interviews

Cepheide – Muziek gedreven door het leven

Het Parijse Cepheide is waarschijnlijk voor velen nog een nobele onbekende, hoewel ze op basis van hun recent verschenen eerste langspeler “Saudade” veel meer aandacht verdienen. Een duwtje in de rug kan bijgevolg geen kwaad. De trve Satanic black metal warriors kunnen in plaats van verder te lezen beter hun spikes en bullet belts opblinken, want het kwartet houdt er een andere visie en insteek op na. De antwoorden komen van zanger/gitarist Gaetan (G), bassist Hugo (H) en gitarist François. (JOKKE)

The English version can be found here.

Cepheide 1

Hey mannen! Cepheide is een relatief nieuwe band, vandaar de cliché openingsvraag omtrent de oprichting van de band. Hoe is het allemaal begonnen?
G: Cepheide werd opgericht in 2013 nadat ik net naar Parijs verhuisd was en een nieuwe band wou oprichten als een soort verderzetting van mijn solo-project, maar waarbij er een menselijke aspect zou toegevoegd worden…iets wat een éénmansproject niet kan bieden. Hoewel de line-up reeds herhaaldelijk veranderde, blijft het project een zekere muzikale cohesie behouden en vindt er steeds een verrijking plaats door de personen die eraan meewerken.

Een cepheïde is een bepaald soort pulserende, veranderlijke ster die ritmisch uitzet en inkrimpt, wat blijkt uit het regelmatige patroon van helderheidsveranderingen als functie van tijd. Ik vind dit woord en de zinspeling op het veranderen van helderheid/intentie erg passen bij de muziekstijl die jullie spelen. Halen jullie veel inspiratie uit het universum en haar mysteries?
G: Een cepheïde is tevens een soort van gidsende ster zoals bijvoorbeeld de Poolster. Ik vond de parallel tussen de naam van deze soort sterren en wat de betekenis van muziek in ons dagelijks leven wel interessant. Ik heb geen échte interesse in astronomie of de geheimen van het universum, maar ben eerder gefascineerd in de onmetelijkheid ervan en de vergelijking met de menselijke nietigheid.

Jullie combineren het rauwe van black metal met de schoonheid en melancholie van shoegaze en post-rock. Als je Cepheide in een hokje wil duwen, kom je al snel bij het label “atmospheric post-black metal” uit. Voor sommigen is black metal onlosmakelijk verbonden met satanische onderwerpen en een occult imago, maar dat lijkt bij jullie niet het geval te zijn. Beschouwen jullie Cepheide eigenlijk zelf als black metal tout court?
G: Er is inderdaad geen connectie met een satanische ideologie, noch op visueel noch op intellectueel vlak, omdat we ons daar simpelweg niet mee verbonden voelen. Onze muziek helpt ons enkel bij het vertalen van onze dagelijkse emoties, zij het positief of negatief. Zoals je opmerkte, zijn er de nodige brutale en ruwe momenten, maar ook de vele melancholische en heldere passages in de nummers.
H: We geven inderdaad niet om het black metal imago of de thematiek, eerder om haar muzikale code. Ik ben fan van de moderne evolutie van black metal en geniet tot op zekere hoogte van haar ruwheid en gewelddadigheid en ik ben blij dat ik dat met Cepheide kan bereiken.
F: Ik hou niet zo van labeltjes. We creëren muziek die we graag delen met anderen, dat is het enige wat telt. Natuurlijk is onze muziek beïnvloed door bands die we goed vinden, maar we zouden verder moeten kijken dan labels en metal-genres en eerder focussen op wat we creëren, ongeacht het type muziek.

Ik was erg onder de indruk van de “Respire” EP die twee jaar geleden verscheen en waarop jullie een grote stap voorwaarts zetten in vergelijking met de demo. Op jullie nieuwe album “Saudade” perfectioneren jullie je sound nog een stapje verder. Het grootste verschil lijkt ‘em in de songlengte te zitten. De nummers zijn iets korter en meer to the point hoewel er nog steeds voldoende ruimte is voor spanningsopbouw, dynamiek en atmosferische stukken. Was dit een natuurlijke evolutie of zat er een groter plan achter het schrijven van de nieuwe nummers?
G: “Respire” is een conceptalbum dat erg doordacht was alvorens het geschreven werd zodat beide tracks onderling afhankelijk van mekaar zouden zijn. Voor “Saudade” wilden we terugkeren naar de ruwere tijd van “De silence te de suie” waardoor de nummers korter en sneller qua opzet zijn zonder echter aan atmosfeer te verliezen. We hechten ook veel belang aan onze identiteit qua sound en hebben ook hard gewerkt aan het verbeteren ervan.

Wat zien jullie als het grootste verschil tussen de EP en het nieuwe album?
G: Er zijn twee grote verschillen. De doelstellingen en condities waren niet hetzelfde. Zoals reeds gezegd was “Respire” een conceptalbum dat door twee mensen in een studio-omgeving geschreven werd. Het doel was om twee onlosmakelijk met elkaar verbonden nummers te schrijven, die moeilijker toegankelijk waren door de omvang van hun speelduur. “Saudade” ontstond op een meer spontane manier dankzij input van de volledige band en we legden onszelf geen beperkingen op tijdens het schrijven. Elk van ons bracht zijn eigen invloeden in met een rijker muzikaal geheel als resultaat.
H: Moeilijk te zeggen voor mij aangezien ik de band pas na “Respire“vervoegde, maar het voelt meer dan ooit aan als een groepsinspanning.
F: Ik ga akkoord met Hugo.

Saudade” is een staat van diep emotioneel, nostalgisch of melancholisch verlangen naar iets of iemand dat er niet meer is en wat geliefd was. Waar voelen jullie je melancholisch of nostalgisch door?
G: Eén van de terugkerende thema’s is de connectie met “tijd”, zoals bijvoorbeeld in het nummer “Madone“: “Les madones et les marbres s’émiettent” (“De madonna’s en het marmer brokkelen af”) wat het verval van ons lichaam symboliseert. Het beschrijft de observatie dat het leven zijn tol eist op het menselijk lichaam en de sterkte ervan langzaam verdwijnt. We vinden dit een belangrijk thema, maar dat maakt ons geen pessimisten. Het is eerder een gewaarwording.
F: Muziek wordt gedreven door het leven op zich en alle emoties die erbij gepaard gaan. Nostalgie of melancholie zijn slechts twee van de vele aspecten van het leven, maar wij voelen ons er wel tot aangetrokken omdat deze leiden tot de vreemde schoonheid, kwaadheid en mijmeringen die we hopen dat luisteraars voelen in onze muziek.

“Saudade” kan echter ook slaan op het het bitterzoete liefdesgevoel dat ontstaat wanneer je een geliefde verliest. Hebben jullie al met de dood te maken gekregen en hoe gaan jullie met verlies om?
G: “Saudade” heeft verscheidene vertalingen en juist daarom kozen we voor dit woord. Het is bijvoorbeeld de titel van een nummer van Cesaria Evora waar mijn moeder vroeger thuis veel naar luisterde. Op deze manier symboliseert het de nostalgie naar vroeger. Het heeft ook te maken met mijn trips naar Portugal met mijn vriendin die Portugese roots heeft. Ik denk dat iedereen zich wel met het woord kan verbinden omdat het zo’n universeel en sterk begrip is.
F: “Saudade” is inderdaad een complex en krachtig woord dat verscheidene betekenissen kan hebben zoals je zelf reeds beschreef. Verlies is onlosmakelijk verbonden met liefde en telkens we iemand of iets verliezen, laat dat een diepe indruk na. Muziek is erg persoonlijk, zowel voor de muzikant als de luisteraar, dus toen we “Saudade” componeerden, staken we er een stuk van onszelf en ons hart in.

Cepheide 2

Gaetan, je depressief klinkende uithalen lijken eerder een extra instrumentale laag te vormen dan écht iets te vertellen. Om eerlijk te zijn lijkt het niet alsof je echte woorden zingt.
G:  We wilden dat de vocalen in de mix zouden verdrinken zodat ze één homogeen geheel met de instrumenten vormden en alle afzonderlijke elementen gelijkwaardig zouden zijn. Er zijn teksten die bij elk nummer passen, maar doordat ik zingen nogal spontaan benader, zijn de teksten niet altijd in dezelfde vorm aanwezig. Vanuit dat perspectief klopt het inderdaad dat het als luisteraar nogal moeilijk te verstaan of te volgen kan zijn. Maar spontaniteit is erg belangrijk voor mij zodat ik de nummers zo instinctief mogelijk probeer te benaderen.
F: Je hebt absoluut gelijk. De zang klinkt erg apart en werd samen met alle instrument gemixt tot één etherische laag. Dat is de manier waarop we als band willen klinken en het vormt een belangrijk deel van onze atmosfeer en soundscape.

De vinylversie van “Respire” werd uitgebracht door het machtige Fallen Empire Records terwijl Monotonestudiorecords instond voor de cassetterelease en Ogmios Underground Records voor de digipack. Voor de tapeversie van “Saudade” werken jullie met Malleus Records. Gaat er ook een CD- en vinylversie verschijnen?
G: Wegens tijdsgebrek werd de digipack door onszelf uitgebracht. Wat vinyl betreft, is er een uitgave gepland, maar we wachten liever nog met deze aan te kondigen totdat alles in kannen en kruiken is.

Verkiezen jullie het werken met verscheidene kleinere underground labels boven het werken met één partner die instaat voor alle fysieke releases?
G: Dat hangt ervan af maar momenteel werken we inderdaad liever met kleinere labels die we persoonlijk kennen. Zo ken ik Mike Van Fallen Empire al verscheidene jaren en als de planning het toelaat, werken we samen maar dat moet voor elke release opnieuw bekeken worden. Qua CD’s hetzelfde voor Ogmios Records. We hebben nog steeds contact met hen en respecteren hun werk en misschien werken we voor de volgende release wel terug samen, ondanks we de CD nu in eigen beheer deden. Er staat nooit iets op voorhand vast; alles hangt af van de kalenders van de betrokken partijen.

Ik kwam via oudere buurjongens op erg jonge leeftijd in contact met metal-muziek. Eerst luisterde ik voornamelijk naar death metal maar toen ik in 1996 Cradle Of Filth’s “Malice through the looking glass” op Metalopis hoorde werd ik compleet weggeblazen door de atmosfeer en het mysterieuze karakter van black metal. Na Dimmu Borgir’s “Enthrone darkness triumphant” en “Emperor’s “Anthems to the welkin at dusk” ging ik steeds dieper en dieper in de underground graven en liet het merendeel van de grote bands voor wat het was. Jullie zijn een stuk jonger en groeiden op in internettijden waarbij de nieuwe Satyricon vrijwel even gemakkelijk toegankelijk is als een demo van een groezelige Roemeense black metal band. Via welke bands kwamen jullie in contact met het genre?
G: Aangezien ik oorspronkelijk een drummer ben, kwam ik via bands als Sepultura en SOulfly in contact met metal omdat ik hun drumpartijen zo interessant vond. Toen ik een band wou oprichten in Strasbourg, werd ik gecontacteerd door een atmosferische black metal band, een genre waar ik niets van afwist en het was een serieuze klap rond mijn oren. Dat project bestond ongeveer een jaar gedurende hetwelke ik veel muzikale kennis opdeed van de andere leden. De eerste bands waar ik naar luisterde waren Altar Of Plagues, Ash Borer, Krallice en The Arrival Of Satan.
F: Mijn eerste contact met black metal was via een kopie van “Puritanical euphoric misanthropia” van Dimmu Borgir en “At the heart of winter” van Immortal, die ik van een vriend kreeg toen ik vijftien jaar oud was. Op deze leeftijd bliezen de sound en de gewelddadigheid me compleet omver. Doorheen de jaren veranderde mijn muzikale smaak en kreeg ik meer interesse in verscheidene underground stijlen.
H: Ik was origineel eerder into progressieve metal maar een vriend liet me post-rock ontdekken. Hierdoor begon ik me eerder op de emoties van muziek in plaats van de techniciteit te focussen. Ik luisterde nog niet echt naar black metal toen, maar dat kwam op gang vanaf ik met Gaetan in een post-metal band ging spelen en zo zijn andere projecten Cepheide en Rance ontdekte. Zo kwam ik in contact met black metal, maar ik ben nog steeds erg beïnvloed door post-rock.

Zijn er interessante Franse underground metal bands die jullie kunnen aanraden? 
F: Check de laatste releases van Celeste en Blut Aus Nord. (Doen we zeker, maar deze bands zijn hopelijk geen onbekende meer voor onze lezers; JOKKE).
H: Het is moeilijk om er enkele uit te pikken maar ik kijk erg hard uit naar de nieuwe Glaciation release die er zit aan te komen.

In Frankrijk heb je de satanische en orthodoxe scene met onder andere Antaeus, Aosoth, Temple Of Baal en Merrimack. Jullie lijken eerder te connecteren met Time Lurker en Paramnesia. Maken jullie ook deel uit van een scene of opereren jullie op jullie eentje?
G: Hoewel we niet tot een specifieke scene behoren, sta ik erg afkering tegenover de satanische/religieuze kant van het genre of zelfs een zekere ideologie die met black metal geassocieerd wordt. Zo zullen we bijvoorbeeld nooit deelnemen aan een show waar ook bands met een dubieuze politieke ideologie bij betrokken zijn.
Het doet me wel plezier dat je Time Lurker en Paramnesia vermeldt, omdat ik hen nog persoonlijk ken van toen ik in Strasbourg woonde. Ik respecteer hun werk ook enorm. Ik weet niet of we tot eenzelfde scene behoren, maar ik kan me wel verbinden met hun muziek.

