waarover we momenteel nog niet veel kunnen zeggen.

 

 

Monads – Een spiegel van mijn verleden

Eind 2017 was er na een jarenlange stilte plots nieuw werk van onze landgenoten van Monads. Ik was de band eerlijk gezegd al lang uit het oog verloren en mijn interesse in de doom scene is de laatste jaren ook fors achteruit gegaan. Toch besloot ik hun nieuwe langspeler “IVIIV” te checken en dat heb ik me niet beklaagd want Monads komt hier sterk voor de dag. Ik besloot bandbrein Hans te contacteren voor een (zoals dat hoort bij doom) lang interview. (JOKKE)

Monads(c) I breathe needles

Dag Hans! “IVIIV” is er eindelijk na een periode van zes jaar. Ik veronderstel dat je wel in extase was toen je de afgewerkte CD voor het eerst in je handen kon houden?
Ik weet niet of je het als “extase” kan beschrijven, maar een gevoel van voldoening was er zeker wel. Ik ben enorm fier om het fysieke exemplaar in mijn handen te kunnen houden, en enorm gemotiveerd om dit aan mensen te tonen.

Is een plaat uitbrengen vlak voor het einde van het jaar geen ongelukkige periode? De kans bestaat immers dat deze ondergesneeuwd raakt tussen de vele eindejaarslijstjes en zo minder aandacht krijgt van magazines en blogs. Zou zonde zijn na al het bloed, zweet en tranen dat in de plaat gekropen is.
Misschien wel, en die gedachte is bij mij ook gepasseerd. Echter, na jaren releases uitbrengen met verschillende bands heb ik geleerd dat het perfecte moment er nu eenmaal niet altijd is. Ik wilde niet meer wachten tot in 2018, en Aesthetic Death ook niet. Verder vond ik de release op de winterzonnewende een perfecte afsluitende symboliek: een einde en een nieuw begin. Het is wel een feit dat de hele maand december tegenwoordig enkel nog maar “eindejaarslijstjes” is. Mij zou het logischer lijken dat in januari te doen, of op z’n minst pas de laatste dagen van december.

Op de binnenkant van de CD motiveer je dat het schrijfproces van jullie debuut langspeler geen sinecure was en dat het album het resultaat is van een heel tumultueuze periode zowel op persoonlijk als op muzikaal vlak. Men zegt wel eens dat een muzikant een zekere mate van tristesse nodig heeft om goede songs en platen te kunnen schrijven. Dat lijkt me al helemaal op doom metal van toepassing te zijn aangezien de teksten heel wat “emotioneler” zijn vergeleken met andere metal sub-genres zoals death metal of grindcore. Vermits je als schrijver je ziel in je teksten en muziek legt, lijkt het me een pak moeilijker om een doom metal plaat te schrijven als je als een zorgeloos, huppelend konijn door het leven gaat. Geldt dat voor jou ook?
Dat is zeker zo. Wat je beschrijft in de vraag is 100% correct; stemmingen (en een algemene levensvisie) bepalen ook je artistieke kant. Muziek was (en is) voor mij altijd een manier om dingen van me ‘af te schrijven’. Noem het een vorm van zelftherapie. Anderzijds zorg je er ook voor dat er in die tekst of in die nummers herinneringen staan die zullen terugkomen. Door het nummer te schrijven, op te nemen, te beluisteren, te mixen, opnieuw te beluisteren, te masteren, live te spelen en noem maar op, haal je de wonde telkens weer open. Dit is voor mij iets typisch aan Monads. Het is een spiegel van mijn verleden die ik bovenhaal telkens er aan Monads gewerkt wordt. Dit bouwt een zekere discipline op, want je leert om je eigen emoties op een tweede plaats te zetten t.o.v. je muziek en artistieke uitlaat.

Als ik tussen de lijnen van je statement op het album lees, zou het me niet verbazen dat dit je laatste Monads plaat is. Het schrijfproces leek enorm veel van je te vragen waardoor je nu helemaal leeg bent. Of zie ik dit verkeerd en heb je ondertussen al de nodige inspiratie voor een volgende plaat?
Het is niet onze laatste plaat, maar ik snap hoe je dat kan ervaren. Samen met de full hebben we ook een (iets meer experimentele) EP opgenomen. Die zou ook nog op Aesthetic Death uitkomen, maar ik kan je nog niet met zekerheid vertellen wanneer. Nieuwe opnames staan ook in de planning, wanneer de tijd juist is.

Recent heb ik een ervaring gehad met een band die best wel eens een cursus “omgaan met kritiek” zou kunnen gebruiken, hoewel mijn opmerkingen eigenlijk positief onderbouwd waren. Zelf was ik lovend over “IVIIV” en ook de andere recensies die ik zag passeren waren positief. Hoe ga jij om met eventuele negatieve kritiek die er op je albums of optredens komt?
Tja, slechte reviews zullen er altijd zijn. Meer nog: hoe groter een band of release wordt, hoe meer slechte reviews er komen. Meer mensen komen er mee in aanraking, dus zullen er ook meer mensen zijn die het maar niks vinden en daar dan over willen schrijven. Dit zou een klein kind moeten snappen. Ik heb echter ook wel wat ergernissen als het gaat over reviewers. Zo zijn er die er een sport van maken enkel slechte reviews te schrijven. Als je van een band iets tegenkomt en dat echt niet goed vindt, waarom dan energie steken in hun releases? Een ander probleem is dat er tegenwoordig geen “gewone” reviews meer zijn. Het is ofwel enorm goed ofwel enorm slecht. Die stigmatisatie is banaal en idioot, en draagt niks bij aan een scene. Het beste (of slechtste?) voorbeeld hiervan zijn de reviews op Metal Archives. De grootste metal-database die er is, en ik heb er in mijn leven al vele uren op gespendeerd, maar de reviews (en percentages) zijn nagenoeg waardeloos.

Als ik jullie album aan een vriend zou willen aanraden, zou ik het hebben over “de nieuwe van Monads” want ik zou niet weten hoe ik de titel dien uit te spreken. Deze leest immers als een onbestaand Romeins cijfer. Wat is de betekenis ervan en is er een dieper liggend thema achter de songs?
Het is inderdaad een onbestaand Romeins nummer. De uitleg staat in de liner notes, hoewel dit redelijk subtiel is.

Wat is de relatie met de albumhoes?
De albumhoes is een rechtstreekse verwijzing naar het nummer “Within the circle of seraphs” van de demo. Dit nummer eindigt met de woorden die ook op ons eerste bandshirt te lezen waren: “We are but sad milestones on the road to the bliss of oblivion, but we can become the seraphs one step before the end.” De figuur op de cover representeert het ego dat die ene stap voor het einde aangaat. Een lijdensweg die enkel bewust kan worden aangegaan om het ego achter te laten en zichzelf te verheffen boven het aardse, het menselijke.

Monads 2

Billy Bayou (Glorior Belli) tekende de cover. Hoe zijn jullie met hem in contact gekomen? Ik heb nog niet dikwijls artwork van zijn hand zien passeren eerlijk gezegd.
Hij is bekend bij onze zanger en die kwam met het idee deze (digitale) tekening te gebruiken. Ik denk dat hij het eerder als een hobby doet maar het gekozen werk leek perfect te passen.

De bandnaam Monads kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden. Wikipedia spreekt over een term die uit de filosofische, wiskundige, biologische en muzikale wereld kan komen. Welke betekenis heeft Monads voor jou?
De betekenis komt inderdaad vanuit de filosofie. Een “monad” kan gezien worden als de ultieme “eenheid”. Het eerste, het kleinste, het enige, allesomvattend. Ik ga natuurlijk niet ontkennen dat de inspiratie hiervan kwam van ‘The monad of creation” van Mournful Congregation, maar vanaf het begin van de band is de hele betekenis een eigen leven gaan leiden.

In 2011 debuteerden jullie met de veelbelovende demo “Intellectus iudicat veritatem”. Heeft deze in eigen beheer uitgebrachte release veel deuren voor jullie geopend?
Toch wel. We hadden de vele positieve reacties eigenlijk helemaal niet geanticipeerd, en na onze eerste optredens bleven er aanbiedingen binnen komen. Nu ik de vele reviews van “IVIIV” lees zie ik ook meer en meer dat onze demo nog steeds in het geheugen van velen geprint staat. Ik ben blij dat de muziek die ik maak / wij maken zo veel kan betekenen voor mensen. Nu nog zorgen voor een LP-versie van beide releases.

