interviews

Lo-Ruhamah – Krankzinnig en onverwijld

Ik pikte “Anointing” van het voor mij onbekende Lo-Ruhamah in de eerste plaats op omwille van het mysterieuze, knappe artwork. Ik verwachte orthodoxe krachtpatserij te horen, maar de sound van Lo-Ruhamah bleek heel wat verder te gaan dan een mix van death en black metal. Het leek me dat de band best wel wat interessants te vertellen had, dus nam ik contact op met gitarist Matthew Mustain. Alle antwoorden zijn m.a.w. zijn gedachten en reflecties op de gestelde vragen. (JOKKE)

The English version of the interview can be found here: Addergebroed interview Lo-Ruhamah English

Lo-Ruhamah
Hallo Matthew! Vermits ik niet bekend was met je band wou ik, alvorens over de nieuwe plaat te praten, eerst even terugblikken op jullie begindagen. Waar komt de exotisch klinkende bandnaam vandaan en waar staat deze voor?
Lo-Ruhamah is een naam die Jonathan (bassit; ADDERGEBORED) reeds had gebruikt in een vorig project dat echter geen releases uitgebracht heeft. Het eerste jaar wisselden we voortdurend van bandnaam om tenslotte toch voor Lo-Ruhamah te kiezen omdat we allen hielden van de klank en betekenis van het woord. Het is de naam van de dochter van de profeet Hosea en een prostituee die in de achtste eeuw voor Christus in Israël leefden en is een archetype voor “afwijzing”. Letterlijk betekent Lo-Ruhamah “geen medelijden”, “zonder genade”, “niet begunstigd”, enzovoort. Je kan er vele betekenissen uithalen, maar persoonlijk hou ik wel van het beeld dat het huwelijk tussen een goddelijk woordvoerder en een hoer oproept.

Met welk doel voor ogen werd Lo-Ruhamah in 2002 opgericht?
De band kwam vrij eenvoudig tot stand. Nadat ik Jonathan had ontmoet, gingen we op zoek naar een derde persoon met interesse in death, black en thrash metal. Het laatste decennium kent metal een kleine herleving, maar destijds was de beste manier om met gelijkgestemde zielen in contact te komen naar shows gaan of door stom toeval. We probeerden verschillende bezettingen uit: ik herinner me minimaal één andere bassist en drummer, maar de klik was er niet. Niet veel later kwam Harry (drummer; ADDERGEBROED) op ons pad en was de band compleet. Ons initiële doel was het spelen van brutale en heavy death metal, maar nadat we enkele songs in die stijl hadden geschreven, voelden we dit al snel als te gedisciplineerd en gelimiteerd aan. We evolueerden naar de stijl die je kan horen op onze demo EP uit 2005 en begonnen verder te evolueren. Ik heb er al dikwijls over nagedacht dat het tof zou zijn om die oude death metal songs terug op te nemen, maar ik ben niet zeker of we nog wel zouden weten hoe we ze zouden moeten spelen.

In 2005 brachten jullie de gelijknamige “Lo-Ruhamah” EP uit en twee jaar later volgde jullie debuut “The glory of God“. Hoe werden beide releases destijds ontvangen? Werd er getourd om het album te promoten?
Eerlijk gezegd herinner ik me niet dat we al te veel feedback kregen. Adrian Bromley (RIP) van Unrestrained Magazine in Canada was een grote fan en steunde ons evenals Erik Thomas van Teeth Of The Divine. We deden enkele losse plaatselijk shows en festivals in deze tijd maar geen grote tours. Ik herinner me dat we enkele keren met grotere nationaal bekende bands optraden. We deden ook enkele shows met bevriende bands die nooit iets hebben uitgebracht.

Met een albumtitel als “The glory of God” en een plaat die bovendien uitkwam op het christelijke label Bombworks Records, is het gemakkelijk om Lo-Ruhamah als een christelijke death/black metal band te catalogiseren. In een oud interview las ik echter dat je niet graag op die manier in een hokje geduwd wordt. Wat is de filosofie achter de band en die plaat?
Dat is een eerlijke vraag en er blijft blijkbaar wat spanning en ambiguïteit te zijn over onze relatie met deze labels. Het voelt aan alsof de spanning die er aan weerszijden is erg toepasselijk is, en daar wil ik het bij houden.
Er zit niet echt een drijvende filosofie achter “The glory of God“. Deze plaat was simpelweg geworteld in onze spirituele ervaringen en vormde een catharsische manier om enkele zaken die toen zwaar op ons wogen uit te drijven. Tien jaar later is de situatie van ieder van ons sterk veranderd omdat we als persoon groeiden en veranderden. Onze gedachten, vragen en prioriteiten wijken de dag van vandaag sterk af van hoe we destijds in het leven stonden. Maar we staan nog steeds met zijn allen achter deze plaat en zijn blij dat we de kans kregen deze te maken.

Mag ik veronderstellen dat sommigen jullie band geen kans willen geven enkel omwille van het feit dat ze jullie als een christelijke band beschouwen? Hebben jullie hier ooit negatieve reacties over gekregen?
Niet echt. Het blijft enkel steeds weer naar boven komen in interviews.

Tussen jullie debuut en de nieuwe plaat zit een gat van bijna tien jaar. Vanwaar deze lange stilte?
Eindeloze issues omtrent de opnames en de afwerking van de plaat en daarbij een heleboel zaken uit ons privéleven. Niemand van ons kon zich voorstellen dat het zo veel tijd zou vragen om het album af te werken. Maar ik weet wel dat het exact die tijd vroeg die nodig was om op het punt te arriveren waarop de plaat is zoals ze nu is. We zijn allen tevreden met het afgewerkte product, dus uiteindelijk stoort het me niet dat het zo lang geduurd heeft.

Ik las dat de band verhuisd is van Missouri (USA) naar Estland. Vanwaar deze herlocatie? Hoe kan je het leven in de US vergelijken met Europa?
Enkel Jonathan woont in Estland. Hij vertelde me dat hij erg van de rust houdt ten opzichte van de drukte die er tegenwoordig in Amerika is. Mensen zijn hier zo onophoudelijk luid. Hij werkt aan zijn Ph.D en woont er nu zo’n vier jaar, waardoor het op sommige punten qua afwerking van de plaat een langeafstandssamenwerking was, maar alle partijen werden wel samen opgenomen. We wilden de dynamiek tussen de verschillende instrumenten niet verliezen omwille van de afstand en zullen dus steeds de prioriteit stellen om de uiteindelijke versie van de songs samen op te nemen.

Jullie nieuwe album komt uit via I, Voidhanger Records, een klein maar degelijk label waar enkele geweldige bands opzitten. Hoe zijn jullie bij hen beland?
Ik zou niet over een “degelijk” maar over een “fantastisch” label willen spreken. Ik leerde I, Voidhanger kennen via enkele bands die ze onder hun hoede hebben zoals Howls Of Ebb en Skáphe (die laatste klopt volgens mij niet; ADDERGEBROED), maar de voornaamste connectie was via coverartiest Elijah Tamu die reeds een tijdje met Luciano van I, Voidhanger correspondeerde. Ik zond het album naar enkele labels en Luciano was degene die het meest enthousiast reageerde. Hij steunt ons erg goed en is fantastisch om mee samen te werken.

De nieuwe plaat is getiteld “Anointing” wat verwijst naar het aanbrengen van olie op iemand als onderdeel van een religieuze ceremonie of iemand aanduiden via goddelijke uitverkiezing. Hoe is de titel gerelateerd aan de teksten of het concept van de plaat?
We laten de betekenis voor een stuk bedekt maar ik denk dat ze samen met de progressie van het album vrij intuïtief is als je de plaat beluistert. Maar ieder zal andere elementen vinden om mee te connecteren. Enkele van de tekstuele thema’s die in de persrelease vermeld worden zijn vrij accuraat, dus zal ik ze nogmaals herhalen: de ontbinding van het verstand en de menselijke geest, Verlichting, wanhoop, zelfdestructie, wil, visionaire ervaringen, kosmische ondergang en de lijn tussen mensdom en goddelijkheid.

De plaat gaat vergezeld van subliem artwork van de hand van Elijah Tamu. Wat stelt de tekening voor?
Elijah spendeerde heel wat tijd aan de tekstuele thema’s en muzikale progressie van het album. De ideeën waren voor hem heel belangrijk bij het creëren van de cover en hij besteedde hier veel meer aandacht aan dan dat de meeste andere artiesten zouden doen. Het was een ongelofelijke ervaring en we zijn meer dan uiterst tevreden met het resultaat. Het artwork lijkt de betekenis van het gehele album in één beeld samen te vatten. Ik vind het echt geweldig dat iemand capabel was om dat te doen met zo’n fantastisch resultaat als gevolg.

Het bandlogo ziet er heel mysterieus uit maar is tevens moeilijk te ontcijferen. Wie tekende het en wat symboliseert het? Waarom koos je niet voor een duidelijker leesbaar logo?
Het logo en de symboliek voor deze release werden eveneens door Elijah ontworpen. Hij kreeg erg veel vrijheid bij het ontwerp om ze te maken zoals hij vond dat ze het beste bij de muziek pasten. De hele aanpak was impressionistisch bedoeld. De leesbaarheid of duidelijkheid van het logo was niet belangrijk, net zoals de teksten en de andere visuals niet vanzelfsprekend zijn. Dingen die erg duidelijk zijn, maken meestal niet zo’n goede kunst.

Logo

Op jullie debuut klokten enkele songs steevast boven de tien minuten af en de volledige plaat had een speelduur van meer dan een uur. Op “Anointing” schommelt de gemiddelde songlengte rond de vier minuten en de plaat duurt net geen veertig minuten. Waren jullie het beu om lange songs te schrijven of was het een natuurlijke evolutie naar kortere nummers? Schreven jullie niet meer muziek na een periode van tien jaar stilte?
The glory of God” was erg ambitieus qua lengte en omvang en ik herinner me dat we na het uitbrengen van de plaat en het spelen van shows waarbij het merendeel van de setlist uit deze songs bestond allemaal aan iets anders toe waren. Het voelde niet langer aan alsof we verder deze richting uit moesten. We wilden meer een terugkeer naar de directheid en agressie van de demosongs, maar met een meer volwassen songwriting benadering. We wilden ook snellere en meer korte en bondige songs om de zaken meer verstikkend en ontwapenend te maken.

Hoewel de nieuwe songs compacter zijn, is er nog steeds een zekere eb en vloed dynamiek in de nummers verwerkt die verwijst naar het post-rock genre. Hoe zou je zelf de muziek van Lo-Ruhamah omschrijven en welke bands beschouw je als jullie voornaamste invloeden?
We omschrijven de band zelf als death/black metal en alle andere interessante omschrijvingen komen van andere mensen. Het is altijd onderhoudend te zien welke termen men aan onze muziek toekent om onze sound meer specifiek te omschrijven. Ik hoop dat dit betekent dat we iets interessant brengen vermits het niet eenvoudig te categoriseren valt.

Naarmate de plaat vordert, wisselen de vocalen af tussen death metal gegrom en schizoïde gehuil, wat ik erg geslaagd vind. Zijn deze krankzinnige vocalen gerelateerd aan het thema van de songs waarin ze opduiken?
Ja. De progressie van de songs is sterk gelinkt aan de teksten en de vocale prestaties. Het is een erg uitgedacht proces van begin tot eind. Voor mij persoonlijk was dat het meest uitdagende aspect bij het schrijven van het album: ervoor zorgen dat de muziek en thematische voortgang samenvielen zonder de natuurlijke flow van de songs te verliezen. Het vroeg veel inspanningen bij het arrangeren maar ik voel aan dat we in onze opzet geslaagd zijn.

Wat is volgens jou het grootste verschil tussen het debuut en de nieuwe plaat?
Voor mij handelde het debuut over het ontdekken van texturen en soundscapes en het schrijven van teksten over de uitgestrektheid van het universum en onze plaats erin, onze relatie tot het Ultieme, enzovoort. De nieuwe plaat staat voor visionaire ervaringen en religieuze extase, maar verpakt in een wazige werveling van hallucinogene pharmakeia (drugsgerelateerde magie; ADDERGEBROED). Het is krankzinnig en onverwijld. Het debuut klinkt zwaarmoedig en deze verontrustend.

Zijn er plannen om de EP opnieuw uit te brengen nu jullie bij I, Voidhanger resideren?
Voor zover ik weet zijn de oude releases nog wel her en der bij distro’s te vinden, dus is er geen al te grote noodzaak. Natuurlijk zou ik ze wel graag op tape en vinyl gereleased zien, maar voorlopig blijven we gefocust op de nieuwe plaat.