Jullie spelen precies niet veel shows. Zijn er tourplannen om de nieuwe plaat te promoten?
G: Wegens de vele line-up wissels hebben we nog niet voldoende tijd gehad om ons te concentreren op het spelen van shows hoewel we dat wel graag doen. Er is echter nog niets gepland.

Tot slot, welke doelen hebben jullie met Cepheide?
H: Ik denk niet dat we echte specifieke doelen hebben. We willen gewoon iets doen dat we graag doen!

 

Advertenties

Wildernessking – Voortdurend nieuwe dingen uitproberen

Eind juli deed een interessante tour-package de Antwerpse underground tempel Music City aan. Het Deense Solbrud en het Zuid-Afrikaanse Wildernessking trokken samen door Europa en trakteerden de aanwezigen die avond op een beklijvende pot atmosferische black metal. Na afloop van de show raakte ik aan de praat met Keenan Nathan Oakes – frontman/bassist van Wildernessking – die al snel een aangename gesprekspartner bleek te zijn. We spraken af om na afloop van de tour een diepgaand interview te doen. Een maand na hun Antwerpse passage volgt hier het relaas. (JOKKE)

Here is a link to the English version: Addergebroed-Wildernessking-Interview

Wildernessking 3

(c) Oliver Kruger

Hey Keenan! Jullie zijn net thuis van jullie eerste concertreeks door Europa met Solbrud. Hoe kijken jullie hier op terug? Jullie wisselden regelmatig de spot als headliner zag ik?
Hallo! Het voelt goed om terug thuis te zijn na onze eerste Europese tour. Het was een ongelofelijk leerrijke en levensveranderende ervaring die voor herhaling vatbaar is. We wisselden inderdaad elke avond af als headliner met Solbrud.

Tour manager Alex vertelde met dat jullie ook op een festival met Satyricon hebben gespeeld. Welk festival was dat en was dat het grootste publiek waar jullie al voor hebben gespeeld?
Dat was op het Devilstone festival in Litouwen, de eerste show van de tour. Ons grootste publiek hebben we waarschijnlijk op een festival in Zuid-Afrika gehad en tijdens deze tour op het Fluff Fest in Tsjechië.

Het moet een leuke afwisseling geweest zijn om zowel festivals als kleine club shows zoals deze in Music City te combineren op een tour. Welk soort gig geniet jullie voorkeur?
Dat was inderdaad tof. We zijn het niet zo gewend om op de grote festivalpodia te spelen, dus ben ik geneigd te zeggen dat we kleinere en intensere club shows verkiezen waar het publiek letterlijk één meter van ons staat, zoals in de Antwerpse Music City (absoluut een hoogtepunt van de tour). Andere optredens die erbovenuit staken, waren de meeste squat shows, waar de DIY-cultuur erg aanwezig is. Dit milieu spreekt ons echt aan omdat we in wezen een DIY-band zijn.

Enkele zotte belevenissen meegemaakt tijdens het touren?
Yeah, aangezien het onze eerste tour-ervaring in Europa was, ging het er soms nogal eens wild aan toe. Veertien dagen aan een stuk elke avond optreden, leek ons geschift om eerlijk te zijn, maar is voor de meeste bands die touren waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld. Een stapje in de wereld zetten na een show om er de ochtend nadien vroeg uit te moeten om vervolgens tien uur te rijden, was moeilijk met momenten. Optreden met een backline waaraan je niet gewend bent, was ook best een uitdaging maar uiteindelijk draaide het meestal wel goed uit en leerden we veel van de situatie waarmee we geconfronteerd werden.

Is het gemakkelijk om het alledaagse leven nadien terug op te pikken?
Ja en nee. Ja, omdat we gewend zijn aan het leven thuis, de routine, de mensen en de stad. Die is namelijk fantastisch en leuk om te vertoeven. Maar niet zo gemakkelijk in de optiek van de ervaring die we opdeden. We hebben zó lang geprobeerd een Europese tour te ondernemen, dus was het een grote voldoening om die eindelijke te kunnen realiseren. Het zou fantastisch zijn als we elke twee jaar zouden kunnen terugkeren.

Vermits er niet echt een nieuwe release is om over te praten, zou ik jullie verleden, heden en toekomst eens onder de loep willen nemen. Laten we beginnen bij de periode vóór Wildernessking, toen de band actief was als Heathens. Waarom besloten jullie op een bepaald moment de bandnaam te veranderen?
Toen we aan de opvolger voor de tweede Heathens EP aan het werken waren, was de muziek geëvolueerd naar een meer volwassen sound. De derde release (de “Morning” single) zou de laatste nagel in de doodskist van Heathens worden. Eigenlijk waren we toen al een nieuwe band aangezien Jesse ons als tweede gitarist vervoegde vlak voor de release van die single en we muziek schreven en speelden die ver verwijderd lag van de initiële bedoeling van Heathens, dat eigenlijk een fun zij-project was van Dylan en mezelf. We vonden het ook tijd voor een meer allesomvattende en conceptuele bandnaam dan Heathens; één die ons doelpubliek niet zou limiteren en een wijder publiek zou aanspreken.

Jullie gingen meteen voor the real deal en brachten in 2012 jullie debuut langspeler “The writings of gods in the sand” uit via Antithetic Records. Ik ben altijd al geïntrigeerd geweest door de albumtitel. Wat is de betekenis ervan? 
In essentie handelt de plaat over een groep mensen die op zoek is naar een utopie, een beter leven dan hetgene dat ze hebben. De titel komt uit een songtekst van het nummer “Discovery“. Op dit punt is de groep mensen op weg het majestueuze land te ontdekken en de titel en tekst zijn een bevestiging dat ze op het juiste pad zitten. Bekijk de titel “The writing of gods in the sand” alsof ze naar dit momentum geleid werden door een bovennatuurlijk wezen. Het concept is eigenlijk een metafoor; het gaat over het maximale uit je leven halen.

Nadien brachten jullie in eigen beheer de EP’s “…And the night swept us away” en “The devil within” uit. Was Antithetic Records niet langer geïnteresseerd om met de band te werken en deze releases uit te brengen?
Het was niet dat Antithetic geen interesse meer had. We hebben nooit een deal getekend en vanaf de oprichting van Wildernessking was het de bedoeling om altijd nieuwe dingen uit te proberen, ons nooit te herhalen. Met de eerste LP hadden we een kleine fanbase opgericht, dus sprak de idee om een erg gelimiteerde en speciale CD  als eerste EP uit te brengen ons erg aan. We vinden het leuk de controle te hebben over alle aspecten die bij een release komen kijken: van concept tot pre-productie, de creatieve richting en tenslotte de opnames en productie van de plaat. “The devil within” brachten we in eigen beheer op CD uit, maar zowel de cassette als vinyl-uitgave ervan verschenen op labels, net zoals de tape-versie van “…And the night swept us away“.

Beide EP’s werden recent met nieuw artwork opnieuw uitgebracht door het Franse label Les Acteurs de l’Ombre. Is er ook iets aan de sound gewijzigd?
De “…And the night swept us away” kant van de LP werd opnieuw gemastered, maar dat is het enige dat veranderde. De bedoeling van deze rerelease was om de “…And the night swept us away” EP eindelijk op vinyl te kunnen uitbrengen en het was tevens een mooie gelegenheid om de “The devil within” EP opnieuw te persen aangezien de honderd stuks van de 10″-versie relatief snel uitverkocht waren. Waarom dus geen twee vliegen in één klap en beide EP’s als één release uitbrengen? Sommigen van onze fans hadden hier ook al meermaals om gevraagd. Om de release nog specialer te maken, voegden we twee exclusieve bonusnummers toe samen met nieuw artwork.

Jullie werkten ook samen met Sick Man Getting Sick Records en enkele andere labels voor de release van cassette- of vinyledities. Jullie lijken wel fan van label-hopping? Zijn jullie nog steeds vrij om de samenwerking met andere labels aan te gaan of moet voortaan alles via Les Acteurs de l’Ombre uitkomen?
We houden ervan met andere mensen samen te werken waardoor er altijd nieuwe manieren zijn om een project te bekijken, aan te pakken en uit te voeren. Om terug te komen op een punt dat we eerder in het interview aanhielden: we pushen onszelf steeds om nieuwe dingen uit te proberen (het is niet zó zelfbewust om eerlijk te zijn) en samenwerken met SMGS en LADLO was in die optiek niet anders. We kunnen en mogen met iedereen samenwerken. Tot op de dag van vandaag hebben we nooit een contract met iemand getekend. Het ging altijd om een open en eerlijke overeenkomst, zoals wij dat het liefst hebben.

Voor jullie tweede langspeler “Mystical future” schreef ik een review in het Nederlands die ik nadien via Google Translate vertaalde naar het Zuid-Afrikaans. Omdat het resultaat nog steeds verstaanbaar was en wel grappig leek, besloot ik de review als dusdanig te publiceren. Is deze verstaanbaar voor jullie of raakt ie kant noch wal? Spreken jullie alle vier Zuid-Afrikaans? 
Afrikaans zal je bedoelen? We verstaan die review bijna volledig. Twee van ons spreken Afrikaans maar we begrijpen het allemaal.

In de recensie haalde ik Alcest, Fen, Deafheaven en Altar Of Plagues als referenties aan. Zijn dit jullie voornaamste inspiratiebronnen? 
Niet echt. Onze grootste inspiratie op gebied van metal komt van Enslaved, Wolves In The Throne Room, Agalloch en deels ook Deafheaven.

Voor het extreem catchy “I will go to your tomb” namen jullie een stijlvolle muziekvideo op. Opende deze nieuwe deuren voor jullie?
Niet bepaald. We hebben altijd al een professionele videoclip willen uitbrengen, dus wanneer die opportuniteit zich voordeed, lieten we deze kans niet liggen.

De link tussen de songtitel en de twee zwarte worstelaars is me niet meteen duidelijk. Waar staan deze symbool voor?
De link is voor ons nu schijnbaar duidelijker dan toen we de video opnamen. Om zichzelf te overstijgen, dient de ene worstelaar de andere te verslagen. Door de andere te vermoorden, gaat hij in essentie naar zijn graf of zoals de titel zegt “I will go to your tomb” wat in feite neerkomt op het overwinnen van een tegenstander. In de context van het album handelen de teksten over het overwinnen van een moeilijke en lange relatie, vandaar de tekstregel “I will raise a stone, bury time so old“.

Als je een black metal band opricht, heb je grofweg de keuze om voor de satanische of orthodoxe stijl inclusief spikes, occulte symboliek en corpsepaint te gaan of voor de meer atmosferische – volgens sommigen hipster – variant die meer geïnspireerd lijkt te zijn door de natuur. Die eerste was nooit een optie veronderstel ik? Beschouwen jullie Wildernessking trouwens zelf als een black metal band?
Ten eerste was de tweede golf orthodoxe black metal bands diep geïnspireerd door de natuur alsook andere dingen. Deze nieuwe wave is een uitbreiding en verderzetting van wat black metal in de jaren negentig was. En die eerste optie is inderdaad nooit overwogen geweest omdat wij daar als Zuid-Afrikaanse band geen affiniteit mee hebben. Maar we werden er wel zó erg door geïnspireerd dat we besloten een band op te richten. Toen we begonnen, waren er overduidelijke muzikale referentiepunten, maar nadien hebben we onze eigen stijl gekneed: metal met invloeden die gaan van black metal tot progressieve rock. We beschouwen onszelf dus eerder als een metal band.

Hoewel ik al meer dan twintig jaar naar black metal luister, was het pas na een roadtrip door Noorwegen dat ik de relatie tussen deze bands en de natuur en hun leefomgeving écht begreep. Is de prachtige natuur van Zuid-Afrika een inspiratiebron voor de band? Zijn er andere zaken waar jullie inspiratie uit halen?
Natuurlijk! We leven in Kaapstad, een stad doordrongen van pittoreske schoonheid. We kunnen bijna niet anders dan geïnspireerd worden door de bergen, de bossen en de oceanen, zelfs in de stad. En het dynamisme van de stad waarin we leven zit op een meer onderbewuste manier in onze muziek vervat. We zien en horen de invloeden van Kaapstad absoluut in onze muziek terug.

Wat is jullie relatie met religie? Enkele album- en songtitels verwijzen naar God of de Duivel. De nummers op “Mystical future” lijken dan weer eerder romantische thema’s aan te snijden.
We zijn niet religieus. Negentig procent van onze teksten en concept zijn metaforisch. De meesten van ons zijn romantici, dus romantische thema’s aankaarten was iets wat we al langer wilden doen. We houden van de poëtische en mooie beeldspraak van het romantisme.

Jullie meest recente EP “Levitate” was de eerste die live opgenomen werd. Is dit een weg die jullie verder zullen bewandelen in de toekomst? Zijn jullie reeds nieuw materiaal aan het schrijven? 
Zoals gezegd houden we ervan nieuwe dingen te doen dus onze volgende release zal een andere aanpak kennen. “Levitate” behoorde niet tot onze laatste opnamesessie (de drums, bas en gitaren werden samen opgenomen en de solo’s en zang in een andere sessie). De laatste opnames waren de twee bonus tracks voor de “ATNSUA/TDW” LP release die volledig live opgenomen werden. In mei werd het schrijfproces voor een nieuwe plaat afgerond. We zijn nog niet zeker wanneer we deze nummers zullen opnemen, aangezien we momenteel een break inlassen.

Een Zuid-Afrikaanse metal band klinkt erg exotisch voor ons Europeanen. Bestaat er een echte metal scene in Kaapstad? Spelen jullie veel shows in jullie thuisland? Zijn er bands die je ons kan aanbevelen?
Er is wel degelijk een scene, hoewel tamelijk klein, maar er komen wel voortdurend nieuwe bands bij. We spelen hier niet zo veel shows (gemiddeld twee per jaar) omdat onze focus ligt op het schrijven en uitbrengen van platen. Check zeker onderstaande compilatie voor enkele Zuid-Afrikaanse bands die ik kan aanbevelen.