In 2012 bracht het Italiaanse label Ordo MCM de demo op CD uit. Zijn er plannen om deze opnieuw (of op vinyl) uit te brengen nu jullie bij het grotere Aesthetic Death getekend hebben?
Zoals ik al vermeldde bij de vorige vraag: het is inderdaad de bedoeling om zowel de demo als de full op vinyl uit te brengen. Het nadeel van onze muziek is dat beide releases een dubbel-LP zouden nodig hebben, en daar zijn labels over ’t algemeen minder happig op. Het is en blijft doom en dat is voor een select publiek, en dan is een dubbele plaat een risico. Het meest pijnlijke is dat we voor de demo al een deal hadden, hij werd zelfs door het label aangekondigd! Helaas vond het label communicatie een minder belangrijke zaak en kwam het er nooit van. Dit label is Baneful Genesis Records en kwam na twee jaar stilte af met een boodschap in de stijl van “Ik dacht dat jullie door mijn stilte wel zouden snappen dat ik het niet meer wil doen.” Vermijden, die gast!

Tegenwoordig poepen veel bands om de haverklap nieuwe releases uit of doen ze elk half jaar ons land aan voor optredens om zo steeds in the picture te blijven. Heb je geen schrik dat de mensen die jullie demo goed vonden jullie na zes jaar niet uit het oog verloren zijn? Ikzelf dacht eerlijk gezegd dat Monads niet meer bestond.
Ja, dat is inderdaad wel het geval, er waren meer mensen verbaasd. Tegelijkertijd zijn er veel “fans” van toen die nu helemaal niet meer geïnteresseerd zijn in doom of de underground in het algemeen, en die komen dan niet eens te weten dat je nog bezig bent. Mij maakt het eigenlijk weinig uit. Ik maak in de eerste plaats muziek voor mezelf, en dat mensen ernaar luisteren en dat goed vinden, is altijd mooi meegenomen. Begrijp me niet verkeerd: een release waar niemand iets aan vindt zou een teleurstelling zijn, maar tegelijkertijd ook een wijze les. Ik hou deze twee regels altijd aan voor mezelf: Niet alles opnemen wat je schrijft, en niet alles uitbrengen wat je opneemt. Dat is de enige manier om een kwaliteitscontrole op te leggen aan jezelf.

Zelf volg ik de doom metal scene al een tijdje niet meer op de voet. Waarschijnlijk door de overvloed aan releases en bands die er zijn in black metal, het genre dat me het meest nauw aan het hart ligt. Zijn er recente releases uit het doom-genre die je me absoluut kan aanraden?
Ik moet toegeven dat ik ook meer thuis ben in de black metal-scene, en ik ben best koppig als het over doom gaat. Wat de meeste doomsters goed vinden, doet me weinig. Niet omdat ik een hipster/hater wil zijn, maar smaken verschillen nu eenmaal. Ik denk dat dit ook de reden is waarom Monads meer in de smaak valt bij een black metal-publiek. Toch, er zijn nog wat recente dingen die ik de moeite vond om op te pikken:
Mirror reaper” (en de voorgaande releases!) van Bell Witch, “Esoteric emotions: The death of ignorance (re-release van de demo van Esoteric die schitterend klinkt en er nog beter uitziet), “Inertia of dissonance” van Funeral Mourning, “Horizonless” van Loss, “Endeligt” van Nortt, “Heartless” van Pallbearer en “V – Oceans” van Slow. Ik vergeet vast en zeker vele dingen op te noemen, en als het niet recent moet zijn, kan ik altijd een hele lijst samenstellen met “ondergewaardeerde underground-schatten die iedereen moet beluisteren”.

Zonder te willen veralgemenen is de doorsnee metal liefhebber meestal op een “ander” niveau met muziek bezig vergeleken met de wegwerp pop-cultuur. Binnen het metalen wereldje is doom wel één van de minst toegankelijke genres door de vaak ellenlange speelduur van songs en platen en het soms tergend trage tempo. Dit in contrast met onze moderne maatschappij waar alles snel vooruit moet gaan en er nog amper tijd genomen wordt om zaken te dieper te doorgronden. Doom-platen beluisteren zou eigenlijk een onderdeel moeten zijn van onthaastingscursussen. Heb jij de interesse in doom de laatste jaren zien toe- of afnemen?
Aan de ene kant wel. Ik vind dat er minder underground bands opkomen die echt goeie doom kunnen/durven maken. Aan de andere kant valt het niet te ontkennen dat labels zoals Profound Lore de juweeltjes lijken op te stapelen: Pallbearer, Bell Witch en Loss; allemaal op hetzelfde label en allemaal relatief “grote” releases, zeker Pallbearer en Bell Witch. En dan is er natuurlijk ook Lycus, die hun tweede album op Relapse mochten presenteren. Met andere woorden: ik kan er niet goed aan uit. Aan de ene kant is het alsof er veel minder vraag naar en interesse voor doom is, maar aan de andere kant lijken er enkele bands te zijn die echt een verschil kunnen maken.

Soms heb ik het gevoel dat lange nummers schrijven in het doom genre een doel an sich is. Ik ken weinig bands die een doom plaat met nummers van pakweg vier à vijf minuten schrijven. “Less is more” lijkt in de doom-wereld niet van toepassing te zijn en er zijn niet veel bands die erin slagen om songs van meer dan tien minuten de hele rit boeiend te houden. Is dat voor jou ook geen uitdaging als schrijver? Op één nummer na, klokken jullie songs namelijk ook allemaal boven de tien minuten af.
Voor mij maakt de songlengte helemaal niet uit, en dat zou ook niet mogen. Ik schrijf wat ik voel, en de nummers krijgen vorm naar dat gevoel. Als ik dingen ging forceren om een nummer korter of langer te maken, dan zou dat een beetje zelfbedrog zijn. Als ik mijn gevoel in Monads niet kan volgen, is heel de essentie verloren gegaan. Geloof me, als ik dat had willen doen, had ik ervoor gezorgd dat onze nieuwe langspeler op één LP zou passen.

Vergeleken met de demo zijn de invloeden uit post-rock nu een pak minder aanwezig en sijpelen er meer elementen uit black metal in de muziek van Monads. Zijn de invloeden voor Monads de afgelopen zes jaar gewijzigd of komt dit door het feit dat enkele van de leden er ook nog black metal bands op na houden?
Ik denk dat de post-rockinvloeden erin slopen omdat drie van de vijf nummers op de demo uit jamsessies zijn ontstaan, in het prille begin van de band. Begrijp me niet verkeerd, ik sta nog steeds 100% achter deze nummers en ik vind die delen ook echt passen. Of er meer invloeden uit black metal zijn op de nieuwe, dat weet ik niet, maar ik begrijp het wel. Alle leden komen uit een black metal-achtergrond en dat sijpelt binnen zonder dat je het weet. Bovendien is het nieuwe album (op het einde van “To a bloodstained shore” na) volledig gecomponeerd en geproduceerd, en niet opgebouwd uit verschillende stukken die goed klonken op een repetitie, zoals wel het geval bij “Intellectus iudicat veritatem“.

Wat vind je zelf het grootste verschil vergeleken met de demo?
Het geluid. Waar de demo meer “rauw” was, hebben we veel tijd gestoken in het verzorgen van elk detail van het geluid. Elk instrument is hoorbaar zonder de luisteraar te verstikken. Elk klein detail heeft zijn plaats in de mix. Van de meeste reviews kon ik lezen dat dit opviel en dat dit in smaak viel, dus ik hoop dat we in ons opzet geslaagd zijn.

Monads 4(c) Apophis Photography

De muziek van “IVIIV” werd reeds in 2015 in Frankrijk opgenomen terwijl de zang een half jaar later in de Brusselse Blackout Studio vereeuwigd werd. Sta je nog steeds 100% achter de songs of zijn er zaken die je ondertussen anders had willen aanpakken of zaken waarover je minder tevreden bent?
Ik sta 100% achter de nummers. In al die jaren heb ik zo veel fases doorgemaakt waar ik óf supertevreden was met de nummers, of ze helemaal wou dumpen, en alles in het spectrum daartussen. Met meer dan twee jaar tussen muziek opnemen en uiteindelijke release, heb ik het album ook enorm veel keren beluisterd en geëvalueerd. Mixes zijn verschillende keren gewijzigd, er zijn zaken toegevoegd en verwijderd. Dus, ik kan besluiten dat het (gelukkig) al die jaren waard was, want ik ben écht tevreden over het eindresultaat.

In mijn opinie is een song een levend iets dat niet dient om steeds klakkeloos nagespeeld te worden. Zeker binnen doom vind ik dat er veel ruimte is voor improvisatie om bepaalde riffs of fills steeds anders in te vullen. Zijn er bij Monads verschillen tussen de live-uitvoering en de versie op de plaat of proberen jullie live de albumversie steeds zo goed als mogelijk te benaderen?
De basis ligt er, en we spelen in principe de nummers zoals ze zijn. Als je echter nummers verschillende keren live speelt, gaan sommige dingen een eigen leven leiden. Het nummer “Your wounds were my temple” speelden we al live voor “IVIIV” was opgenomen, dus in dat nummer zijn zeker zaken veranderd die ook op de uiteindelijke opname terecht gekomen zijn. In een nummer als “Broken gates to nowhere” van de demo is het ook mogelijk (en bijna onvermijdelijk) om er wat improvisatie te laten insluipen. Het hangt allemaal af van het moment, het bewuste optreden, de voorbereiding en de sfeer in de venue.