Wat zijn jullie van plan om “Anointing” te promoten en staat er ook een vinylrelease gepland?
Het label zal de plaat promoten vermits dat is wat labels doen. We zijn momenteel bezig met het schrijven van nieuw materiaal voor een ander project dat we deze zomer zullen opnemen. Luciano heeft beloofd later op het jaar een vinylrelease te doen, dus hier kijken we ook erg naar uit.

 

 

Time Lurker – Ik verkies rauwe gevoelens en atmosfeer boven woorden

Eén van de meest interessant releases van de voorbij maanden is ongetwijfeld het volwaardige debuut van het Franse Time Lurker, waarbij we serieus onder de indruk waren van het feit dat er slechts één persoon achter de band schuilgaat. Tijd om die Mick dus maar eens op te zoeken en zijn zegje te laten doen over zijn beweegredenen. (JOKKE)

TIME-LURKER-photo2

Hey Mick! Allereerst gefeliciteerd met je debuutalbum! Hoe zijn de reacties tot dusver?
Hey Jokke! Bedankt voor de support! Ik kan nog steeds niet geloven dat het eindelijk zo ver is. Ik ben nu drie jaar bezig met Time Lurker en ben erg trots op het resultaat. Tot nog toe zijn alle reacties positief, tot mijn eigen verbazing, zij het uit de black metal scene of uit andere hoek, wat ik als een open-minded muziekliefhebber als een goede zaak beschouw.

Je debuut is een verzameling van de eerste EP en single die voorheen enkel digitaal verkrijgbaar waren en een tweede EP die nog via Bandcamp moet uitkomen. Je hoort soms dat bands bij een label getekend worden op basis van een verzorgde fysiek uitgewerkte demo of EP ofwel door erg overtuigende live shows neer te zetten. In jouw geval lijkt het digitaal verspreiden van je muziek via Bandcamp volgens het pay what you want-principe, ook een geschikte manier te zijn om door een label opgemerkt te worden. Hoe ben je met de mensen van Les Acteurs de l’Ombre Productions in contact gekomen?
Kortelings na de release van de eerste EP werd ik door enkele labels benaderd om deze op verschillende dragers uit te brengen. Ik ging in op het aanbod van Malleus Records. Cédric – die te horen is op beide EP’s – werkt voor dit label. Ze wilden de eerste demo op cassette uitbrengen. Toen er meer voorstellen binnen kwamen, koos ik ervoor een stap verder te gaan en bood LADLO spontaan aan om de EP te releasen, met een positief antwoord tot gevolg, tot mijn eigen verbazing.

LADLO zal het album zowel op CD als vinyl uitbrengen, maar ik merkte op dat het “Ethereal hands” nummer ontbreekt op de vinyluitgave. Laat ons hopen dat dit niet komt door de restricties voor vinyl qua speelduur, want dat zou spijtig zijn.
De deal was om de twee EP’s als een LP uit te brengen en vermits “Ethereal hands” een single is, maakte deze geen deel uit van de overeenkomst. Het nummer is echter wel digitaal en op CD verkrijgbaar. De tape zal uitkomen via MonotonStudio records.

Time Lurker is jouw soloproject. Er was een tijd dat one man black metal bands gelijk stonden aan middelmatige of waardeloze muziek met een verschrikkelijke productie, maar dit gaat hoegenaamd niet op voor Time Lurker. Net zoals bij Mare Cognitum is het onwaarschijnlijk dat de muziek van Time Lurker het resultaat is van het werk van één man. 
Door alle moderne technieken en tools die tegenwoordig beschikbaar zijn, is de tijd van éénmansbands met een teringproductie zo goed als verleden tijd, hoewel dat wel zijn charmes had. Mare Cognitum is inderdaad een mooi voorbeeld en ik kan ook Convulsing vermelden, die ik via je blog heb leren kennen. Ik koos voor een propere productie omdat dat het best past bij de muziek die ik wil brengen. Ik had ook expres kunnen kiezen om de productie deels te ruïneren en voor een rauwere sound te gaan.

Op welke leeftijd begon je te musiceren en waarom besloot je alles zelf te doen? Ben je nog in andere bands actief geweest?
Ik heb altijd al muziek gespeeld met de middelen die ik beschikbaar had, echter nooit met een serieuze insteek. Ik heb nooit een échte band gehad tot ik met Time Lurker begon, mijn eerste serieus en concreet project. Mijn eerste instrument was de basgitaar die ik op mijn veertiende kreeg om met mijn vrienden samen te spelen. Maar ik vond in een band spelen niet zo tof en hield het al snel voor bekeken. Rond mijn 22ste kwam er terug schot in de zaak en besloot ik te leren drummen om zo in staat te zijn volledige nummers te kunnen componeren: ik had reeds alles voor ogen. Ik had een part-time job waardoor ik ook tijd had om gitaar te leren.
Ik besloot solo te spelen omdat ik te lui was om andere bandleden te zoeken waarbij het gevoel ook juist zat. Ik ben nogal veeleisend en quite bitchy als het op muziek aankomt. Het schrijfproces in de studio spreekt me echt aan: ik krijg er een grotere kick van dan van live te spelen. Ik zie enkel voordelen in alleen spelen.

Werden de drums akoestisch opgenomen of zijn het geprogrammeerde drums? De sound is in elk geval erg goed! 
Bedankt! De drums zijn mijn favoriete instrument waar ik tevens het meeste tijd aan spendeer tijdens de opnames en de mix. Ik ben blij te horen dat je de drumsound goed vindt. Alle partijen werden opgenomen via een elektronische kit, waarbij ik heel veel tijd in de sound heb geïnvesteerd.

Je hebt alles zelf opgenomen, maar de mastering werd uitgevoerd door Jack Shirley  (Deafheaven, Nosehog, Oathbreaker), een vrij grote naam in het wereldje. Ben je tevreden over het eindresultaat of zijn er dingen die je bij een volgende plaat anders zou aanpakken?
Jack is een goede sound engineer en een toffe pee. Hoewel ik geen grote fan ben van de bands waar hij normaal mee samenwerkt, moet ik zeggen dat hij een fantastische job heeft gedaan. We kwamen vrij snel overeen over hoe de sound moest zijn. Voor een volgende plaat heb ik echter nog geen idee. Dat zal afhangen van de composities en de sfeer.

Voor de zang werd je bijgestaan door enkele vrienden uit de Franse scene. Wie horen we waar zijn strot open zetten?
De gastzangers zijn allemaal vrienden met hun eigen zangstijl. Ze leverden stuk voor stuk puik werk en ik ben hen heel dankbaar. Eerst wou ik zelf alle vocalen verzorgen met een speciale zangstijl op elke track. Ik heb vanalles geprobeerd, maar zodra ik mijn vrienden voor de eerste keer hoorde zingen, realiseerde ik me meteen dat hun bijdrage een echte meerwaarde zou vormen, hoewel ik zelf ook op bijna elke track te horen ben. Ten eerste is er Thibo van Paramnesia, afkomstig uit de screamo scene, die zingt op het laatste stuk van “Rupture“, het middentsuk van “Judgment“, “Ethereal hands“, “No way out from mankind” en “Passage“. Cedric (End Of Mankind) bracht een hardcore touch op het einde van “Judgment” en een klein stukje in “Whispering from space“. Clément (Les Mal des Ardents) zingt op het tweede stuk van “Judgment” en verzorgt de diepe stem op “Whispering from space“. Tenslotte is er nog Tony (Rance) die we horen op “Ethereal hands” en het einde van “Whispering from space” waar hij de Urfaust-richting uitgaat.

Heb je plannen om andere muzikanten te zoeken en Time Lurker naar het podium te brengen?
Momenteel niet; het festivalseizoen komt eraan waardoor ik veel werk heb als technieker. Maar ik ben er inderdaad wel over aan het nadenken, hoewel ik nog niemand concreet voor ogen heb.

Het label spreekt over invloeden van bands zoals Altar of Plagues, Weakling, Yellow Eyes, Krallice en Leviathan, hoewel ik voornamelijk Altar Of Plagues terug hoor. Hier word ik goedgezind van, want sinds deze gasten de pijp aan Maarten gaven, laten ze een gat na in de atmosferische post-black metal scene dat voorlopig nog niet ingevuld werd. Die rol zie ik wel voor Time Lurker weggelegd zijn. Heeft Altar Of Plagues een speciale betekenis voor jou en wat is je favoriete album?
Ik ben inderdaad een enorme Altar Of Plagues fan, vooral van hun “Mammal“-plaat. Bedankt om deze connectie te maken; ik beschouw dat als een compliment omdat ze zeker tot mijn invloeden behoren. Ze vormden destijds een belangrijk aandeel in de ontwikkeling van mijn muzikale smaak en de manier waarop ik muziek schrijf. Ik was niet zo onder de indruk van hun laatste plaat, maar was toch teleurgesteld toen ze ermee ophielden, vooral omwille van hun intense live shows. Wat de andere bands betreft, zijn het stuk voor stuk acts waar ik veel naar luister en inspiratie uithaal, vooral Krallice, één van mijn all time favorites.

Het concept van de plaat is gebaseerd op een lange introspectieve reis van de menselijke natuur waarbij we geconfronteerd worden met onze demonen die vorm krijgen via onze twijfels en angsten. Het is een combinatie van Jules Verne en HP Lovecraft. Kan je verduidelijken hoe het het concept gerelateerd is aan het werk van deze twee auteurs?
Er zijn veel auteurs die me beïnvloeden, maar voornamelijk deze twee en vooral Lovecraft dan. De naam Time Lurker is een directe verwijzing naar zijn werk. Ik verwijs naar slaapverlamming, waar ik zelf last van heb: het moment waarop je ergste angsten werkelijkheid worden, de angst geconfronteerd te worden met de dreiging van de dood maar je kan er niets aan doen. Je ziet illusies van je eigen demonen.
Ik laat graag ruimte voor interpretatie en wil hier verder dus niet al te diep op ingaan. Ieder moet maar voor zichzelf uitmaken wat de muziek voor hen betekent en met welke eigen demonen je de confrontatie aangaat. Hier hou ik als muziekfan zelf ook van: jezelf identificeren met een band, met muziek en een eigen verhaal creëren.
De zang vormt een belangrijk onderdeel van het album, maar ik hecht niet al te veel belang aan de teksten. Ik verkies rauwe gevoelens en atmosfeer boven woorden. Ik denk dat dit de beste manier is om de luisteraar je muziek te laten verstaan, door ze in je universum te projecteren.

Wat is het verhaal achter de bandnaam? Persoonlijk heb ik soms problemen met het concept “tijd”. Ik ben 35 jaar oud en heb nog heel wat privédoelen die ik wil verwezenlijken, maar ik voel de hete adem van de tijd in mijn nek. Tijd is ook een erg kostbaar ding, meer dan geld, want wat ben je met veel geld als je geen tijd hebt om het te spenderen? Verder zorgt de “fear of missing out” ervoor dat veel mensen tegenwoordig met een burn-out te kampen krijgen omdat ze alles willen doen en volgen, maar geen tijd nemen om te onthaasten. Op deze manier kan tijd dus in de schaduw op de loer liggen om je neer te halen.
Dat is een interessante interpretatie. Hoewel ikzelf jonger ben, had ik deels dezelfde gevoelens toen ik met Time Lurker startte. Ik ben het absoluut met je eens dat tijd veel kostbaarder is dan geld. Ik had zelf een burn-out ten gevolge van een klote job die ik toen had, waardoor ik besloot alles op te geven en een part-time technieker te worden, zodat ik meer tijd zou hebben om de dingen te doen die ik graag doe.  Ik werk momenteel zes maanden per jaar, de andere helft wijd ik volledig aan mezelf. Ik heb veel opofferingen moeten doen, maar toen ik de waarde van tijd verstond, heb ik niet lang moeten twijfelen.
Time Lurker is de naam van een nummer van de jaren ’90 death metal band Catacomb waar mijn oom in zong en mijn tante keyboard bij speelde. Het is een eerbetoon aan de personen die me op muzikaal gebied hebben opgevoed. Het is bovendien zoals gezegd een referentie naar het universum van HP Lovecraft: “zij die in de tijd loeren”.

TIMELURKER-cover.jpg

De illustraties van tattoo-artiest Jonathan Moreau zien er fantastisch uit. Is er een link tussen het cover artwork en de teksten of het concept?
Jonathan is mijn jongere broer en ik ben erg trots op zijn geweldige prestatie. Het betreft zijn eigen interpretatie van mijn muziek. Ik stuurde hem de tracks en het thema van een portaal naar de andere kant. Ik vind dat hij de algemene idee en de gevoelens van het album perfect weet weer te geven. Voor mij symboliseert dit portaal de overgang van leven naar dood, waarbij we terug gaan naar de essentie van ons “zijn”. Maar iemand anders interpreteert de hoes misschien op een andere manier.