 

Hoe was het om op te groeien in Zuid-Afrika en hoe kwamen jullie in contact met metal muziek? In België zijn we altijd al verwend geweest op gebied van grote bands die hier komen optreden en onze underground scene floreert de afgelopen jaren. Maar ik kan me inbeelden dat jullie meer van internet afhankelijk waren om nieuwe muziek en bands te ontdekken?
We houden van Zuid-Afrika, al van toen we erin opgroeiden en nu nog. We kwamen in contact met metal net zoals jullie denk ik: we luisterden naar een laat-avond radioshow, keken naar Superock op MTV of leerden nieuwe bands kennen via oudere familieleden of vrienden, rekening houdend met het feit dat we inderdaad niet veel tourende bands over de vloer kregen. En met de komst van het internet werd het inderdaad gemakkelijk om nieuwe bands te ontdekken.

Een reis naar Zuid-Afrika staat vrij hoog op mijn bucket list. Wat zou ik echt moeten bezoeken als ik naar jullie mooie land afzak? Klopt het dat het in Kaapstad nog steeds onveilig is om ’s avonds alleen over straat te lopen?
Na ons bezoek aan Europa kunnen we gerust zeggen dat Kaapstad één van de mooiste steden ter wereld is met een rijk cultureel erfgoed, dus dat is een no brainer qua aan te raden Zuid-Afrikaanse steden. Johannesburg is geweldig om andere redenen. Je moet “street smart” zijn: zo lang je weet waar je wel en niet kan gaan, zit je goed. We leven niet in het stenen tijdperk, in tegendeel zelfs, en vele internationale bands nemen Kaapstad mee op in hun tour en daar zijn voldoende goede redenen voor!

 

Israthoum – Direct en in-your-face

Enkele weken geleden was ik erg onder de indruk van “Channeling death and devil“, de nagelnieuwe Israthoum-schijf. Gewapend met een hele hoop vragen benaderde ik de band voor wat duiding. Hoewel Israthoum het niet zo begrepen heeft op interviews, kon ik toch het nodige lospeuteren. Aan het woord is slagwerker Arvath. (JOKKE)

israthoum

Israthoum waart al een lange tijd rond in de black metal-scene, zij het onder andere bandnamen. Toen de band in 1992 opgericht werd, was dit onder de monniker Grendel die verwijst naar de legende van Beowulf en Grendel. Al snel veranderde de naam echter naar Geryous wat zoveel betekent als een persoon die het potentieel bezit om spirituele Verlichting te verkrijgen. Uiteindelijk werd de naam omgedoopt tot Israthoum, waarvoor inspiratie gevonden werd in de Joodse Kabbala. Welke betekenis schuilt er achter deze naam en wat betekenen de Kabbala en de Qliphoth voor jullie? Hoe ver reikt jullie kennis over dit Joods religieus filosofisch systeem en is er een bepaalde boodschap die jullie aan de luisteraar willen meegeven?
Voor de bandnaam hebben we inderdaad inspiratie geput uit de Kabbala. We hebben het gebruikt uit een louter symbolisch oogpunt en er een eigen draai aan gegeven. Onze minachting voor de Kabbala en diens volgelingen is echter even groot als voor alle ander religieuze en dogmatische bewegingen die een andere entiteit vooropstellen dan de Dood en het Absolute kwaad. Maar we zijn zeker geen theologen met een PhD op het gebied van de Kabbala. Fuck de Kabbala! Onze teksten zijn niet gericht aan de luisteraar. Het zijn vooral introverte, persoonlijke gedachtengangen, teksten bedoeld als zelfreflectie, soms lofzang, hier en daar een gerichte vloek… Het lijkt me voor de hand liggend dat we onze muziek en teksten niet maken afgestemd op de luisteraar. Het is altijd goed als men onze kunst waardeert, maar het zijn de mainstream-artiesten die voor de fans gaan. Als je geld wil verdienen met muziek zal dát je insteek zijn, je product afstemmen op de markt. Wat Israthoum doet heeft met geld en likes genereren niets van doen, en dat zal ook altijd zo blijven.

De oorsprong van de band bevindt zich in Portugal, maar op een bepaald ogenblik werd Nederland als uitvalsbasis gekozen. Is dit een beslissing die werd genomen in het kader van de betere mogelijkheden die Nederland biedt voor metal bands of werd deze stap gevoed door familiale of professionele redenen?
Dit had absoluut niets te maken met bandgerelateerde kwesties. In Portugal waren we prima in ons element! Het had slechts met onze studie te maken (van mij en Arluth Dhu). Iets later kwam VxInfr wel onze kant op – grotendeels – om met de band actief mee te blijven doen, tot op de dag van vandaag. In Nederland bestonden zeker meer faciliteiten om op te nemen enzo, maar Portugal heeft ook altijd veel voordelen gekend voor het hebben van een band, zoals een enthousiaster publiek, minder arrogantie en rivaliteit tussen bands, meer authenticiteit en spontaniteit, het is allemaal minder voorspelbaar…

Momenteel floreert de Portugese scene met geweldige platen van o.a. Black Cilice, Candelabrum en Irae. Weinigen zullen Portugal echter met black metal associëren, maar daar lijkt de laatste tijd enige verandering in te komen. Waarom heeft het zo lang geduurd alvorens er sprake was van een Portugese scene die sterk en interessant genoeg is om internationaal mee te spelen?
Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat er gedurende lange tijd alleen maar redelijke opnamestudio’s waren in de grote steden (Porto en Lissabon). Deze studio’s waren niet per se heel goed maar wel duur in verhouding en ver gelegen voor iedereen die zich elders in het land bevond. Oftewel, alleen toegankelijk voor mensen met een auto en genoeg geld om te investeren. Bands die in het begin albums opnamen kwamen dus veelal uit de grote steden en diens leden hadden ofwel een baan of ouders met poen waardoor ze zich opnames konden veroorloven. Oefenruimtes zijn ook nog steeds een zeer schaarse aangelegenheid buiten de grote steden om in Portugal (en waarschijnlijk zelfs ín de grote steden!). Net zoals het gemak om aan betaalbare instrumenten en apparatuur te komen. Ofwel overprijsd, ofwel kutkwaliteit (én overprijsd!). Vrijwel geen tweedehandscultuur (misschien nu iets meer), te weinig muziekwinkels… Ik moest vorige maand een snaar kopen in Lissabon, bij gebrek aan een auto heb ik die dus niet kunnen kopen! Al dat soort factoren speelden en spelen een rol. Maar goed, ik woon ondertussen eigenlijk al weer te lang in Nederland om hierover mee te mogen lullen. Maar met de huidige technieken (muziekprogramma’s voor elke computer, Internet, tutorials op Google) kan gelukkig iedereen voor zichzelf aan de slag, en dit merk je uiteraard ook in de Black Metal scene, en dus ook bij de Portugezen! En terecht. Ook al ben ik niet echt op de hoogte van de nieuwe generatie Portugese Black Metal, ik weet zeker dat er veel zal zijn om in de gaten te houden (mental note naar mezelf!). En niet alleen in de Black Metal en de Fado. Er komt veel goede muziek uit Portugal!

Gitarist W.uR maakt ook deel uit van Angrenost waarvan het nieuwe “Nox et hiems” ook aan ons oordeel onderworpen werd. Welke andere Portugese bands kan je onze lezers nog aanraden?
Het nieuwe album van Angrenost is heel gaaf, en is tegelijkertijd met ons nieuwe album uitgebracht op hetzelfde label. Ik vind het echt cool om te zien dat die band weer in vuur en vlam bezig is! Daarnaast kan ik Monte Penumbra en Ab Imo Pectore ten strengste aanraden! Niet geheel toevallig speelt W.uR in beide bands, haha! De bands die je zelf eerder noemde moet ik nog even checken (nogmaals een mental note naar mezelf).

Na enkele jaren onderdak te hebben gevonden bij Daemon Worship Productions wordt de nieuwe plaat “Channeling death and devil” via het Portugese Altare Productions uitgebracht. Hoewel het label erg goed bezig is, leek de vorige broodheer vanuit filosofisch standpunt beter bij jullie te passen. Vanwaar de switch naar Altare?
Daemon Worship had veel woorden maar weinig daden. Een hoop interessant-doenerij, wat wellicht beter past bij andere bands dan Israthoum. Wij houden van een directe aanpak en transparantie van de kant van het label. Altare is niet pretentieus en werkt vooral met in-your-face Black Metal bands. Daar kunnen wij beter mee leven! Ook al is Israthoum op muzikaal en conceptueel vlak wellicht iets minder primitief dan de meeste bands op Altare, vind ik de match zeer goed. Het is (nog) een relatief klein label dus er worden geen onredelijke en vaak lachwekkende eisen gesteld zoals bij de meeste labels. Ik ben ook blij om met een Portugees label te werken. Het praat gemakkelijk en we weten wat we van elkaar kunnen verwachten. En mocht er tóch ooit gesjoemeld worden, dan kunnen we persoonlijk een bezoekje brengen, wat bij een label in een ander continent moeilijker wordt. Heerlijk toch?

Het lijkt wel een leegloop bij Daemon Worship. Wat is er gaande of mag het deksel niet van de beerput getrokken worden?
Ik heb schijt aan die beerput, en wil er tegelijkertijd ook niet te veel aandacht aan besteden. Zelfs de negatieve aandacht is dat label niet waard. Wat er precies aan de hand is met DWP is voor zover ik weet nog niet bekend, maar ik denk dat het label onomkeerbaar is geïmplodeerd. Daar wilt niemand ooit meer zaken mee doen, mocht de persoon erachter het ooit nog wagen. Karma is a bitch.

Alvorens jullie bij Daemon Worship tekenden, brachten jullie de demo’s en eerste volwaardige langspeler “Monument of brimstone” in 2008 uit via jullie eigen S.A.R.S.-label. Nadien verscheen er nog een split met Monte Penumbra, Half Visible Presence en Chalice Of Blood, maar voor de rest lijkt het me vrij stil. Waarvoor staat S.A.R.S. en wat is de status van het label?
Alleen demo- en promo-versies van Israthoum zijn uitgebracht door S.A.R.S. Productions. “Black scenery avatar” werd toentertijd opgepakt door Merciless en “Monument of Brimstone” door Spikefarm en door Burning World op vinyl. De split met Monte Penumbra, Half Visible Presence en Chalice of Blood was louter een promo! Een promo-CD van twee split 7” EP’s op één CD! De press-sheet kon op dat punt niet duidelijker zijn geweest! Mensen nemen de tijd blijkbaar niet om een en ander fatsoenlijk door te lezen alvorens een review te schrijven en dan krijg je dit soort stomme misverstanden.
S.A.R.S. Productions werkt op eigen (en eigenwijs) tempo en dus ook erg sporadisch. Naast Israthoum is er ook nog de Ab Imo Pectore MLP uitgebracht en de officiële release van “Antru kald” op tape. Daarnaast ook nog onlangs het nieuwe Monte Penumbra shirt! Ik heb er nog een paar liggen, mochten er geïnteresseerden zijn!
Mijn motivatie om echt serieus met het label aan de slag te gaan is meestal niet zo hoog. Het kost veel tijd en energie, dat ik simpelweg liever stop in het maken van muziek, lay-outs en dat soort dingen. Het distro-gedeelte van S.A.R.S. blijft echter wel gestaag doorgaan en misschien breidt het nog wel eens uit tot een obscuur winkeltje.

Deze split werd nadien nog door Daemon Worship op een 7 inch uitgebracht maar dan enkel met jullie nummer en de bijdrage van Chalice Of Blood. Waarom werden de twee andere songs niet mee in het verhaal betrokken?
DWP heeft de Israthoum/Chalice of Blood split EP uitgebracht en Duplicate Records uit Noorwegen nam de Half Visible Presence/Monte Penumbra split EP voor zijn rekening.
S.A.R.S. Prod. heeft de gezamenlijke promo gemaakt voor de pers, aangezien geen van beide eerder genoemde labels veel zouden gaan doen aan promotie.

Ook “Black poison and shared wounds” uit 2012 en de MLP “Antru kald” uit 2015 krijgen eindelijk een vinyl-release. Dat werd tijd! Komen deze ook via Altare Productions uit?
Nope! Beide releases op LP waren al iets van twee jaar geleden gepland door DWP. Het werd echter steeds stiller van de kant van het label, tot dat de communicatie geheel stopte. Dit terwijl de releases volgens het label al zouden zijn besteld bij de drukkerij. Na een tijd besloten we de knoop door te hakken. We stelden een ultimatum, dat onbeantwoord bleef, en gingen op zoek naar een ander label voor de vinyl-versies. Toen ik onlangs met een label de onderhandelingen aan het afronden was voor de “Antru kald” MLP, kreeg ik zomaar te horen via een ander label dat beide platen daadwerkelijk waren gedrukt en of wij ze niet wilden vrijkopen (aangezien DWP nooit meer iets van zich had laten horen – ook niet bij de drukkerij), anders zou het allemaal worden vernietigd. Dat hebben we dus maar gedaan met behulp van een paar geïnteresseerde labels. Deus Ex Machina! Heel toevallig vond dit allemaal tegelijkertijd plaats met de release van “Channeling death and devil”!