Enkele jaren geleden had ik jou eens gecontacteerd om samen met mijn toenmalige band Grown Below een optreden te doen. Je zei me toen dat dat niet evident was doordat jullie zanger in Zweden woont. Is die situatie ondertussen veranderd? Zijn er plannen om “IVIIV” live te promoten?
Onze zanger woont nog steeds in Zweden, terwijl de Belgische leden een beetje overal zitten. Een extra vliegtuigticket maakt een live-optreden natuurlijk iets kostelijker, maar dat is nooit een groot probleem geweest. We hebben niet bewust een live-promotie voor het album gepland, maar we staan altijd open voor aanbiedingen om te spelen. Zoals in het verleden hebben we niet de bedoeling om elke maand in een andere venue te spelen, we houden het liever wat specialer en unieker. We zien dus wel wat er komt. Als dat niets is, ook goed. We werken nog wel aan een optreden in de UK met Esoteric, georganiseerd door Aesthetic Death.

Jullie hebben wel een mini-tour met het Zweedse Hypothermia op jullie palmares staan. Ondertussen maak je ook al enkele jaren deel uit van die band. Wat is jouw rol binnen Hypothermia en wat kunnen we dit jaar nog van deze band verwachten?
Ik zit ondertussen inderdaad al bijna vijf jaar bij Hypothermia, en ook daarvoor was ik al nauw betrokken bij de werking van de band. Mijn rol is gitarist, en ik run samen met Kim Carlsson (de main man in de band) ook onze distributie. Voor full-lengths zitten we bij Agonia Records maar voor alle andere releases (inclusief back-catalogue) zijn we zelf verantwoordelijk. We voorzien zelf alle CD/LP/CS-releases en verzorgen onze eigen merch, die we online en op optredens verkopen.
In de zomer van 2017 hebben we een grote studiosessie gehouden waar we tussen de drie en vier uur materiaal hebben opgenomen, waaronder twee albums en enkele splits en EP’s. Die zullen geleidelijk aan het licht der dag zien, maar ik kan nog niet zeggen wanneer. Verder hebben we nog enkele gigs in Europa en proberen we nogmaals een (mini-)tour in Mexico op te zetten, nadat die vorige keer een beetje in’t honderd was gelopen.

Bedankt voor het interview!
Bedankt voor de interessante vragen!

 

Hemelbestormer – Puurheid, grootsheid en kracht

Nog even geduld en we kunnen genieten van de tweede langspeler “A ring of blue light” van onze landgenoten Hemelbestormer. Het kwartet heeft haar eigen spot in de platgereden post-metal/doom-scene gevonden en vaart stug haar eigen koers doorheen een stormachtige zee van traag beukende basgolven, donderende drumaanslagen en catharsische gitaarexplosies. In de aanloop van de releaseshow trok in aan de mouw van snarenplukkers Filip en Jo. (JOKKE)

Hemelbestormer-1 (1)

Hey mannen! Klaar voor de release van “A ring of blue light”? Wat mogen we zoal verwachten op de releaseshow die 16 maart doorgaat in jeugdhuis Plan B in Munsterbilzen?
Jo: Op de releaseshow zal de support gedaan worden door The Eye of Time. De avond zal uiteraard in het teken staan van de nieuwe plaat. Doch zullen er ook een aantal oudere nummers de revue passeren. De avond zal vooral een weergave zijn van waar HMBSM voor staat op dit moment.

Was “A ring of blue light” een gemakkelijke plaat om te schrijven? Ze is er op de kop twee jaar na “Aether”, wat me vrij snel lijkt rekening houdend met het feit dat jullie toch ook best wel wat shows hebben gespeeld?
Filip: Na ons debuut hebben we verder gewerkt aan een live set waaruit de tracks op “Aether” voortgevloeid zijn. Eenmaal die set erin zat, kon gewerkt worden aan de opvolger. Wellicht zijn de eerste ideeën ontsproten nog voor “Aether” ingeblikt en uitgebracht was. Twee jaar is ook echt het minimum aan tijd dat nodig is tussen twee albums. Ik verwacht dat het nu niet zo een vaart zal lopen. Het is ook belangrijk om stil te staan bij je eigen werk, alles rustig te laten bezinken en durven te genieten van het hele gebeuren, zonder daarom te rushen naar een volgende output.

Hoe ontstaat een Hemelbestormer song? Wordt deze thuis geschreven en uitgekiend of ontstaat deze organisch tijdens het jammen? Schrijven jullie heel het jaar door aan songs of wijden jullie een bepaalde periode enkel toe aan het songschrijfproces?
Filip: Op creatief vlak verloopt het schrijven van muziek steevast op dezelfde manier. Thuis maak ik pre-producties die tot in de nopjes uitgewerkt zijn: inclusief drumbeats en samples. Op repetities worden deze tracks ingestudeerd en slechts sporadisch wordt er wat aangepast of veranderd. Het is een erg dictatoriale manier van musiceren, maar het werkt. De muziek van HMBSM bevat vele lagen en niet altijd voor de hand liggende akkoordenschema’s. Tijdens spontane jamsessies herval je snel in de alom vertegenwoordigde toonladders en kan je ook niet massa’s gitaarlagen op elkaar stapelen. Maar op mijn eentje lukt het veel makkelijker om aan de juiste sfeer te werken.

Voor het eerst vind ik jullie op plaat even sterk uit de hoek komen als live. Beschouwen jullie Hemelbestormer eerder als een studio- of als een live band?
Jo: HMBSM is zeker een live band. We halen dan ook het meeste voldoening uit het live brengen van onze nummers. Enkel op die manier kunnen we de toeschouwer de totale beleving bieden van een HMBSM show. Hierbij bieden de live visuals zeker en vast een meerwaarde. Een HMBSM show is eerder een beleving ondergaan.

Jullie spelen instrumentale muziek. Op basis waarvan kennen jullie een titel toe aan een song of plaat?
Filip: Eens alle muziek uitgewerkt is, proberen we een titel te koppelen aan de sfeer die het nummer en in feite het hele pakket oproept.

Het concept achter “Aether” werd verduidelijkt via het statement “We are the air that Gods breathe, we are Aether, we are Hemelbestormer!”. Hebben jullie voor de nieuwe plaat ook een leuze ter verduidelijking?
Filip: Neen. Maar net zoals voor “Aether” is er een speciaal ontworpen sigil die de lading van het album dekt. Daar HMBSM een instrumentale band is, proberen we toch een soort van coherent geheel te vertellen met behulp van het juiste artwork, de juiste symbolen en passende titels. “A ring of blue light” verwijst naar Hoag’s Object, een mysterieus universum (te midden het sterrenbeeld slangendrager) waarvan de 8 miljard blauwe sterren opgesteld staan in een cirkel (en niet in een typische spiraalvorm). Op het internet vind je hierover erg veel technische uitleg, voor wie geïnteresseerd is. De link naar de naam Hemelbestormer is ook snel gelegd.

Binnen post-metal of instrumentale stevige muziek vormen de vier oerelementen water, vuur, aarde en lucht een veelgebruikte inspiratiebron. De titels van beide langspelers lijken me vrij duidelijk aan het element lucht gelinkt te zijn terwijl jullie adembenemende artwork – steevast van de hand van bassist Kevin Hensels – steeds overduidelijk naar de aarde verwijst. Bergen of rotsen lijken immers steeds centraal te staan in het artwork. Welke emoties linken jullie aan een mooi of woest berglandschap?
Filip: Zowel “Portal (to the universe)“, “Aether” als “A ring of blue light” verwijzen in eerste instantie naar het de hemel – zijnde lucht. Vanaf de aarde kijken we naar boven, naar de ruimte en daarom is die ook steeds zichtbaar in ons artwork. Lichtvervuilde steden belemmeren enkel maar het zicht. Een berg staat voor puurheid, grootsheid en kracht. Enkel in de natuur voel je je echt leven, vrij van alle dagelijkse beslommeringen. Daar kan je wel de rust vinden om na te denken over de oneindigheid van het universum. Daar vindt je geest de vrijheid en onthaasting wat zo moeilijk lukt in het hectische westerse leven.

