jaarlijsten

Jaarlijst 2017

Jaarlijst Jokke:

2017 was een jaar dat heel vreemd gelopen is. Het begon alvast in mineur door aanhoudende tinnitusproblemen die me noodzaakten om na vijftien jaar onafgebroken in allerlei bands te spelen mijn drumstokken aan de wilgen te hangen. Mijn makkers van Onrust werkten ondertussen verder aan hun debuutalbum dat ergens in 2018 het licht zal zien en staan klaar om deze songs met hun nieuwe line-up ten berde te brengen. Mijn gehoorproblemen noodzaakten me ook om het tijdelijk rustiger aan te doen op gebied van concertbezoeken. Na een positief afgeronde tinnitus retraining therapy heb ik uiteindelijk toch nog een 30-tal gigs en festivals op de teller staan. Qua live performances stak het Noorse Ulver dit jaar met kop en schouders boven de concurrentie uit. De laatste zondag van Roadburn kwam traag op gang totdat Garm en Co op de bühne verschenen om “The assassination of Julius Ceasar” inclusief een ferme laserlichtshow integraal te vertolken. Gewoonweg subliem! Later op het jaar deden ze dit nog eens over in de Brusselse Botanique. Volledig van de wereld besloot ik na hun Roadburn show mijn kop nog eens binnen te steken in the Green Room waar ik in een uithoek Emma Ruth Rundle solo met haar gitaar het breekbare en ontroerend mooie “Real big sky” zag brengen. De tranen liepen haast over mijn wangen. Je moet het maar doen om op een festival vol bebaard testosteron een volledige zaal muisstil te krijgen. Nadien heb ik Emma’s volledige discografie aangeschaft (zowel haar solowerk als alle releases van Marriages) en heb ik haar nog 2 keer live gezien in Leffinge en Vorst. Ongetwijfeld de vrouw van het jaar (na mijn nieuw fantastisch lief uiteraard!). Langzaamaan werd 2017 uiteindelijk een topjaar met twee fantastische reizen naar Azië (Thailand en India) en is die eerste tattoo eindelijk een feit. De fantastische momenten werden enkel nog overschaduwd door het verlies van een goee vriend. Het ga je goed Stefan!

Wat Addergebroed betreft, hield oprichter Filip het in de loop van het jaar voor bekeken wegens te drukke bezigheden met het bestormen der hemelen (benieuwd naar die nieuwe plaat makker!) Gelukkig vond ik Cas al snel bereid om mee te komen schrijven. Deze jonge kerel loopt over van enthousiasme wat betreft kwalitatieve underground muziek en ik ben heel tevreden dat ik hem mee aan boord heb. Alleen is het immers quasi onmogelijk geworden om de niet aflatende stroom aan releases bij te houden en het kwaliteitsspul eruit te filteren. In 2018 staan we weer paraat voor jullie!

Mijn persoonlijke song van 2017 is er één van een andere straffe madam genaamd Chelsea Wolfe. “16 psyche” combineert een donkere sound met een heerlijke melodie en haar geweldige stem. Klasse!

Beste langspelers 2017

  1. Whoredom Rife – Dommedagskvad
    De nieuwe sensatie op het geweldige Noorse Terratur Possessions. “Dommedagskvad” laat uitstekend gemusiceer horen gecombineerd met goede songwriting en een dermate hoge nostalgische factor naar jaren negentig black metal. Als deze plaat vijfentwintig jaar eerder was uitgekomen, had Whoredom Rife nu tussen de black metal headliners gestaan. Benieuwd wat deze jonge band vol ervaren rotten nog allemaal in haar mars heeft.
  2. Chelsea Wolfe – Hiss spun
    Plaat na plaat laat mevrouw Wolfe een donkerder en zwaarder geluid horen waar ik allerminst rouwig om ben. “Hiss spun” bevat een weid scala aan innemende songs waar de strijd met haar innerlijke demonen als rode leidraad doorheen loopt. Ook live staat een show van Chelsea Wolfe (mede dankzij haar energieke bandleden) als een huis.
  3. Ulver – The assassination of Julius Ceasar
    De enige plaat die niet op Addergebroed besproken werd omdat ik deze parel pas vrij laat na het verschijnen heb gehoord. Bij de Noorse muzikale kameleon Ulver is het altijd afwachten welke stijl ze op een nieuwe plaat zullen brengen. In het geval van “The assassination of Julius Ceasar” hebben Garm en Co zich laten inspireren door Depeche Mode om acht betoverende synthpop songs te schrijven. Ontegensprekelijk de beste Ulver plaat uit hun omvangrijke en gevarieerde oeuvre…en ja dat is inclusief hun black metal werk gerekend.
  4. Chaos Moon – Eschaton mémoire
    Alex Poole is een genie getuige de vele klasse bands waarbij hij betrokken is: Entheogen, Skáphe, Martröð en nog een resem andere acts. Chaos Moon is zijn geesteskind waarmee de man atmosferische en esoterisch klinkende gelaagde black metal ten gehore brengt die meermaals naar het geniale Emperor neigt. Het gave artwork van Wrest (Leviathan) maakt deze prachtplaat af.
  5. Grave Pleasures – Motherblood 
    Na het tegenvallende “Dreamcrash” besloot Grave Pleasures terug te keren naar het geluid van het sublieme Beastmilk debuut “Climax“. OK, dat torenhoge niveau wordt net niet gehaald, maar het levert toch een fantastische plaat vol nucleair rockende songs en apocalyptische death rock.
  6. Auðn – Farvegir fyrndar 
    De IJslandse black metal scene blijft ons verbazen en heeft nog heel wat in petto voor 2018. Afgelopen jaar waren het de in kostuum gestoken heren van Auðn die ons met “Farvegir fyrndar” een imponerende plaat bezorgden die ik hopelijk volgend jaar als soundtrack kan gebruiken tijdens een bezoek aan dit mythische land.
  7. Sortilegia – Sulphurous temple 
    De meest sinistere, rauwe, duistere en ritualistische black metal plaat van 2017 staat op naam van het Canadese Sortilegia. Doof die lichten, zet dat volume op 10 en onderga deze gitzwarte oorkonde van het kwaad!
  8. Lluvia – Enigma 
    Een beklemmende rit vol repetitieve en hypnotiserende black verspreid over drie 10″ platen die knap vormgegeven werden. Lluvia blijft zichzelf steeds overstijgen.
  9. Bathsheba – Servus 
    Zonder de doom scene nog intensief te volgen, weet ik dat het debuut van onze landgenoten Bathsheba de doom concurrentie ver achter zich laat. Beklijvende songs, een loodzware sound en een fantastische zangeres maken van “Servus” de beste Belgische plaat die het afgelopen jaar verschenen is.
  10. Dodecahedron – Kwintessens 
    De van dissonantie doorspekte platen waren weer legio in 2017. De meest overrompelende van allemaal is ongetwijfeld de tweede langspeler van het Nederlandse Dodecahedron. De donkere energie die deze plaat uitstraalt is haast niet van deze wereld. Frontbeest Michiel besloot na het verschijnen van de plaat als frontman te stoppen en werd vervangen door William Van de Voort (Ggu:ll). Michiel levert momenteel een zware persoonlijke strijd tegen kanker en we wensen hem daarom via deze weg enorm veel kracht toe om dit gevecht te winnen.

Noemenswaardige vermeldingen: Turia – Dede kondre, Tchornobog – Tchornobog, Rebirth Of Nefast – Tabernaculum, Entheogen – Without veil, nor self, Enslaved – E, Wolves In The Throne Room – Thrice woven

Beste EP’s, splits, demo’s 2017

  1. Sinmara – Within the weaves of infinity 
    Op Sinmara’s EP “Within the weaves of infinity” moeten de dissonante golven gedeeltelijk plaats maken voor een meer melodieus geluid, dat daarom niet minder overweldigend klinkt. Benieuwd naar die nieuwe langspeler die er zit aan te komen!
  2. Ultha/Paramnesia – Split 
    De beste split van 2017 staat op rekening van het Duitse Ultha en het Franse Paramnesia, twee uitstekende atmosferische (post)-black metal bands, die beide een lang uitgesponnen black metal oorgasme uitdelen.
  3. Wederganger/Urfaust – Split
    Het kon niet lang duren alvorens deze twee sterke Nederlandse black metal bands met eigen smoelwerk de handen in mekaar zouden slaan voor een split. Dat levert dan ook een uitstekend resultaat op waarbij beide bands sterke nummers laten horen.
  4. Kwade Droes – Kwade droes 
    In de wandelgangen wordt gefluisterd dat er achter Kwade Droes leden van Urfaust en Wederganger schuilgaan, niet geheel toevallig twee bands die ik uitermate smaak. Het kan dus niet anders dan dat dit nieuwe project ook ritualistisch black metal vuurwerk opleverde. Benieuwd naar meer!
  5. Solar Temple – Rays of brilliance
    Het anonieme Solar Temple is een gitzwarte underground parel die atmosferische lo-fi black en psychedelische doom brengt op haar eerste demo “Rays of brilliance“.
  6. Malakhim – Demo I
    De Zweedse licht orthodoxe black met Dissection invloeden van nieuwe band Malakhim laat geen nieuw geluid horen, maar blinkt uit in muzikaal vakmanschap en uitstekende songs.
  7. One Tail One Head – Firebird
    In afwachting van het langverwachte debuut “Worlds open, worlds collide” van het Noorse One Tail One Head liet dit stelletje ongeregeld een nieuwe EP op de mensheid los die het beste doet vermoeden voor dat volwaardige debuut dat uitkomt op (hoe kan het ook anders) Terratur Possessions.
  8. Blood Tyrant/Departure Chandelier – Split
    Zowel het Nederlandse Blood Tyrant als het Canadees/Amerikaanse Departure Chandelier katapulteren ons terug naar de jaren negentig met rauwe doch melodieuze black metal waar keyboards een extra dimensie aan sfeer brengen.
  9. Endalok – Úr draumheimi viðurstyggðar
    Op haar tweede demo levert het IJslandse Endalok een verwrongen en complex bouwwerk van negativiteit, vervreemding, verrijzenis, schaduwdansen en dialoog met het bewustzijn op. Straf underground spul!
  10. LVTHN – The spider goddess 
    Met “The spider goddess” brachten onze landgenoten van LVTHN hun beste werk tot op heden uit. Deze twee langgerekte songs laten een nieuwe invalshoek horen voor hun occulte black metal.