Wat mogen we in de toekomst nog van Time Lurker verwachten?
“Time” will tell! Ik ga nu een kleine muzikale break inlassen. Ik heb geen concrete plannen maar één ding is zeker: ik heb nog niet alles verteld!

Bedankt voor het interview!
Jij ook bedankt, je doet een uitstekende job met je blog! Doe zo voort!

Endezzma – Het geluid van de Dood

Enkele weken geleden gaf het Noorse Endezzma ons een forse mep in het gezicht met haar tweede langspeler “The arcane abyss” waarop een heerlijke pot old school black metal ten gehore wordt gebracht. Ik zocht frontman Morten Shax op voor een gesprek, dat naast de nodige grootspraak vooral over Pietje de Dood gaat. (JOKKE)

Endezzma 1(c) Cecilie Noctique Luttichau

Hail Morten Shax! Er zit vijf jaar tussen jullie debuut “Erotik nekrosis” en de nieuwe plaat. Waarom duurde het zo lang om met een opvolger op de proppen te komen?
We hebben het als band nooit nodig gevonden een bepaald patroon van schrijven en opnemen te volgen. Het is erg belangrijk voor ons om trouw te blijven aan de wereld van Endezzma en datgene waar de band voor staat, omdat er steeds een speciale betekenis hangt aan alles wat we doen. Zo is Endezzma dankzij haar eigen regels en patronen uitgegroeid tot de speciale entiteit die ze de dag van vandaag is, waarbij de band de leden dicteert als het ware. Natuurlijk zorgden het overlijden van Trondr Nefas, line-up wissels en andere kwaadaardige gebeurtenissen er ook voor dat de jaren voorbij vlogen. Dat gezegd zijnde, zien de zaken er momenteel veel beter uit waardoor het waarschijnlijk niet opnieuw vijf jaar zal duren vooraleer de opvolger van “The arcane abyss” er zal zijn. Er zijn natuurlijk ook bands die sneller albums uitpoepen, maar dat gaat dikwijls ten koste van kwaliteit. Trouwens, wanneer je omgaat met dood en duisternis, weet je nooit wat er van achter de hoek kan komen piepen. Je weet nooit wanneer de dood zal toeslaan, dus als niemand van ons de komende tijd het loodje legt, zal er sneller een nieuw album zijn.

Vlak voor de release van het debuutalbum, kwam gitarist Trondr Nefas plots te overlijden. Was het moeilijk om een vervanger voor deze sterke persoonlijkheid te vinden? Hij nam bovendien voor een groot stuk deel aan het schrijfproces waardoor de nieuwe gitarist toch ook over min of meer dezelfde schrijfstijl- en vaardigheden dient te bezitten?
Eigenlijk had Trondr zijn opvolger al lang voor zijn dood goedgekeurd. Trondr was toen bezig met Urgehal die erg veel optredens en tours deden. Toen Endezzma begon te escaleren, hadden we een back-up gitarist nodig. Zo kwam ik bij Malphas terecht en nam hem mee naar de repetitieruimte waar hij Trondr leerde kennen en de rest is geschiedenis. We keken simpelweg naar mekaar en beseften dat we een stelletje gelijkgestemde buitenbeentjes waren op planet death. Malphas is nu een belangrijk lid van Endezzma en we konden ons geen betere vervanger wensen.
Malphas trad zonder problemen in de voetsporen van Trondr omdat hij de bandmentaliteit, -aura en -essentie perfect snapt. We staan nu op een punt waarbij we een nóg groter en dodelijker Beest gecreëerd hebben. Endezzma is een volwassen entiteit geworden, waarbij de band tot ons is verworden in plaats van omgekeerd.

Wat zijn volgens jou de grootste verschillen tussen “Erotik necrosis” en “The arcane abyss”?
Wie al bekend was met ons, zal hoogstwaarschijnlijk de trademark sound van de band opmerken, hoewel we deels ook in een andere richting evolueerden: wilder, intenser en directer. We hebben ook hard gewerkt aan het verkrijgen van de exacte sound die we voor oren hadden, om zo de boodschap van het album extra te onderlijnen, althans voor zij die ze door hebben. Voor mij is het een wild, intens en direct manifest dat bij elke draaibeurt nieuwe deuren van de afgrond opent. En hopelijk begrijpt de luisteraar onze ideeën en bedoelingen. We verlangen altijd iets van onze luisteraars. Zoals bij poëzie, is het noodzakelijk de essentie te begrijpen en tussen de lijnen te lezen om het totaalplaatje te snappen. “Erotic necrosis” was abstracter in haar expressie en ging dieper op een andere manier. Het debuut was ook meer melancholisch.

Ik hoor invloeden gaande van de occulte aanpak van Watain tot aan de black ’n roll sound van Carpathian Forest. Welke bands beschouw je als de voornaamste inspiratiebronnen voor Endezzma?
Ik lees voortdurend reviews waarin geschreven wordt dat we klinken zoals op Watain’s ‘Lawless darkness“-album aangevuld met de black ’n roll invloeden van Carpathian Forest. Er zal dus waarschijnlijk wel iets van aan zijn, hoewel dit door ons nooit zo bedoeld was. Malphas maakt trouwens deel uit van de vernieuwde Carpathian Forest line-up, maar dat heeft absoluut niets te maken met het muzikale landschap van Endezzma. We trachten hoegenaamd niet de sound van deze bands te kopiëren. We streven naar onze eigen sound en zwart nirvana. We kijken er streng op toe geen invloeden in ons songschrijfproces toe te laten. Invloeden komen niet van muziek, dus ons doel is ook geen muziek. We zijn het geluid van de Dood!

Ik was erg onder de indruk van de cleane zang in “Serpent earth”. Verzorg jij die? Jij zou bij Enslaved aan de slag moeten gaan ter vervanging van Herbrand Larsen, haha!
Bedankt, de cleane stukken werden ingezongen door Malphas. Het is een love it or hate it-kwestie, sommigen zeggen ons dat ze er niets mee kunnen terwijl anderen er helemaal weg van zijn. Bij Endezzma doen we simpelweg wat we zelf willen, zelfs als het out of the box is. De orthodoxe motherfuckers vervloeken het dan misschien wel, maar dat is terwijl ze vanuit hun luie zetel aan hun kleine pietje liggen trekken. Je zal waarschijnlijk zelfs nog meer van onze eigen Herbrand Larsen horen op een volgend album.

De song “Sick kulta Lucifer” bevat een gastbijdrage op zang van ex-Beastcraft frontman Sorath Northgrove. Waarom heb je hem voor deze song gevraagd?
Sorath Northgrove is een goede vriend van ons, verbonden door bloed en kwaadaardig geloof. We wisselden de voorbije jaren reeds enkele onderlinge vocale bijdragen uit tussen Urgehal en Beastcraft en we dachten dat het een extra dimensie aan “Sick kulta Lucifer” zou toevoegen. Bepaalde individuen zijn in staat om door hun présence iets speciaals en krachtig toe te voegen vooral bij deze song die voor een duistere kracht staat.

Voorafgaand aan de release van “The arcane abyss”, verscheen een 7” single waarop twee songs te horen waren waarvan één die niet op het album staat (“Black tempest”). Vind je het heden-ten-dage nog nodig om singles uit te brengen, vooral in een genre zoals black metal? Albumverkopen dalen en twee releases uitbrengen, betekent ook dat fans twee keer in de buidel moeten tasten. Waarom niet gewoon “Black tempest” aan de langspeler toevoegen?
Het is zelfs niet nodig om zelfs maar één ding uit te brengen, vooral als je niets te zeggen hebt en niemand wordt verplicht om al is het maar één cent uit te geven aan iets dat ze niet willen. Persoonlijk zou ik zelfs nog een limited edition bonus release van de plaat willen zien. Ik ben net zoals Trondr een vinylliefhebber en zijn laatste bijdrage aan de band was zó speciaal, ook op vlak van sound, dat dit perfect was voor een EP vinyl formaat. Daarom heeft de release ook een speciaal cover artwork met een symbolische mening voor zij die het aanbelangt en tussen de lijnen lezen. Het is simpelweg een release voor de échte fans die dit wel zullen appreciëren. Het is een EP waarover nagedacht werd, met eigen artwork gelinked aan dat van de langspeler. Ze vullen mekaar dus aan. We zijn niet op zoek naar extra inkomsten. Iedereen in de muziekindustrie weet trouwens dat je geen cent verdient aan het uitbrengen van en 7″ EP. Het is een kostelijk productieproces, zeker als je er iets speciaals van wilt maken. Dus het antwoord is “JA”, ik denk dat het noodzakelijk is, alles wat Endezzma doet, is noodzakelijk.

endezzma 2

Jullie lijken niet de enige band te zijn die Agonia Records verliet. Blijkbaar waren veel van jullie collega’s niet tevreden over de samenwerking met het Poolse label. Was dat ook bij jullie het geval? 
Ik ben geen back stabber en hou er niet van om slecht achter iemands rug te praten. Het enige wat ik kan vertellen, is dat het vrij duidelijk is dat je niet al te tevreden bent wanneer je van label verandert. Er gaan al voldoende verhalen de ronde over Agonia, dus ik ga het daar bij laten. Ik hecht meer belang aan het heden en de toekomst en kijk niet achterom.

Hoe zijn jullie in contact gekomen met Pulverized Records, die vanuit Singapore opereren? Is het niet gemakkelijker om met een label dichter bij huis samen te werken?
Pulverized Records is een professioneel, écht old-school label met jaren ervaring, die weten hoe ze hun zaakjes moeten regelen en bands tekenen waar ze zelf fan van zijn en maximaal helpen. Ik ben dan ook erg tevreden over de samenwerking. In deze moderne tijden zie ik geen verschil in samenwerken met een label uit Singapore of Polen of zelfs Noorwegen. De communicatie met Roy van Pulverized loopt super vlot. Pulverized perst en distribueert al haar releases sowieso via Plastic Head in de UK.

Vóór Endezzma ging de band als Dim Nagel door het leven, die reeds in 1993 opgericht werd. Ik heb het altijd al vreemd gevonden dat je besloot de naam naar Endezzma te veranderen, omdat Dim Nagel enkele jaren later gereactiveerd werd, hoewel er sindsdien niets werd uitgebracht, behalve de twee demo’s (“Satanic overdose” uit 1993 en “Gjennom kistedalene” uit 1995). Waarom wou je Dim Nagel van Endezzma onderscheiden?
Er doen vele geruchten en theorieën de ronde en er zijn eveneens enkele informatiekanalen die een alternatieve waarheid en misinformatie bevatten. In de vroege jaren ’90 was ik aan het jammen met een band die min of meer als Kvist door het leven ging. Ik vroeg de jongens me te helpen met het maken van een demo wat resulteerde in “Satanic overdose“: mezelf op zang en gitaar, de Kvist gitarist verzorgde additionele gitaar- en baspartijen, de Kvist drummer speelde de drums in en de Kvist bassist stond in voor de opnames en productie van de demo. Dat is het verhaal achter de demo. Daarna stelde ik een nieuwe line-up samen voor Dim Nagel en plande een EP en langspeler en tekende zelfs bij het Duitse label Malicious, dat ondermeer het Gorgoroth debuut uitbracht. Malicous ging echter failliet en vermits een band in die tijd financieel gezien volledig dienst moest doen op de fondsen van een label om studiotijd te boeken, werd het album uitgesteld. Daarna begon ik verschillende projecten en stampte mijn eigen label Flesh For Beast Records uit de grond waarmee ik onder andere enkele Urgehal platen uitbracht. Enkele jaren later werd mijn creatieve donkere natuur terug aangetrokken tot het schrijven van muziek en de wens om het duistere gospel terug te verspreiden. Ik vroeg Trondr Nefas me te vergezellen in iets nieuws en anders en ik koos hiervoor de naam Endezzma. Nog steeds mijn wereld maar in een andere vorm door te werken met andere mensen en ik vond het wel gerechtvaardigd om deze nieuwe band een unieke naam te geven. Ik heb trouwens nooit van de demo “Gjennom Kistedalene” gehoord, dus als iemand deze in zijn of haar collectie heeft, laat het me dan weten haha. Ik heb nooit een demo met die naam gemaakt; het is Noors voor “Doorheen de doodskist heuvels“. Misschien dat ik ooit een song met die titel heb gemaakt, maar in elk geval was het geen naam van een demo.