Hemelbestormer-Cover

Een hemelbestormer is een idealist of iemand met revolutionaire ideeën. Hoewel het een enorm cool klinkende bandnaam is, zou ik de naam toch eerder linken aan een band die héél progressief, vooruitstrevend of experimenteel klinkt. Hemelbestormer speelt echter op safe met de gekende elementen uit post-metal, sludge en doom, een genre dat mijns inziens toch al enkele jaren over haar hoogtepunt heen is. Wat vinden jullie de meerwaarde of unieke inbreng van Hemelbestormer in de scene?
Filip: Alle vier zijn we fervente muziekfans, steeds zoekende naar nieuwe ontdekkingen. Regelmatig vragen we ons af welke bands zich eigenlijk in hetzelfde straatje als HMBSM bevinden. Kan jij er enkele opnoemen? HMBSM speelt geen pure post-rock, geen pure doom en geen sludge, maar eerder een mengelmoes van bovenstaande genres zijnde extra duister verpakt. Misschien past een beschrijving als “post-doom met een heldere black metal blauwdruk”. Of dat een meerwaarde of unieke inbreng is, laat ik aan anderen over om uit te maken. Zelf voelen we alvast dat we niet in typische hokjes gestopt worden en om die reden wel geapprecieerd worden.

Binnen het genre heb je bands zoals Cult Of Luna die voortdurend met inventief drumwerk experimenteren of een band als Rosetta die alles tot aan het gaatje volpropt. Jullie gaan eerder voor een simpele, doch effectieve recht-door-zee benadering die me echter wel de nodige beperkingen lijkt op te leggen. Hoeveel platen denk je nog op deze manier te kunnen schrijven?
Jo: Daar waar “Aether” een eerder steriel karakter had, klinkt “A ring of blue light” eerder organisch. Ons laatste album heeft meer lagen die na elke luisterbeurt duidelijker zullen worden. Elk nieuw album zal dus een nieuw karakter hebben binnen het “genre” waar we ons in bevinden. Iedere nieuwe plaat zal HMBSM laten zien op het punt waar we ons dan bevinden.

Zullen jullie altijd voor de zangloze formule blijven gaan of sluit je niet uit dat er op een bepaald moment ook met vocalen geëxperimenteerd zal worden? Bands als Caspian, Long Distance Calling of Russian Circles hebben ondertussen ook enkele songs met zang opgenomen.
Jo: We hebben er reeds mee gespeeld om vocalen toe te voegen aan één van onze nummers. Al hebben we het hier dan eerder over een kleine passage in een track. Tot op heden kwam het er nog niet van.

Als instrumentale post-metal band zijn jullie live dikwijls in het gezelschap van meer black metal gerichte bands te situeren. Heb je een verklaring voor het feit dat jullie muziek ook door blekkies gesmaakt wordt?
Jo: Enerzijds omdat er black metal elementen terug te vinden zijn in onze songs en anderzijds omdat een aantal leden in HMBSM een black metal verleden hebben. Blijkbaar valt de mix van verschillende muzikale invloeden in de smaak bij dit publiek.

Van in het begin was Hemelbestormer een band die de blik vooral op het buitenland richtte. Ondertussen hebben jullie dan ook al heel wat coole buitenlandse gigs gespeeld. Welke springt er tot hiertoe uit? En wat staat er nog op jullie bucket list?
Filip: HMBSM kiest resoluut voor kwaliteit. Als je te vaak in Vlaanderen speelt, wordt het al snel kwantiteit. En dat terwijl er zoveel te beleven valt over de grenzen. De vier leden van de band zijn geen jonge gasten meer en hebben vroeger haast overal in eigen land gespeeld. Deze houding heeft ons inderdaad op heel wat knappe events gebracht, zoals Roadburn, Desertfest, Dunk!Fest, ArcTanGent, … De vreemdste setting was misschien het ter ziele gegane Funkenflug in de Oostenrijkse Alpen; een uniek festival in een unieke omgeving. Maar voor mij persoonlijk was het oost Duitse Void Fest een hoogtepunt. We sloten een tot de nok gevulde tentstage af. De organisatie had een projectiescherm voorzien in de vorm van een dodecahedron en het publiek was samen met ons helemaal mee in trance. Nadien ben ik even gaan zitten om het laten te bezinken. Wat een sfeer! Graag zouden we eens met massale projecties spelen op een zeer groot festival. Maar het is geen must. We voelen ons evenzeer thuis op kleine events waar we haast tussen het publiek staan. In plaats van over de toekomst te dromen, staan we liever stil bij het heden die we ten volle proberen te ervaren.

Merken jullie een verschil tussen het Belgische publiek en de ontvangst in het buitenland?
Filip: Goh, vaak hoor je dat Belgische bands het gevoel hebben dat ze in het buitenland meer geapprecieerd worden. Voor ons lijkt het echter dat zowel hier als elders mensen waardering hebben voor datgene wij brengen.

Jullie hebben al samengewerkt met Consouling Sounds en Debemur Morti en voor “A ring of blue light” gingen jullie in zee met het gerespecteerde Ván Records. Hoe zijn jullie met hen in contact gekomen en voor hoeveel platen werd er een deal getekend?
Filip: Vlak na onze Consouling periode waren DMP en Ván Records de enige labels die we aangeschreven hadden voor “Aether“. Toen we Sven (Ván Records) spraken op Metal Méan voelde hij er nog niet veel voor om een verse band in ons genre uit te brengen. DMP daarentegen, was onmiddellijk verkocht. Na de release van “Aether” moesten we echter uitkijken naar een nieuwe broodheer en na een mailtje naar Sven was de deal beklonken. Tijdens de zomer van 2016 hebben we afgesproken en nu, bijna 2 jaren later, komt de plaat eraan. We zijn alvast erg te spreken om samen te werken met een label dat op dezelfde golflengte zit en helemaal mee gaat in ons verhaal én op de koop toe nog eens vlak bij ons in de buurt gehuisvestigd is.

Gaat er opnieuw een tape versie van de plaat verschijnen via Tartarus records?
Filip: Tartarus heeft ons debuut “Portals” uitgebracht op tape en “Aether” is verschenen via het Duitse Urtod Void. Laatstgenoemde heeft alvast interesse om “A ring of blue light” uit te brengen op cassette, maar momenteel is dat nog niet aan de orde.

Als ik me niet vergis staat er ook nog een split-release via Sick ManGetting Sick Records op de planning?
Filip: Enkele jaren geleden werden we gecontacteerd door het Engelse Sound Devastation Records om een 7″ split uit te brengen met het Duitse BLCKWVS. Vlak na onze show op Dunk!Fest werkte ik een ietwat meer post-rockgeoriënteerd nummer uit van exact zeven minuten. Jo Quail heeft er prachtige stukken cello bijgeschreven en alles werd professioneel ingeblikt in de Hearse Studio. In feite was alles gereed, tot het artwork toe, tot plots de eigenaar van het label gezondheidsproblemen kreeg en alles noodgedwongen afgezegd werd. SMGS Records bood destijds een uitweg, maar krabbelde om financiële redenen terug, waardoor “Laniakea” nooit van onze harde schijf is geraakt. Wie weet kan het nummer in de toekomst op een of andere manier wel verschijnen.

Asagraum – De macht van duivelse magie

“Vrouwen boven!” lijkt het motto wel van het Nederlands/Internationale Asagraum dat recent debuteerde met het sterke “Potestas magicum diaboli”. Beschouw de 100% vrouwelijke line-up echter niet als een gimmick want het is spilfiguur Obscura en haar medecompanen absoluut menens. Wie verder leest, krijgt een inkijk in het universum van Asagraum. (JOKKE)

asagraum 2

Ave Obscura! 2017 was een heel belangrijk jaar voor Asagraum dankzij de release van jullie debuut “Potestas magicum diaboli”. Ben je tevreden over hoe de plaat ontvangen werd?
Zéér tevreden. De reviews in verschillende landen waren zéér lovend en de eerste druk van 1000 cd’s en 500 LP’s was binnen één maand uitverkocht, inmiddels zijn er weer CD’s en LP’s verkrijgbaar via KVLT label. Ik heb me eigenlijk niet veel beters kunnen wensen voor een debuterende black metal band in deze tijd!

Laten we, alvorens het verder over de plaat te hebben, eerst even terugkeren naar het ontstaan van Asagraum. Je bent of was actief in talloze black metal bands. Vanwaar de nood om er nog een band bij te nemen?
Voor de duidelijkheid, mijn enige actieve live bands op dit moment zijn Asagraum en daarnaast Draugur, Gestalte en Hekel maar in die laatste twee ben ik slechts live/back-up lid en zij spelen ook niet erg veel shows. Het valt dus wel mee met de drukte. Verder speel ik bas in Wolvenbloed maar dat is een studio project. Ik ben Asagraum vooral begonnen omdat ik een andere stijl black metal wilde spelen, meer old school en met psychedelische invloeden, en ook omdat ik in deze band alle nummers alleen wilde schrijven (hoewel ik geen drummer ben en Trish qua drums ook wat ideeën heeft bijgedragen). Verder wilde ik meer live spelen en ook dat is gegaan zoals ik voor ogen had.