Jaarlijst Cas:

Als ik terugdenk aan de laatste paar jaar zie ik veel mensen die hun liefde voor extreme muziek zijn verloren, of zelfs hun interesse in muziek en kunst in het algemeen. Ik zie mensen die opgegeven hebben wat eens hun passie was, en nieuwe of andere stappen in hun leven hebben gezet. Hiernaast zijn er deze die beweren dat ‘alles vroeger zoveel beter was’, weigeren nieuwe muziek te blijven ontdekken en zich blijven wentelen tussen de klassiekers van weleer.

Hun goed recht allemaal, maar zeggen dat ‘extreme muziek’ anno 2017 dood en begraven is lijkt mij een faliekante vergissing. Mijn eigen muzikaal pad blijft verder kronkelen doorheen het labyrint dat underground muziek biedt, en jaar na jaar groeien zowel kennis als passie als gedrevenheid. Dankzij de Gentse makkers kreeg ik de smaak te pakken om zelf optredens mee te organiseren, iets wat me meer en meer bevalt en waar we op den duur enorm veel voldoening uit halen. Simultaan groeide ook het verlangen om zelf eens wat woorden op papier – of in dit geval het wereldwijde web – te zetten. Een kans om voor Addergebroed te schrijven liet ik dan ook niet voorbijgaan, en via deze weg wil ik Jokke nog eens hartelijk bedanken voor de opportuniteit! Het is bevrijdend iets te doen voor een wereldje waar ik zelf al veel genot uit heb gepuurd. Belangeloos, puur omwille van het plezier met muziek bezig te zijn.

Vorig jaar zei ik al dat 2016 een topjaar was. Dit jaar kom ik tot de conclusie dat onze favoriete genres zodanig springlevend zijn dat de komende paar jaar waarschijnlijk allemaal topjaren zullen zijn, en dat zij die anders beweren dringend dieper moeten graven in de berg van releases die dag na dag op ons worden afgevuurd. 2017 was niets anders: naast de obligatoire hoop dertien-in-een-dozijnreleases zaten er ook dit jaar een hoop serieuze pareltjes tussen. En om even vooruit te blikken ziet ook het volgende rondje rond de zon er veelbelovend uit: ik wacht vol spanning op nieuwe IJslandse klanken (Svartidauði, Sinmara, Misþyrming en Carpe Noctem zouden hun tweede langspeler uitbrengen), de heer Alex Poole heeft ook nog wat releases in de wachtrij staan en ook uit Franse en Duitse hoek verwacht ik het één en ander.

Het eind van het jaar is natuurlijk ook de tijd van lijstjes. Kiezen is verliezen, en dit jaar vielen er opnieuw heel wat keuzes te maken. Dus zonder langer te talmen, hierbij mijn song van het jaar. Mijn oor viel oorspronkelijk op het meeslepende “The night walks towards her throne” van de hand van Drudkh. Echter komt de uiteindelijke keuze met de noorderwind meegewaaid: acht jaar na het absoluut briljante “Djavulens böning” en de opeenvolgende “Likpsalm” demo werd dan ein-de-lijk “Själslig död“, de nieuwe langspeler van het Zweedse Grifteskymfning aangekondigd, en oh boy wat klinkt de vrijgegeven track “III” veelbelovend. De onmiskenbare “Ancient Records”-sound in combinatie met een betere productie dan voorheen, met nog steeds dezelfde focus op pakkende lead-gitaren. Laat ons hopen dat Sir N. (en bij uitbreiding zijn (ex-)kompaan Swartadauþuz) in 2018 hun stortvloed aan releases blijven aanhouden. Hail Ancient Records, praise negativity!

Beste langspelers 2017

  1. Chaos Moon – Eschaton mémoire
    Ontsprongen uit de geest van Alex Poole (Entheogen, Martröð, Skáphe), die zich als een waar meesterbrein begint te ontpoppen. Vijf songs die samen 40 minuten duren zijn genoeg om een enorm gevarieerd palet aan te brengen zonder in te boeten aan samenhang, en zonder dat de toch wel vrij presente synths in de minste mate op mijn zenuwen werken. Hier geen brok ongebreidelde agressie maar een album dat je van begin tot eind in de ban houdt. Zonder enige twijfel één van de beste projecten uit de US of A. De productie, verzorgd door Swartadauþuz, voegt wat “Ancient Records-mystiek” toe en ook het artwork van Jeff Whitehead (Leviathan, Lurker of Chalice) en de lay-out van de vinylversie door H.V. Lyngdal mogen niet onvermeld blijven. Zoveel getalenteerde namen die bij één album betrokken zijn, dat kon bijna niet anders dan een kwalitatief gesamtkunstwerk afleveren. Verplichte kost!
  1. Rebirth of Nefast – Tabernaculum
    Ierse IJslander Stephen Lockhart (ook gekend van Studio Emissary en Oration Festival) heeft 9 jaar aan dit album gewerkt, en dat is eraan te horen. Met behulp van Sinmara-drummer Bjarni Einarsson bokste de beste heer een album van een goed uur in elkaar, dat een zodanig duistere sfeer bezit dat het na elke luisterbeurt een tijdje in je kleren blijft hangen. In interviews gaf Lockhart aan zeer perfectionistisch ingesteld te zijn, en dat is dan ook goed te horen op “Tabernaculum”. Rebirth of Nefast katapulteerde zichzelf in één klap naar de absolute top van de IJslandse black metalscene met dit beklijvende meesterwerk. Niet voor de tere zieltjes onder ons.
  1. Tchornobog – Tchornobog
    Nog een album waar fijngevoeligen en hypersensitieven best ver vandaan blijven is het debuut van Tchornobog, aka Markov Soroka. Ook dit album duurt net iets langer dan een uur. De Amerikaan voorziet ons van een schitterende mix van black en death metal, overgoten met een smeuïge saus doom. Naast het soms experimentele gebruik van instrumenten als saxofoon en cello wordt vooral een enorm verstikkende sfeer gecreëerd. Een band als The Ruins of Beverast is in het leven geroepen om angst in geluid om te zetten, maar diens laatste album “Exuvia” klinkt eerder als een zonovergoten boswandeling in vergelijking met de doortocht door het Lovecraftiaanse universum waar Soroka ons doorheen sleurt, en dat fantastisch wordt afgebeeld op de surrealistische albumhoes. Laat die vinyleditie maar komen!
  1. Entheogen – Without veil, nor self
    Entheogen is nog zo’n pareltje waaraan Alex Poole heeft meegewerkt, al is het hier Chaos Moon-gitarist Steven Blackburn die de rol van schrijver heeft vervuld. “Without veil, nor self” is een zeer gelaagd album dat uitnodigt om het in één trip door te nemen en waarin de paralellen met het IJslandse Wormlust vooral qua maniakale sfeer zeer prominent zijn. Dik pluspunt voor het gevarieerde drumwerk. Een late ontdekking in het jaar, maar één van de interessantste releases die mijn pad gekruist heeft!
  1. Black Cilice – Banished From Time
    Het Portugese Black Cilice heeft een enorm hoog love-it-or-hate-it gehalte. De ruizige stofzuigersound is niet aan iedereen besteed, en ook ik moet toegeven niet alle raw black metal te kunnen smaken (en breek me alsjeblieft de mond niet open over war black metal teringherrie à la Nyogthaeblisz). “Banished from time” is naar Black Cilice-standaarden hun meest ‘toegankelijke’ materiaal, wat voor een ferme brok atmosfeer zorgt. Getormenteerde vocalen over een laag fuzz waar toch wel een aantal zeer pakkende riffs in verstopt zitten sleuren je mee in een donkere maalstroom. Niet voor iedereen weggelegd, maar in mijn boekje een zeer kwalitatieve release.
  1. Clouds – Destin
    Supergroup Clouds flikt ’t hem weer. Na het diep rakende “Départe” dat in 2016 het levenslicht zag was het dit jaar tijd voor “Destin”, een album dat als EP werd aangekondigd maar dat met een speelduur van een uur meer full length-allures bezit. Naast het feit dat Clouds sowieso al bestond uit internationaal gerenommeerde muzikanten uit het funeral doomwereldje werd ook de hulp ingeroepen van 4 gastzangers, waaronder Mikko van Swallow the Sun. Naast enkele nieuwe tracks worden ook heerlijke akoestische versies van ouder werk voorgeschoteld. Clouds heeft ondertussen al enkele releases onder de arm, maar stelde tot nu toe nooit teleur.
  1. Grav – Tomb of Agony
    Voor de tweede keer mag ik het Zweeds heerschap Sir N. aanhalen. Naast Grifteskymfning die me van de song van het jaar voorzag is er ook Grav. Ik kies hier “Tomb of agony”, maar in feite heeft de beste man drie albums onder de Grav-noemer gereleased, nota bene op dezelfde dag. Eigenlijk zou Grav geen intro nodig hebben, en bij uitbreiding het ganse Ancient Records-wereldje niet. Zoals verwacht is ook dit weer een toppertje van typisch Zweedse makelij geworden van de hand van een man die precies meer inspiratie bezit dan de helft van de muzikanten in het genre. En ja, ik ben een fanboy. Dat zou jij nochtans ook moeten zijn.
  1. Aosoth – The inside scriptures
    Zoals ik eerder aanhaalde is mijn grote kritiek op dit album dat de piek vaak nét niet gehaald wordt. Gelukkig zijn er genoeg geschifte en oerduistere riffs aanwezig die in combinatie met MkM’s ranzige stemgeluid enorm maniakaal overkomen. Black metal is dan ook één van de weinige genres waarin woorden als ‘ranzig’ en ‘maniakaal’ als compliment bedoeld zijn. Hoewel het torenhoge niveau van voorganger “An arrow in heart” niet gehaald wordt leveren de Parisiens toch opnieuw een meer dan degelijk werk af.
  1. Bestia Arcana – Holókauston
    Dat Naas Alcameth (ofte Kyle Spanswick) geen gesprek aan inspiratie heeft moge duidelijk zijn. Met “Terra damnata” valt Nightbringer uit de boot wat mijn top tien betreft, maar de planeten stonden blijkbaar op de juiste plek gezien er na 6 jaar een nieuwe Bestia Arcana op ons werd afgevuurd. En wat een plaat is dat geworden zeg. Waar de nieuwe Nightbringer me hoogstens wat deed meeknikken blies “Holókauston” me van mijn stoel – correctie: troon. Bestia Arcana is een gitzwart beest dat verschillende vormen aanneemt: hier atmosferisch en bezwerend, dan weer ontsporend in chaos. Drummer van dienst is zoals gewoonlijk Menthor, die zich ook deze keer uitstekend van zijn taak kwijt. En nu we die Bestia Arcana hebben gehad, is het dan volgend jaar alsjeblieft tijd voor nieuw materiaal van Akhlys?
  1. Wolves in the Throne Room – Thrice Woven
    Nadat onze favoriete wolven enkele jaren het noorden kwijt leken te zijn is daar dan plots “Thrice woven”. Oorspronkelijk deed het album me iets minder maar na hun meer dan geslaagde passage in Leuven nam ik de plaat nog eens onder de loep, om tot de constatatie te komen dat er, ondanks enkele mindere momenten, toch heel wat schoonheid te vinden is (mede door gastzangeres Anna Von Hausswolff en Neurosis-zanger Steve Von Till).