Alvorens over jullie nieuwe plaat te praten wil ik het nog even hebben over de “Antru kald” EP. Deze songs waren eerst voor een ander project bestemd maar werden uiteindelijk toch als een Israthoum-release vereeuwigd. Hoe zit dat juist
W.uR en ik hadden een project lopen sinds ’99 waarvoor we het instrumentale gedeelte van drie nummers hadden opgenomen tijdens de opnamesessie van “Black poison and shared wounds”. Op gegeven moment besloten we dat het nergens op sloeg om naast onze bestaande bands nóg een extra project erbij te hebben en dat de drie nummers eigenlijk perfect bij Israthoum pasten. Toen we de zang gingen opnemen samen met VxInfr en er nog wat extra details bij bedachten, was er geen twijfel meer over dat dit gewoon door Israthoum moest worden uitgebracht.

Jullie vorige langspeler “Black poison and shared wounds” dateert al uit 2012. In tussentijd verschenen nog wel de split en de EP, waarvan eerder sprake, maar vijf jaar is toch een relatief lange tussenpauze. Kwam het schrijfproces traag op gang of ontbrak het aan de nodige tijd of inspiratie?
Bij ons gaat het schrijfproces meestal vrij snel en aan inspiratie geen gebrek! Tijdsgebrek daarentegen en logistieke kwesties (de afstand tussen de bandleden, het feit dat onze vertrouwde sound-engineer stierf en dat ik vier keer met mijn studio moest verhuizen) hebben wel bijgedragen aan de nodige vertraging. Als we niet weer worden getroffen door het noodlot zullen we vanaf nu sneller kunnen werken aan nieuw materiaal. We zijn er al mee bezig!

In elk geval is het nagelnieuwe “Channeling death and devil” jullie beste werk tot op heden. Het niveau is consistent hoog en het is dan ook moeilijk om er één specifieke song als uitschieter uit te nemen. Heb je zelf een favoriet en waarom
Bedankt voor je positieve woorden. Het nieuwe album schijnt inderdaad goed aan te slaan binnen de scene! Voor mij hebben alle nummers op het album veel sterke momenten waardoor het erg moeilijk in om één nummer als favoriet te noemen. De atmosfeer en de persoonlijke lading verschilt ook zoveel van nummer tot nummer. “Turn stone to ash” heeft bijvoorbeeld een bijzonder sterke en persoonlijke lading op tekstueel vlak. De stukken waar VxInfr zingt vind ik ook altijd geweldig om te horen. Zijn zang klinkt altijd zo kankermachtig! W.uR neemt ook de zang (grotendeels) voor zijn rekening in een van de nummers. Door al deze elementen ontstaat er een grote variatie in atmosfeer, wat naar mijn mening altijd goed is voor een album. Maar ik luister het liefst gewoon de hele plaat achter elkaar. De volgorde van de nummers is ook goed doordacht, zodat ik op het einde altijd het heb gevoel dat de plaat nog wel een half uur had kunnen doorratelen…

israthoum 2

Ik ben altijd al fan geweest van jullie organische sound. Waar werd de plaat opgenomen en hoe verliep het opnameproces?
De nummers zijn opgenomen over een tijdspanne van ‘n jaar of vier, sinds de eerste demo’s tot het uiteindelijke resultaat. We werken met heel basic materiaal. Een simpel drumstel met altijd wel minimaal één kapot bekken, standaard gitaren en bas… Weinig poespas over het algemeen. Ik denk dat als je teveel zooi tot je beschikking hebt, je sneller de weg kwijt raakt en de focus verliest. Dus misschien is het maar een zegen dat we met zo weinig materiaal moeten rondkomen. De drums nemen we altijd in Rotterdam op en de rest doen we sinds dit album in mijn eigen studio. Het is goed om zonder tijdsdruk te werken en in een vertrouwde omgeving. De mix en master is gedaan door Mories (ook wel bekend van Gnaw Their Tongues, Pyriphlegethon en nog 86 andere projecten). Dat is een van de enige personen waar we tot nu toe echt goed mee hebben kunnen werken met betrekking tot mixen/masteren en lay-out.

Hoewel jullie als een occulte black metal band gelabeld kunnen worden, moet je geen universitair diploma occulte wetenschappen of magie behaald hebben om jullie teksten te volgen en te interpreteren. Veel collega’s overdrijven mijns inziens met hun moeilijkdoenerij waardoor het bijna lachwekkend wordt. Recent bevatte Abigor’s aankondiging van haar nieuwe plaat ook nog een sneer naar dit type bands: “Lyrically, all hokuspokus and theological pondering was avoided. It´s not an album of a seeker, or about one´s initiation, or to lecture, but about the Devil and the Devil only! An impulsive work stripped down to the very basics that maybe could have been released in the 1990s.” Hoe sta jij tegenover de occulte grootspraak die sommige bands erop na houden en snap je het statement dat Abigor maakt?
Hah, occulte grootspraak is mooi gezegd! Ben ik het behoorlijk mee eens. Ik kan me uiteraard ook goed vinden in deze uitspraak van Abigor. Onze teksten zijn zorgvuldig en soms poëtisch geformuleerd, maar tegelijkertijd ook zeer direct. Ik vind dat we daarin een mooi evenwicht hebben. De lay-out is ditmaal ook heel erg simpel en in-your-face, en dat is tegelijkertijd ook een antwoord op de huidige tendens. Het lijkt wel een wedstrijd op het gebied van theologische kennis en uitgebreide lay-outs wat ik vandaag de dag zie.

De cleane gitaren aan het einde van “Walls of penitence” en “A bleak fulgency in splendour” lijken een Oosterse invloed met zich mee te dragen. Halen jullie enige inspiratie uit het Midden-Oosten?
Nope.

Vele songs bevatten erg knappe koorzang, en tal van andere subtiele details, waardoor het me moeilijk lijkt om de songs live te brengen, zonder aan sfeer in te boeten. Laten jullie deze elementen live achterwege of loopt er dan een backtrack mee?
Sommige subtiele details zullen live niet voorkomen. Het is niet anders. Net zoals we live nooit zo’n goed geluid zullen kunnen neerzetten als op het album. Live-optredens zullen weer andere facetten tegoed doen die je niet meekrijgt door louter het album te beluisteren.
Maar vanwege onder ander de cleane zang zullen we voor live-optredens een switch moeten maken waardoor ik niet meer achter het drumstel zal zitten. We zijn nu aan het oefenen met een sessie line-up voor concerten. Ik zal samen met VxInfr afwisselend bas spelen ofwel zingen. Het wordt even een nieuwe setting met nieuwe uitdagingen, die we eigenlijk wel verwelkomen!

Veel van jullie scene-genoten zijn regelmatig te zien op de vele black metal festivals en tours die er heden ten dage zijn, maar jullie bandnaam zie ik amper op affiches opduiken. Spelen jullie niet graag live of ontbreekt het hem simpelweg aan een goede booker?
We hebben ons gedurende een lange tijd niet gefocust op concerten. Het laatste optreden dan we hebben gedaan was in 2011 in Helsinki. Het bleek erg moeilijk om een geschikte line-up te vinden en daar hebben we dus ook maar niet teveel tijd en energie aan besteed. Dat zou ook allemaal weer ten koste gaan aan het schrijven en uitwerken van nieuw materiaal. We hadden eigenlijk ook nooit een sessie line-up overwogen, wat wel een goede uitweg biedt bij gebrek aan geschikte fulltime leden. Ondertussen hebben we wel een paar mooie kansen moeten laten liggen. Maar goed, alles op zijn tijd!

Rond de tijd van “Black poison and shared wounds” maakte Kvohst (o.a. Grave Pleasures, ex-Beastmilk, ex-Dødheimsgard) kortstondig deel uit van Israthoum. Hoe is de samenwerking tot stand gekomen en waarom was deze van zéér korte duur?
Het was eigenlijk rond de tijd van “Monument of brimstone” dat Kvohst het meest met Israthoum heeft gewerkt. Ik heb hem leren kennen toen hij naar Amsterdam verhuisde en we raakten meteen bevriend. Het is een persoon met veel inspiratie en goede ideeën, dus een samenwerking op verschillende fronten kwam al snel op gang. Hij was toen nog druk bezig met Dødheimsgard en Code op zang, en wilde eigenlijk iets anders proberen. Aangezien we nog een gitarist mistten in de band, was dat een goede match! Echter, na een paar keer oefenen met hem in de gelederen kreeg hij een andere baan aangeboden, ditmaal in Finland. Tja, dan wordt het moeilijk hè? Nog één optreden gedaan daar met hem in Helsinki (hij speelde mee in 2 of 3 nummers) en dat was het dan. Daarna heeft hij nog de zanglijn en tekst bedacht voor “The unravelling traveller”.

Wat mogen we op korte termijn nog van Israthoum verwachten?
Ik ga geen termijnen noemen, maar we zijn alweer bezig met het volgende album. En optredens komen er dus ook aan!

Lo-Ruhamah – Krankzinnig en onverwijld

Ik pikte “Anointing” van het voor mij onbekende Lo-Ruhamah in de eerste plaats op omwille van het mysterieuze, knappe artwork. Ik verwachte orthodoxe krachtpatserij te horen, maar de sound van Lo-Ruhamah bleek heel wat verder te gaan dan een mix van death en black metal. Het leek me dat de band best wel wat interessants te vertellen had, dus nam ik contact op met gitarist Matthew Mustain. Alle antwoorden zijn m.a.w. zijn gedachten en reflecties op de gestelde vragen. (JOKKE)

The English version of the interview can be found here: Addergebroed interview Lo-Ruhamah English

Lo-Ruhamah
Hallo Matthew! Vermits ik niet bekend was met je band wou ik, alvorens over de nieuwe plaat te praten, eerst even terugblikken op jullie begindagen. Waar komt de exotisch klinkende bandnaam vandaan en waar staat deze voor?
Lo-Ruhamah is een naam die Jonathan (bassit; ADDERGEBORED) reeds had gebruikt in een vorig project dat echter geen releases uitgebracht heeft. Het eerste jaar wisselden we voortdurend van bandnaam om tenslotte toch voor Lo-Ruhamah te kiezen omdat we allen hielden van de klank en betekenis van het woord. Het is de naam van de dochter van de profeet Hosea en een prostituee die in de achtste eeuw voor Christus in Israël leefden en is een archetype voor “afwijzing”. Letterlijk betekent Lo-Ruhamah “geen medelijden”, “zonder genade”, “niet begunstigd”, enzovoort. Je kan er vele betekenissen uithalen, maar persoonlijk hou ik wel van het beeld dat het huwelijk tussen een goddelijk woordvoerder en een hoer oproept.

Met welk doel voor ogen werd Lo-Ruhamah in 2002 opgericht?
De band kwam vrij eenvoudig tot stand. Nadat ik Jonathan had ontmoet, gingen we op zoek naar een derde persoon met interesse in death, black en thrash metal. Het laatste decennium kent metal een kleine herleving, maar destijds was de beste manier om met gelijkgestemde zielen in contact te komen naar shows gaan of door stom toeval. We probeerden verschillende bezettingen uit: ik herinner me minimaal één andere bassist en drummer, maar de klik was er niet. Niet veel later kwam Harry (drummer; ADDERGEBROED) op ons pad en was de band compleet. Ons initiële doel was het spelen van brutale en heavy death metal, maar nadat we enkele songs in die stijl hadden geschreven, voelden we dit al snel als te gedisciplineerd en gelimiteerd aan. We evolueerden naar de stijl die je kan horen op onze demo EP uit 2005 en begonnen verder te evolueren. Ik heb er al dikwijls over nagedacht dat het tof zou zijn om die oude death metal songs terug op te nemen, maar ik ben niet zeker of we nog wel zouden weten hoe we ze zouden moeten spelen.

In 2005 brachten jullie de gelijknamige “Lo-Ruhamah” EP uit en twee jaar later volgde jullie debuut “The glory of God“. Hoe werden beide releases destijds ontvangen? Werd er getourd om het album te promoten?
Eerlijk gezegd herinner ik me niet dat we al te veel feedback kregen. Adrian Bromley (RIP) van Unrestrained Magazine in Canada was een grote fan en steunde ons evenals Erik Thomas van Teeth Of The Divine. We deden enkele losse plaatselijk shows en festivals in deze tijd maar geen grote tours. Ik herinner me dat we enkele keren met grotere nationaal bekende bands optraden. We deden ook enkele shows met bevriende bands die nooit iets hebben uitgebracht.

Met een albumtitel als “The glory of God” en een plaat die bovendien uitkwam op het christelijke label Bombworks Records, is het gemakkelijk om Lo-Ruhamah als een christelijke death/black metal band te catalogiseren. In een oud interview las ik echter dat je niet graag op die manier in een hokje geduwd wordt. Wat is de filosofie achter de band en die plaat?
Dat is een eerlijke vraag en er blijft blijkbaar wat spanning en ambiguïteit te zijn over onze relatie met deze labels. Het voelt aan alsof de spanning die er aan weerszijden is erg toepasselijk is, en daar wil ik het bij houden.
Er zit niet echt een drijvende filosofie achter “The glory of God“. Deze plaat was simpelweg geworteld in onze spirituele ervaringen en vormde een catharsische manier om enkele zaken die toen zwaar op ons wogen uit te drijven. Tien jaar later is de situatie van ieder van ons sterk veranderd omdat we als persoon groeiden en veranderden. Onze gedachten, vragen en prioriteiten wijken de dag van vandaag sterk af van hoe we destijds in het leven stonden. Maar we staan nog steeds met zijn allen achter deze plaat en zijn blij dat we de kans kregen deze te maken.

Mag ik veronderstellen dat sommigen jullie band geen kans willen geven enkel omwille van het feit dat ze jullie als een christelijke band beschouwen? Hebben jullie hier ooit negatieve reacties over gekregen?
Niet echt. Het blijft enkel steeds weer naar boven komen in interviews.