Hoe verhoudt Asagraum zich tegenover je andere muzikale bezigheden?
Op dit moment goed, de andere bands waarin ik actief ben spelen niet veel live, waardoor het elkaar niet in de weg zit.

Waar verwijst de bandnaam naar? Welke boodschap wil je met de band uitdragen?
‘Asag’ is een demon uit de Sumerische mythologie en ‘raum’ betekent ‘ruimte’. Ik wil met deze muziek een geestelijke ruimte creëren waarin de Demon zich kan manifesteren. Demonen representeren en versterken krachten in de menselijke ziel die voorbijgaan aan het ego en het mogelijk maken de gewenste versie van de werkelijkheid voor jouzelf en je omgeving te creëren, hier op aarde en na de dood. Wat conventionele religies hiervan gemaakt hebben doet niet ter zake, de wijsheid van Zwarte Magie is al veel ouder dan welke nu gangbare religie dan ook.

Op jullie debuut bestaat Asagraum naast jou uit de Canadese drumster Trish Kolsvart die in Noorwegen woont. Hoe is deze samenwerking tot stand gekomen en is de lange afstand geen barrière geweest voor het schrijven en inoefenen van de songs?
De samenwerking is online begonnen, ik schreef nummers en stuurde ze naar Trish. Zij leerde en verfijnde de drumpartijen, nam ze op en stuurde ze terug. Eind 2016 hebben we in Finland, omdat we daar allebei toch al toevallig waren, een aantal nummers samen geoefend en opgenomen en dit hebben we uitgebracht als de demo tape “Promo”. De andere nummers op het album zijn ook grotendeels in Finland geschreven en na de tape opname hebben we daar nog een aantal keer gerepeteerd. Hierna hebben we zo veel opgetreden dat dat eigenlijk al genoeg oefening gaf om samen te blijven spelen.

Om de plaat ook live te kunnen brengen werden gastmuzikanten gezocht. Deze live line-up lijkt echter een variabele te zijn waarvan de samenstelling wijzigt naargelang de show of tour. Ik zag dat voor de Latijns-Amerikaanse tour Trish niet (langer) van de partij is? Maakt ze nog deel uit van Asagraum en wie zijn de andere dames die je rond je verzameld hebt?
Trish zit niet meer in de band en is vervangen door de Nederlandse drumster A. Onze vaste live bassiste is de Nederlandse Mortifero en als zij niet beschikbaar is, speelt de Noorse Makhashanah die ook wel bekend is van de band Abyssic. V-Kaos, een Zweedse die in Duitsland woont, neemt de tweede gitaar voor haar rekening en soms hebben we de Zwitserse L-Kaos op toetsen, maar zij is gastmuzikant voor speciale gelegenheden en komt zeker niet iedere show mee.

Alle live muzikanten waar je mee werkt zijn van het vrouwelijk geslacht, iets wat we alleen maar kunnen toejuichen aangezien er nog steeds heel weinig vrouwen actief zijn in de black metal scene. Is het persé een must dat je medemuzikanten allemaal vrouwen zijn of sluit je niet uit dat je binnen Asagraum ooit met een man zou samenwerken? Wil je met de 100% vrouwelijke line-up een bepaald statement maken?
Ik heb voornamelijk gekozen voor een vrouwelijke line-up vanwege de originaliteit. Het is inderdaad iets wat je niet vaak ziet en ik heb gemerkt dat het veel mensen nieuwsgierig maakt naar de muziek. Verder krijg je een ander soort vriendschappelijke en spirituele band met elkaar als ieder bandlid van het zelfde geslacht is. Ik beschouw de band als een Coven van vrouwelijke heksen. Ik sluit echter niet uit dat we af en toe met een man zullen samenwerken als back-up als we een belangrijke show aangeboden krijgen en één van de dames niet beschikbaar is.

Naar welke vrouwen in het (black) metal wereldje kijk je op?
Ik kijk niet zozeer tegen mensen op. Onielar van Darkended Nocturn Slaughtercult vind ik een goede zangeres en Hetroertzen heeft een erg goede gitariste.

asagraum 1
(c) Martin Tonning-Strand en Jahn Tore Hansen

Asagraum heeft het afgelopen jaar best al wat optredens in verschillende landen gegeven en er staat een tour in Latijns-Amerika op til. Welk land of welke stad staat bovenaan je bucket list om een show te spelen?
Ik kijk vooral erg uit naar eigenlijk alle shows in Zuid-Amerika. De scene daar is veel fanatieker dan in Europa, fans maken soms zeer verre reizen om een band te zien en geven hun laatste geld uit aan een black metal show. De respons van het publiek is daardoor veel heftiger en daar speel ik dan ook graag voor.

Jullie hebben o.a. ook een mini-tour gedaan met Impiety uit Singapore en het Zweedse Wormwood. Hoe is deze tour verlopen? Gekke toestanden meegemaakt met de knakkers van Impiety?
De tour ging erg goed! Er was meer publiek dan ik had verwacht, ook op de doordeweekse dagen. Gekke toestanden met Impiety viel wel mee… met Wormwood was dit meer aan de orde, maar alleen op een goede manier! Hoop nog eens met hen een tour of festival te spelen.

Wat is de beste show die je tot hiertoe gespeeld hebt en welke tourplannen zijn er nog voor 2018?
De beste shows waren voor mij Rites of the Black Mass in Boekarest en Messe des Morts in Montreal. In 2018 spelen we naast Zuid-Amerika nog op Howls of Winter in Estland, Oration festival in Ijsland, House of Metal en Stockholm Slaughter in Zweden, Incineration festival in Engeland, Steelfest in Finland en waarschijnlijk ook nog in Zwitserland maar daar zijn we nog mee bezig.

Terug naar de debuutplaat “Potestas magicum diaboli”. Waar verwijst de Latijnse titel naar?
De macht van duivelse magie.

De teksten van de nummers zijn, op enkele na, allemaal in het Engels. “Daar waar ik sterf” werd in het Nederlands geschreven. Waarom verkoos je specifiek je moedertaal voor deze song?
Daar waar ik sterf” gaat over de legende van het Solse Gat, dit is een plaats op de Veluwe waar volgens de legende een klooster heeft gestaan waar de monniken de duivel aanbaden en drinkgelagen en orgies plaatsvonden. Als straf van God zonk het klooster in de aarde en bleef alleen een gat in de grond achter (er is hier ook een vreemde, lege poel te vinden). Toen ik daar op een nacht kampeerde werd ik geïnspireerd tot deze tekst.

De Nederlandse tekst leest veel maar als een gedicht of duistere poëzie vergeleken met je Engelstalige teksten. Vraagt schrijven in het Nederlands een andere insteek? Vind je dit moeilijker of gemakkelijker dan schrijven in het Engels?
Meestal schrijf ik in het Engels omdat ik de boodschap achter de muziek internationaal wil uitdragen. Schrijven in het Nederlands geeft echter meer poëtische mogelijkheden voor mij, omdat ik de taal beter ken. Voor thema’s die vooral relevant zijn voor het Nederlandse volk zal ik dus zeker voor die taal kiezen.

Naast de Latijnse albumtitel is ook de tekst van “Black sun prayer” in het Latijn. Ben je deze taal machtig of kreeg je hulp van buitenaf? Wat trekt je zo aan in deze antieke taal?
Ik ben het Latijn niet volledig machtig maar wel genoeg om “Black sun prayer” te schrijven, een invocatie van Satan om mijn lichaam binnen te treden, door mijn ogen mijn vijanden te zien en hen te vernietigen. Deze taal trekt mij aan omdat ze van oudsher als religieuze taal is gebruikt door de kerk, en daardoor in het onbewuste van de mens met religie en mystiek geassocieerd wordt. Ook vindt ik het een mooie ironie om juist deze taal voor een satanisch ritueel gebed te gebruiken.

Als ik de teksten er zo op na lees, lijken ze een satanische insteek te hebben. Welke andere thema’s komen er aan bod en waar haal je je inspiratie vandaan voor het schrijven van muziek en teksten?
Voor mij staat Satan voor een universele macht die in mijzelf maar ook daarbuiten aanwezig is en die mij door middel van magie ook kan helpen zowel aardse als spirituele doelen te bereiken. Dit gaat niet over het ‘aanbidden’ of ‘gehoorzamen’ van iets buiten mijzelf zoals hetgeen waarmee conventionele religies de mens indoctrineren. Ik zie deze Machten als deels het hogere en wijzere aspect van mijzelf dat verbonden is met de spirituele wereld, en deels een universele Macht die volledige vrijheid van mij als individu voorstaat. Deze Macht is zonder oordeel en goed en kwaad bestaat niet in het licht en de duisternis van de eeuwigheid.