Noemenswaardige vermeldingen: Turia – Dede kondre, Voidsphere – To call | to speak, Bell Witch – Mirror reaper, Dødsengel – Interequinox, Inferno – Gnosis kardias (of transcension and involution), Planning For Burial – Below the house, Selbst – Selbst, Malokarpatan – Nordkarpatenland, Lluvia – Enigma, Novae Militiae – Gash’khalah

Beste EP’s, splits, demo’s 2017

  1. Abigor/Nightbringer/Thy Darkened Shade/Mortuus
    Om met de deur in huis te vallen en waarschijnlijk enkele heilige huisjes omver te stampen: bah, Abigor. Zo ook de track waarmee de Oostenrijkers deze split aftrappen: bah, bah, bah. Wat een marteling is het om naar die cleane zang te luisteren. Dat gezegd zijnde: de rest van deze collaboratie haalt belachelijk hoge kwaliteit waarbij vooral Nightbringer (dit nummer is beter dan het ganse “Terra damnata” album) en Mortuus de uitschieters zijn. Klasse!
  1. Kwade Droes – Kwade droes
    Van de Ván Records stal komt Kwade Droes, naar verluid met leden van Urfaust en Wederganger. En kwaad klinken ze alvast. Meer dan 11 minuten heeft het heerschap niet nodig om te tonen wat ze in hun mars hebben: met synthesizers doorspekte rechttoe rechtaan black metal, met een hoek af. Benieuwd wat (en of) we nog van dit gezelsschap zullen horen!
  1. Sinmara – Within the weaves of infinity
    Zo te zien kan Sinmara de dissonante wall of sound die ze op “Aphotic womb” ten gehore brachten ook verlaten om voor een meer atmosferische, maar daarom niet minder beklijvende sound te gaan. Een nummer als “Ormstunga” is niet minder dan subliem, wat een lead-partijen.
  1. Sinmara/Misþyrming – Ivory stone/hof
    “IJsland boven!” is ondertussen al enkele jaren mijn motto: naast geweldige liveshows komt er ook zelden muzikaal werk dat tegenvalt van het verre eiland. Hoe ze het klaarspelen om met een beperkt aantal mensen een bijna onbeperkt aantal ideeën uit te schrijven ontgaat me, maar mij hoor je niet klagen als je ziet wat voor pareltjes er het resultaat van zijn. Zo ook deze split.
  1. Medico Peste – Herzogian darkness
    Gezien de Polen van Medico Peste de laatste jaren hun handen vol hebben met bands als Mgła en Mord’A’Stigmata terwijl bassist The Fall er ook nog enkele soloprojecten op nahoudt is het niet verwonderlijk dat het al even stil was rond Medico Peste. Na 5 jaar stilte slaat het gezelschap echter terug met “Herzogian darkness” een EP waarin duidelijk gedemonstreerd wordt hoe orthodoxe black metal anno 2017 moet klinken. Met de nodige dissonanten en oprecht kwaad klinkende zang leveren ze een zeer beklijvende EP af.
  1. Wederganger/Urfaust
    Twee topbands die de handen in elkaar slaan, daar kan niets slechts van komen? Zo moeten ook onze Nederlandse vrienden hebben gedacht, want zo geschiedde.
  1. Svartidauði – Untitled
    Nog meer IJslands geweld dat van bij Ván Records afkomstig is. Hoewel de EP’s die de grondleggers van hun scene tot nu toe hebben uitgebracht absoluut het niveau van debuutalbum “Flesh cathedral” niet halen zijn het toch steeds opnieuw zeer genietbare tussendoortjes terwijl ik nagelbijtend een nieuwe full length afwacht.
  1. Fides Inversa – Rite of inverse incarnation
    Orthodoxe meesters Fides Inversa lieten één van de eerste hoogtepunten van het jaar op de wereld los. Een ritualistisch aandoend begin is enkel de voorbode van de 20 minuten meeslepende black metal die we op ons bord krijgen. De sound is typisch Fides Inversa. Meer van dat!
  1. Solar Temple – Rays of brilliance
    Als enige demo in dit lijstje kan ze wel tellen. Het anonieme gezelschap Solar Temple laat een betrekkelijk lo-fi geluid horen. Verwacht u aan repetitieve riffs en een iets minder gevarieerde versie van het eveneens Nederlandse Lubbert Das. Minder variatie is hier trouwens geen afknapper, de schoonheid valt hier te vinden in de details en de unieke sfeer die door de donderende drums en fijne gitaarlijnen wordt geschapen.
  1. Arkhon Infaustus – Passing the nekromanteion
    Naast het feit dat dit het eerste werk is waarover ik voor Addergebroed heb geschreven, is het ook gewoon een dijk van een EP. Brute black/death metal met oog voor atmosfeer waarin DK Deviant de scepter zwaait, en dit met verve doet. Er zijn ook geruchten dat Arkhon Infaustus over niet al te lange tijd ons Belgenlandje zou bezoeken, dus hou die ogen en oren open…

 

Advertenties

Jaarlijst 2016

Jaarlijst Jokke:

Hoe langer hoe meer merk ik dat het op de voet willen volgen van het reilen en zeilen in het muzikale undergroundcircuit met stress gepaard gaat. Naast de serieuze troep bagger die uitgebracht wordt, verschijnen er gelukkig ook een heleboel niet te missen releases waardoor de “fear of missing out” echter soms torenhoge proporties aanneemt. Een tekort aan uren in een dag om alles te beluisteren, een tekort aan centen op de bankrekening om die diehard vinylversie te scoren, te laat van het werk komen om nog tijdig op een concert te geraken, …keuzes moeten gemaakt worden. Bands en labels spelen soms gretig in op die FOMO: van bepaalde releases zijn de oplages zo belachelijk klein, dat wie een exemplaar wil scoren en geen bestelling plaatst op de pre-order dag, achter de mazen van het net vist. En als je op een concert niet bij het openen van de deuren aanwezig bent, kun je die gelimiteerde 7″ toureditie ook op je buik schrijven. En iedereen die gelimiteerde releases koopt om in de verpakking te laten en nadien tegen woekerprijzen op Discogs te smijten, verdient het niet om als muziekliefhebber door het leven te gaan. Op vlak van (underground) concerten worden prachtige initiatieven genomen (die alleen maar kunnen toegejuichd worden), maar soms resulteert dit in een overkill aan shows. In plaats van voor de tiende keer naar Behemoth, Marduk of Amenra te gaan kijken, ontdek ik dan liever een nieuwe undergroundband. Op eventpagina’s lees je regelmatig dat de ticketverkoop razendsnel gaat en dat je best niet te lang wacht om een ticketje aan te schaffen, maar eens het evenement eenmaal daar is, blijkt de zaal half gevuld. Lepe verkoopstrucken!

Nu wil ik allesbehalve verzuurd klinken – er zijn tenslotte véél ergere dingen in het leven en belangrijkere wereldproblemen dan het missen van een concert of plaat. Probeer vooral te genieten van wat je reeds in die platenkast hebt staan in plaats van steeds meer en meer te willen (hebzucht is een zonde waaraan ik me tot scha en schand soms zelf schuldig maak). Kwaliteit boven kwantiteit. Probeer ook het maximale te puren uit nieuw aangeschafte releases in plaats van ze na één luisterbeurt in de verzameling te duwen. Soms valt het kwartje pas bij een tweede of tiende luisterbeurt, groeiplaten weet je wel. Verder is muziek naast ontspanning, toch ook nog voor een groot stuk “my escape from all bullshit in life“. Je volledig verliezen in een pakkende song, een energiestoot krijgen van een knallende plaat, steun vinden in een herkenbare songtekst, …het zijn slechts enkele uitingen van wat muziek voor mij betekent.