Het woord “endezzma” heeft iets met de dood te maken, maar wat juist? Wat trekt je zo aan in de Dood? Hoe ga je om met deze ultieme bestemming? Ben je bang om te sterven?
Je hebt inderdaad gelijk dat Endezzma heel specifiek met de Dood te maken heeft en iedereen zal op een dag de echte betekenis van de bandnaam te weten komen. Op een dag zal deze vrijgegeven worden, wanneer weet ik nog niet.
De teksten zijn een duik in de diepte van onze donkere gedachten. Het betreft onze persoonlijke relatie met de donkere kant en hoe we omgaan met de Dood. Onze dood en de dood in het algemeen controleert hoe we onze levens leiden zelfs als we denken er pas mee geconfronteerd te worden in geval van een ongeval of als we oud zijn. De Dood, haar sterke gevoelens en emoties vormen een drijvende kracht in ons dagelijks leven, zoals in het nummer “Morbus divina“, de meester van ziektes en een drager van de Dood. Binnen de wereld van Endezzma wordt een filosofische saga rond de Dood gecreëerd.
Ik ben altijd al gefascineerd geweest door de Dood en haar emotionele contradicties: op de ene manier het meest mooie dat er is en op de andere manier ook het meest hartverscheurende. Zulke intense, vitale en sterke krachten boeien me echt. Ze zijn overal rondom ons heen, dus het heeft geen zin om stomme verhaaltjes te verzinnen als de echte en meest intense vibes alomtegenwoordig zijn. Ik heb geen schrik om te sterven, ik verwelkom de Dood! Ik ben nog nooit zo creatief geweest sinds ik de Dood verstond en vrede met haar nam. Ik ben klaar voor de Dood, ik laat de Dood haar oogst doen en respecteer dat. Het is gewoon mooi, de Dood is prachtig.

Mogen we een tour of een plaatsje op festivalaffiches verwachten om “The arcane abyss” te promoten?
Jazeker, we zullen op 15 juli het Zwitsers festival “Forest Open Air” in Chevenez headlinen en zullen ook enkele andere optredens doen in de zomer. Daarna is het tijd voor een volledige Europese tour en opnieuw enkele festivals, die echter nog niet vermeld mogen worden.

Wanneer mensen hun favoriete black metal albums moeten oplijsten, grijpt het merendeel terug naar de klassiekers van de eerste en tweede black metal golf. Wat zijn jouw vijf favoriete black metal platen van de laatste vijf jaar?
Ik ben in elk geval geen oude, afgetakelde opa die vroeger alles beter vond, omdat dat in elk geval niet waar is, maar ik ben nooit zo bezig geweest met favoriete bands, albums en dergelijke meer. Ik kan enkel zeggen dat het al heel lang geleden is dat ik nog eens heb neergezeten en een volledige plaat heb beluisterd die me de hele rit bevredigde. Er zijn te veel fake bands die niets te vertellen hebben. Buiten “The arcane abyss” kan ik dus geen enkel ander album opnoemen op dit ogenblik.

 

Babylon Doom Cult Records – Een album uitbrengen waar ik zelf geen fan van ben, zie ik mezelf niet snel doen

Voor een bruisende muziekscene zijn steengoede bands een absolute vereiste. Maar zonder platform geraken die ook niet ver. Het belang van platenlabels, boekingskantoren, magazines, blogs, concertzalen, radioprogramma’s, etc. mag dan ook niet onderschat worden. Hier lopen mensen rond met een neus voor talent die bands soms net die extra push kunnen geven die ze nodig hebben om in de aandacht te komen. In de Antwerpse muziekscene loopt in de figuur van Jo Versmissen een notoir muziekliefhebber en -kenner rond die – naast voltijds baardaap – ook tal van andere functies op zijn cv mag schrijven: DJ, boekingsagent en sinds kort ook platenbaas. We zochten de heer Versmissen op om polshoogte te nemen van zijn plannen. (JOKKE)

BDC logo

Dag Jo! Vanwaar de idee om een platenlabel te beginnen?
Dag Johan! Eerst en vooral bedankt voor de interesse vanuit Addergebroed, een site waar ik met plezier reviews en interviews lees.
Bij het oprichten van mijn vennootschap (ik werk als freelance IT-consultant) heb ik destijds meteen in de statuten laten opnemen dat deze ook muziek mag uitbrengen, verdelen, verkopen, enz. Toentertijd was het niet meer dan een “Wie weet… ooit”-gegeven. De idee om destijds die mogelijkheid in te bouwen, was er omdat ik na 20 jaar intensief muziek luisteren, concerten afschuimen en zelf concerten organiseren het gevoel had dat de kennis wel aanwezig was om hier en daar knappe bands of releases uit te pikken en ze onder de aandacht te brengen in de vorm van een mooie, kwalitatieve release.

Heb je je er gewoon ingesmeten of ben je eerst ten rade gegaan bij meer ervaren personen/labels uit het wereldje. Ik vermoed dat er ook veel meer bij een label komt kijken dan je op het eerste zicht verwacht?
Hier verdient Mike van Consouling Sounds en Consouling Store een hele dikke vermelding. Op de website van Consouling had ik gelezen dat ze bands begeleiden bij het in eigen beheer uitbrengen van een album. Door de plannen waar ik toen mee rondliep, heb ik dat waarschijnlijk geïnterpreteerd als “een beginnend label begeleiden”. Ik heb Mike gecontacteerd en hem mijn vraag voorgelegd en zo ben ik op een mooie dag bij hem aan de toog beland om een (erg lekkere) koffie te drinken en een gezellige en informatieve babbel te hebben. Daar ben ik heel wat wijzer uit geworden. Langsgaan bij Mike in de Consouling Store is trouwens nooit een straf, er zit altijd wel iets interessants in de bakken waardoor je er zelden of nooit met lege handen buitenkomt. Ook met de mensen van Hypertension, in het bijzonder Tom Vanuytrecht, heb ik een goed contact, bij hem heb ik ook wel eens virtueel aangeklopt.
Bij het uitbrengen van een album op zich, komt eigenlijk niet superveel kijken. De wettelijke omkadering (vennootschap) was er al, het contact met de band was er al en Mike heeft me de juiste richting gewezen wat betreft lp’s laten persen. Voor de eerste release heeft de band zelf dan nog eens het artwork verzorgd en met Maurice De Jong (o.a. Gnaw Their Tongues) die vinyl mastering gedaan heeft, had ik ook al contact. In dat opzicht is het misschien juister om te zeggen: als je de juiste mensen kent, valt een album releasen wel mee.

Als eerste release koos je voor “De speenzalvinge, het debuut van Alkerdeel. Was het van meet af aan duidelijk dat je deze plaat absoluut wou uitbrengen?
De leden van Alkerdeel kende ik doordat ik een aantal keer een concert voor hen georganiseerd had. Toen Davy (naast mezelf de andere helft van het Babylon Doom Cult DJ team) en ik naar een concert van Wrekmeister Harmonies in de Magdalenakerk in Brugge gingen, vroeg Pede, de zanger van Alkerdeel, na afloop of we hem eventueel tot in Gent konden meenemen. Tijdens die autorit kwam het idee voor een label ter sprake waarop hij zei dat een Alkerdeel demo en het debuut nog niet op lp verschenen waren. Als fan van het eerste uur had ik daar wel oren naar en zo is de bal aan het rollen gegaan.
De idee om Alkerdeels “De speenzalvinge” uit te brengen was de directe aanleiding om Mike te contacteren. Aangezien die band al meerdere releases via Consouling uitgebracht heeft, heb ik het, toen ik bij hem langsgegaan ben, ook gewoon op tafel gegooid en gevraagd of het OK was om te doen. Niet dat zijn toestemming nodig is of zo, maar het is absoluut niet mijn bedoeling om bestaande relaties tussen een band en een label te verstoren. Gelukkig is Mike erg open-minded en staat de artiest centraal in zijn visie waardoor het voor hem geen probleem vormde.

Tevreden over het resultaat van je eerste release? Wat was de oplage en hoe loopt de verkoop?
Zeer, zeer tevreden. De plaat klinkt geweldig waardoor de groezelige sound van Alkerdeel extra goed uit de verf komt. Het artwork is (letterlijk) erg donker en er straalt een zekere, niet alledaagse klasse af. In dat opzicht gaat het (wat mij betreft) hand in hand met de muziek. Ook de typische Alkerdeel humor is aanwezig. Probeer de tekst aan de binnenkant rechts maar eens te ontcijferen. Er werden 350 stuks geperst. Tot nu toe is het geen stormloop wat betreft verkoop, al mag ik ook niet klagen. De dag van de release waren er onmiddellijk een aantal sales in de webshop maar daarna is dat wat stilgevallen. Er zijn wel best wat exemplaren verkocht aan vrienden en kennissen en, doordat het direct een mooie titel is, gaan er ook wel wat deuren open bij andere underground labels waardoor traden behoorlijk goed lukt en het aanbod in de webshop langzaam maar zeker uitbreidt.

Zijn er dingen die je onderschat hebt of zaken die je al meteen anders wilt aanpakken
Het is intussen duidelijk dat een noodzakelijke volgende stap een goed promotienetwerk op poten zetten is. Dat wordt een zoektocht naar hoe je dat best aanpakt. Naast promotie is ook distributie iets waar je als fan enkel met de kant van de klant bekend mee bent. De vraag is of er nog veel winkels zijn die releases uit de underground scene via een distributeur binnenhalen en of het loont om een aantal exemplaren op te sturen, rekening te houden met platen die retour komen enz. Verder zijn er kleine zaken als het op punt zetten van de shipping kost in de webshop. Dat klinkt misschien een beetje dom maar het is een heel werk om de interessantste opties voor je klanten uit te vissen en in een webshop in te bakken. Om terug te komen op je vraag of er veel komt kijken bij een label, na deze vraag moet ik misschien terugkomen op mijn eerder antwoord. Een release uitbrengen valt op zich wel mee, een release bekendheid geven en aan de man brengen, is een ander paar mouwen.

Doe je alles zelf binnen het label of doe je voor sommige zaken zoals PR, communicatie, webshop, social media, artwork, e.d. ook beroep op andere mensen?
Het artwork wordt tot hiertoe altijd door de bands zelf aangeleverd. Daar krijgen ze in principe vrij spel in, zolang het betaalbaar blijft en geen boodschap uitdraagt waar ik me als persoon niet in kan vinden of als label niet mee geassocieerd wil worden. Al de rest neem ik tot hiertoe zelf voor mijn rekening: PR, webshop, pakjes maken en versturen, social media, de releases naar andere labels verspreiden, …

Nog voor je eerste release een feit was, kondigde je al enkele andere platen aan die weldra het levenslicht zullen zien. Je laat er duidelijk geen gras over groeien. Wat kunnen we in de nabije toekomst nog verwachten qua releases?
Er is intussen één release uit (BDC001, Alkerdeel – “De speenzalvinge“), één testpersing goedgekeurd (BDC002: Northward – “IJsgang“), twee releases besteld (BDC003: Kozmotron – “Kozmotron” en BDC004: Witch Trail – “Thole“) en voor BDC666: Bütcher – “Bestial fükkin’ warmachine” is het mixen bezig en wordt, als alles goed gaat, eind maart aan de mastering begonnen. Er is een gesprek geweest met een Belgische band om een uitverkocht album te re-releasen. Of dat iets wordt, hangt af van het label dat de rechten op de muziek heeft. Hopelijk snel positief nieuws daarover!

Het lijkt erop dat je momenteel enkel vinyl zal uitbrengen. Is dat een bewuste keuze? Bestaat de mogelijkheid dat je ook CD’s of cassettes zal releasen? Of betreft het in het geval van nieuwe releases dan een samenwerking met een ander label?
Tot hiertoe is er enkel sprake van vinyl. Het is een formaat waar ik zelf van hou en wat ik zelf het meeste koop. De releases worden ook uitgebracht zoals ik ze zelf graag heb: zwart vinyl, 180 gram (niet dat ik denk dat die per se beter klinken maar het voelt prettiger aan en geeft instinctief toch meer het gevoel van kwaliteit), gewatteerde binnenhoezen en geseald. Als een band er zelf op aandringt, neem ik een cd versie in overweging. Voor Bütcher gaat dit bijvoorbeeld het geval zijn.