In het nummer “Transformation” zing je “Long ago, I chose this path. A black witch with a child’s face. And hatred changed me into what I am”. Dit lijkt me sterk autobiografisch te zijn. Wat trok je destijds zo aan in black metal en waartegen was je haat gericht?
Mijn kindertijd heb ik als moeilijk ervaren. Urenlang op school tegennatuurlijk stilzitten en geïndoctrineerd worden met saaie middelmatigheid, kennis die je tegenwoordig overal op Google kunt vinden en een vooral politiek correcte en kortzichtige versie van onze geschiedenis was niet echt aan mij besteed. Bovendien kreeg ik weinig begrip van mensen om mij heen. Daardoor heb ik veel haat ervaren naar de mensheid en de maatschappij, en toen ik als tiener voor het eerst black metal hoorde, voelde ik die haat in de muziek en dat trok mij meteen aan. Inmiddels ben ik niet meer bezig met het haten van wat ik niet wil zijn, maar juist met het ontwikkelen van wie ik wel wil zijn en het leven creëren dat bij mij past. De haat heeft mij hier echter wel bij geholpen en “Transformation” is een dankbare ode aan die emotie.

Is er een reden waarom de tekst van het nummer “Leviathan” niet op het tekstvel afgedrukt staat?
Leviathan” is een cryptische tekst naar aanleiding van een droom die ik had waarin ik Leviathan zag als half man, half serpent. Hij stond in zee en ving de bliksem op met zijn handen. Dit was voor mij een teken van Demonische hulp van Leviathan, een krachtige mannelijke, destructieve energie die ik op dat moment nodig had. De tekening in het CD boekje zegt meer dan de tekst voor de gemiddelde luisteraar, daarom heb ik gekozen voor de tekening.

Met Asagraum slaag je erin om de gloriedagen van de Noors klinkende black metal te doen herleven. Ben je een purist die krampachtig vasthoudt aan de klassiekers in het genre of zijn er ook nieuwe bands die je goed vindt?
Nieuwe bands die ik goed vind, zijn vooral IJslandse black metal bands met psychedelische invloeden zoals Svartidauði, Sinmara en Misþyrming. Dit zijn dan ook mijn grootste muzikale invloeden naar traditionele jaren ’90 black metal en dit zal nog meer te horen zijn op het volgende album dat ik op dit moment aan het schrijven ben.

Voor de release van de plaat besloot je in zee te gaan met het Finse Kvlt-label dat vooral gekend is van haar samenwerking met het legendarische Beherit. Hoe zijn jullie bij hen terecht gekomen en ben je tevreden over de samenwerking?
We zijn bij hen terecht gekomen doordat één van de medewerkers ons live zag op Helsinki Black Mass. Zij hebben “Potestas magicum diaboli” goed gepromoot, te zien aan de verkoopcijfers. We zijn dus zeker tevreden.

Jullie hebben ook een drie songs tellende promo cd? Had deze louter promotionele doeleinden of beschouw je deze eerder als een demo daar ik heb gezien dat deze ook op tape te verkrijgen was?
Dit was enkel een promo op tape, een demo die ook verkocht is door het label Zwaertgevegt en door onszelf bij optredens. Op CD is deze nooit uitgebracht.

Voor de mix en mastering trokken jullie naar de ondertussen befaamde Necromorbus Studio. Meestal vind ik het vrij duidelijk hoorbaar wanneer een plaat bij Tore Stjerna ingeblikt werd, hoewel jullie plaat toch een iets ander geluid heeft meegekregen dan wat we doorgaans van hem te horen hebben gekregen. Hebben jullie de muziek ook bij hem opgenomen?
Nee, we hebben de drums in een studio in Oslo opgenomen en ik heb de andere instrumenten en vocalen thuis en in een oefenruimte opgenomen direct op mijn laptop. Tore heeft wel grotendeels het geluid bepaald door de gitaren en bas te re-ampen na instructies van mij over hoe het zou moeten klinken. Ik ben zeer tevreden over de samenwerking met hem en zal hem voor de volgende CD ook vragen te mixen en masteren.

Ben je nog steeds 100% tevreden over het eindresultaat of zijn er zaken die je bij een volgende plaat anders zou aanpakken?
Nee ik ben 100% tevreden.

Wat heb je op korte termijn nog allemaal voor ons in petto met Asagraum?
Onze eerstvolgende show is 16 februari op Howls of Winter in Estland en verder werk ik met drumster A. aan nummers voor de volgende CD, en binnenkort wordt aangekondigd bij welk label deze zal uitkomen.

Antzaat – Een dystopische blik op de maatschappij

De laatste jaren doken er met Possession, Goat Torment, LVTHN en Absolutus tal van veelbelovende black metal bands uit de Belgische underground op. Een recente nieuwkomer is Antzaat die met haar eerste EP “Black hand of the father” meteen wist te overtuigen. De band staat aan de vooravond van een korte tour met het Poolse Blaze Of Perdition maar vond toch nog de tijd om ons te woord te staan. (JOKKE)

antzaat-ifp
(c) Djuna Keen

Heilgroet! Eerder dit jaar staken jullie plots de kop op. Met welk doel voor ogen werd Antzaat opgericht?
Antzaat is opgericht om de creatieve frustraties van de leden kwijt te kunnen en om de kleine Belgische black metal-scène aan te vullen.

Gitarist Ronarg kennen we van Ars Veneficium. Hebben de andere leden ook een verleden in andere bands?
Nihil speelt ook lead guitar bij Death Metal band Incult. Drummer Eenzaat en bassist Isaroth hebben een geschiedenis bij verschillende andere bands.

Wie zou vermoeden dat “Antzaat” één of andere mythische demoon is, slaat de bal compleet mis. Het betreft immers een oud vergeten Nederlands woord. Wat betekent het exact?
Antzaat is inderdaad een oud Nederlands woord. Als je een antzaat bent, ben je vijandig en haatdragend; dan ben je “tegen”. Wij hechten veel belang aan de lokale verankering, daarom hebben we gekozen voor een Oernederlandstalige naam.

Jullie hebben recent een eerste veelbelovende EP “The black hand of the father” uitgebracht. Wat bedoelen jullie met deze titel?
De meeste lyrics van de EP zijn gemaakt met een dystopische blik op de maatschappij. De zwarte hand van een duistere figuur bespeelt de massa als pionnen, zonder dat de pionnen het door hebben. Andere teksten zijn gebaseerd op occulte literatuur.

Toen ik de eerste promotievideo “Disciples of the Concrete Temple” zag, maakte ik meteen de bemerking dat het om de zoveelste band ging die qua visuele presentatie probeert te teren op de gehypte looks van het dezer dagen populaire Poolse Mgla; hoewel zij ook niet de eersten waren om zich door middel van hoodies en doeken anoniem voor te stellen. Snappen jullie deze kritiek en waarom is het anonieme zo belangrijk voor jullie? Het lijkt me natuurlijk ook een pak efficiënter om een kap over jullie hoofd te trekken dan de tronies telkens met corpsepaint te moeten besmeuren als jullie optreden.
Maskers, corpsepaint, zwarte kledij, leder, spikes, … Dit zijn allemaal typische kenmerken van metal die iedereen vrijuit kan gebruiken. Wij dragen hoodies en maskers omdat het perfect aansluit bij het muzikale concept. We zijn allemaal stukken van één geheel en proberen ons niet onherkenbaar te maken. Elk bandlid heeft zo zijn eigen symbool waarmee hij zich vereenzelvigt. Mensen hebben het recht om kritiek te uiten en wij hebben het recht om die te negeren.

antzaat-dotct
(c) Maaike Sanfrinnon

Jullie muziek leunt echter niet bij onze Poolse vrienden aan. Op de EP laten jullie vijf sterke black metal songs horen die eerder geïnspireerd zijn door Noorse black met pagan inslag à la Kampfar en Taake. Mijn collega Cas merkte echter ook sterke gelijkenissen op met het Finse Sargeist. Zo gaf hij aan dat de openingsriff van “Disciples of the concrete temple“ wel héél veel weg heeft van diens “Empire of suffering”. Wie beschouwen jullie zelf als jullie voornaamste inspiratiebronnen? 
Behexen, Satanic Warmaster, Darkthrone, Ulver en inderdaad Sargeist zijn enkele van onze inspiraties. Het kan inderdaad zijn dat “Disciples of the concrete temple” uw collega doet denken aan “Empire of suffering”, maar zeggen dat het er heel veel van weg heeft, vinden we wat overdreven.

Hoe groot is de uitdaging om origineel uit de hoek te komen voor een band als Antzaat?
Die is zeer groot, er zijn namelijk veel black metal bands die allemaal proberen origineel uit de hoek te komen. Veel dingen zijn immers al gedaan. Met “The black hand of the father” hebben we onze eerste stappen gezet. De toekomst zal uitwijzen waar deze ons gaan leiden.