Hopelijk kunnen we de meerwaardezoekers onder onze volgers bijstaan in het maken van keuzes in het uitgebreide aanbod. We krijgen soms te horen dat onze scores aan de hoge kant liggen. Dat heeft te maken met het feit dat we enkel de platen reviewen die we ZELF de moeite vinden. Vijfennegentig procent van de recensies die we schrijven gebeurt op basis van aangekochte platen en niet naar aanleiding van promolinks. Op deze manier hoeven we onze kostbare tijd ook niet te verspillen aan dertien-in-een-dozijn bandjes of overbodige releases.

Over naar mijn hoogtepunten van het voorbije jaar dan maar. Ik probeer zo lang mogelijk te wachten met het in mekaar boxen van mijn lijstje, want tot op de laatste dag van het jaar ontdek ik goeie platen. Dit jaar was het een uitzonderlijk moeilijke bevalling, want het niveau lag erg hoog.  En “kiezen is verliezen”, om er maar eens zo’n oneliner tegenaan te smijten. Om het mij iets makkelijker te maken, heb ik eveneens een top 10 van EP’s opgelijst, want ook hier zaten enkele pareltjes tussen.

Beginnen doen we met de song van het jaar: het was kiezen tussen de nostalgische Zweedse black metal klanken van Uada met “Black autumn, white spring“, de frontaal “oep a bakkes” kopstoot die Lord Mantis met “SIG safer” uitdeelde of de repetitieve, rauwe en primitieve gevoelens oproepende aggressie van Uškumgallu met “Dreams of blood“. Het is die laatste geworden.

Beste langspelers 2016

1. Ash Borer – The irrepassable gate
Pakkende, lang uitgerekte atmosferische USBM waarbij dynamiek niet uit het oog verloren wordt door triomfantelijke, snelle black metal stukken te laten overvloeien in onheilspellende mid-tempo passages. Ongetwijfeld de beste band uit de USBM-scene (en durf ze niet als “cascadian” bestempelen potdorie!) Ik verheug me nu al op hun aanstaande tour met Vanum.

2. Death Fetishist – Clandestine sacrament
Het geesteskindje van Matron Thorn (o.a. Ævangelist) en G. Nefarious (o.a. Panzergod) levert met “Clandestine sacrament” een beklijvend black/doom/death-debuut af waarop ook wonderkind D.G. (Misþyrming, Naðra, Martröð, Skáphe, …) een bijdrage leverde. Met “Skáphe²” en “Allir vegir til glötunar” valt hij net buiten mijn top 10; “Transmutation of wounds” heeft dan weer wel een plekje gevonden tussen de beste EP’s van het afgelopen jaar. Ik hoop één dezer het diepgaande interview met Matron Thorn online te kunnen smijten.

3. Predatory Light – Predatory light
In 2015 met “Death essence” goed voor song van het jaar, nu met hun debuut in mijn top 3. Ash Borer-leden K. en D.F. mogen terecht pluimen in hun gat steken, want Predatory Light leverde een messcherp black/death-album uit met door merg en been snijdende leads. Waar blijft die vinyl-release?

4. Katatonia – The fall of hearts
De Zweedse meesters van de melancholie kunnen weinig fout doen bij mij en leveren met “The fall of hearts” hun beste plaat sinds meesterwerk “The great cold distance” af. Op de extended edition prijken vijftien songs waarbij er slechts ééntje wat minder scoort. Progressieve muziek met oog voor detail zonder het gevoel uit het oog te verliezen. Puur vakmanschap!

5. Oranssi Pazuzu – Värähtelijä
Het muzikale equivalent van Tsjernobyl ofte een explosieve psychedelische kernramp waarbij het heerlijk trippen is op de zwarte, verstikkende en overweldigende sfeer die de Finnen weten neer te zetten. In Het Bos wisten ze me reeds omver te blazen om er tijdens Roadburn doodleuk nog een schepje bovenop te doen en het optreden van het jaar neer te zetten.

6. SubRosa – For this we fought the battle of ages
Unieke band qua samenstelling (drievijfde ladies), achtergrond (mormoons verleden van frontvrouw Rebecca Vernon), thematiek en muzikale output (mix van loodzware doom en innemende folk). Benieuwd naar hun performance op Roadburn 2017 waar ze de plaat in haar geheel gaan vertolken.

7. Cobalt – Slow forever
Nadat enfant terrible Charlie Fell bij Lord Mantis aan de deur gezet werd, kon hij gelukkig bij Cobalt terecht. Met “Slow forever” schreven ze een fantastische dubbelaar waarop black metal, sludge, country, folk, hardcore, drone en tal van andere genres al kruisbestuivend tot fantastische songs gesmeed werden.

8. Uada – Devoid of light
Deze Amerikanen doken uit het niets op en doen met hun debuut de glorieuze Zweedse black metal tijden herleven, zonder daarbij hun inspiratiebronnen klakkeloos te kopiëren. Weldra ook in Europa live te aanschouwen. Ik zie “Devoid of light” her en der in eindejaarslijstjes opduiken – ook ik doe mee.

9. Wolvennest – Wolvennest
Op de valreep nog een luisterbeurt gegeven en compleet weggeblazen door dit collectief dat uit binnen- en buitenlandse muzikanten van allerlei ondergrondse substromingen vorm gegeven wordt. Luisteren en ondergaan!

10. Uškumgallu – Rotten limbs in dreams of blood
De tiende release van het interessante Vrasubatlat label katapulteert zich meteen naar mijn top 10 en levert daarenboven ook mijn song van het jaar af. R.F. en M.S. maken beiden ook deel uit van Ash Borer, need I say more?

Vallen er net buiten, maar toch ook zeker de moeite: Ultha, Esben And The Witch, Deströyer 666, Murg, Djevel, Behexen, Sun Worship en Grey Heaven Fall.

Beste EP’s 2016

1. Whoredom Rife – Whoredom rife
Nieuwste telg uit de Nidrosian black metal scene waarvan het eerste wapenfeit als een bom insloeg. De reeds vrijgegeven song van het debuut (dat voor 2017 bedoeld is), resulteerde alvast in een oorgasme. De verwachtingen zijn dan ook hoog gespannen.

2. Darvaza – The downward descent
Als de meest actieve Italiaan uit de black metal scene (Gionata Potenti) de handen in mekaar slaat met Wraath aka Luctus (zowat deel uitmakend van praktisch elke Nidrosian black metal band) geeft dat vonken die heilige huisjes met de grond gelijk branden. Met “The silver chalice” verscheen afgelopen jaar trouwens nog een tweede EP die meer dan de moeite waard is.

3. Verwoed – Bodemloos
Beste release die ons het afgelopen jaar van bij onze noorderburen bereikte…en dat betekent héél wat als je de torenhoge kwaliteit van hun black metal scene in beschouwing neemt. Benieuwd naar meer werk van spilfiguur Erik B.

4. Kosmokrator – First step towards supremacy
Ook in ons kleine belgenlandje loopt voldoende potentieel rond zoals de onder hoodies verscholen leden van Kosmokrator met hun tweede EP bewijzen. En dat is ook Ván Records niet ontgaan. Laat die langspeler maar komen!

5. Lord Mantis – NTW
Lord Mantis – één van mijn favoriete perverten-orkestjes leverde dit jaar met “NTW” een zeer intense EP af. Spijtig genoeg besloot boomstammenmepper/oprichter Bill Bumgardner kort daarna het tijdelijke voor het eeuwige in te ruilen. Benieuwd of de overgebleven leden Lord Mantis zullen verder zetten. Ik hoop het in elk geval.

6. Grave Miasma – Endless pilgrimage
Zowat de meest interessante death metal band van de afgelopen jaren, die ervoor zorgde dat ik terug meer naar dit soort smeuïge grafherrie ben gaan luisteren. Vuil en smerig, maar tegelijkertijd ook pakkende songs die goed uitgevoerd zijn.

7. Martröð – Transmutation of wounds
Supergroep met leden van Misþyrming, Blut Aus Nord, Wormlust, Skáphe, Leviathan, Antaeus en elvendertig andere bands die tot de crème-de-la-crème van de extreme metal scene behoren. Vooral de psychedelische richting die de track “Draumleysa” uitgaat, wil ik verder uitgespit zien op een volgende release.

8. Kjeld/Wederganger – Split
Twee uitstekende Nederlandse black metal bands die samen ten strijde trekken en oerdegelijke songs afleveren. Kjeld doet het meer old school – maar perfect uitgevoerd – terwijl Wederganger reeds een eigen smoelwerk en kijk op het genre heeft weten ontwikkelen.

9. Kringa – Through the flesh of ethereal wombs
Oostenrijkse band die de hoogdagen van Mayhem laat herleven, maar toch een eigen verwrongen draai aan hun aanpak geeft.

10. Time Lurker – I
Deze Fransman kan samen met het Ierse Mortichnia misschien wel de leegte invullen die Altar Of Plagues heeft achtergelaten.