Zijn er welbepaalde guidelines die je jezelf hebt opgelegd om in zee te gaan met bands? Of zijn alle genres welkom op Babylon Doom Cult Records?
Een eerste, heel eenvoudige regel is: zou ik het zelf kopen, ben ik fan? Een album uitbrengen waar ik zelf geen fan van ben, zie ik mezelf niet snel doen. Van de eerste vier releases heb ik dan ook eerst de muziek gehoord vooraleer te beslissen om het uit te brengen. Van Bütcher had ik enkel nummers live gehoord. Die live uitvoeringen, gecombineerd met de drive en de visie die de band de afgelopen jaren heeft, waren de doorslaggevende factor om te vragen of ze het album via Babylon Doom Cult Records wilden uitbrengen. Ten tweede moet het contact met de bandleden vlot verlopen. Een band die moeilijk doet om moeilijk te doen… nee bedankt. Naar ik vermoed is dat het geval in beide richtingen maar dat zou je aan de verschillende bands moeten vragen.
Een band of album moet op een of andere manier ook opvallen in een overvol muzikaal landschap. Dat is natuurlijk voor een deel gevoelsmatig. Naar mijn gevoel hebben Alkerdeel en Witch Trail duidelijk een eigen gezicht. Ik kan me inbeelden dat niet iedereen het eens is met de stelling dat Northward, Kozmotron en Bütcher dat ook hebben. Bij mij weten ze alvast stuk voor stuk een aparte, eigen sfeer op te roepen.
Het genre speelt weinig rol in het wel of niet in aanmerking komen. Op zich kan er dus best een diverse catalogus ontstaan waar ergens toch een zekere gemeenschappelijke deler in zit. Vergelijk het met wat ik het “Roadburn gevoel” noem. Op één of andere manier klopt het perfect dat Coven, Wolves In The Throne Room, Magma, Bongzilla, Harsh Toke en Dälek op dezelfde affiche staan.

Is er naast het debuut van Alkerdeel nog een ander oudje dat je héél graag op Babylon Doom Cult Records zou willen uitbrengen?
Mensen die me kennen, weten dat ik een groot fan ben van het Finse rariteitenkabinet Circle. Opgelet, achter de rariteiten en verkleedpartijen zit wel een erg solide, strakke live band die verdomd goed weet hoe een song in elkaar zit. Ektro Records, het label van Jussi Lehtisalo, de bassist van Circle, is stelselmatig zelf de uitverkochte of nog nooit op vinyl verschenen albums aan het uitbrengen. Als ik er eentje voor mijn rekening zou mogen nemen…

De naam van je label verwijst ook naar het DJ-duo waar je deel van uitmaakt. Hiermee hebben jullie al op tal van concerten en festivals gedraaid. Wat is zowat het hoogtepunt tot nog toe uit jullie carrière als underground platendraaiers?
We hebben al heel wat leuke avonden beleefd maar het hoogtepunt was ongetwijfeld onze set op de zondag van Graspop 2015. Daarvan kan ik zonder overdrijven zeggen dat we de hele tent op zijn kop gezet hebben met een gezonde mix van metal classics en songs van Chris Isaak, Boney M en The Beatles. Hét tafereel wat me altijd zal bijblijven, ging als volgt: we zetten LA Woman van The Doors op voor een halfvolle tent waar best al wel wat gedanst werd. Ik moest even het podium verlaten voor een sanitaire stop en toen ik terugkwam, stond de tent bijna vol en bleef er volk binnenstromen. En werkelijk iedereen, van voor tot achter, stond te dansen en zichtbaar te genieten.
Daarnaast houden we ook van een wat vrijere setting, bv. een avond met drie of vier bands in pakweg Het Bos in Antwerpen aan elkaar draaien. Voor en tussen de shows hangt het wel of niet blijven van het publiek niet af van jou als DJ. Dat is de perfecte gelegenheid om minder bekend of zelfs ronduit obscuur materiaal op te leggen. Op zulke avonden krijgen we geregeld mensen aan de DJ booth om te vragen wat er opstaat. Vaak uit het publiek maar het gebeurt even goed dat een bandlid die zijn of haar spullen op het podium aan het opruimen is even opkijkt en komt vragen wat er op staat. Ik ga niet ontkennen dat zoiets voldoening geeft en je ego streelt.

Jullie draaien een mix van doom, stoner, sludge, psychedelica en black metal maar zijn ook niet vies om er bij tijd en stond enkele “foute” oldies tussen te smijten. In hoeverre ligt op voorhand vast wat jullie zullen draaien? Is er plaats voor ingevingen van het moment?
Een set is meestal wel voorbereid maar het gebeurt zelden dat het uitgestippelde plan echt gevolgd wordt. Zie het eerder als een leidraad waar we, als het nodig zou zijn, op kunnen terugvallen. Je speelt toch altijd in op je publiek en werkt met de inspiratie van het moment.
Voor de party-sets (Graspop, aftershow van de laatste Bliksem gig, Desertfest pre-party of zelfs een trouwfeest), bouw je in de loop der jaren een verzameling nummers op waarvan je weet wanneer ze wel en niet werken. Zoals net vermeld doen bv. Chris Isaak of Boney M het goed bij een breed publiek. Bij een wat meer metal of rock getint publiek, heb je de optie om eens een Prong of Turbonegro te draaien en val je niet automatisch terug op namen als Metallica of AC/DC. Bij een wat meer stoner minnend publiek, is er dan weer ruimte om bv. Witchcraft of Lucifer’s Friend op te leggen. En zo weten we een DJ-set elke keer op onze eigen manier in te vullen. En zo heeft elke set zijn eigen accenten.
Voor sets tussen bands, hebben we meestal een vrij beperkt aantal platen bij, specifiek uitgekozen voor die show. We zijn een beetje allergisch aan het fenomeen dat er enkel black metal gedraaid wordt tussen black metal shows of enkel drone op een Sunn O))) gig en maken er een punt van telkens een gevarieerde set te draaien.

In het verlengde van je DJ-bezigheden draai ook al enige tijd op Radio Centraal waar je het programma Onder/Stroom hebt. Hoe ben je daar terecht gekomen?
Op een dag zei ik tegen Pi, de drijvende kracht achter Antwerp Music City, dat ik wel eens een radioprogramma zou willen maken waar ik gewoon draai waar ik op dat moment zin in heb. Hij antwoordde kurkdroog: “Dan moet je eens naar Radio Centraal gaan en voorstellen wat je wil doen.” En zo geschiedde. Na drie testafleveringen kreeg ik te horen dat het programma goed bevonden was en dat ik een vaste stek op de radio zou krijgen. In het begin was het onderwerp “extreme metal in al zijn vormen”, intussen is het genre wel wat verruimd. Zo kunnen The Doors, William Onyeabor of Funkadelic in hetzelfde programma zitten als Morbid Angel en Darkthrone. Het is ook al gebeurd dat ik een heel album van een band gespeeld heb. Allemaal vrijheden die je hebt bij Radio Centraal.

Wanneer valt dit programma te beluisteren en hoe bereid je een playlist voor
Momenteel is het programma tweewekelijks op zondag van 18:00 tot 20:00. De frequentie is 106.7 FM of je kan ook luisteren via http://streaming.radiocentraal.org/.

Valt het radioprogramma ook ergens na te beluisteren voor wie het gemist heeft?
Omdat ik die vraag meer en meer krijg, heb ik het eens nagevraagd maar momenteel is het blijkbaar moeilijk om me de opnames van de uitzending te bezorgen. Van de laatste show heb ik wel een spotify playlist gemaakt die hier te vinden is: https://open.spotify.com/user/116509933/playlist/4PIhi8y4y35vw39dbydzdk.
De playlists van elke show die ik tot hiertoe gedaan heb, is te vinden op https://www.facebook.com/onderstroom666/.

Last but not least maak je ook deel uit van OnderGronds. Dat lijkt de laatste tijd echt als een trein te lopen en jullie hebben best wel al enkele heel interessante affiches weten te strikken. Wat is jouw taak exact binnen OnderGronds?
OnderGronds bestaat uit zes leden. Elk lid is vrij om shows op poten te zetten, wat ik dan ook af en toe doe. We staan alle zes in voor de productie van shows. Afhankelijk van hoeveel volk we verwachten en in welke venue een show plaatsvindt, wordt bekeken hoeveel mensen van OnderGronds er best aanwezig zijn. De drijvende kracht achter OnderGronds is Jan Cassiers. Hij volgt de vele aanvragen op die we krijgen. Dat is intussen een quasi dagelijkse bezigheid geworden. Doordat hij de meeste shows boekt en daarom bijna elke keer aanwezig is, is hij zowat het gezicht van OnderGronds geworden. Zelf werk ik meestal andersom: ik heb een band of combinatie van bands in gedachte en bekijk of het haalbaar is om deze samen op hetzelfde podium te brengen.

Op welke show ben je het meest trots dat je die mee hebt kunnen opzetten? Is er een primeur qua show die je Addergebroed kan toevertrouwen?
Een persoonlijk hoogtepunt was de avond met Urfaust, Lugubrum, Alkerdeel en A Thousand Sufferings. De eerste uitverkochte show met toppers uit het genre. Maar ook Aluk Todolo, Svartidaudi, Nihill, Sinmara, Dead Congregation, Oranssi Pazuzu, Pinkish Black, Bölzer of Altar Of Plagues zijn bands waar je terecht trots op mag zijn als je ze kan boeken. En de grootste band die we tot hiertoe weten te strikken hebben, Primordial, mag ook niet onvermeld blijven.
Ik kan je verklappen dat er voor dit najaar al enkele mooie concerten op het programma staan die ik echter nog niet bekend kan maken. Je zal het met een mop moeten stellen: Er waren eens een Zwitserse, een IJslandse en een Finse band…

Ondertussen is het nieuws echter al viraal gegaan…

concert

Tom Vanuytrecht – Hypertension Records: The abyss stares back

In 2014 kondigde het Belgische Hypertension Records een prestigieus plan aan waarbij een resem bands uit fijngevoelige genres als sludge, drone, black metal, powerviolence, noise en ambient hun krachten zouden bundelen en wat uiteindelijk zou leiden tot vijf split-releases. Als kers op de taart zouden al deze collaboraties gebundeld worden in een fraaie boxset die niet mag ontbreken in de collectie van supporters of all things heavy. Voor de visuele kant van de box deed Hypertension Records beroep op Belgisch ontwerptalent Tom Vanuytrecht aka White Filth. Nu de box er na – wat wel de processie van Echternach leek te zijn – lange tijd eindelijk is, besloot ik Tom eens op te zoeken in het verre Limburg. Zo daalde ik op een miezerige zondagnamiddag af in de abyssale kelder van zijn woning… (JOKKE)

tasb

Hoe ben je bij dit omvangrijke project betrokken geraakt en wat is jouw rol binnen Hypertension Records?
Hypertension Records is een – licht chaotische – samenwerking tussen vijf mensen, namelijk Axel (social media), Dries (PR), Geert (boekhouder), Ralf (algemene promotie) en mezelf. Je kan me gerust een fan van het eerste uur noemen, want hoewel ik oorspronkelijk uit de hardcore scene kom, ben ik met het label en donkerdere muziek in aanraking gekomen toen ik Amenra ontdekte. In 2013 begon het label echter wat te slabakken doordat de anderen kinderen kregen en de prioriteiten dus elders kwamen te liggen. Ralf bleef zowat als enige over en kreeg het idee om een boxset samen te stellen waar we een jaar zoet mee zouden zijn zonder tien (uiteindelijk negen) afzonderlijke platen te moeten releasen. Via een gemeenschappelijke vriend Rienk Wagemans (o.a. tour manager van Oathbraker en Sepultura) kwam ik in contact met Ralf, die letterlijk op 1 km van mij bleek te wonen, en bleek dat hij iemand zocht om de boxset van bijpassend artwork te voorzien. Eens het project aan het rollen was, vervoegde ik het Hypertension-team en ben ik ondertussen verantwoordelijk voor de A&R van het label en onderhoud ik de webshop en doe ik de trades.

Hypertension Records is geen label dat maandelijks tientallen releases uitspuwt. Hoe gaan jullie te werk bij het aantrekken van nieuwe bands?
Klopt inderdaad. Hier moet ik het cliché “kwaliteit boven kwantiteit” boven halen. We zijn met een Amenra, Starkweather en bands in de metalcoté begonnen en hebben dit wat opengetrokken met VVovnds, Cocaine Piss en Partisan. Mijn idee was altijd om een label zoals Thrill Jockey te worden dat onder andere The Body en Lightning Bolt huisvest. Op dit élan gaan we nu verder. We kunnen moeilijk een soort black metal-label worden dat alles probeert binnen te halen, hoewel ik dat nog wel zou willen haha.
Bij nieuwe bands moeten er minstens één, maar liefst drie, van ons super hard in geloven want als het “jouw” band is, ben je ook degene die de band moet trekken qua promotie en productieopvolging. Er moet natuurlijk ook een “click” zijn met de band in kwestie. Zo willen we alvorens samen te werken wel eens iets gaan eten met de band. In het geval van Cocaine Piss was dit door samen op café te gaan in Luik en was de zaak vrij snel beklonken en hadden we bij wijze van spreken op een half uur een plaat.
Veel hangt natuurlijk ook af van hoeveel tijd we hebben, daar dit voor niemand het hoofdberoep is. Zelf werk ik in een orthopedisch atelier waar ik steunzolen en protheses maak.