Wat is voor jullie de waarde van een positieve of negatieve review? Houden jullie als jonge, nieuwe band rekening met kritiek (indien die onderbouwd is) of doen jullie stug jullie eigen ding?
Positieve reviews zijn altijd fijn om te hebben, maar wij zijn niet de mensen om compromissen te sluiten. Wanneer we kritiek tegenkomen die onderbouwd is én waar we ons in kunnen vinden, zullen we hier rekening mee houden.

Jullie zetten een krabbel onder een contract met het Belgische Immortal Frost Productions waar Ars Veneficium ook getekend is en diens zanger Surtur labeleigenaar is. Was het van meet af aan duidelijk dat jullie met hem in zee wilden gaan of was er ook interesse van andere labels?
Immortal Frost Productions was voor ons een logische keuze. We kennen Surtur en weten dat hij voldoende kennis heeft om ons vooruit te helpen. Verder maakt dit het ook gemakkelijk om combo-tours te doen met Ars Veneficium.

De samenwerking met Immortal Frost Productions lijkt in elk geval haar vruchten af te werken aangezien jullie weldra op een korte tournee vertrekken met Blaze Of Perdition en Ars Veneficium. Welke steden doen jullie allemaal aan?
Het plan was eerst om Nederland, België en Duitsland te doorkruisen, maar omdat de locatie in Nederland failliet is verklaard, zal het bij België en Duitsland blijven. De eerste dag stoppen we in café De Witte Non in Hasselt, voor ons bekend terrein. Zaterdag is het in Asgaard, Gent te doen en ten slotte rijden we door naar Löberschutz. Dit ligt halverwege Duitsland, dus ik verwacht weinig slaap.

Ik moet zeggen dat ik de productie van de EP erg geslaagd vind. Waar werd “The black hand of the father” vereeuwigd en hoe verliep het opnameproces?
Zelf zijn we ook tevreden. Ronarg begon met het schrijven van de muziek, die we dan oefenden en verder afwerkten. Toen we vijf nummers hadden, besloten we om een EP op te nemen. De drums werden opgenomen in Zwaneberg CC; de rest is home recording. Het volledige pakket werd vervolgens naar Owe Inborr van Wolfthrone Studios in Finland gestuurd. Met zijn ervaring in het genre, wisten we dat hij het er goed van zou afbrengen.

Zit er al nieuw Antzaat-materiaal in de koker en wanneer mogen we dit verwachten?
Er zijn momenteel nog geen plannen voor nieuwe opnames. Maar wees gerust, de tijd staat niet stil en nieuwe nummers zullen er komen.

Welke doelen staan er op jullie bucket list?
Tegenover doelen hebben we een redelijk nuchter standpunt. We hopen verder te kunnen gaan in de richting die we hebben ingeslagen en dat de mini-tour van dit weekend de eerste van vele is.

Het einde van het jaar staat weeral stilaan voor de deur. Met het zicht op de eindejaarslijstjes had ik graag enkele van jullie absolute toppers vernomen die dit jaar het levenslicht zagen. 
We zijn unaniem fan van de nieuwste release van onze tour-genoten Blaze of Perdition, genaamd “Conscious darkness“. Smaakvolle lange nummers met boeiende teksten.
Verder is ook de nieuwste van Der Weg einer Freiheit (“Finisterre“) het waard om vernoemd te worden. Blastbeats die geregeld worden afgewisseld met zachtere stukken.
Andere releases die ons kunnen bekoren zijn Azarath met “In extremis“, Night met “Raft of the world” en “Sanctimonious” van Attic.

Bedankt voor het interview en succes met de tour!

Natvre’s – Onze plaat voelt aan als een bezoek aan de Helvete kelder

Het Griekse Natvre’s heeft ontegensprekelijk de trofee voor meest extreme band van Griekenland in haar oefenruimte staan. Debuutplaat “Wrath” uit 2016 blies ondergetekende al volledig van zijn sokken en opvolger “Early cvlts“, die weldra via Argento records verschijnt, moet hier niet bepaald voor onder doen. Ik wist zanger/gitarist Foedraan te strikken voor een inkijk in de wereld van zijn band. (JOKKE)

IMG_5461 (1)

Jullie tweede album “Early cvlts” is net uit via Argento Records. Hoe zijn de reacties tot dusver?
De plaat werd op 26 oktober digitaal de wijde wereld ingestuurd, maar de vinylrelease laat spijtig genoeg nog even op zich wachten wegens het algemeen gekend probleem van vertragingen bij de perserij. De eerste week van december zouden ze moeten arriveren. Alvorens de plaat volledig digitaal ter beschikking gesteld werd, gaven we twee songs in  premières vrij via Cvlt Nation en Metal Sucks en de respons hierop was echt geweldig. Twee songs is misschien wat weinig om een algemene conclusie te trekken maar we geloven echt in dit album. Als we de reviews die reeds verschenen mogen geloven, hebben we een killer plaat geschreven. We kijken alvast uit naar de eerstvolgende recensies.

Zijn jullie tevreden over hoe “Early cvlts” is uitgedraaid? Waren er bepaalde zaken die jullie na de release van jullie debuut “Wrath” anders wilden aanpakken?
We zijn extreem tevreden over het resultaat! We gingen erg methodisch te werk en hadden een duidelijke visie over wat wilden bereiken. We behandelen elk album alsof het ons debuut is en geven daardoor steeds de volle 100%. Ik zie geen graten in het schrijven van steeds dezelfde plaat of het analyseren van de elementen die de luisteraar leuk vindt om daarrond een nieuw album te maken. “Early cvlts” is een plaat die zich van begin tot einde laat beluisteren doordat ze een vlekkeloze flow kent en er geen twee dezelfde nummers opstaan. De plaat vraagt 100% focus van de luisteraar, niet zozeer door de complexiteit van de songs want deze zijn vrij rechttoe-rechtaan, maar door de overgang van het ene naar het andere nummer. Deze variatie en de negatieve en meedogenloze energie van de plaat, maken er een waar vagevuur van.

Wat zijn volgens jou de grootste verschillen tussen beide albums?
Ik zie niet zo zeer verschillen en denk eerder aan een natuurlijke evolutie. “Early cvlts” heeft een grootsere sound en klinkt intenser en agressiever. De beangstigende donkere feel van “Wrath” werd behouden maar er kroop meer kwaadheid in de riffs. Ik durf gerust te stellen dat dit een serieuze stap voorwaarts is voor de band. Er zit misschien minder “Noors” gevoel in de gitaarriffs vergeleken met “Wrath“, hoewel de plaat als een bezoek aan de legendarische “Helvete” kelder aanvoelt.

Zowel in de albumtitel als in de bandnaam gebruiken jullie de letter “v” in plaats van “u”? Nu zijn jullie niet de eerste band die dit doen (zo bewezen onder andere Chvrches en Lvcifyre al eerder). Zit hier een bepaalde filosofie achter?
Niet echt. We doen dit meer om de visuele reden ervan en om verwarring met andere bands te vermijden aangezien “nature” een veel voorkomend woord is. De oude Romeinen gebruikten ook de “V” in plaats van “U” en aangezien het meest gebruikte alfabet door de Romeinen ontwikkeld werd, is wat we doen nog niet eens zo gek haha.

Het cover artwork van “Early cvlts” is compleet verschillend van dat van “Wrath“. De hoes van het debuut was immers meer abstract en verwees naar angst en wanhoop, terwijl de tekening van het nieuwe album meer gerelateerd lijkt te zijn aan mythologie. Wie ontwierp de hoes en wat stelt ze voor? Naar welke vroege cultussen verwijzen jullie? 
Je slaat de nagel op de kop. De cover van “Wrath” werd ontworpen door Maxim Taccardi en ik vind dat de figuur van de hoes de muziek perfect reflecteert. Als dit creatuur een stem zou hebben, zou hij klinken als mijn vocalen op de plaat. Voor “Early cvlts” werkten we samen met de erg getalenteerde Italiaanse ontwerper Luca Devinu die een unieke stijl heeft. Het ontwerp lijkt eerder op een gravure en dat was exact waarnaar we op zoek waren. Op de front cover zie je vier wildemannen, die veel voorkomen in tal van Europese culturen, rond een ritueel vuur. Uit de rook rijzen een blind beest en de zon op. Dit is een verwijzing naar een tekstregel uit de song “Night of the sun“: “Before the sun was built, we needed no eyes”.
Met de titel “Early cvlts’” loop ik al jaren in mijn hoofd rond na een bezoek aan een museum in Athene. Er was een tentoonstelling met enkele voorwerpen die 4000 jaar geleden gebruikt werden voor religieuze doeleinden en de titel van de exhibitie was “Early cults“. Ik bleef maar denken dat de mens toen iets of iemand aanbad dat erg belangrijk was om te overleven: de zon, de aarde, de zee, een boom of een dier. Dezer dagen lijkt dit misschien iets dom om te doen maar is dat wel zo? De mensheid zit in een negatieve spiraal waarbij onnodige materialistische zaken geconsumeerd worden, we elkaars kop inslaan zonder reden, enzovoort. Eigenlijk hebben we maar enkele eenvoudige dingen nodig hoor: eens goed lachen, goed eten…en een portie goede black metal haha.