Tussen jullie debuut en de nieuwe plaat zit een gat van bijna tien jaar. Vanwaar deze lange stilte?
Eindeloze issues omtrent de opnames en de afwerking van de plaat en daarbij een heleboel zaken uit ons privéleven. Niemand van ons kon zich voorstellen dat het zo veel tijd zou vragen om het album af te werken. Maar ik weet wel dat het exact die tijd vroeg die nodig was om op het punt te arriveren waarop de plaat is zoals ze nu is. We zijn allen tevreden met het afgewerkte product, dus uiteindelijk stoort het me niet dat het zo lang geduurd heeft.

Ik las dat de band verhuisd is van Missouri (USA) naar Estland. Vanwaar deze herlocatie? Hoe kan je het leven in de US vergelijken met Europa?
Enkel Jonathan woont in Estland. Hij vertelde me dat hij erg van de rust houdt ten opzichte van de drukte die er tegenwoordig in Amerika is. Mensen zijn hier zo onophoudelijk luid. Hij werkt aan zijn Ph.D en woont er nu zo’n vier jaar, waardoor het op sommige punten qua afwerking van de plaat een langeafstandssamenwerking was, maar alle partijen werden wel samen opgenomen. We wilden de dynamiek tussen de verschillende instrumenten niet verliezen omwille van de afstand en zullen dus steeds de prioriteit stellen om de uiteindelijke versie van de songs samen op te nemen.

Jullie nieuwe album komt uit via I, Voidhanger Records, een klein maar degelijk label waar enkele geweldige bands opzitten. Hoe zijn jullie bij hen beland?
Ik zou niet over een “degelijk” maar over een “fantastisch” label willen spreken. Ik leerde I, Voidhanger kennen via enkele bands die ze onder hun hoede hebben zoals Howls Of Ebb en Skáphe (die laatste klopt volgens mij niet; ADDERGEBROED), maar de voornaamste connectie was via coverartiest Elijah Tamu die reeds een tijdje met Luciano van I, Voidhanger correspondeerde. Ik zond het album naar enkele labels en Luciano was degene die het meest enthousiast reageerde. Hij steunt ons erg goed en is fantastisch om mee samen te werken.

De nieuwe plaat is getiteld “Anointing” wat verwijst naar het aanbrengen van olie op iemand als onderdeel van een religieuze ceremonie of iemand aanduiden via goddelijke uitverkiezing. Hoe is de titel gerelateerd aan de teksten of het concept van de plaat?
We laten de betekenis voor een stuk bedekt maar ik denk dat ze samen met de progressie van het album vrij intuïtief is als je de plaat beluistert. Maar ieder zal andere elementen vinden om mee te connecteren. Enkele van de tekstuele thema’s die in de persrelease vermeld worden zijn vrij accuraat, dus zal ik ze nogmaals herhalen: de ontbinding van het verstand en de menselijke geest, Verlichting, wanhoop, zelfdestructie, wil, visionaire ervaringen, kosmische ondergang en de lijn tussen mensdom en goddelijkheid.

De plaat gaat vergezeld van subliem artwork van de hand van Elijah Tamu. Wat stelt de tekening voor?
Elijah spendeerde heel wat tijd aan de tekstuele thema’s en muzikale progressie van het album. De ideeën waren voor hem heel belangrijk bij het creëren van de cover en hij besteedde hier veel meer aandacht aan dan dat de meeste andere artiesten zouden doen. Het was een ongelofelijke ervaring en we zijn meer dan uiterst tevreden met het resultaat. Het artwork lijkt de betekenis van het gehele album in één beeld samen te vatten. Ik vind het echt geweldig dat iemand capabel was om dat te doen met zo’n fantastisch resultaat als gevolg.

Het bandlogo ziet er heel mysterieus uit maar is tevens moeilijk te ontcijferen. Wie tekende het en wat symboliseert het? Waarom koos je niet voor een duidelijker leesbaar logo?
Het logo en de symboliek voor deze release werden eveneens door Elijah ontworpen. Hij kreeg erg veel vrijheid bij het ontwerp om ze te maken zoals hij vond dat ze het beste bij de muziek pasten. De hele aanpak was impressionistisch bedoeld. De leesbaarheid of duidelijkheid van het logo was niet belangrijk, net zoals de teksten en de andere visuals niet vanzelfsprekend zijn. Dingen die erg duidelijk zijn, maken meestal niet zo’n goede kunst.

Logo

Op jullie debuut klokten enkele songs steevast boven de tien minuten af en de volledige plaat had een speelduur van meer dan een uur. Op “Anointing” schommelt de gemiddelde songlengte rond de vier minuten en de plaat duurt net geen veertig minuten. Waren jullie het beu om lange songs te schrijven of was het een natuurlijke evolutie naar kortere nummers? Schreven jullie niet meer muziek na een periode van tien jaar stilte?
The glory of God” was erg ambitieus qua lengte en omvang en ik herinner me dat we na het uitbrengen van de plaat en het spelen van shows waarbij het merendeel van de setlist uit deze songs bestond allemaal aan iets anders toe waren. Het voelde niet langer aan alsof we verder deze richting uit moesten. We wilden meer een terugkeer naar de directheid en agressie van de demosongs, maar met een meer volwassen songwriting benadering. We wilden ook snellere en meer korte en bondige songs om de zaken meer verstikkend en ontwapenend te maken.

Hoewel de nieuwe songs compacter zijn, is er nog steeds een zekere eb en vloed dynamiek in de nummers verwerkt die verwijst naar het post-rock genre. Hoe zou je zelf de muziek van Lo-Ruhamah omschrijven en welke bands beschouw je als jullie voornaamste invloeden?
We omschrijven de band zelf als death/black metal en alle andere interessante omschrijvingen komen van andere mensen. Het is altijd onderhoudend te zien welke termen men aan onze muziek toekent om onze sound meer specifiek te omschrijven. Ik hoop dat dit betekent dat we iets interessant brengen vermits het niet eenvoudig te categoriseren valt.

Naarmate de plaat vordert, wisselen de vocalen af tussen death metal gegrom en schizoïde gehuil, wat ik erg geslaagd vind. Zijn deze krankzinnige vocalen gerelateerd aan het thema van de songs waarin ze opduiken?
Ja. De progressie van de songs is sterk gelinkt aan de teksten en de vocale prestaties. Het is een erg uitgedacht proces van begin tot eind. Voor mij persoonlijk was dat het meest uitdagende aspect bij het schrijven van het album: ervoor zorgen dat de muziek en thematische voortgang samenvielen zonder de natuurlijke flow van de songs te verliezen. Het vroeg veel inspanningen bij het arrangeren maar ik voel aan dat we in onze opzet geslaagd zijn.

Wat is volgens jou het grootste verschil tussen het debuut en de nieuwe plaat?
Voor mij handelde het debuut over het ontdekken van texturen en soundscapes en het schrijven van teksten over de uitgestrektheid van het universum en onze plaats erin, onze relatie tot het Ultieme, enzovoort. De nieuwe plaat staat voor visionaire ervaringen en religieuze extase, maar verpakt in een wazige werveling van hallucinogene pharmakeia (drugsgerelateerde magie; ADDERGEBROED). Het is krankzinnig en onverwijld. Het debuut klinkt zwaarmoedig en deze verontrustend.

Zijn er plannen om de EP opnieuw uit te brengen nu jullie bij I, Voidhanger resideren?
Voor zover ik weet zijn de oude releases nog wel her en der bij distro’s te vinden, dus is er geen al te grote noodzaak. Natuurlijk zou ik ze wel graag op tape en vinyl gereleased zien, maar voorlopig blijven we gefocust op de nieuwe plaat.

Wat zijn jullie van plan om “Anointing” te promoten en staat er ook een vinylrelease gepland?
Het label zal de plaat promoten vermits dat is wat labels doen. We zijn momenteel bezig met het schrijven van nieuw materiaal voor een ander project dat we deze zomer zullen opnemen. Luciano heeft beloofd later op het jaar een vinylrelease te doen, dus hier kijken we ook erg naar uit.

 

 

Time Lurker – Ik verkies rauwe gevoelens en atmosfeer boven woorden

Eén van de meest interessant releases van de voorbij maanden is ongetwijfeld het volwaardige debuut van het Franse Time Lurker, waarbij we serieus onder de indruk waren van het feit dat er slechts één persoon achter de band schuilgaat. Tijd om die Mick dus maar eens op te zoeken en zijn zegje te laten doen over zijn beweegredenen. (JOKKE)

TIME-LURKER-photo2

Hey Mick! Allereerst gefeliciteerd met je debuutalbum! Hoe zijn de reacties tot dusver?
Hey Jokke! Bedankt voor de support! Ik kan nog steeds niet geloven dat het eindelijk zo ver is. Ik ben nu drie jaar bezig met Time Lurker en ben erg trots op het resultaat. Tot nog toe zijn alle reacties positief, tot mijn eigen verbazing, zij het uit de black metal scene of uit andere hoek, wat ik als een open-minded muziekliefhebber als een goede zaak beschouw.

Je debuut is een verzameling van de eerste EP en single die voorheen enkel digitaal verkrijgbaar waren en een tweede EP die nog via Bandcamp moet uitkomen. Je hoort soms dat bands bij een label getekend worden op basis van een verzorgde fysiek uitgewerkte demo of EP ofwel door erg overtuigende live shows neer te zetten. In jouw geval lijkt het digitaal verspreiden van je muziek via Bandcamp volgens het pay what you want-principe, ook een geschikte manier te zijn om door een label opgemerkt te worden. Hoe ben je met de mensen van Les Acteurs de l’Ombre Productions in contact gekomen?
Kortelings na de release van de eerste EP werd ik door enkele labels benaderd om deze op verschillende dragers uit te brengen. Ik ging in op het aanbod van Malleus Records. Cédric – die te horen is op beide EP’s – werkt voor dit label. Ze wilden de eerste demo op cassette uitbrengen. Toen er meer voorstellen binnen kwamen, koos ik ervoor een stap verder te gaan en bood LADLO spontaan aan om de EP te releasen, met een positief antwoord tot gevolg, tot mijn eigen verbazing.

LADLO zal het album zowel op CD als vinyl uitbrengen, maar ik merkte op dat het “Ethereal hands” nummer ontbreekt op de vinyluitgave. Laat ons hopen dat dit niet komt door de restricties voor vinyl qua speelduur, want dat zou spijtig zijn.
De deal was om de twee EP’s als een LP uit te brengen en vermits “Ethereal hands” een single is, maakte deze geen deel uit van de overeenkomst. Het nummer is echter wel digitaal en op CD verkrijgbaar. De tape zal uitkomen via MonotonStudio records.

Time Lurker is jouw soloproject. Er was een tijd dat one man black metal bands gelijk stonden aan middelmatige of waardeloze muziek met een verschrikkelijke productie, maar dit gaat hoegenaamd niet op voor Time Lurker. Net zoals bij Mare Cognitum is het onwaarschijnlijk dat de muziek van Time Lurker het resultaat is van het werk van één man. 
Door alle moderne technieken en tools die tegenwoordig beschikbaar zijn, is de tijd van éénmansbands met een teringproductie zo goed als verleden tijd, hoewel dat wel zijn charmes had. Mare Cognitum is inderdaad een mooi voorbeeld en ik kan ook Convulsing vermelden, die ik via je blog heb leren kennen. Ik koos voor een propere productie omdat dat het best past bij de muziek die ik wil brengen. Ik had ook expres kunnen kiezen om de productie deels te ruïneren en voor een rauwere sound te gaan.

Op welke leeftijd begon je te musiceren en waarom besloot je alles zelf te doen? Ben je nog in andere bands actief geweest?
Ik heb altijd al muziek gespeeld met de middelen die ik beschikbaar had, echter nooit met een serieuze insteek. Ik heb nooit een échte band gehad tot ik met Time Lurker begon, mijn eerste serieus en concreet project. Mijn eerste instrument was de basgitaar die ik op mijn veertiende kreeg om met mijn vrienden samen te spelen. Maar ik vond in een band spelen niet zo tof en hield het al snel voor bekeken. Rond mijn 22ste kwam er terug schot in de zaak en besloot ik te leren drummen om zo in staat te zijn volledige nummers te kunnen componeren: ik had reeds alles voor ogen. Ik had een part-time job waardoor ik ook tijd had om gitaar te leren.
Ik besloot solo te spelen omdat ik te lui was om andere bandleden te zoeken waarbij het gevoel ook juist zat. Ik ben nogal veeleisend en quite bitchy als het op muziek aankomt. Het schrijfproces in de studio spreekt me echt aan: ik krijg er een grotere kick van dan van live te spelen. Ik zie enkel voordelen in alleen spelen.

Werden de drums akoestisch opgenomen of zijn het geprogrammeerde drums? De sound is in elk geval erg goed! 
Bedankt! De drums zijn mijn favoriete instrument waar ik tevens het meeste tijd aan spendeer tijdens de opnames en de mix. Ik ben blij te horen dat je de drumsound goed vindt. Alle partijen werden opgenomen via een elektronische kit, waarbij ik heel veel tijd in de sound heb geïnvesteerd.

Je hebt alles zelf opgenomen, maar de mastering werd uitgevoerd door Jack Shirley  (Deafheaven, Nosehog, Oathbreaker), een vrij grote naam in het wereldje. Ben je tevreden over het eindresultaat of zijn er dingen die je bij een volgende plaat anders zou aanpakken?
Jack is een goede sound engineer en een toffe pee. Hoewel ik geen grote fan ben van de bands waar hij normaal mee samenwerkt, moet ik zeggen dat hij een fantastische job heeft gedaan. We kwamen vrij snel overeen over hoe de sound moest zijn. Voor een volgende plaat heb ik echter nog geen idee. Dat zal afhangen van de composities en de sfeer.