Hoe heb je op een bepaald moment de stap naar kunst gezet en vanwaar de interesse in het meer duistere en obscure werk?
Ik heb kunst gestudeerd sinds mijn derde middelbaar en werd eigenlijk altijd wel al aangetrokken tot de meer donkere kantjes van het bestaan. Vanwaar dat komt weet ik niet echt; zal wel iets met mijn psyche te maken hebben haha. Ik heb helemaal geen slecht leven gehad, hoewel alles ook niet altijd rozengeur en maneschijn was. Dat duistere is een beeldtaal die mij interesseert. Ik heb nog nooit iets lichtzinnig verkoopbaar gemaakt, wat ook wel jezelf elke keer opnieuw in de nek schieten is.
Ik ben eigenlijk beeldhouwer van opleiding maar heb buiten mijn eindwerk (een drum uit polyurethaan) eigenlijk nooit een écht beeld gemaakt. Voor deze drum had ik een drumpedaal met bronzen klopper en bronzen drumstokken gemaakt en Wim Coppers (Wiegedood, Oathbreaker) heeft hier dan een performance op gegeven (“Fragments for the gift” uit 2008 waarvoor Vanuytrecht ook de Wanatoeprijs uitgerijkt kreeg; JOKKE). Dit was zowat de eerste keer dat ik dacht dat een combinatie van mijn werk en mijn muzieksmaak zou kunnen werken.

tomvanuytrecht-fragmentsforthegift-jpg

Hoe geraak je aan die schedels, beenderen en dode dieren?
De mensen rondom mij weten ondertussen dat ik met weird shit bezig ben. Zo krijg je dan op een dag een telefoontje van de buurman van de ouders van mijn vriendin. Die man werkt bij Natuurbeleid Limburg en vraagt of ik niets kan doen met een bevroren buizerd: “Natuurlijk! Ik heb een expo vanavond. Pak maar mee!” Ik heb die dan ondersteboven aan een koord in een installatie opgehangen en naarmate de tijd vorderde, kwam die helemaal open te hangen. Die potten met varkensfoetussen die je ziet staan, zijn dan weer van mijn vriendin haar vader. En twee weken geleden waren we het huis van mijn vriendin haar grootmoeder aan het leeghalen en vind je plots tussen de bommatroep een goedendag en dan hang ik dat in mijn atelier op. Die dingen overkomen mij gewoon.

Voor de frontcovers van de vijf split-releases ontwierp je grote installaties met TL-lampen als grootste gemene deler. Hoe ben je op dit idee gekomen?
Rond 2011 – dus voor er sprake was van de boxset – zocht ik een nieuwe richting voor mijn werk. Ik wou een grote muur op een redelijk eenvoudige manier kunnen inpakken en licht was op dat moment iets waar ik mee bezig was in combinatie met de objectcultuur en het verzamelen. Die dingen zijn als het ware de uitpuring van mijn werk. Licht was ideaal omdat je daarmee lijnen door een gebouw kon trekken.
In het begin bricoleerden mijn broer en ik alle lampen aaneen wat nogal een gevaarlijk spelletje was door het risico op brandgevaar. Zo moesten we op een bepaald moment een opstelling maken in een kapel, maar één vonk zou de boel daar in lichterlaaie kunnen gezet hebben. Hierdoor ging ik op zoek naar nieuwe lampen die ik uiteindelijk vond via mijn vriendin. Zij staat bij H&M in voor de aankleding van de winkels en op een bepaald ogenblik hadden ze een gesloten systeem TL-lampen dat ze wegdeden. Zij heeft dan alle winkels afgebeld om de lampen te verzamelen en had ik uiteindelijk voor tien euro een honderdtal lampen.
Er zijn in totaal een vijftiental installaties uitgekomen waarvan degene die als cover gebruikt zijn voor de box de laatste uit de reeks waren. Het eindwerk van deze reeks installaties was een 3m60 hoge guillotine van glas en TL-lampen en heeft ooit op een expo in Amsterdam gestaan. Om dit werk te maken had ik een 250-tal lampen nodig waardoor ik de oudere werken heb moeten afbreken om lampen te recupereren. Mijn werken zijn dus ook niet te koop, hoewel er ooit één van deze TL-installaties gekocht werd door een belastinginspecteur die te veel geld had en een vrije muur om een werk aan te hangen.
Doorheen de reeks evolueerden mijn installaties naar schrijnen of altaarstukken, waarbij het draaide om objectverheerlijking en spelen met licht en duisternis. Hierbij ging ik op zoek naar het contrast tussen de hardheid van dat licht en de fijngevoeligheid van bijvoorbeeld kleine bloemenbundeltjes. Deze werken vond ik passen bij het concept van “The abyss stares back“.

guillotine

Hoe bepaal je welke installatie bij welke band  past?
Alle installaties die voor de covers gebruikt werden, zijn specifiek voor die bepaalde hoes gebouwd. In een vorige reeks werken was het licht feller aanwezig. Ik vertrok als het ware vanuit het zwarte vierkant van Kazimir Malevitsj, maar maakte een wit vierkant waar dan alle objecten rond hingen. Voor de reeks coverhoezen heb ik dat principe omgedraaid omdat je anders te felle hoezen kreeg. Het moest minimalistischer zijn om de objecten beter te laten uitkomen. Hoewel de covers maximaal zijn als je ze bekijkt, zijn ze subtiel qua doorsnee vormgeving.
Ik wist natuurlijk op voorhand voor welke bands ik een hoes moest maken en hield rekening met het bandgeluid. Zo is de hoes voor split #2 tussen Hessian en Primitive Man wat voller en robuuster, terwijl die van split #4 tussen Alkerdeel en Nihill scherper is. Het ontwerp voor split #3 tussen Drums Are For Parades en Sardonis is echt de spiegeling van de hele reeks en vormt in feite het breekpunt. Als je alle hoezen naast mekaar legt zie je dat de eerste (split tussen Amenra en VVovnds) en de laatste (Absent in Body samenwerking tussen Mathieu Vandekerckhove (Amenra, Syndrome), Scott Kelly (Neurosis) en Colin H Van Eeckhout (Amenra)) eigenlijk bij elkaar horen op gebied van horizontaal lijnenspel. Hoezen #2 en #4 zijn zoals gezegd de robuuste en de minimale en cover #3 dan de spiegel. Op die manier wou ik symmetrie in de reeks brengen.
En als je de platen omdraait, heb je opnieuw een lijn doorheen het artwork van de achterkanten lopen. Die zijn ook redelijk tailor made naar de bands toe. Eerst was de bedoeling om detailfoto’s te brengen, maar ik ben er uiteindelijk nog altijd wel tevreden over.
Voor de fotografie van de installaties werkten we met Church Of Ra-fotograaf Stefaan Temmerman en grafisch vormgever Steebz Khuan.front_ra_versie_1

Vanwaar de titel “The abyss stares back“?
Mijn originele titelidee als totaalconcept voor de serie was “Rays of darkness into an abyss of light“, maar dat was te lang haha. Het was José Carlos Santos (Terrorizer Magazine en schrijver van de liner notes/background info bij elke release; JOKKE) die voorstelde om de quote “The abyss stares back” van Nietzsche te gebruiken. Ik vond dit dicht genoeg tegen mijn oorspronkelijk idee aanleunen en deed dus een toegeving. Als ik op dat moment langer bij Hypertension had gewerkt, had ik mijn idee veel harder proberen doordrukken – het is nu ook soms trekken en sleuren geweest om bepaalde zaken te realiseren – maar het was OK voor mij en zo kon ik mijn titel nog voor iets anders gebruiken.

En hoe bepaalden jullie de bands die deel uitmaken van de reeks?
De insteek was om bands van Hypertension te linken aan internationale bands. Amenra was op dat moment bezig met hun “Brethren bound by blood“-reeks waarvan er vier delen verschenen zijn (met Hive Destruction, The Black Heart Rebellion, Oathbraeker en Hessian) en waarvan de laatste met VVovnds om één of andere reden niet doorging en uiteindelijk de eerste split voor “The abyss stares back” geworden is. Op een bepaald moment waren we in contact gekomen met Ethan van Primitive man, die echt een super toffe kerel is en het idee van een split meteen zag zitten. Dat is er dan één met Hessian geworden, die op dat ogenblik nog nummers aan het schrijven waren. Sardonis, Drums Are For Parades, Alkerdeel en Nihill zijn voor de hand liggend vermits we goede contacten hadden met deze bands en de mannen van Nihill ook echte vrienden zijn. Voor de laatste split was het idee een nummer van Syndrome aan de ene kant en een samenwerking tussen Scott Kelly en Jay Munly (Slim Cessna’s Autoclub) en ik denk ook Noah Landis van Neurosis voor de andere kant. Dat was in 2015 maar Scott had het toen te druk met de nieuwe Neurosis plaat en bovendien werd zijn vrouw daarna ernstig ziek. Uiteindelijk was het nummer af en zou Billy Anderson de mastering op zich nemen, maar toen stierf diens vader en had hij geen zin meer. Uiteindelijk werden de twee aparte nummers één nieuwe samenwerking tussen Mathieu, Scott en Colin en werd de song gemastered door Jack Shirley in de Atomic Garden Studio. Zo heeft de hele reeks veel meer tijd in beslag genomen dan oorspronkelijk bedoeld was.

Inderdaad, want eigenlijk ging de boxset al in 2014 in pre-order en hebben de klanten dus meer dan twee jaar moeten wachten op het eindresultaat?
Klopt en het geduld dat de mensen naar ons getoond hebben is dan misschien ook wel één van de grootste deugddoeningen van heel het project. We hebben de verwachtingen na het lange wachten ook wel kunnen inlossen denk ik zelf. Als die vertragingen niet hadden plaatsgevonden, hadden we nu box nummer twee in handen gehad en ging ons gesprek daarover. Het initieel plan was zelfs om drie boxen uit te brengen.
Nog een leuk extraatje voor zij die de box bestelden was dat ze tevens een kaart kregen voor een akoestisch concert van Amenra in de mergelgrotten van Riemst, een idee van Ralf die uit deze streek afkomstig is. Heel veel weet ik niet meer van die avond want een paar uur later vertrok ik met vakantie. Wel herinner ik me dat het zo vochtig was in die grotten dat die mannen hun gitaren waarschijnlijk naar de kloten waren, haha. Het was een fijne ervaring en leuke kick-off voor dit project.

De box bevat niet alleen uitstekende muziek maar heeft ook een leuke verzamelwaarde. Wat krijg je als koper voor je geld?
Er werden in totaal 500 exemplaren geperst waarvan 350 op zwart en 150 op clear vinyl, en enkel van die laatste is het mogelijk om ze als boxset te bestellen. Naast de vijf vinyls bevat de box nog een gelimiteerd T-shirt, een downloadcode met de digitale versie van alle songs, foto’s met liner notes, een slipmat, poster, gegraveerd zakmes en dat alles verpakt in een mooie stevige collectors box.

box

Vorig jaar verscheen de Emperor “The complete works” box op Blood Music, en dat moet zo wat de box-der-boxen zijn waar ook heel wat over gezegd en geschreven werd omdat het prijskaartje (met verzendkosten bij mocht je hier zo’n 800 euro voor neertellen) niet van de poes was. Hoe ver vind jij als notoir verzamelaar dat je kan gaan in het ontwerpen en samenstellen van zo’n box? De doorsnee fan heeft immers het geld niet om dat aan te schaffen en door de hoge verzamelwaarde van die box trek je waarschijnlijk ook een deel mensen aan die zulke boxen opkopen om achteraf tegen woekerprijzen op Discogs te smijten.
Dat is iets heel dubbel hé. De verzamelaar in mij zegt: “ik moet die hebben” maar ik ben ondertussen ook wel al zo ver dat ik rekening hou met het prijskaartje en dan is 700 euro heel veel geld. Super belachelijk om te zeggen, maar eigenlijk ben ik niet zo’n heel grote fan van boxen haha. Boxen zijn wel cool (ik heb hier o.a. de Neurosis en Watain box in de kast staan) maar om die dan open te doen en die platen eruit te halen. Ik beschouw de “The abyss stares back“-serie zelf ook niet echt als een boxset, maar eerder als een soort glorieuze compilatie.
Ik ben platen beginnen kopen omdat de CD’s te duur werden, maar na vijf jaar sprongen de major labels daar dan op en dan zie je dat de vinylprijzen gemiddeld al snel verdubbelden. De laatste Mastodon plaat kostte bijvoorbeeld veertig euro en denk ik: “Ja, nee hé…en dan moet ik die niet meer hebben.” Maar dan zie je dat alle labels hun prijzen beginnen optrekken en dan doe je het u eigen aan hé. Dan duurt dat nog twee jaar en ligt dat weer op zijn gat. Je ziet nu dat cassettes terug aan het opkomen zijn, omdat deze cheap zijn om te maken, rap te verdelen, gemakkelijk te shippen, en met de kwaliteit heb ik geen enkel probleem, in tegendeel zelfs, ik vind dat te gek. Maar het is door zo’n shit als Record Store Day dat vinyl echt zo’n trend geworden is.
Dat je als consument een plaat koopt als object, daar heb ik geen probleem mee. Maar als label denk ik echt van: “hoeveel lamborghini’s moet ge hebben?” Je hebt iedereen in de jaren ’80 al eens uitgemolken, dan in de jaren ’90 en nog eens in de jaren 2000 en nu vragen ze nog 30 euro voor een plaat. Dan doe je het je eigen aan dat er binnen twee jaar niemand nog vinyl koopt. Je ziet nu dat CD’s terug aan het komen zijn, want iedereen heeft zijn verzameling voor een paar euro weggedaan.