natvre's final (1)

Jullie sound als black metal omschrijven, is misschien nogal kort door de bocht want ik hoor ook invloeden uit doom, sludge, crust, ambient/noise en post-punk terug. Zo lijkt een band als Killing Joke een grote inspiratie te zijn. “The woven art” van jullie debuut doet me erg denken aan hun song “The wait“. Beschouwen jullie Natvre’s als een pure black metal band?
Fuck yes! Absoluut black metal! Het doet er niet toe dat je al deze subgenres in onze sound terughoort – wat inderdaad het geval is – zolang je maar het zielsverscheurende gevoel van black metal hoort en voelt. Als je de geschiedenis van de term “black metal” erop nagaat, zal je zien dat deze omschrijving van toepassing was op een heleboel verscheidene artiesten met een uiteenlopende aanpak. En dat is een goede zaak. En een goede reden voor muziekfans om hierover te discussiëren haha. Wij vinden dat sommige punk en crust bands meer duisternis uitstralen dan bv. een band als Emperor. Nogal een gewaagd statement, niet? Well there you go. The essence of Black Metal.

Jullie leven in Thessaloniki en de bandsound wijkt sterk af van de standaard Griekse black metal sound van de Atheense scene. Wat maakt jullie anders ten opzichte van jullie landgenoten?
We zijn eigenlijk niet zo’n liefhebbers van de Griekse black metal sound. We respecteren deze bands en wat ze voor de scene hebben gedaan natuurlijk wel, maar ze hebben nooit een impact op ons gehad. Naar mijn bescheiden mening lijkt Griekse black metal de missing link te zijn tussen de eerste en tweede golf black metal bands, hoewel die op sommige momenten eerder klonk als klassieke epische heavy metal met slechte zang haha. Ik vind dit een erg unieke sound met een eigen identiteit. Niemand kan raken aan historische bands als Rotting Christ, Necromantia, Varathron of Kawir.
Ik denk dat onze invloeden maken dat we zo verschillend klinken van de rest. Mensen lijken hieromtrent verward te zijn en verwachten steeds een rip off te horen als een band over haar invloeden spreekt. Ik spreek eerder over het algemene gevoel van een plaat, een drum break, een songstructuur of de manier waarop de zanger zijn woorden plaatst. Wil je een lijstje van de albums die een geoefend oor kan waarnemen op “Early cvlts“? Here you go: Mayhem’s “De mysteriis dom sathanas”, Darkthrone’s “Hate them” en “The cult is alive”, Burzum’s “Filosofem”, Celtic Frost’s “Morbid tales” , Leviathan’s “Massive conspiracy against all life”, Funeral Mist’s “Maranatha”, The Secret’s “Agnus dei”, Trap Them’s “Darker handcraft”, Iron Monkey’s “Our problem”, Dead Kennedys’ “Plastic surgery deserter”, Daggers’ “It’s not jazz, it’s blues”, Entombed’s “DCLXVI: To ride, shoot straight and speak the truth”, Slayer’s “Seasons in the abyss”, Alucarda’s “Raw howls”, Antimob’s “Antimob” en Menace Ruine’s “Alight in ashes“.

Jullie klinken erg intens, zwaar en agressief en lijken over veel zaken serieus kwaad te zijn?
Klopt. We leven in Griekenland, een land dat economisch en cultureel failliet is. De afgelopen acht jaar ging het steeds meer bergaf. Geen opportuniteiten, geen ruimte voor ontwikkeling, geen jobs, veel zelfmoorden, politieke corruptie – eigenlijk was er zowat overal corruptie aanwezig. Maar ook buiten Griekenland ziet het er niet rooskleurig uit: steeds strengere veiligheidsmaatregelen, de opkomst van het nazisme naar aanleiding van de vluchtelingencrisis en terroristische aanslagen en ga zo maar door. En Europa verandert in een monster van discipline. Hoe kan je nu niet kwaad zijn? De realiteit lijkt meer angstaanjagend te zijn dan iets anders. Ik bedoel: Wat is het meest kwaadaardig: een satanische black metal band of het Internationaal Monetair Fonds?

De mens is natuurlijk gewelddadig naar zijn medemens, maar ook Moeder Natuur wordt steeds meer wreed tegenover de mensheid die de aarde misbruikt. Is dat de idee achter de bandnaam en songtitels zoals “Death of the earth” en “Natvres’ war?
Dat is absoluut het geval voor de bandnaam en de tekst van het nummer “Natvre’s war“. Een tekstregel uit die song luidt: “Nature’s war against all minds“. Ik wil niet in clichés vervallen, maar we gaan zo nonchalant en onwetend met de aarde om dat, eens ze beslist de mensheid uit te roeien, geen god of wetenschap haar kan tegenhouden. “Death of the earth” gaat over andere zaken, maar ik daag je uit zelf een conclusie te trekken als je de tekst leest. Weet wel dat we veel metaforen gebruiken en hou ook mijn antwoord op je vorige vraag in gedachten.

Even terug naar jullie begindagen nu. Hoe is Natvre’s ontstaan? Vonden jullie geen voldoening meer in jullie eerdere bands?
We zijn alle drie al meer dan tien jaar lang actief in de Griekse scene en speelden in tal van lokale extreme metal bands gaande van grindcore, death metal en thrash metal tot hardcore. Tussen 2004 en 2006 zaten we alle drie in dezelfde band maar door omstandigheden gingen we uit mekaar en verloren zelfs het onderlinge contact. In 2014 kwamen we uit het niets terug samen doordat we zo teleurgesteld waren in de scene en besloten we om heel donkere en rauwe muziek te spelen. Black metal was de enige optie.

Waar halen jullie inspiratie uit?
Dat is een vrij complex mechanisme want alles kan een inspiratiebron zijn. Als ik zou weten hoe dit mechanisme te triggeren zou ik nu al rijk zijn haha. Persoonlijk voel ik mijn bloed pompen als ik goede muziek hoor en vind ik mezelf ook creatiever na een “slechte periode” in mijn leven.

Jullie album wordt uitgebracht door Argento Records, een degelijk en relatief nieuw underground label. Hoe zijn jullie in contact gekomen?
Ik wil eerst even van de gelegenheid gebruik maken om enkele zaken omtrent ons debuut uit te klaren. “Wrath” werd door Clean Head Productions in januari 2016 uitgebracht en werd later op het jaar door Argento Records heruitgebracht. We maakten in december 2015 een Bandcamp-profiel aan om klaar te zijn voor de op til staande release en op de één of andere manier heeft iemand het album gelekt en op verscheidene download sites gepost als “Natvre’s wrath 2015“. Dat was best vreemd want wie houdt zich daar nu in godsnaam mee bezig in het geval van een onbekende Griekse band? Maar hierdoor ontstond er wel al snel een eerste groep “volgers”.
Het is een plezier om met Argento Records samen te werken. Ik kende Mike, de man achter het label, van zijn band The Secret die een grote invloed voor ons is en besloot hem een kopie te sturen van “Wrath“. Eerst was Mike geïnteresseerd om het album op vinyl uit te brengen maar we hadden al een deal met een fucking scumbag die ons bijna afgeript had. Hij was een (letterlijke) psychopaat die de vinylrelease van “Wrath” volledig verkloot heeft. Dus waren we blij dat Mike de plaat opnieuw wou uitbrengen op CD en nu brengt hij “Early cvlts” uit op vinyl. Ik ben er zeker van dat er nog veel mooie dingen gaan verschijnen via Argento. Hou zeker onze label makkers Verwoed en Cold Fell in de gaten, twee killer bands!

Argento gaat “Wrath” ook heruitbrengen. Zal de re-release extra of speciaal materiaal bevatten?
Neen. Enkel de verpakking zal anders zijn. Misschien brengen ze in de toekomst ook nog een vinylversie uit.

Staan er optredens gepland om de nieuwe plaat te promoten?
We zijn enkele Griekse shows aan het inplannen voor 2018. We kunnen het ons gezien de reeds eerder aangehaalde situatie, spijtig genoeg op gebied van inkomen niet veroorloven om een tour te doen. Maar we staan open voor een mini-tour van twee of drie dagen of een festival in Europa. We hebben enkel transport en een slaapplaats nodig. Als iemand ons hiermee kan helpen, contacteer ons gerust via onze Facebookpagina of via e-mail: natvresblack@hotmail.com.