Voor de zang werd je bijgestaan door enkele vrienden uit de Franse scene. Wie horen we waar zijn strot open zetten?
De gastzangers zijn allemaal vrienden met hun eigen zangstijl. Ze leverden stuk voor stuk puik werk en ik ben hen heel dankbaar. Eerst wou ik zelf alle vocalen verzorgen met een speciale zangstijl op elke track. Ik heb vanalles geprobeerd, maar zodra ik mijn vrienden voor de eerste keer hoorde zingen, realiseerde ik me meteen dat hun bijdrage een echte meerwaarde zou vormen, hoewel ik zelf ook op bijna elke track te horen ben. Ten eerste is er Thibo van Paramnesia, afkomstig uit de screamo scene, die zingt op het laatste stuk van “Rupture“, het middentsuk van “Judgment“, “Ethereal hands“, “No way out from mankind” en “Passage“. Cedric (End Of Mankind) bracht een hardcore touch op het einde van “Judgment” en een klein stukje in “Whispering from space“. Clément (Les Mal des Ardents) zingt op het tweede stuk van “Judgment” en verzorgt de diepe stem op “Whispering from space“. Tenslotte is er nog Tony (Rance) die we horen op “Ethereal hands” en het einde van “Whispering from space” waar hij de Urfaust-richting uitgaat.

Heb je plannen om andere muzikanten te zoeken en Time Lurker naar het podium te brengen?
Momenteel niet; het festivalseizoen komt eraan waardoor ik veel werk heb als technieker. Maar ik ben er inderdaad wel over aan het nadenken, hoewel ik nog niemand concreet voor ogen heb.

Het label spreekt over invloeden van bands zoals Altar of Plagues, Weakling, Yellow Eyes, Krallice en Leviathan, hoewel ik voornamelijk Altar Of Plagues terug hoor. Hier word ik goedgezind van, want sinds deze gasten de pijp aan Maarten gaven, laten ze een gat na in de atmosferische post-black metal scene dat voorlopig nog niet ingevuld werd. Die rol zie ik wel voor Time Lurker weggelegd zijn. Heeft Altar Of Plagues een speciale betekenis voor jou en wat is je favoriete album?
Ik ben inderdaad een enorme Altar Of Plagues fan, vooral van hun “Mammal“-plaat. Bedankt om deze connectie te maken; ik beschouw dat als een compliment omdat ze zeker tot mijn invloeden behoren. Ze vormden destijds een belangrijk aandeel in de ontwikkeling van mijn muzikale smaak en de manier waarop ik muziek schrijf. Ik was niet zo onder de indruk van hun laatste plaat, maar was toch teleurgesteld toen ze ermee ophielden, vooral omwille van hun intense live shows. Wat de andere bands betreft, zijn het stuk voor stuk acts waar ik veel naar luister en inspiratie uithaal, vooral Krallice, één van mijn all time favorites.

Het concept van de plaat is gebaseerd op een lange introspectieve reis van de menselijke natuur waarbij we geconfronteerd worden met onze demonen die vorm krijgen via onze twijfels en angsten. Het is een combinatie van Jules Verne en HP Lovecraft. Kan je verduidelijken hoe het het concept gerelateerd is aan het werk van deze twee auteurs?
Er zijn veel auteurs die me beïnvloeden, maar voornamelijk deze twee en vooral Lovecraft dan. De naam Time Lurker is een directe verwijzing naar zijn werk. Ik verwijs naar slaapverlamming, waar ik zelf last van heb: het moment waarop je ergste angsten werkelijkheid worden, de angst geconfronteerd te worden met de dreiging van de dood maar je kan er niets aan doen. Je ziet illusies van je eigen demonen.
Ik laat graag ruimte voor interpretatie en wil hier verder dus niet al te diep op ingaan. Ieder moet maar voor zichzelf uitmaken wat de muziek voor hen betekent en met welke eigen demonen je de confrontatie aangaat. Hier hou ik als muziekfan zelf ook van: jezelf identificeren met een band, met muziek en een eigen verhaal creëren.
De zang vormt een belangrijk onderdeel van het album, maar ik hecht niet al te veel belang aan de teksten. Ik verkies rauwe gevoelens en atmosfeer boven woorden. Ik denk dat dit de beste manier is om de luisteraar je muziek te laten verstaan, door ze in je universum te projecteren.

Wat is het verhaal achter de bandnaam? Persoonlijk heb ik soms problemen met het concept “tijd”. Ik ben 35 jaar oud en heb nog heel wat privédoelen die ik wil verwezenlijken, maar ik voel de hete adem van de tijd in mijn nek. Tijd is ook een erg kostbaar ding, meer dan geld, want wat ben je met veel geld als je geen tijd hebt om het te spenderen? Verder zorgt de “fear of missing out” ervoor dat veel mensen tegenwoordig met een burn-out te kampen krijgen omdat ze alles willen doen en volgen, maar geen tijd nemen om te onthaasten. Op deze manier kan tijd dus in de schaduw op de loer liggen om je neer te halen.
Dat is een interessante interpretatie. Hoewel ikzelf jonger ben, had ik deels dezelfde gevoelens toen ik met Time Lurker startte. Ik ben het absoluut met je eens dat tijd veel kostbaarder is dan geld. Ik had zelf een burn-out ten gevolge van een klote job die ik toen had, waardoor ik besloot alles op te geven en een part-time technieker te worden, zodat ik meer tijd zou hebben om de dingen te doen die ik graag doe.  Ik werk momenteel zes maanden per jaar, de andere helft wijd ik volledig aan mezelf. Ik heb veel opofferingen moeten doen, maar toen ik de waarde van tijd verstond, heb ik niet lang moeten twijfelen.
Time Lurker is de naam van een nummer van de jaren ’90 death metal band Catacomb waar mijn oom in zong en mijn tante keyboard bij speelde. Het is een eerbetoon aan de personen die me op muzikaal gebied hebben opgevoed. Het is bovendien zoals gezegd een referentie naar het universum van HP Lovecraft: “zij die in de tijd loeren”.

TIMELURKER-cover.jpg

De illustraties van tattoo-artiest Jonathan Moreau zien er fantastisch uit. Is er een link tussen het cover artwork en de teksten of het concept?
Jonathan is mijn jongere broer en ik ben erg trots op zijn geweldige prestatie. Het betreft zijn eigen interpretatie van mijn muziek. Ik stuurde hem de tracks en het thema van een portaal naar de andere kant. Ik vind dat hij de algemene idee en de gevoelens van het album perfect weet weer te geven. Voor mij symboliseert dit portaal de overgang van leven naar dood, waarbij we terug gaan naar de essentie van ons “zijn”. Maar iemand anders interpreteert de hoes misschien op een andere manier.

Wat mogen we in de toekomst nog van Time Lurker verwachten?
“Time” will tell! Ik ga nu een kleine muzikale break inlassen. Ik heb geen concrete plannen maar één ding is zeker: ik heb nog niet alles verteld!

Bedankt voor het interview!
Jij ook bedankt, je doet een uitstekende job met je blog! Doe zo voort!

Endezzma – Het geluid van de Dood

Enkele weken geleden gaf het Noorse Endezzma ons een forse mep in het gezicht met haar tweede langspeler “The arcane abyss” waarop een heerlijke pot old school black metal ten gehore wordt gebracht. Ik zocht frontman Morten Shax op voor een gesprek, dat naast de nodige grootspraak vooral over Pietje de Dood gaat. (JOKKE)

Endezzma 1(c) Cecilie Noctique Luttichau

Hail Morten Shax! Er zit vijf jaar tussen jullie debuut “Erotik nekrosis” en de nieuwe plaat. Waarom duurde het zo lang om met een opvolger op de proppen te komen?
We hebben het als band nooit nodig gevonden een bepaald patroon van schrijven en opnemen te volgen. Het is erg belangrijk voor ons om trouw te blijven aan de wereld van Endezzma en datgene waar de band voor staat, omdat er steeds een speciale betekenis hangt aan alles wat we doen. Zo is Endezzma dankzij haar eigen regels en patronen uitgegroeid tot de speciale entiteit die ze de dag van vandaag is, waarbij de band de leden dicteert als het ware. Natuurlijk zorgden het overlijden van Trondr Nefas, line-up wissels en andere kwaadaardige gebeurtenissen er ook voor dat de jaren voorbij vlogen. Dat gezegd zijnde, zien de zaken er momenteel veel beter uit waardoor het waarschijnlijk niet opnieuw vijf jaar zal duren vooraleer de opvolger van “The arcane abyss” er zal zijn. Er zijn natuurlijk ook bands die sneller albums uitpoepen, maar dat gaat dikwijls ten koste van kwaliteit. Trouwens, wanneer je omgaat met dood en duisternis, weet je nooit wat er van achter de hoek kan komen piepen. Je weet nooit wanneer de dood zal toeslaan, dus als niemand van ons de komende tijd het loodje legt, zal er sneller een nieuw album zijn.

Vlak voor de release van het debuutalbum, kwam gitarist Trondr Nefas plots te overlijden. Was het moeilijk om een vervanger voor deze sterke persoonlijkheid te vinden? Hij nam bovendien voor een groot stuk deel aan het schrijfproces waardoor de nieuwe gitarist toch ook over min of meer dezelfde schrijfstijl- en vaardigheden dient te bezitten?
Eigenlijk had Trondr zijn opvolger al lang voor zijn dood goedgekeurd. Trondr was toen bezig met Urgehal die erg veel optredens en tours deden. Toen Endezzma begon te escaleren, hadden we een back-up gitarist nodig. Zo kwam ik bij Malphas terecht en nam hem mee naar de repetitieruimte waar hij Trondr leerde kennen en de rest is geschiedenis. We keken simpelweg naar mekaar en beseften dat we een stelletje gelijkgestemde buitenbeentjes waren op planet death. Malphas is nu een belangrijk lid van Endezzma en we konden ons geen betere vervanger wensen.
Malphas trad zonder problemen in de voetsporen van Trondr omdat hij de bandmentaliteit, -aura en -essentie perfect snapt. We staan nu op een punt waarbij we een nóg groter en dodelijker Beest gecreëerd hebben. Endezzma is een volwassen entiteit geworden, waarbij de band tot ons is verworden in plaats van omgekeerd.

Wat zijn volgens jou de grootste verschillen tussen “Erotik necrosis” en “The arcane abyss”?
Wie al bekend was met ons, zal hoogstwaarschijnlijk de trademark sound van de band opmerken, hoewel we deels ook in een andere richting evolueerden: wilder, intenser en directer. We hebben ook hard gewerkt aan het verkrijgen van de exacte sound die we voor oren hadden, om zo de boodschap van het album extra te onderlijnen, althans voor zij die ze door hebben. Voor mij is het een wild, intens en direct manifest dat bij elke draaibeurt nieuwe deuren van de afgrond opent. En hopelijk begrijpt de luisteraar onze ideeën en bedoelingen. We verlangen altijd iets van onze luisteraars. Zoals bij poëzie, is het noodzakelijk de essentie te begrijpen en tussen de lijnen te lezen om het totaalplaatje te snappen. “Erotic necrosis” was abstracter in haar expressie en ging dieper op een andere manier. Het debuut was ook meer melancholisch.

Ik hoor invloeden gaande van de occulte aanpak van Watain tot aan de black ’n roll sound van Carpathian Forest. Welke bands beschouw je als de voornaamste inspiratiebronnen voor Endezzma?
Ik lees voortdurend reviews waarin geschreven wordt dat we klinken zoals op Watain’s ‘Lawless darkness“-album aangevuld met de black ’n roll invloeden van Carpathian Forest. Er zal dus waarschijnlijk wel iets van aan zijn, hoewel dit door ons nooit zo bedoeld was. Malphas maakt trouwens deel uit van de vernieuwde Carpathian Forest line-up, maar dat heeft absoluut niets te maken met het muzikale landschap van Endezzma. We trachten hoegenaamd niet de sound van deze bands te kopiëren. We streven naar onze eigen sound en zwart nirvana. We kijken er streng op toe geen invloeden in ons songschrijfproces toe te laten. Invloeden komen niet van muziek, dus ons doel is ook geen muziek. We zijn het geluid van de Dood!

Ik was erg onder de indruk van de cleane zang in “Serpent earth”. Verzorg jij die? Jij zou bij Enslaved aan de slag moeten gaan ter vervanging van Herbrand Larsen, haha!
Bedankt, de cleane stukken werden ingezongen door Malphas. Het is een love it or hate it-kwestie, sommigen zeggen ons dat ze er niets mee kunnen terwijl anderen er helemaal weg van zijn. Bij Endezzma doen we simpelweg wat we zelf willen, zelfs als het out of the box is. De orthodoxe motherfuckers vervloeken het dan misschien wel, maar dat is terwijl ze vanuit hun luie zetel aan hun kleine pietje liggen trekken. Je zal waarschijnlijk zelfs nog meer van onze eigen Herbrand Larsen horen op een volgend album.

De song “Sick kulta Lucifer” bevat een gastbijdrage op zang van ex-Beastcraft frontman Sorath Northgrove. Waarom heb je hem voor deze song gevraagd?
Sorath Northgrove is een goede vriend van ons, verbonden door bloed en kwaadaardig geloof. We wisselden de voorbije jaren reeds enkele onderlinge vocale bijdragen uit tussen Urgehal en Beastcraft en we dachten dat het een extra dimensie aan “Sick kulta Lucifer” zou toevoegen. Bepaalde individuen zijn in staat om door hun présence iets speciaals en krachtig toe te voegen vooral bij deze song die voor een duistere kracht staat.