Jaarlijst Flp:

Het gekke aan jaarlijsten is, dat het een momentopname is. Gedeeltelijk toch. Als ik voorgaande lijstjes op Addergebroed bekijk, zouden slechts een handvol releases van de vorige jaren nog top tien waardig zijn voor mij. Zonder twijfel een Mgła, Macabre Omen, Solstafir, The Great Old Ones en Regarde Les Hommes Tomber. Maar vele releases balanceren net onder geweldig, zijnde goed, maar net niet goed genoeg om mind blasting te zijn. Als ik dan het lijstje van dit jaar bekijk, lijkt de intrinsieke waarde toch erg hoog te zijn, maar volgend jaar zal dat wellicht weer erg relatief blijken. Zelf heb ik geen massa’s albums besproken, zoals Jokke, maar toch was het erg moeilijk een top 10 samen te stellen. So here we go,…

Nummer van het jaar: Hemelbestormer – After us the flood
Enkele jaren geleden had ik eigen materiaal in de top 10 gestopt. Dat werd niet overal even goed onthaald, ook al zat er een vette knipoog mijnentwege achter. Maar bon, dit jaar geen “Aether” in de top 10, wel een track van Hemelbestormer. Niet omdat het de beste song van het jaar zou zijn (al is er dit jaar echt geen “Ótta” uitgekomen), maar wel omdat hij voor mij op persoonlijk vlak veel betekent. We hebben hem dit jaar veel live gespeeld en dat loopt een beetje samen met de goede herinneringen die we alle 4 samen hebben beleefd in 2016 en hopelijk ook de komende jaren.

1. Oranssi Pazuzu – Värähtelijä
Oranssi Pazuzu, ik was er niet ZO bekend mee, omdat ik verslingerd bleef aan broertje Dark Buddha Rising. Nu ja, eenmaal bezeten door de oranje demon was er ook geen ontkomen meer aan. De elektronica en psychedelische geïnspireerde kraut black metal nestelt zich als een parasiet in je hoofd. Originele sound, bijster sterke tracks en betoverend in al zijn aspecten, “Värähtelijä“, heeft het allemaal. Spijtig genoeg heb ik hun misgelopen op Roadburn, want dit moet live wel een heuse trip zijn.

2. Antaeus – Condemnation
Jokke vindt “Condemnation” té eendimensionaal. Dat klopt als een bus. Gelukkig ben ik helemaal te vinden voor deze ongebreidelde razernij. Als geen ander weet Antaeus hoe ze haat moet omtoveren tot muziek. Van begin tot einde knallen de riffs van Set alle competitie op een hoopje. Ondanks alle agressie komt “Condemnation” ook sfeervol over en laat de organische sound het toe om de plaat meerdere malen na elkaar te luisteren. Een Celeste bijvoorbeeld, lukt dat niet, hun sound gecombineerd met hun muziek werkt te verstikkend.

3. Schammasch – Triangle
Schammasch’ 3de full bevat 3 platen waarvan elk 33:33 duurt, dus is het niet meer dan logisch dat dit Zwitsers heerschap op de 3de plaats pronkt. Meer dan terecht. “Triangle” is een multi-gelaagd black metalschijfje geworden waarin kwaliteit en originaliteit sleutelwoorden zijn. Ik schrijf het steeds weer, maar “Triangle” is hoe Secrets of the Moon zou klinken als ze positief verder geëvolueerd zouden zijn. Voor intelligente, bezwerende en goed doordachte black metal moet je bij Schammasch zijn. Met deze 3 schijfjes ben je wel eventjes zoet.

4. Deathspell Omega – The synarchy of molten bones
DsO is een zekerheid. Op hun dusk sucker praising releases na, staan deze eigenzinnige Fransen immer garant voor kwaliteit. “The synarchy of molten bones” is geen uitzondering daarop. Het technische niveau, de brutaliteit en boosaardigheid druipt ervan af. Deze lange mini (of toch een full) toont aan dat black metal anno 2016 nog steeds dreigend en gevaarlijk kan zijn. Zoals immer is het geen hapklare brok om te verorberen, maar komt de genialiteit pas echt vrij na meerdere luisterhappen.

5. Bossk – Audio noir
Audio noir” is in feite mijn eerste echte kennismaking met Bossk. Het was de track “Kobe” die me deed smachten naar meer. “Audio noir” klinkt veelzijdig en houdt ergens het midden tussen post-rock en stoner. De gladde productie luistert makkelijk weg en ik heb het album dan ook massaal beluisterd. Misschien wat teveel, want ook hier geldt de regel dat instant feel good music vaak sneller verveelt. Toch scoort Bossk nog steeds erg hoog op mijn jaarlijst, want “Audio noir” heeft echt wel een impact gemaakt op mij.

6. Rorcal – Creon
De Zwitsers van Rorcal zijn me wel erg bekend en los van hun vaak onnozele audio-verpakkingen, weet het vijftal me steevast te bekoren. “Creon” is net dat stapje verder dan wat we van Rorcal gewend zijn: top notch productie en uit-ste-kend schrijfwerk. Momenteel scheert sludge-achtige post-black hoge toppen met namen zoals Regarde Les Hommes Tomber, Celeste en misschien ook wel The Great Old Ones. Wat mij betreft hoort Rorcal zeker thuis in dat rijtje, incluis verstikkend sfeertje.

7. Bölzer – Hero
Toen ik Bölzer live mocht aanschouwen in de Tilburgse bossen op Incubate enkele jaren geleden, was ik er niet echt over te spreken. Toen “Hero” uitkwam, heb ik mijn moed bijeen gepakt, toch nog maar eens geluisterd en warempel, wat was dát goed! Zo goed dat ik geweigerd heb alles te beluisteren op You Tube en in stead de cd blind heb aangeschaft. Ik ben niet van een kale reis thuisgekomen. Bölzer staat als een huis en verdorie, wat is “Hero” gevarieerd om slechts uitgevoerd te zijn door een duo. Extra credits voor de oerlelijke hoes!

8. Urfaust – Empty space meditation
De Hollanders van Urfaust hebben me altijd gefascineerd, maar nooit een volledige plaat weten te boeien. Met “Empty space meditation” is daarin verandering gekomen. Ik was dadelijk mee met het eerste nummer, “Kapitel 1“, dat zich door het snellere tempo en bezwerende keys onderscheidt van hun oudere werk. Al ben ik wel benieuwd hoe zit dit live gaan oplossen, zijnde slechts een duo en de keys toch wel een prominente rol spelen op “Empty space meditation“.

9. Wolvennest – Wolvennest
Dit is de laatste plaat die ik aangeschaft heb dit jaar, maar zeker niet de minste. Het doet me regelmatig denken aan Dark Buddha Rising met daarbij, op een of andere manier, wat van The Devil’s Blood. Maar pin me niet vast op dat laatste. Wolvennest is dan óók nog eens Belgisch en zit op het fantastische Ván Records. Ik voorzie deze heren en dame een pikzwarte toekomst. “Wolvennest” is zo een plaat die je de hele avond op repeat kunt zetten.

10. Alkerdeel – Lede
Op de valreep in de top 10: Alkerdeel. Vanaf dag 1 dompelen deze West-Vlamingen zich in een vat vol eigenzinnigheid. Op geen enkel moment geeft Alkerdeel toe aan het gangbare en steevast klinken ze recht vanuit het hart. Hun volharding in het gebeuren heeft van “Lede” een originele plaat gemaakt, zonder wereldvreemd te klinken. Ik kan geen andere band voor de geest halen die krautrock mengt met sludge en black metal zoals Alkerdeel dat doet. Terecht in mijn jaarlijst.

Het was erg moeilijk om het 2de deel van het lijstje neer te pennen, daar er nog een hele resem topreleases zijn die (op moment van schrijven) oftewel nog niet uit zijn, oftewel net in balans liggen met de namen die het wel gemaakt hebben, oftewel nog niet (fatsoenlijk) beluisterd zijn door ondergetekende. Here’s the fucking list: Teitanblood, Terra Tenebrosa, Grave Miasma, Kosmokrator, Martyrdöd, Herder, Zeal And Andor, Hedonist, Neurosis, The Ruins of Beverast, Arstidir Lifsins, Almyrkvi, Inter Arma,… En dan zijn er ook nog wat oudere releases die veelvuldig opliggen, maar niet geboren zijn in 2016, zoals een Burzum, een Dead Soul, Izah of een Goat Torment, waarvan de tweede recentelijk pas aangeschaft is.

Jaarlijst 2015

Jaarlijst Flp:

Addergebroed bestaat ondertussen net iets langer dan 4 jaar. We hebben een 40-tal volgers. Dat is een aantal om te huilen! Geen mens interesseert zich voor deze blog, doch is dat ook nooit ons opzet geweest. In de tijd dat internetmagazines nog booming business waren, schreef ik voor Vampire Magazine. Dat was een toonaangevend Nederlands e-zine. Met Addergebroed wilde ik alleen maar schrijven en bespreken wat ik zelf wilde. Wilde ik alleen maar interviewen wie ik zelf wilde spreken. Geen druk van deadlines en platenmaatschappijen, enkel puur schrijfplezier. Met Jokke heb ik een perfecte partner gevonden die muziek inademt en uitzweet. Bedankt man! Het mag raar klinken dezer dagen, maar niet alles moet een succes zijn om het graag te doen. Wat je op Addergebroed leest, komt uit het hart. Daarom geloof ik ook dat onze reviews de beste zijn en onze interviews de interessantste! En daarom ook dat onze top 10 echt wel een top 10 waardig is. Een resem albums vielen net naast deze top. Ik denk aan Bathsheba (enkel en alleen omdat ze ook geen full uit hadden), Monolithe, Eïs, Dark Buddha Rising, Torturerama, The Black Heart Rebellion, Mono,… Maar kiezen is altijd ook een beetje verliezen. Aanschouw!

Nummer van het jaar, tevens van het album op de eerste plaats. De sfeer, dat keyboardlijntje,… Hemels…

1. Mgła– Exercises in futility
Je vindt ze in haast alle eindejaarslijstjes en het is verdorie terecht! “With hearts toward none” verpulverde alle competitie die ook maar in de buurt trachtte te komen. Maar desondanks vond ik dat album wat aan kracht inboeten vergeleken met zijn voorganger “Groza“. Mijn vrees voor “Exercises in futility” bleek echter ongegrond. Ondanks het aarzelende begin slaat de plaat snoeihard terug. Mgła’s herkenbare stijl herken je zo. Als één uit de duizend koppelen ze sterke melodieën aan repetitieve patronen. Geen ander doet het hen na. Ze herhalen deze formule al op verschillende platen, maar de verveling slaat alles behalve toe. Toch ben ik erg benieuwd of ze hetzelfde trucje nog eens kunnen waarmaken op een volgende album.