Om af te sluiten waarschijnlijk de moeilijkste vraag: wat is het pronkstuk uit je eigen collectie?
Sinds kort is dat de tour-editie van Lluvia’s “Eternidad solemne” met bloedspatten over de hoes. En qua emotionele waarde is dat “Samsara” van Catharsis. Die heeft een maat ooit vanonder zijn zetel gehaald en mij meegegeven. Letterlijk kapot gedraaid.

Morast – Een moeras sound

Ancestral void” is een debuut om trots op te zijn. Band van dienst is het Duitse Morast. Ik trok brulboei F. uit zijn zompige moeras, en hij antwoordde kort en bondig. (JOKKE) 

morast_1

Dag heren! Morast is Duits voor “moeras”. Waarom kozen jullie dit woord als representatie van de sound en visie?
Daar zit geen groot verhaal achter. Het woord moeras beschrijft deels de sound van onze band, niets meer dan dat.

De bandleden zijn actief geweest in tal van underground bands als Serpent Eater, Grim Van Doom, Union Of Sleep, Blackwhole en Nightslug. Hoewel ik het underground gebeuren goed probeer te volgen, heb ik nog van geen enkele band gehoord. Welke dien ik zeker uit te checken?
Al deze bands klinken anders. Check het zelf maar uit. Grim Van Doom is vrij actief en hebben juist een split uitgebracht met Culf Of Occult. De andere staan min of meer “on hold” of zijn gesplit.

Waar kwam de drang om Morast te vormen vandaan? Hoe zijn alle bandleden met elkaar in contact gekomen?
Onze gitarist J. en ik zijn al jaren vrienden. Na een Nighslug optreden in de lente van 2014 besloten we om iets nieuws te beginnen. Er gebeurde echter weinig, totdat J. met onze bassist sprak in de zomer van 2015 en het project alzo stilaan vorm begon te krijgen. Uiteindelijk vervoegde drummer L. ons en begonnen we in september 2015 te repeteren.

In 2015 brachten jullie in eigen beheer een demo uit. Hoe was de respons op de vier nummers?
De reacties waren goed, beter dan verwacht. We brachten de demo als CD-R uit en Toni van Totenmusik nam de cassette voor zijn rekening.

Na de demo deden jullie een erg fijne split met Ultha, waarop jullie beiden een Bathory song door de mangel haalden. Wat betekent Bathory voor jullie en zijn er nog andere coversongs die jullie speelden of nog willen opnemen?
Ik ben grote fan van de eerste vier Bathory albums en het was cool om een cover te doen op een tragere manier, vooral voor een band van dit kaliber. Maar over het algemeen zijn we niet zo tuk op covers en focussen we liever op het schrijven van eigen werk.

Jullie debuut “Ancestral void” wordt uitgebracht via Totenmusik, een vrij jong label met slechts twee andere bands in haar rangen (Seher en Concatenatus). Hoe kwamen jullie in contact met hen en zijn jullie tevreden over de support voor de band?
Toni van Totenmusik en onze gitarist zijn al lange tijd bevriend. Hij was fan van onze sound en steunt ons al sinds het begin. Totenmusik is zonder twijfel het beste label om onze muziek op uit te brengen.

Voor de vinyl release werkt Totenmusik samen met het geweldige Ván Records. Blij om van dit fantastische label deel uit te maken vermoed ik?
Ja, tof dat Ván Records ons op deze manier steunt en Sven is bovendien een hele coole gast.

Ancestral void” klinkt erg zwaar, maar transparant. Waar werd het album opgenomen en tevreden over het eindresultaat?
Laurent Teubl (Chapel of Disease) nam het album op en deed de mix in zijn home studio in Keulen. Hij nam ook onze demo op en de song voor de split en we zijn hem erg dankbaar voor alle energie die hij al in Morast heeft gestoken. We zijn nog steeds tevreden over de sound van de plaat. De mastering vond plaats in Audiosiege door Brad Boatright, die eveneens een geweldige job klaarde.

Jullie sound is een mix van heavy genres zoals sludge, doom en blackened post-metal. Welke bands zijn jullie invloeden? Verkiezen jullie tragere en meer heavy genres over het snelle werk zoals crust, grind of death metal?
Zoals je kan horen verkiezen we een heavy en trage sound.

De atmosfeer die jullie neerzetten is erg donker, somber en nihilistisch. Waar gaan de teksten over?
De voornaamste onderwerpen zijn ontgoocheling, ontnuchtering, teleurstelling, verlies en soms natuur en atmosfeer. De meeste teksten zijn erg persoonlijk.

Plannen op gebied van concerten en festivals?
We spelen in  Oberhausen, Wuppertal, Dresden, Jena en Münster in april/mei. Hopelijk later ook in Belgium.

Inferno – De kennis van het hart

Het Tsjechische Inferno is één van de meest interessante orthodoxe black metal bands van het moment. Met “Omniabsence filled by his greatness” wisten ze me enkele jaren geleden compleet omver te blazen en met het nagelnieuwe “Gnosis kardias (of transcension and involution)” doen ze er doodleuk nog een schepje bovenop. Ik trok aan de monnikspij-mouw van bandleider Adramalech om wat meer inzicht te geven in het reilen en zeilen van zijn band. (JOKKE)

Here is a link to the English version of the interview: addergebroed-interview-inferno

inferno-band

Ave Adramalech! Ik leerde Inferno kennen middels het “Omniabsence filled by his greatness“-album dat in 2013 via Agonia Records verscheen. Ik kreeg zin om jullie eerdere discografie uit te spitten, maar geraakte eerlijk gezegd niet verder dan de “Black devotion“-plaat uit 2009. Hoewel ik dat album ook best kon pruimen, werd met de opvolger pas echt een grote sprong voorwaarts gemaakt. Welke van de oudere releases dien ik zeker uit te checken?
Gegroet! Om een totaalbeeld van de band te krijgen, te begrijpen welke stappen er gezet werden, te zien hoe we ontstonden en wat onze intenties waren, raad ik je aan alle platen te beluisteren. Dat is de beste manier om Inferno te leren kennen. Elke plaat weerspiegelt immers de periode en tijdsgeest waarin ze gemaakt werd: onze ontwikkeling, de emoties die we toen voelden, de stempel van de individuele bandleden die op dat ogenblik deel uitmaakten van Inferno en de bezetenheid die onze drijfveer was. Alleen op deze manier kan je duidelijk zien welke aaneenschakeling van gebeurtenissen heeft geleid tot de huidige vorm van de band en de muziek die we maken. Onze kunst kan volatiel en polymorf zijn; de manier van expressie is weids en onmetelijk en daardoor mag je je niet op één tijdsperiode focussen. Alles is met mekaar verbonden en reflecteert de huidige realiteit.

Adramelech, je bent het enige overgebleven bandlid sinds de oprichting van Inferno in 1996. Vergt het komen-en-gaan van bandleden niet onnoemelijk veel energie? Je moet immers steeds opnieuw naar vervangers op zoek die zowel op muzikaal, persoonlijk als ideologisch vlak bij elkaar passen.
Personeelswissels kunnen inderdaad soms vermoeiend zijn, vermits je de nummers telkens weer van meet af aan dient te repeteren en het vraagt heel wat tijd en energie om de mensen te leren kennen waarmee je samen speelt. Dit kan echter ook voldoening geven, vooral als die nieuwe mensen ook een frisse wind doorheen de band laten waaien en dit de passie terug aanwakkert. Persoonlijk hou ik ervan nieuwe uitdagingen aan te gaan en ik beschouw ze steeds als de noodzakelijke volgende stap om bepaalde doelen op spiritueel en artistiek vlak te bereiken.

In het begin zong Inferno meer over heidendom, terwijl recenter de ideologie meer richting occultisme en satanisme opschoof. Ben jij degene die over de algemene bandvisie en songteksten waakt? Schrijf je ook muziek of is dit de taak van de andere bandleden? Is het niet vreemd dat je als bandleider van de andere afhangt wat betreft de muziek?
Ik vind niet dat jouw bewering klopt als je zegt dat Inferno in de begindagen eerder heidens gerelateerd was. Als je de teksten van de demo’s en eerste EP’s erop naleest (ik zou wel willen maar mijn Tsjechisch is niet meer wat het geweest is; JOKKE), zal je zien dat er twee werelden samenvallen die een compact geheel creëren. Natuurlijk waren we toen slechts 15-18 jaar en ontbrak er een diepere, meer verfijnde opinie, maar dat is normaal op die leeftijd. Maar zelfs in de jaren negentig was alles wat we deden reeds gestoeld op het verkennen van thelema-magie, zoals we dat ook nu nog doen. Luister naar je eigen wil en handel er ook naar; op die manier steunen we het echte Europese traditionalisme, dat enkele anti-christelijke elementen in zich heeft. En ik zie geen probleem in het mixen van deze twee dingen.
Onze teksten en visuele presentatie zijn wellicht gedeeltelijk anders vandaag, evenals het geluid, de composities en dramaturgie van onze live shows. Maar ik beschouw dit als een natuurlijke evolutie, omdat dit nog steeds gebaseerd is op de fundering uit de begindagen. Het toont onze natuurlijke ontwikkeling, onze evolutie doorheen de tijd waarin we er op alle vlakken op vooruit gegaan zijn. En zoals reeds gezegd hebben er heel wat veranderingen plaats gevonden doorheen de jaren, zoals de vele line-up wissels. Ik zie daar niets verkeerd in. Inferno leeft in ieder van ons, het is wat ons drijft en dat is hoe het hoort te zijn. Veel mensen zouden ons willen zien spelen zoals op onze eerste demo “Peklo na zemi”. Inferno mag dan wel een compleet andere band lijken in vergelijking met het begin van het millennium, ik hou nochtans nog steeds aan dezelfde opinies als in de begindagen vast. Ik heb natuurlijk een lange weg afgelegd, verbreedde mijn horizon, deed kennis op en ging erop vooruit qua occulte praktijken, die ik tracht te vertegenwoordigen op een diepere, meer interessante manier. Wie kan zeggen dat hij of zij nog exact dezelfde persoon is als twintig jaar geleden? Is dat überhaupt wel mogelijk?
Ik beschouw het huidige Inferno als een terugkeer naar de essentie van vroeger. We zetten enkele stappen terug, die nodig waren om opnieuw vooruit te kunnen gaan. Alle elementen die Inferno maken tot wat het is, werden grondig geëvalueerd en tot een nieuwe, meer potente vorm gekneed die zich verder ontwikkelt tot iets nieuws. We concentreren ons niet op de consequenties maar op onze weg ernaar toe. Als we het noodzakelijk achten om enkele zaken te vernieuwen, dan doen we dat zonder schrik te hebben van ons oude pad af te wijken. Dat is een overstatement natuurlijk maar ik denk ook dat het beter is een mikpunt van spot te zijn voor sommigen dan een uitgebluste zielige puinhoop te worden die niet in staat is iets nieuws te creëren.
En om op je laatste vraag terug te komen. Ik denk niet dat ik volledig van de anderen afhang vermits ik het proces volledig beïnvloedt, zelfs al speel ik geen enkel instrument. Dat is ook niet altijd nodig om de creatie te beïnvloeden of te sturen in de richting die nodig is op een bepaald ogenblik. Ook een mening van iemand die niet meeschrijft, kan een plus zijn. En ik deel de passie en visie qua muziek met Ska-Gul, de voornaamste componist, waardoor we elkaar verstaan en aanvullen waar nodig.