Voorafgaand aan de release van “The arcane abyss”, verscheen een 7” single waarop twee songs te horen waren waarvan één die niet op het album staat (“Black tempest”). Vind je het heden-ten-dage nog nodig om singles uit te brengen, vooral in een genre zoals black metal? Albumverkopen dalen en twee releases uitbrengen, betekent ook dat fans twee keer in de buidel moeten tasten. Waarom niet gewoon “Black tempest” aan de langspeler toevoegen?
Het is zelfs niet nodig om zelfs maar één ding uit te brengen, vooral als je niets te zeggen hebt en niemand wordt verplicht om al is het maar één cent uit te geven aan iets dat ze niet willen. Persoonlijk zou ik zelfs nog een limited edition bonus release van de plaat willen zien. Ik ben net zoals Trondr een vinylliefhebber en zijn laatste bijdrage aan de band was zó speciaal, ook op vlak van sound, dat dit perfect was voor een EP vinyl formaat. Daarom heeft de release ook een speciaal cover artwork met een symbolische mening voor zij die het aanbelangt en tussen de lijnen lezen. Het is simpelweg een release voor de échte fans die dit wel zullen appreciëren. Het is een EP waarover nagedacht werd, met eigen artwork gelinked aan dat van de langspeler. Ze vullen mekaar dus aan. We zijn niet op zoek naar extra inkomsten. Iedereen in de muziekindustrie weet trouwens dat je geen cent verdient aan het uitbrengen van en 7″ EP. Het is een kostelijk productieproces, zeker als je er iets speciaals van wilt maken. Dus het antwoord is “JA”, ik denk dat het noodzakelijk is, alles wat Endezzma doet, is noodzakelijk.

endezzma 2

Jullie lijken niet de enige band te zijn die Agonia Records verliet. Blijkbaar waren veel van jullie collega’s niet tevreden over de samenwerking met het Poolse label. Was dat ook bij jullie het geval? 
Ik ben geen back stabber en hou er niet van om slecht achter iemands rug te praten. Het enige wat ik kan vertellen, is dat het vrij duidelijk is dat je niet al te tevreden bent wanneer je van label verandert. Er gaan al voldoende verhalen de ronde over Agonia, dus ik ga het daar bij laten. Ik hecht meer belang aan het heden en de toekomst en kijk niet achterom.

Hoe zijn jullie in contact gekomen met Pulverized Records, die vanuit Singapore opereren? Is het niet gemakkelijker om met een label dichter bij huis samen te werken?
Pulverized Records is een professioneel, écht old-school label met jaren ervaring, die weten hoe ze hun zaakjes moeten regelen en bands tekenen waar ze zelf fan van zijn en maximaal helpen. Ik ben dan ook erg tevreden over de samenwerking. In deze moderne tijden zie ik geen verschil in samenwerken met een label uit Singapore of Polen of zelfs Noorwegen. De communicatie met Roy van Pulverized loopt super vlot. Pulverized perst en distribueert al haar releases sowieso via Plastic Head in de UK.

Vóór Endezzma ging de band als Dim Nagel door het leven, die reeds in 1993 opgericht werd. Ik heb het altijd al vreemd gevonden dat je besloot de naam naar Endezzma te veranderen, omdat Dim Nagel enkele jaren later gereactiveerd werd, hoewel er sindsdien niets werd uitgebracht, behalve de twee demo’s (“Satanic overdose” uit 1993 en “Gjennom kistedalene” uit 1995). Waarom wou je Dim Nagel van Endezzma onderscheiden?
Er doen vele geruchten en theorieën de ronde en er zijn eveneens enkele informatiekanalen die een alternatieve waarheid en misinformatie bevatten. In de vroege jaren ’90 was ik aan het jammen met een band die min of meer als Kvist door het leven ging. Ik vroeg de jongens me te helpen met het maken van een demo wat resulteerde in “Satanic overdose“: mezelf op zang en gitaar, de Kvist gitarist verzorgde additionele gitaar- en baspartijen, de Kvist drummer speelde de drums in en de Kvist bassist stond in voor de opnames en productie van de demo. Dat is het verhaal achter de demo. Daarna stelde ik een nieuwe line-up samen voor Dim Nagel en plande een EP en langspeler en tekende zelfs bij het Duitse label Malicious, dat ondermeer het Gorgoroth debuut uitbracht. Malicous ging echter failliet en vermits een band in die tijd financieel gezien volledig dienst moest doen op de fondsen van een label om studiotijd te boeken, werd het album uitgesteld. Daarna begon ik verschillende projecten en stampte mijn eigen label Flesh For Beast Records uit de grond waarmee ik onder andere enkele Urgehal platen uitbracht. Enkele jaren later werd mijn creatieve donkere natuur terug aangetrokken tot het schrijven van muziek en de wens om het duistere gospel terug te verspreiden. Ik vroeg Trondr Nefas me te vergezellen in iets nieuws en anders en ik koos hiervoor de naam Endezzma. Nog steeds mijn wereld maar in een andere vorm door te werken met andere mensen en ik vond het wel gerechtvaardigd om deze nieuwe band een unieke naam te geven. Ik heb trouwens nooit van de demo “Gjennom Kistedalene” gehoord, dus als iemand deze in zijn of haar collectie heeft, laat het me dan weten haha. Ik heb nooit een demo met die naam gemaakt; het is Noors voor “Doorheen de doodskist heuvels“. Misschien dat ik ooit een song met die titel heb gemaakt, maar in elk geval was het geen naam van een demo.

Het woord “endezzma” heeft iets met de dood te maken, maar wat juist? Wat trekt je zo aan in de Dood? Hoe ga je om met deze ultieme bestemming? Ben je bang om te sterven?
Je hebt inderdaad gelijk dat Endezzma heel specifiek met de Dood te maken heeft en iedereen zal op een dag de echte betekenis van de bandnaam te weten komen. Op een dag zal deze vrijgegeven worden, wanneer weet ik nog niet.
De teksten zijn een duik in de diepte van onze donkere gedachten. Het betreft onze persoonlijke relatie met de donkere kant en hoe we omgaan met de Dood. Onze dood en de dood in het algemeen controleert hoe we onze levens leiden zelfs als we denken er pas mee geconfronteerd te worden in geval van een ongeval of als we oud zijn. De Dood, haar sterke gevoelens en emoties vormen een drijvende kracht in ons dagelijks leven, zoals in het nummer “Morbus divina“, de meester van ziektes en een drager van de Dood. Binnen de wereld van Endezzma wordt een filosofische saga rond de Dood gecreëerd.
Ik ben altijd al gefascineerd geweest door de Dood en haar emotionele contradicties: op de ene manier het meest mooie dat er is en op de andere manier ook het meest hartverscheurende. Zulke intense, vitale en sterke krachten boeien me echt. Ze zijn overal rondom ons heen, dus het heeft geen zin om stomme verhaaltjes te verzinnen als de echte en meest intense vibes alomtegenwoordig zijn. Ik heb geen schrik om te sterven, ik verwelkom de Dood! Ik ben nog nooit zo creatief geweest sinds ik de Dood verstond en vrede met haar nam. Ik ben klaar voor de Dood, ik laat de Dood haar oogst doen en respecteer dat. Het is gewoon mooi, de Dood is prachtig.

Mogen we een tour of een plaatsje op festivalaffiches verwachten om “The arcane abyss” te promoten?
Jazeker, we zullen op 15 juli het Zwitsers festival “Forest Open Air” in Chevenez headlinen en zullen ook enkele andere optredens doen in de zomer. Daarna is het tijd voor een volledige Europese tour en opnieuw enkele festivals, die echter nog niet vermeld mogen worden.

Wanneer mensen hun favoriete black metal albums moeten oplijsten, grijpt het merendeel terug naar de klassiekers van de eerste en tweede black metal golf. Wat zijn jouw vijf favoriete black metal platen van de laatste vijf jaar?
Ik ben in elk geval geen oude, afgetakelde opa die vroeger alles beter vond, omdat dat in elk geval niet waar is, maar ik ben nooit zo bezig geweest met favoriete bands, albums en dergelijke meer. Ik kan enkel zeggen dat het al heel lang geleden is dat ik nog eens heb neergezeten en een volledige plaat heb beluisterd die me de hele rit bevredigde. Er zijn te veel fake bands die niets te vertellen hebben. Buiten “The arcane abyss” kan ik dus geen enkel ander album opnoemen op dit ogenblik.

 

Babylon Doom Cult Records – Een album uitbrengen waar ik zelf geen fan van ben, zie ik mezelf niet snel doen

Voor een bruisende muziekscene zijn steengoede bands een absolute vereiste. Maar zonder platform geraken die ook niet ver. Het belang van platenlabels, boekingskantoren, magazines, blogs, concertzalen, radioprogramma’s, etc. mag dan ook niet onderschat worden. Hier lopen mensen rond met een neus voor talent die bands soms net die extra push kunnen geven die ze nodig hebben om in de aandacht te komen. In de Antwerpse muziekscene loopt in de figuur van Jo Versmissen een notoir muziekliefhebber en -kenner rond die – naast voltijds baardaap – ook tal van andere functies op zijn cv mag schrijven: DJ, boekingsagent en sinds kort ook platenbaas. We zochten de heer Versmissen op om polshoogte te nemen van zijn plannen. (JOKKE)

BDC logo

Dag Jo! Vanwaar de idee om een platenlabel te beginnen?
Dag Johan! Eerst en vooral bedankt voor de interesse vanuit Addergebroed, een site waar ik met plezier reviews en interviews lees.
Bij het oprichten van mijn vennootschap (ik werk als freelance IT-consultant) heb ik destijds meteen in de statuten laten opnemen dat deze ook muziek mag uitbrengen, verdelen, verkopen, enz. Toentertijd was het niet meer dan een “Wie weet… ooit”-gegeven. De idee om destijds die mogelijkheid in te bouwen, was er omdat ik na 20 jaar intensief muziek luisteren, concerten afschuimen en zelf concerten organiseren het gevoel had dat de kennis wel aanwezig was om hier en daar knappe bands of releases uit te pikken en ze onder de aandacht te brengen in de vorm van een mooie, kwalitatieve release.

Heb je je er gewoon ingesmeten of ben je eerst ten rade gegaan bij meer ervaren personen/labels uit het wereldje. Ik vermoed dat er ook veel meer bij een label komt kijken dan je op het eerste zicht verwacht?
Hier verdient Mike van Consouling Sounds en Consouling Store een hele dikke vermelding. Op de website van Consouling had ik gelezen dat ze bands begeleiden bij het in eigen beheer uitbrengen van een album. Door de plannen waar ik toen mee rondliep, heb ik dat waarschijnlijk geïnterpreteerd als “een beginnend label begeleiden”. Ik heb Mike gecontacteerd en hem mijn vraag voorgelegd en zo ben ik op een mooie dag bij hem aan de toog beland om een (erg lekkere) koffie te drinken en een gezellige en informatieve babbel te hebben. Daar ben ik heel wat wijzer uit geworden. Langsgaan bij Mike in de Consouling Store is trouwens nooit een straf, er zit altijd wel iets interessants in de bakken waardoor je er zelden of nooit met lege handen buitenkomt. Ook met de mensen van Hypertension, in het bijzonder Tom Vanuytrecht, heb ik een goed contact, bij hem heb ik ook wel eens virtueel aangeklopt.
Bij het uitbrengen van een album op zich, komt eigenlijk niet superveel kijken. De wettelijke omkadering (vennootschap) was er al, het contact met de band was er al en Mike heeft me de juiste richting gewezen wat betreft lp’s laten persen. Voor de eerste release heeft de band zelf dan nog eens het artwork verzorgd en met Maurice De Jong (o.a. Gnaw Their Tongues) die vinyl mastering gedaan heeft, had ik ook al contact. In dat opzicht is het misschien juister om te zeggen: als je de juiste mensen kent, valt een album releasen wel mee.

Als eerste release koos je voor “De speenzalvinge, het debuut van Alkerdeel. Was het van meet af aan duidelijk dat je deze plaat absoluut wou uitbrengen?
De leden van Alkerdeel kende ik doordat ik een aantal keer een concert voor hen georganiseerd had. Toen Davy (naast mezelf de andere helft van het Babylon Doom Cult DJ team) en ik naar een concert van Wrekmeister Harmonies in de Magdalenakerk in Brugge gingen, vroeg Pede, de zanger van Alkerdeel, na afloop of we hem eventueel tot in Gent konden meenemen. Tijdens die autorit kwam het idee voor een label ter sprake waarop hij zei dat een Alkerdeel demo en het debuut nog niet op lp verschenen waren. Als fan van het eerste uur had ik daar wel oren naar en zo is de bal aan het rollen gegaan.
De idee om Alkerdeels “De speenzalvinge” uit te brengen was de directe aanleiding om Mike te contacteren. Aangezien die band al meerdere releases via Consouling uitgebracht heeft, heb ik het, toen ik bij hem langsgegaan ben, ook gewoon op tafel gegooid en gevraagd of het OK was om te doen. Niet dat zijn toestemming nodig is of zo, maar het is absoluut niet mijn bedoeling om bestaande relaties tussen een band en een label te verstoren. Gelukkig is Mike erg open-minded en staat de artiest centraal in zijn visie waardoor het voor hem geen probleem vormde.