2. Macabre Omen – Gods of war – At war
Tien jaar wachten op seks, dat kan niet goed aflopen. Gelukkig mondde het tien jaar wachten op nog eens een Macabre Omen niet uit op een slappe janus. Vanaf de eerste tonen klinkt “Gods of war – At war” vertrouwd in de oren. Een soort Scandinavische sfeer wordt ingedompeld in een oeroude Griekse black metalsound. Hoe pakkend Alexandros zijn hymnen ook mogen zijn,  er zit voldoende diepgang in om boeiend te blijven als de melodieën al mening maal door je hersenpan geslingerd zijn. En hoe herkenbaar Alexandros zijn hymnen ook mogen zijn, ze komen erg fris en geïnspireerd voor de boeg. Hopelijk gaat de kuisheidsgordel niet voor nog eens tien jaar aan.

3. Leviathan – Scar sighted
Whitehead is niet enkel full time schooier, hij kan wel een aardige bak herrie maken. In het verleden was de output nogal wisselvallig, maar met “Scar sighted” worden de demonen onverstoorbaar voortgestuwd. Leviathan klinkt bevreemdend en duisterder dan het holst van de nacht. Niet betreden paden worden bewandeld en Leviathan komt met een van de meest innovatieve black metalalbums van het jaar op de proppen. Vervelende experimenten worden geschuwd, evenals ongepaste progressieve elementen worden geweerd, maar een vreemde ongemakkelijk gevoel bekruipt je tijdens de één uur durende luistertrip. Zwart. Pekzwart.

4. Sulphur Aeon – Gateway to the antisphere
De dagen dat death metal hier met regelmaat uit de boxen knalde zijn al lang geteld. Laat staan dat de stereo nog nieuw spul inslikt. Sulphur Aeon is de grote uitzondering op de regel. Alleen al het verbluffende artwork van “Gateway to the antisphere” verdient een instant erection. Maar ook de muziek scheert hoge toppen. De jongens zelf kregen rode kaken toen ik ze zei dat ze het niveau van Nile en Behemoth overstegen. Woorden die wegen als een baksteen rond je nek op de bodem van het kanaal, maar recht uit het hart. “Gateway to the antisphere” doet het een pak beter dan zijn minder geïnspireerde voorganger en Sulphur Aeon zal de volgende jaren uitgroeien tot een echte topper. Mark my words!

5. Wiegedood – De doden hebben het goed
Surfen op het succes van Amenra en een flauw afkooksel brengen van Wolves in the Throne Room – Een opmerking die ik deze maand nog te horen kreeg. Jazeker, de link naar Amenra legt Wiededood geen windeieren, maar de hele Church of Ra kliek werkt minstens 25 uren per dag en dat 8 dagen per week. Succes wordt duidelijk afgedwongen en valt niet zomaar uit de lucht. De link naar de bomenknuffelaars is er ook, maar Wiegedood klinkt een pak heftiger dan hun Amerikaanse collega’s. De schone contrasten tussen poepsimpele akoestische riedels en alles verscheurende blastbeats maken “De doden hebben het goed” een interessante plaat. De opvolger zou al lang geschreven zijn; ongetwijfeld wordt het een bom!

6. Helrunar – Niederkunfft
Helrunar is een zekerheid als het aankomt op jaarlijstjes. Sinds dubbelaar “Sól” uit 2011 werd hun middelmatige  black metal meer en meer achterwege gelaten en kwam een ijskoude tragere variant naar voren. Met “Niederkunfft” gaat Helrunar op hetzelfde elan verder. Ondanks de volle en zware sound, snijden de gitaren zoals een Arctische storm op je gelaat. Helrunar heeft een godenstatus in eigen land en verdient dat ook buiten de grenzen. Maar hun eigenzinnige en terughoudende aanpak maakt het hun niet makkelijker. Waarvoor extra respect. Ook hier ben ik benieuwd naar wat de toekomst brengt. Ondanks een zeer sterk “Niederkunfft” lijkt het me niet onwaarschijnlijk dat de band nieuwe wegen wil inslaan.

7. Regarde les Hommes Tomber – Exile
Les Acteurs de l’Ombre Productions heeft een oog voor (vooral Frans) talent. Samen met The Great Old Ones (vorig jaar op de eerste plaats op mijn jaarlijstje) behoort Regarde les Hommes Tomber tot het labels beste exportproduct. De high-end mix van post-sludge en black metal wordt minutieus uitgevoerd en steevast wordt er veel power in de producties gestopt. De laatste jaren staat la République hoog aangeschreven als het op kwalitatieve extreme muziek aankomt. Regarde les Hommes Tomber is wederom een bewijs hiervan. Deze band gaat nog potten breken. Mark my words. Again!

8. Caspian – Dust and disquiet
Schande! Ik had nooit de moeite gedaan om deze grootmeesters in de post-rock degelijk te checken. Dat gebeurde dan toch tijdens hun fenomenaal optreden op Dunk! Fest eerder dit jaar. Geen zeemzoete mineurtoonladders en ellenlang gefriemel op de gitaar, maar sterke composities, zeer gevarieerd en onverwacht origineel. “Dust and disquiet” bewijst dat Caspian heerst in haar niche. Dit is mooie muziek die zowel metalheads als Jan en Mieke kan bekoren. Hetzij als easy listening achtergrondmuziek, hetzij al intensief luisterend naar de verschillende lagen. Keer op keer valt er wat te ontdekken op deze plaat met diepgang. “Dust and disquiet” verveelt nooit.

9. GY!BE – Asunder, sweet and other distress
Tussen al het extreem geweld dat op Addergebroed vertegenwoordigd wordt, is GY!BE toch wel het meeste punk. Een grote middelvinger naar onze hedendaagse samenleving en wars van alle trends en geen ruk aantrekkend van verwachtingen klinkt “Asunder, sweet and other distress” donkerder dan al hun voorgaand materiaal. De omgevingsgeluiden, die in het verleden erg aanwezig waren, zijn helemaal van het toneel verdwenen en zijn ingenomen door erg duister klinkende ambient drones. Het vergemakkelijkt alleszins het luisterplezier, maar net dat maakt GY!BE een klasseband.

10. With The Dead – With the dead
Op de valreep van het jaar kreeg Lee Dorian zin om Electric “Jus” Wizard eens droog in de kakker te nemen en met With The Dead een plaat uit te brengen waarop Wizard jaloers zou zijn. “With the dead” is dan ook een vieze, vuile en ongepolijste traditionele fuzz doom plaat geworden. Eentje om u tegen te zeggen. Er wordt simpel, doch effectief heavy uitgehaald en na een dikke 40 minuten staat werkelijk niks meer recht. Supergroep With The Dead bestaat uit gelauwerde muzikanten uit de scène en lost dan ook ruimschoots de hoge verwachtingen in. “Funeral skies, black mist, nuclear abyss”, heerlijk toch!

 

Jaarlijst Jokke:

2015 was een jaar dat gedomineerd werd door onrust, zowel op privé, mondiaal als muzikaal vlak. Gelukkig is muziek hét ideale middel om kracht uit te putten en met opgeheven hoofd 2016 in te gaan. Een eindejaarslijstje opstellen was een hele klus, want het regende kwaliteitsreleases het voorbije jaar. Daar de helft van mijn toppers (Caspian, Wiegedood, Leviathan, Mgła, Sulphur Aeon) overlappen met die van Flp, besloot ik deze uit mijn selectie te bonjouren om andere platen nog even in de schijnwerpers te kunnen plaatsen. Zelfs dan zijn er nog een hele resem topplaten uitgekomen die met spijt in het hart nét naast de boot vielen (Hope Drone, Enslaved, Mare Cognitum, Vanum, Lluvia, Minsk, Kampfar, Akhlys, …).

De song van het jaar is afkomstig van de split die Predatory Light en Vorde, twee USBM-bands, uitbrachten. Het ultieme bewijs dat ook splits of EP’s de moeite kunnen zijn! “Death essence”, tja de vlag dekt de lading: tien minuten ultieme beklemmende duisternis.

 

1. Misþyrming – Söngvar elds og óreiðu
Dat de IJslandse scene hot is, lijkt een understatement te zijn met geweldige acts als Svartidauði, Sinmara, Naðra, Solstafir, Mannveira, Dynfari en ga zo maar door. Maar dé band van het jaar is toch ongetwijfeld Misþyrming. Toen ik eind augustus een praatje aan het slaan was met Walter (Roadburn organisator) in de befaamde Noorse “Garage” club liet ie vallen dat hij Misþyrming het aanbod wou doen om “artist in residence” te worden tijdens de 2016-editie van Roadburn (een kans die de band overigens met beide handen greep, zoals iedereen ondertussen wel weet). Groot was echter mijn verbazing toen de band daar plots bij ons kwam staan. Het bleken drie ietwat sullige broekventjes te zijn (naast een beer van een drummer). Ongelofelijk dat deze jonkies in staat waren om zo’n vernieuwende black metal schijf op te nemen. Ik heb ze driemaal live mogen aanschouwen, waarvan één keer meer dan degelijk (Beyond The Gates), één keer wat ruwer en chaotischer (Aurora Infernalis) en 1 keer subliem (Nidrosian Black Mass). Het moge duidelijk zijn dat deze band nog héél wat potten gaat breken het komende jaar (de nieuwe plaat gaat dan immers uitkomen) en ik kijk dan ook reikhalzend uit naar de drie sets die ze op Roadburn gaan geven. Terechte hype!