Rond de tijd van “Omniabsence filled by his greatness” werd het oude bandlogo dat een pentagram bevatte, vervangen door een nieuw intrigerend logo. Wat leidde tot deze vernieuwing en wie ontwierp het logo? De meeste bands die van logo veranderen, kiezen voor een meer leesbaar (en dus commercieel gezien betere) versie. Jullie, daarentegen, opteerden voor een mysterieus embleem vol occulte details. Waarom past dit logo beter bij waar Inferno vandaag de dag voor staat?
Correct, het is percies zoals je schrijft. Bands wijzigen hun logo om het toegankelijker en herkenbaarder te maken voor de fans en wij deden het tegenovergestelde door voor een moeilijker leesbaar logo te kiezen. Maar aan de andere kant, is het vrij opmerkelijk en verschillend van veel andere logo’s. En net hierdoor weet het dan weer beter de aandacht van mensen vast te grijpen en doet het hen misschien nadenken over wat tot de wijziging leidde. Ik plande deze verandering tijdens het schrijven van “Omniabsence filled by his greatness” omdat ik wist dat het nieuwe pad dat we insloegen een nieuw zegel vroeg dat anders zou zijn dan andere logo’s. Ons logo weerspiegelt een psychedelisch aspect van het album, reflecteert de muziek en de teksten en geeft onze kunstvorm een niet-alledaagse vorm, omdat onze muziek ook zo is. Chaotisch, vol schijnbaar tegenstrijdige emoties en ideeën, maar strevend naar fataliteit. Het is echt een voorstelling van wat in de teksten beschreven wordt. Ik denk dat het nieuwe logo subtieler en meer figuratief is en open staat voor verschillende interpretaties, net zoals de teksten. We beschouwden het als een goed logo en het past bij onze teksten die abstracte reflecties, evaluaties en ervaringen zijn. Het logo werd ontworpen door Sindre Foss Skancke die ook reeds voor bands als Dødsengel, Skullflower en Keres werkte.

inferno-kvalita-logo

Op “Gnosis kardias (of transcension and involution)” worden de sound en het concept van de vorige plaat verder uitgediept wat resulteert in een nog sterker en meer verfijnd album. Waar staat de albumtitel voor en hoe is de plaat gerelateerd aan voorganger “Omniabsence filled by his greatness”?
Het klopt inderdaad dat we de sound van de vorige plaat verder uitgediept hebben. Het nieuwe album is persoonlijker, meditatiever en subtieler maar ook agressiever, donkerder en chaotischer. Veel aspecten van het album kunnen op verscheidene manieren geïnterpreteerd worden en als je een bepaald element confronteert met een ander, kan dit een compleet nieuwe betekenis krijgen. En iets gelijkaardigs geldt voor de titel van het album. De initiële werktitel was “Involution of lucid existence” en op basis daarvan werd het concept verder uitgediept. In de laatste fase van het schrijfproces kozen we voor de nieuwe titel “Gnosis kardias“, wat vertaald kan worden als “de kennis van het hart”. Om de intro van het album even te citeren:

“All that is real is created and governed by things that are unreal and all that we perceive is a mere dream within a dream – a shallow existence we ostensibly control. Before we step further, searching, into the endless universe, take a look into yourselves. A proper and deep stare, until everything that surrounds you and especially you alone, loses its superfluous nature. The album is a profound introspection and consequent expansion beyond the ordinary perception. A glimpse of the end, with which everything starts anew, and glimpse of the beginning, in effort to descry what preceded the countless cycles of contractions and expansions. The encounter with darkness and light of the innermost essence of man, that originates elsewhere.”

De oorspronkelijke en uiteindelijke albumtitel refereren aan het bovenstaande, de afdaling in jezelf om de innerlijke en uiterlijke essentie te vinden. Een dieper begrip, de innerlijke kennis en illuminatie die elke vezel van je bestaan transformeert. En er zijn verscheidene manieren om dat te bereiken. Laat ons zeggen dat er de voorbije jaren enkele ogenblikken zijn geweest waarop we het immateriële van de dingen rondom ons waarnamen, tijdloze momenten waarop alles helder werd.

Op de nieuwe plaat horen we veel meer dan louter black metal. Elementen van psychedelica, ambient en progressieve rock vonden hun weg naar het album, wat het resultaat erg divers maakt. Is dit een richting die de band in de toekomst verder zal uitgaan? Hoe ver denk je dat Inferno kan gaan met het experimenteren  met andere genres?
We zullen zien hoe ver de creatie ons zal nemen. We willen niet componeren volgens een bepaalde template en wie weet welke innerlijke en externe stimulansen een impact zullen hebben op ons schrijfproces? We zullen natuurlijk altijd de vlam brandend houden die ons in de jaren negentig aanstak, maar we willen het bewandelen van nieuwe paden niet vermijden. Het zal een symbiose zijn.

Ik merkte enkele symfonische en oosterse passages in jullie songs op. Hoewel er geen keyboard speler vermeld wordt in de credits, ben ik er vrij zeker van dat ik enkele hoorns of trompetten hoor in “Abysmal cacophony” of heb ik het mis?
Dat heb je inderdaad verkeerd gehoord. Alle soundscapes werden gecreëerd met gitaren, hoewel er verschillende lagen en effecten zijn. Er werden geen andere instrumenten dan drums, elektrische gitaar, basgitaar en zang gebruikt op “Gnosis kardias“.

Hoewel niet zo ver doorgedreven als bij Cult Of Fire, lijkt het alsof oosterse elementen hun weg hebben gevonden in jullie sound. In mijn review vermeldde ik ook invloeden van de progressieve metalband Sunset In The 12th House, een zijproject van enkele Dordeduh leden, die natuurlijk ook vele elementen van jullie inheemse muziek incorporeren. Wat trekt je zo aan in de folk muziek van jullie thuisland?
Om heel eerlijk te zijn, was er helemaal geen intentie om elementen uit oosterse muziek in onze sound te verwerken en ik hoor dat zelfs helemaal niet terug op het album. Maar ik denk dat sommige lijntjes en lagen die impressie wel kunnen doen ontstaan, wat OK is. Ik heb van sommige mensen gehoord dat elke luisterbeurt enigszins anders ervaren wordt, afhankelijk van iemand zijn gemoedstoestand of verwachtingen. Eén luisterbeurt is onvoldoende en het vraagt tijd om doorheen de verschillende lagen te luisteren. Aandachtig luisteren is de boodschap. We luisteren bijna nooit naar onze inheemse folk muziek, dus is er amper sprake van een invloed hier.

Inferno is een band die heel wat werk steekt in de visuele presentatie zoals albumhoezen, podiumkledij, enzovoort. Hoe belangrijk is de visuele kant van de muziek voor jullie? Ben je niet bang dat sommige mensen de stage outfit en alle attributen een beetje als een circusact beschouwen en dat het de focus op de muziek wegneemt?
Het is duidelijk belangrijk voor ons, maar wel tot op een bepaalde hoogte. Het is een factor die de eigenlijke muziek vergezelt en een klein deel uitmaakt van de uiteindelijke mozaïek, wat ons helpt om in een ander niveau van perceptie te treden tijdens live shows. De visuele kant mag echter nooit belangrijker zijn dan de muziek, want dan wordt het iets zonder substantiële betekenis en we zien daar vele voorbeelden van rondom ons.
Bovendien kan iets wat in de jaren tachtig en negentig als choquerend, radicaal, elitair en authentiek beschouwd werd, nu als beschamend, theatraal of artificieel aanzien worden. Maar wat ben ik daarmee? Aan de ene kant ben ik niet verbaasd dat het hierop is uitgedraaid. Het probleem is dat iedereen denkt dat hij of zij overal kan bijhoren, dat iedereen het recht heeft om alles te hebben wat ze willen. Alles werd weggelachen en steriel en mondain gemaakt. Black en death metal zijn een merk verworden dat iedereen kan gebruiken of misbruiken en een zekere loskoppeling of individualiteit die de jaren negentig karakteriseerden zijn weg. We moeten de bands en artiesten erkennen die oprecht authentiek zijn en hun werk met de nodige sérieux behandelen en de oppervlakkige bands, die vinden dat het enkel om plezier draait of vinden dat het “gewoon muziek” is, discrimineren. Bands zoals Watain, Acherontas, Mayhem, Nightbringer, Behexen, Mare en anderen tonen hoe het zou moeten zijn.

Ik kan niet wachten totdat ik de vinylversie van het nieuwe album in mijn handen kan houden. De albumhoes is simpelweg verbluffend. De Peruaanse artiest Jose Gabriel Alegría Sabogal heeft echt een meesterwerk afgeleverd. Ik las ergens dat dit één van zijn meest complete en uitgebreide werken tot op heden is. Hoe is de albumtitel gerelateerd aan het hoesontwerp?
Ik ben het volledig eens en het klopt dat het zijn meest omvattende werk bedraagt dat hij ooit voor een band ontworpen heeft. Voor “Gnosis kardias” heeft Jose de front en back cover getekend, evenals bijkomende tekeningen voor elke song, gebaseerd op de teksten, het concept en enkele additionele opmerkingen over zaken die we vonden die erin moesten zitten. Op het album vullen tekst, muziek en visuals elkaar aan. Let bijvoorbeeld op het aspect van “dualiteit” in het micro- macrokosmos zicht, wat cruciaal is in het algemene tekstuele en muzikale concept van de plaat. Maar je dient je eigen verklaringen te zoeken.

GD30OB2-N.cdr

Zowel “Black devotion” als “Omniabsence filled by his greatness” werden uitgebracht op Agonia Records, maar voor de nieuwe plaat gingen jullie in zee met World Terror Committee. Waarom besloten jullie Agonia te verlaten? Heeft W.T.C. meer te bieden aan de band? In elk geval lijken er meer gelijkgestemde bands bij het nieuwe label te zitten.
We verlieten Agonia Records om de simpele reden dat we niet tevreden waren over de manier waarop de labeleigenaar werkte en eerlijk gezegd had ik gehoopt dat de samenwerking met een groter label toch anders zou zijn. Er waren tekortkomingen in verscheidene aspecten van ons partnership, zoals qua communicatie of het voldoen aan gemaakte beloftes. Zo nam het bijvoorbeeld drie maanden in beslag om ons de beloofde CD’s op te sturen, zelfs na het herhaaldelijk negeren van enkele mails. In feite werd er veel gezegd, maar weinig actie gegeven aan die woorden. En ik kan nog voorbeelden aanhaalden, maar wat maakt het uit? Er is al heel wat negatiefs geschreven over Agonia en voor ons behoort het nu tot het verleden. W.T.C. is het compleet tegenovergestelde. De samenwerking verloopt vlot en ik heb er alle vertrouwen in dat dat zo zal blijven. We vragen geen speciale behandeling van een label ofzo, maar we willen ook niet als een ongewenste, noodzakelijke band beschouwd worden. De samenwerking tussen een band en een label is altijd tweerichtingsverkeer. En ik beschouw het inlossen van gemaakte beloftes als een zaak van eer en integriteit. Daarenboven, huisvest W.T.C. kwaliteitsbands, hebben ze een goede reputatie en zijn we geflatteerd deel uit te maken van het label. We zullen zien wat de toekomst brengt.

Acherontas opperhoofd Acherontas V. Priest droeg bij aan enkele songs. Waarom heb je specifiek hem gevraagd om mee te werken?
Ik ben een grote fan van de band Acherontas, de man en zijn stem: waarschijnlijk één van de beste in black metal voor mij. Ik was er zeker van dat zijn stempel en expressie zouden passen op het nieuwe album. Als ik naar Acherontas luister, voel ik een ongelofelijke energie, door alle nuances en emoties die hij kan weergeven…Ik wou iets even bekoorlijk als dat binnen Inferno hebben. Ik was een beetje bezorgd over het feit of hij wel in de band zou passen, en ik wou dat hij iets anders zou proberen dan wat hij bij Acherontas doet, maar uiteindelijk verstond hij ons volledig en drong de essentie van ons album tot hem door. Dat spreekt wat mij betreft boekdelen over zijn aanpak op muzikaal en spiritueel vlak.

Enkele jaren geleden speelden jullie op het Belgische Throne Fest. Herinneren jullie zich dit concert? Hoe was de respons? Staan er nieuwe Belgische data op de planning?Natuurlijk, het concert en de organisatie waren perfect. Momenteel hebben we geen Belgische concerten gepland, maar dat kan snel veranderen natuurlijk.