Tevreden over het resultaat van je eerste release? Wat was de oplage en hoe loopt de verkoop?
Zeer, zeer tevreden. De plaat klinkt geweldig waardoor de groezelige sound van Alkerdeel extra goed uit de verf komt. Het artwork is (letterlijk) erg donker en er straalt een zekere, niet alledaagse klasse af. In dat opzicht gaat het (wat mij betreft) hand in hand met de muziek. Ook de typische Alkerdeel humor is aanwezig. Probeer de tekst aan de binnenkant rechts maar eens te ontcijferen. Er werden 350 stuks geperst. Tot nu toe is het geen stormloop wat betreft verkoop, al mag ik ook niet klagen. De dag van de release waren er onmiddellijk een aantal sales in de webshop maar daarna is dat wat stilgevallen. Er zijn wel best wat exemplaren verkocht aan vrienden en kennissen en, doordat het direct een mooie titel is, gaan er ook wel wat deuren open bij andere underground labels waardoor traden behoorlijk goed lukt en het aanbod in de webshop langzaam maar zeker uitbreidt.

Zijn er dingen die je onderschat hebt of zaken die je al meteen anders wilt aanpakken
Het is intussen duidelijk dat een noodzakelijke volgende stap een goed promotienetwerk op poten zetten is. Dat wordt een zoektocht naar hoe je dat best aanpakt. Naast promotie is ook distributie iets waar je als fan enkel met de kant van de klant bekend mee bent. De vraag is of er nog veel winkels zijn die releases uit de underground scene via een distributeur binnenhalen en of het loont om een aantal exemplaren op te sturen, rekening te houden met platen die retour komen enz. Verder zijn er kleine zaken als het op punt zetten van de shipping kost in de webshop. Dat klinkt misschien een beetje dom maar het is een heel werk om de interessantste opties voor je klanten uit te vissen en in een webshop in te bakken. Om terug te komen op je vraag of er veel komt kijken bij een label, na deze vraag moet ik misschien terugkomen op mijn eerder antwoord. Een release uitbrengen valt op zich wel mee, een release bekendheid geven en aan de man brengen, is een ander paar mouwen.

Doe je alles zelf binnen het label of doe je voor sommige zaken zoals PR, communicatie, webshop, social media, artwork, e.d. ook beroep op andere mensen?
Het artwork wordt tot hiertoe altijd door de bands zelf aangeleverd. Daar krijgen ze in principe vrij spel in, zolang het betaalbaar blijft en geen boodschap uitdraagt waar ik me als persoon niet in kan vinden of als label niet mee geassocieerd wil worden. Al de rest neem ik tot hiertoe zelf voor mijn rekening: PR, webshop, pakjes maken en versturen, social media, de releases naar andere labels verspreiden, …

Nog voor je eerste release een feit was, kondigde je al enkele andere platen aan die weldra het levenslicht zullen zien. Je laat er duidelijk geen gras over groeien. Wat kunnen we in de nabije toekomst nog verwachten qua releases?
Er is intussen één release uit (BDC001, Alkerdeel – “De speenzalvinge“), één testpersing goedgekeurd (BDC002: Northward – “IJsgang“), twee releases besteld (BDC003: Kozmotron – “Kozmotron” en BDC004: Witch Trail – “Thole“) en voor BDC666: Bütcher – “Bestial fükkin’ warmachine” is het mixen bezig en wordt, als alles goed gaat, eind maart aan de mastering begonnen. Er is een gesprek geweest met een Belgische band om een uitverkocht album te re-releasen. Of dat iets wordt, hangt af van het label dat de rechten op de muziek heeft. Hopelijk snel positief nieuws daarover!

Het lijkt erop dat je momenteel enkel vinyl zal uitbrengen. Is dat een bewuste keuze? Bestaat de mogelijkheid dat je ook CD’s of cassettes zal releasen? Of betreft het in het geval van nieuwe releases dan een samenwerking met een ander label?
Tot hiertoe is er enkel sprake van vinyl. Het is een formaat waar ik zelf van hou en wat ik zelf het meeste koop. De releases worden ook uitgebracht zoals ik ze zelf graag heb: zwart vinyl, 180 gram (niet dat ik denk dat die per se beter klinken maar het voelt prettiger aan en geeft instinctief toch meer het gevoel van kwaliteit), gewatteerde binnenhoezen en geseald. Als een band er zelf op aandringt, neem ik een cd versie in overweging. Voor Bütcher gaat dit bijvoorbeeld het geval zijn.

Zijn er welbepaalde guidelines die je jezelf hebt opgelegd om in zee te gaan met bands? Of zijn alle genres welkom op Babylon Doom Cult Records?
Een eerste, heel eenvoudige regel is: zou ik het zelf kopen, ben ik fan? Een album uitbrengen waar ik zelf geen fan van ben, zie ik mezelf niet snel doen. Van de eerste vier releases heb ik dan ook eerst de muziek gehoord vooraleer te beslissen om het uit te brengen. Van Bütcher had ik enkel nummers live gehoord. Die live uitvoeringen, gecombineerd met de drive en de visie die de band de afgelopen jaren heeft, waren de doorslaggevende factor om te vragen of ze het album via Babylon Doom Cult Records wilden uitbrengen. Ten tweede moet het contact met de bandleden vlot verlopen. Een band die moeilijk doet om moeilijk te doen… nee bedankt. Naar ik vermoed is dat het geval in beide richtingen maar dat zou je aan de verschillende bands moeten vragen.
Een band of album moet op een of andere manier ook opvallen in een overvol muzikaal landschap. Dat is natuurlijk voor een deel gevoelsmatig. Naar mijn gevoel hebben Alkerdeel en Witch Trail duidelijk een eigen gezicht. Ik kan me inbeelden dat niet iedereen het eens is met de stelling dat Northward, Kozmotron en Bütcher dat ook hebben. Bij mij weten ze alvast stuk voor stuk een aparte, eigen sfeer op te roepen.
Het genre speelt weinig rol in het wel of niet in aanmerking komen. Op zich kan er dus best een diverse catalogus ontstaan waar ergens toch een zekere gemeenschappelijke deler in zit. Vergelijk het met wat ik het “Roadburn gevoel” noem. Op één of andere manier klopt het perfect dat Coven, Wolves In The Throne Room, Magma, Bongzilla, Harsh Toke en Dälek op dezelfde affiche staan.

Is er naast het debuut van Alkerdeel nog een ander oudje dat je héél graag op Babylon Doom Cult Records zou willen uitbrengen?
Mensen die me kennen, weten dat ik een groot fan ben van het Finse rariteitenkabinet Circle. Opgelet, achter de rariteiten en verkleedpartijen zit wel een erg solide, strakke live band die verdomd goed weet hoe een song in elkaar zit. Ektro Records, het label van Jussi Lehtisalo, de bassist van Circle, is stelselmatig zelf de uitverkochte of nog nooit op vinyl verschenen albums aan het uitbrengen. Als ik er eentje voor mijn rekening zou mogen nemen…

De naam van je label verwijst ook naar het DJ-duo waar je deel van uitmaakt. Hiermee hebben jullie al op tal van concerten en festivals gedraaid. Wat is zowat het hoogtepunt tot nog toe uit jullie carrière als underground platendraaiers?
We hebben al heel wat leuke avonden beleefd maar het hoogtepunt was ongetwijfeld onze set op de zondag van Graspop 2015. Daarvan kan ik zonder overdrijven zeggen dat we de hele tent op zijn kop gezet hebben met een gezonde mix van metal classics en songs van Chris Isaak, Boney M en The Beatles. Hét tafereel wat me altijd zal bijblijven, ging als volgt: we zetten LA Woman van The Doors op voor een halfvolle tent waar best al wel wat gedanst werd. Ik moest even het podium verlaten voor een sanitaire stop en toen ik terugkwam, stond de tent bijna vol en bleef er volk binnenstromen. En werkelijk iedereen, van voor tot achter, stond te dansen en zichtbaar te genieten.
Daarnaast houden we ook van een wat vrijere setting, bv. een avond met drie of vier bands in pakweg Het Bos in Antwerpen aan elkaar draaien. Voor en tussen de shows hangt het wel of niet blijven van het publiek niet af van jou als DJ. Dat is de perfecte gelegenheid om minder bekend of zelfs ronduit obscuur materiaal op te leggen. Op zulke avonden krijgen we geregeld mensen aan de DJ booth om te vragen wat er opstaat. Vaak uit het publiek maar het gebeurt even goed dat een bandlid die zijn of haar spullen op het podium aan het opruimen is even opkijkt en komt vragen wat er op staat. Ik ga niet ontkennen dat zoiets voldoening geeft en je ego streelt.

Jullie draaien een mix van doom, stoner, sludge, psychedelica en black metal maar zijn ook niet vies om er bij tijd en stond enkele “foute” oldies tussen te smijten. In hoeverre ligt op voorhand vast wat jullie zullen draaien? Is er plaats voor ingevingen van het moment?
Een set is meestal wel voorbereid maar het gebeurt zelden dat het uitgestippelde plan echt gevolgd wordt. Zie het eerder als een leidraad waar we, als het nodig zou zijn, op kunnen terugvallen. Je speelt toch altijd in op je publiek en werkt met de inspiratie van het moment.
Voor de party-sets (Graspop, aftershow van de laatste Bliksem gig, Desertfest pre-party of zelfs een trouwfeest), bouw je in de loop der jaren een verzameling nummers op waarvan je weet wanneer ze wel en niet werken. Zoals net vermeld doen bv. Chris Isaak of Boney M het goed bij een breed publiek. Bij een wat meer metal of rock getint publiek, heb je de optie om eens een Prong of Turbonegro te draaien en val je niet automatisch terug op namen als Metallica of AC/DC. Bij een wat meer stoner minnend publiek, is er dan weer ruimte om bv. Witchcraft of Lucifer’s Friend op te leggen. En zo weten we een DJ-set elke keer op onze eigen manier in te vullen. En zo heeft elke set zijn eigen accenten.
Voor sets tussen bands, hebben we meestal een vrij beperkt aantal platen bij, specifiek uitgekozen voor die show. We zijn een beetje allergisch aan het fenomeen dat er enkel black metal gedraaid wordt tussen black metal shows of enkel drone op een Sunn O))) gig en maken er een punt van telkens een gevarieerde set te draaien.

In het verlengde van je DJ-bezigheden draai ook al enige tijd op Radio Centraal waar je het programma Onder/Stroom hebt. Hoe ben je daar terecht gekomen?
Op een dag zei ik tegen Pi, de drijvende kracht achter Antwerp Music City, dat ik wel eens een radioprogramma zou willen maken waar ik gewoon draai waar ik op dat moment zin in heb. Hij antwoordde kurkdroog: “Dan moet je eens naar Radio Centraal gaan en voorstellen wat je wil doen.” En zo geschiedde. Na drie testafleveringen kreeg ik te horen dat het programma goed bevonden was en dat ik een vaste stek op de radio zou krijgen. In het begin was het onderwerp “extreme metal in al zijn vormen”, intussen is het genre wel wat verruimd. Zo kunnen The Doors, William Onyeabor of Funkadelic in hetzelfde programma zitten als Morbid Angel en Darkthrone. Het is ook al gebeurd dat ik een heel album van een band gespeeld heb. Allemaal vrijheden die je hebt bij Radio Centraal.

Wanneer valt dit programma te beluisteren en hoe bereid je een playlist voor
Momenteel is het programma tweewekelijks op zondag van 18:00 tot 20:00. De frequentie is 106.7 FM of je kan ook luisteren via http://streaming.radiocentraal.org/.

Valt het radioprogramma ook ergens na te beluisteren voor wie het gemist heeft?
Omdat ik die vraag meer en meer krijg, heb ik het eens nagevraagd maar momenteel is het blijkbaar moeilijk om me de opnames van de uitzending te bezorgen. Van de laatste show heb ik wel een spotify playlist gemaakt die hier te vinden is: https://open.spotify.com/user/116509933/playlist/4PIhi8y4y35vw39dbydzdk.
De playlists van elke show die ik tot hiertoe gedaan heb, is te vinden op https://www.facebook.com/onderstroom666/.

Last but not least maak je ook deel uit van OnderGronds. Dat lijkt de laatste tijd echt als een trein te lopen en jullie hebben best wel al enkele heel interessante affiches weten te strikken. Wat is jouw taak exact binnen OnderGronds?
OnderGronds bestaat uit zes leden. Elk lid is vrij om shows op poten te zetten, wat ik dan ook af en toe doe. We staan alle zes in voor de productie van shows. Afhankelijk van hoeveel volk we verwachten en in welke venue een show plaatsvindt, wordt bekeken hoeveel mensen van OnderGronds er best aanwezig zijn. De drijvende kracht achter OnderGronds is Jan Cassiers. Hij volgt de vele aanvragen op die we krijgen. Dat is intussen een quasi dagelijkse bezigheid geworden. Doordat hij de meeste shows boekt en daarom bijna elke keer aanwezig is, is hij zowat het gezicht van OnderGronds geworden. Zelf werk ik meestal andersom: ik heb een band of combinatie van bands in gedachte en bekijk of het haalbaar is om deze samen op hetzelfde podium te brengen.

Op welke show ben je het meest trots dat je die mee hebt kunnen opzetten? Is er een primeur qua show die je Addergebroed kan toevertrouwen?
Een persoonlijk hoogtepunt was de avond met Urfaust, Lugubrum, Alkerdeel en A Thousand Sufferings. De eerste uitverkochte show met toppers uit het genre. Maar ook Aluk Todolo, Svartidaudi, Nihill, Sinmara, Dead Congregation, Oranssi Pazuzu, Pinkish Black, Bölzer of Altar Of Plagues zijn bands waar je terecht trots op mag zijn als je ze kan boeken. En de grootste band die we tot hiertoe weten te strikken hebben, Primordial, mag ook niet onvermeld blijven.
Ik kan je verklappen dat er voor dit najaar al enkele mooie concerten op het programma staan die ik echter nog niet bekend kan maken. Je zal het met een mop moeten stellen: Er waren eens een Zwitserse, een IJslandse en een Finse band…

Ondertussen is het nieuws echter al viraal gegaan…

concert