2. Marduk – Frontschwein
Daar waar Misþyrming voor nieuw bloed in de black metal scene zorgt, heb je natuurlijk ook nog de oude rotten in het vak. De ongekroonde leider blijft voor mij toch ontegensprekelijk het Zweedse instituut Marduk. Ongetwijfeld de hardst werkende band in het genre met een voortdurende aaneenschakeling van eindeloze tourcycli en nieuwe platen…en dat al 25 jaar lang! Je moet het ze maar nadoen om met je dertiende album nog steeds een heel relevante plaat uit te brengen, die bovendien barst van de afwisseling. Velen vereenzelvigen Marduk met eendimensionaal geram, maar ze vergeten dat Morgan en kompanie ook heerlijke midtempo songs kunnen schrijven wat op “Frontschwein” onder andere bewezen wordt met het haast dansbare “The blond beast”. Tevens heeft Marduk nog nooit zo’n goede productie gehad en blijkt de nieuwe vellenmepper Fredrik Widigs een beest te zijn (misschien wel de beste trommelaar uit hun carrière). Respect is hier wel degelijk op zijn plaats voor deze pantserdivisie!

3. Chelsea Wolfe – Abyss
Mevrouw Wolfe overstijgt zichzelf op het donkere “Abyss” en bewijst dat je geen black metal moet spelen om duistere muziek te creëren (getuige bijvoorbeeld ook Muscle And Marrow of CHVE). Onheilspellend, hypnotiserend, mysterieus, fragiel en kwetsbaar zijn slechts enkele termen die in mij opkomen tijdens het beluisteren van dit meesterwerk. Ongetwijfeld één van de strafste madammen in het muziekwereldje!

4. Mgła – Exercises in futility
Het Poolse Mgła is de enige band van mijn rijtje dubbelaars, die ik toch maar in mijn top tien zet, want “Exercises in futility” blinkt opnieuw uit in klasse. Het magistrale “With hearts toward none” weten ze nét niet te overklassen, maar dat deert niet. Net zoals collega Flp aanhaalt kennen ze het trucje om catchy doch duistere black metal nummers te schrijven door en door (sommigen spreken dan ook al over Studio 100 black), zonder het zaakje (voorlopig toch) uit te melken. Live is de statische performance een dooddoener, maar op plaat blijven deze Poolse rakkers overtuigen!

5. Abyssal – Antikatastaseis
Die hele mikmak aan occulte old school death metal bands (Portal, Ævangelist, Cruciamentum, Antediluvian, Mitochondrion, Impetuous Ritual en consorten) zorgt ervoor dat er met de regelmaat van de klok terug death metal uit mijn boxen knalt. Hoewel ik het groengespikkeld schijt krijg van die overgeproduceerde übertechnische moderne death metal met blikken dozen drums, bewijzen eerdergenoemde bands dat complex doodsmetaal ook interessant kan klinken als je het maar op een duistere en oprechte manier weet te brengen. En Abyssal heeft het met “Antikatastaseis” klaar gespeeld om een vette, duistere, atmosferische en occulte death metal parel op te nemen die de ganse rit blijft boeien.

6. The Black Heart Rebellion – People when you see the smoke, do not think it is fields they’re burning
In ons kikkerlandje zijn het afgelopen jaar weer de nodige interessante platen uitgekomen. Het was dan ook moeilijk kiezen dewelke ik hier nogmaals wou aankaarten (Lugubrum, CHVE, Wiegedood, Deuil, …). Mijn keuze is op T.B.H.R. gevallen omdat zij met “People…” (prijs voor titel van het jaar nemen ze eveneens in ontvangst) een enorm beklijvende plaat hebben uitgebracht waar ik nog heel wat plezier aan ga beleven. Deze gasten hebben een overduidelijke eigen smoel gecreëerd en weten hoe ze intrigerende songs moeten schrijven. Ook live weten ze de kleinste details op een authentieke manier te reproduceren. We hoeven ons op internationaal gebied al lange tijd niet meer te schamen, want het talent van eigen bodem is onmiskenbaar. Bovendien, “People…” equals sexy time!

7. Terzij De Horde – Self
Ook onze noorderburen hebben er een kwaliteitsvol zwart jaar opzitten. Uit het ellenlange rijtje kanshebbers (Fluisteraars, Wederganger, Kjeld, Ibex Angel Order, Nihill, …) heb ik Terzij De Horde gekozen omdat ze met “Self” aan de buitenwereld laten zien dat black metal ook véél meer kan zijn dan hersenloos heilige huisjes intrappen. Deze conceptplaat laat een furieuze mix van black metal, screamo, hardcore en noise op de luisteraar los. Post-black voor de meerwaardezoeker!

8. Murg – Varg & björn
Deze Zweden kwamen uit het niets en sloegen er met “Varg & björn” in om de hoogdagen van de Scandinavische black metal te doen herleven. De originaliteitsprijs is voor andere bands weggelegd, maar de bevlogenheid waarmee ze tewerk gaan is bewonderenswaardig te noemen. Onmogelijk om niet meegesleept te worden door hun aanstekelijke licht-melodische black metal. Volgens mij kan geen enkele black metal liefhebber bij deze plaat onverschillig blijven. De ideale soundtrack tijdens een roadtrip door de Noorse fjorden.

9. Planks – Perished bodies
Ik heb altijd al een zwak gehad voor het Duitse Planks dat een aanstekelijke mix weet te brengen tussen sludge, hardcore en black metal. Spijtig genoeg is “Perished bodies” de zwanenzang van de band, maar afscheid nemen doen ze met een knal! Het bloed kruipt natuurlijk waar het niet gaan kan, want ondertussen bracht bandbrein Ralph reeds een plaat uit met nieuwbakken ensemble Ultha (“Pain cleanses every doubt”).

10. Paradise Lost – The plague within
Noooooooit gedacht dat een plaat van Paradise Lost in een jaaroverzicht zou belanden. Ik heb eigenlijk nooit iets met die band gehad in tegenstelling tot genre- en tijdsgenoten Katatonia, My Dying Bride en Anathema. Vorig jaar blies ome Nick me echter van mijn sokken toen ie bij Bloodbath de microfoon ter hand nam en liet horen wel degelijk nog een ferm potje te kunnen grunten. Ook Gregor Mackintosh had met Vallenfyre natuurlijk al een hardere uitlaatklep naast Paradise Lost, maar blijkbaar vonden beide heren het hoog tijd om de grunts en laaggestemde gitaren terug hun weg te laten vinden naarhet geluid van hun hoofdband. “The plague within” is een uiterst geslaagde collectie songs die treurt binnen een kader van melodieuze death metal, doom en gothic.

Jaarlijsten 2014

Jaarlijst Jokke:
Ik wil beginnen met collega addergebroed en muzikaal mastermind FLP te bedanken om mij deel te laten uitmaken van zijn blog. Het heeft mij in ieder geval veel “artistiek” genot verschaft en ik hoop enkelen onder jullie toch enkele nieuwe ondergrondparels te hebben kunnen laten ontdekken (of behoeden voor teringherrie). Als je verplicht wordt om iets zinnigs te schrijven (allez, dat hoop ik toch) over een plaat, moet je echt opnieuw de tijd leren nemen om de muziek tot je geest en psyche te laten doordringen. Er vielen heel wat muzikale hoogtepunten te ontdekken, opnieuw eerder van underground-bands dan van de mainstream artiesten. Echt tegenvallende releases zoals die van Watain en Satyricon in 2013 vielen er niet te bespeuren het afgelopen jaar. Het Amerikaanse Griefloss schopt het bij ondergetekende tot nieuwkomer van het jaar en levert met “łłł” meteen ook de song van het jaar af.

Ook in eigen land kwamen heel wat veelbelovende orkestjes vanachter de hoek piepen. Denken we maar aan Grimmsons, Psychonaut of Hemelbestormer. 2014 was een muzikaal topjaar en het was een hele karwei om mijn “best of”-lijstje tot 10 platen te reduceren. Vielen net naast de boot: Primordial, Herder, Sun Worship, Agalloch, Tombs, Dirge, Triptykon, Behemoth, Downfall Of Gaia en Vader. Daar de nieuwe plaat van Ascension pas op 25 december op de mensheid losgelaten wordt, reserveer ik hiervoor alvast een plaatsje in mijn jaarlijst van volgend jaar. Beste live gigs waren Sun Worship in de Antwerpse Music City (dé place to be om ondergrondmuziek te ontdekken) en Inter Arma in Kavka waarvoor ik met mijn band Grown Below de eer had om te mogen openen. Hopelijk ruilen er volgend jaar niet te veel muzikale helden het tijdelijk voor het eeuwige in, want ik luister de laatste tijd meer naar muziek van doden dan levenden precies.

1. Lord Mantis – Death mask
Ongetwijfeld de meest harde, vunzige brok herrie die het afgelopen jaar verschenen is. Vergezeld van een expliciete hoes en zieke video clip vormt “Deathmask” de ultieme soundtrack om je eens goed bij af te reageren terwijl je je de dwaze voorstellen en regeerakkoorden van onze regering voor de geest haalt. Ik kijk er al naar uit om te zien hoe de band rond boegbeeld Charlie Fell in 2015 eerst Het Bos in Antwerpen tot brandhout zal hakken om daarna Tilburg in lichterlaaie te zetten tijdens Roadburn.

2. Jakob – Sines
Op woedemomenten staat Lord Mantis op numero uno. Om te chillaxen staat Jakob bovenaan mijn lijstje. Hoewel de tot-aan-het-gaatje-gevulde post-rockscène al een tijdje over haar hoogtepunt heen is, bewijst het Nieuw-Zeelandse Jakob met het langverwachte “Sines” nog maar eens waarom ze tot de ongekroonde keizers van instrumentale post-rock behoren. Een kraakheldere sound maakt het volop genieten blazen van bloedmooie intieme momenten die afgewisseld worden met dreigende erupties. Jakob vormt de absolute reden om in 2015 nog eens een bezoekje te brengen aan Dunk!Festival.

3. Sinmara – Aphotic womb
Enkele jaren geleden was Frankrijk “hot” als het op (vernieuwende) underground black metal aankwam (en de VS voor hipster black). De afgelopen twee jaar moesten we echter terug noordelijker trekken richting Ijsland, waar momenteel één van de meest opwindende black metal scènes ter wereld te ontdekken valt, met Sinmara als één van haar nieuwste en meest potentiële krachten. In de nasleep van het succesvolle Svartidauði deelde Sinmara een ware kopstoot uit met haar debuutplaat “Aphotic womb”, een meesterwerk vol occulte en orthodoxe black metal.

4. Yob – Clearing the path to ascend
Platen van Yob belanden steevast in mijn eindejaarslijstje. Dat is niet anders met het geniale “Clearing the path to ascend” waarop de band rond de flamboyante frontman Mike Scheidt een subtiele verschuiving in het bandgeluid neerzet richting meer ingetogen, maar nog steeds donkere en dreigende muziek.

5. The Deathtrip – Deep drone master
Als er een versie “The Voice – Black Metal” zou bestaan, zou Aldrahn (o.a. Thorns en Dødheimsgard) ongetwijfeld met de eerste plaats gaan lopen. De Noor beschikt niet alleen over de juiste “X-factor” maar liet op “Deep drone master” met zijn gepassioneerde screams horen waarom hij tot de top van black metal vocalisten behoort. Frostbitten op Noorse leest geschoeide black metal. Niet al te origineel maar oh zo lekker uitgevoerd!

6. The Great Old Ones – Tekeli-Li
Dat ook hipsters een lekker potje black metal kunnen spelen, bewijst het Frans collectief The Great Old Ones. Op deze tweede plaat wordt een intense brok extreme metal neergezet gebaseerd op teksten van H.P. Lovecraft. Volgens collega FLP staat deze band ook live als een huis, dus moet ik ze dringend eens live gaan bekijken. Roadburn: Hallo?

7. Griefloss – Ruiner
Zoals reeds in de inleiding vermeld, schopt het Amerikaanse Griefloss het met haar debuutplaat “Ruiner” tot “beste nieuwkomer van het jaar”. “łłł” is daarenboven nog eens de “song van het jaar”. Post- black metal met wisselwerking tussen suïcidale screams en pakkende cleane vocalen. Op hun Facebook stond te lezen dat ze momenteel in de studio zitten om een opvolger op te nemen. Benieuwd wat dat gaat geven!

8. Nachtmystium – The world we left behind
Enfant terrible Blake Judd vond het welletjes geweest en wou zijn geesteskind Nachtmystium ten grave dragen, maar niet zonder nog een knaller van formaat uit te brengen. De toegankelijke blekk meddle is van een uitzonderlijk hoog niveau en vormt een gepast afscheid. Kort na de release meldde Blake dat hij alsnog zou verdergaan met Nachtmystium. To be continued…

9. Bloodbath – Grand morbid funeral
Normaal gezien ben ik niet zo te vinden voor Zweeds doodsmetaal, maar dat is dan zonder Bloodbath gerekend. Zonder twijfel dé death metal plaat van 2014. Eens bekend gemaakt werd dat Nick Holmes (Paradise Lost) de plaats zou innemen van de opgestapte Mikael Åkerfeldt (Opeth) regende het kritiek op diverse fora en sociale media. Ook ondergetekende stond sceptisch tegenover deze frontmanwissel. Eén luisterbeurt was echter voldoende om met een glimlach op mijn gezicht te beseffen dat Old Nick alle criticasters de mond snoerde met zijn geweldige death metal grunts.

10. Blut Aus Nord – Memoria vetusta III – Saturnian poetry
Het Franse Blut Aus Nord is niet minder dan geniaal. Deze experimentele black metal band stond de laatste jaren gekend voor zijn innovatieve industriële black metal maar keert met het derde deel van de “Memoria vetusta” reeks terug naar de traditionele black metal sound uit de jaren ’90. Het feit dat er een drummer van vlees en bloed te horen is (drumhoer Thorns aka Gionata Potenti) stuwt de band naar een nog grotere hoogte.

Jaarlijst Flp:
Je hebt mensen die van lijstjes houden, je hebt mensen die er een hekel aan hebben en je hebt een grote hoop die elk jaar opnieuw zagen dat muziek aan kwaliteit inboet. Dikke zever uiteraard. 2014 was een topjaar, net zoals elk jaar een topjaar is. Wie graag muziek beluistert en het aandurft nieuwe bands een kans te geven, zal heus merken dat de kwaliteit er daadwerkelijk is. Neen, Metallica, Burzum en Morbid Angel weten van hout geen pijlen meer te maken – Maar geef de nieuwelingen een kans! Mijn lijstje kon gemakkelijk uitgebreid worden met releases van Dead Congregation, Teitanblood, Ascension, Fides Inversa, Arstidir Lifsins, Conan, Alkerdeel, Triptykon, Blut Aus Nord, Bones, Earth,… Een topjaar, je te dis!

Persoonlijk nummer van het jaar: wat een emotie, wat een gevoel,…

1. The Great Old Ones – Tekeli-li
Zelf was ik niet zo bekend met The Great Old Ones totdat we samen ergens het podium deelden ergens op een boot ergens op de Maas. Live lieten ze zo een verpletterende indruk na dat ik de band wilde onderwerpen aan een inquisiet hoorverhoor. “Tekeli-li” schoot me niet dadelijk in een roes, maar sloop stilletjes in mijn systeem. Hun mix van post-elementen met sludge en (vooral) black metal brachten elke luisterbeurt nieuwe ontdekkingen ten gehore. “Tekeli-li” was geen instant sugar rush, maar smaakt immer zoet.

2. Electric Wizard – Time to die
Justin is een uit de kluiten gewassen kleuter die graag eens “we live” kraait om daarna doodleuk te zeggen dat het tijd is om te gaan. Maar alvorens de wietpijp aan Maarten te geven, knalt den tovenaar nog eens lekker voorspelbaar. Alhoewel; “Time to die” klinkt echter veel gemener, duisterder en meer zwartgallig dan alle andere voorgangers. De hitjes hebben je direct mee en “Time to die” geraak nooit of te nimmer uit het lange termijngeheugen.

3. Yob – Clearing the path to ascend
Het was oftewel eWiz oftewel Yob op nummer 2. Beide hebben zeer sterke albums uitgebracht. Yob is een pak sfeervoller en muzikaal veel uitdagender. Ze zijn wereldklasse in hun genre en “Clearing the path to ascend” heeft me al heel wat oorgasmes gegeven. Doch, is hij niet perse beter dan oudere voorgangers zoals “Catharsis” of “The illusion of motion“.

4. Schammasch – Contradiction
Schammasch heeft met “Contradiction” een steile opmars ingezet naar de top van de black metalwereld. Daar waar hun debuut wat gewoontjes was, heeft de band zich de spiegel voorgehouden en hun eigen identiteit verder uitgewerkt. Trage, onheilspellende black metal mét inhoud – Zoals het moet zijn! Jammer dat ik hun niet heb kunnen strikken tijdens de tour met Dark Fortress en Secrets of the Moon.

5. Mono – The last dawn/Ray of darkness
Mono dicteert de wetten van de post-rock. Dat was zo, dat is zo en dat zal zo zijn. De Japanners tonen hun trucjes op zelfs twee platen deze keer. Op “Ray of darkness” hebben ze zelfs wat ziekelijke screams toegevoegd. Alle emoties worden losgelaten en een topplaat werd gemaakt. Punt.

6. Sólstafir – Ótta
Na “Köld” was mijn interesse in Sólstafir wat (komt ie) afgekoeld. Ik was de band wat uit het oog verloren totdat een maat van me kwam aanzwaaien met woorden vol lof over “Ótta“. Het titelnummer had me at hello. De rest werd een succesverhaal en na het live mogen aanschouwen van deze cowboys was geen twijfel mogelijk: Sólstafir heeft een knaller van jewelste uitgebracht.

7. Entartung – Peccata mortalia
Melancholische black metal zonder al te veel poespas. Ik zal er dan ook maar niet te veel woorden aan vuil maken.

8. Hemelbestormer/Vanessa Van Basten – Portals
Je eigen band nomineren is wellicht not done, maar fuck dat – In je eigen blog mag dat! Zonder Vanessa Van Basten hun gedeelte zou ik hem zelfs een pak hoger laten eindigen. “Portal to the universe” kwam uit het niets en wist dadelijk te overtuigen. De chill atmosfeer en donkere dreunen toonden een combinatie die ik zelf niet vaak heb mogen aanhoren. Uiteraard ben ik helemaal ondergedompeld in Hemelbestormer en zal de duik nog zeebodem diep gaan.

9. Dirge – Hyperion
Ondanks dat deze heren uit Parijs al jaren meegaan, was “Hyperion” mijn eerste kennismaking met de band. Dankzij collega Jokke. Waarvoor dank, putain! Knalharde sludge met atmosferische elektronica, waarvan het aparte “Remanentie” als persoonlijk hoogtepunt geldt. Klasse!

10. Behemoth – The satanist
Deze plaat is al even uit, maar pas sinds kort hier te beluisteren. Wellicht scoorden ze hoger als ik de plaat eerder fatsoenlijk beluisterd had. Voordien was Behemoth niet de meest consistente band als het op songwriting aankwam, maar van dat euvel zijn ze al enkele platen verlost. Getuige The satanist.