reviews

Merrimack – Omegaphilia

Parijs: de stad van de liefde. Op de albums van Merrimack valt er echter niet veel romantiek te bespeuren want deze Parijzenaars spuien al meer dan twintig jaar haat en verderf vanuit de diepste hellekrochten. Wie het reilen en zeilen van de Franse black metal scene volgt, zal ongetwijfeld wel één van Merrimack’s albums in zijn of haar platenkast hebben staan. Ten huize jokkemans is dat in ieder geval zo met elk album dat ze sinds “Of entropy and life denial” uit 2006 hebben uitgebracht. En laat ik maar meteen de plot van deze review verklappen: ook het nagelnieuwe “Omegaphilia” zal zijn weg naar mijn collectie ongetwijfeld snel vinden. Gitarist Perversifier is er als enige uit de begindagen nog bij maar voor het eerst is wel eenzelfde line-up te horen op twee opeenvolgende platen. Hopelijk blijft dit zo, want de huidige bezetting is ongetwijfeld de sterkste die de band al heeft gehad. Desondanks is “Omegaphilia” wel vijf jaar in de maak geweest, maar liever wat langer wachten om dan kwaliteit voorgeschoteld te krijgen natuurlijk. “Cauterizing cosmos” wordt ingeluid met allerhande ritualistische geluiden en zorgt voor een eerste pandoering van zodra de instrumenten hun intrede doen. “The falsified son” gaat echter nog een stapje verder met zijn in 6/8ste walsende tremolo-riffs waarbij alle muzikanten laten zien dat ze in bloedvorm verkeerden tijdens de opnames. In het begin van “Apophatic weaponry” laat het kwintet de razernij even voor wat het is en worden de doom-regionen succesvol verkend alvorens terug van jetje te geven. Daarna volgen een paar minder opzienbarende, maar nog steeds oerdegelijke black metal songs totdat stemkunstenaar Aldrahn (The Deathtrip, ex-Dødheimsgard) zijn opwachting maakt in “Cesspool coronation” en van toegevoegde waarde blijkt te zijn met zijn vuilbekkerij. De langste song van het album staat naar goede gewoonte helemaal aan het einde en middels de nodige dynamiek en afsluitende sacrale gezangen kan “At the vanguard of deception” de aandacht de volle negen minuten volhouden. Over de gehele lijn bekeken is “Omegaphilia” een erg sterke plaat. Aanrader!

JOKKE: 87/100

Merrimack – Omegaphilia (Season Of Mist 2017)
1. Cauterizing cosmos
2. The falsified son
3. Apophatic weaponry
4. Gutters of pain
5. Sights in the abysmal lure
6. Cesspool coronation
7. At the vanguard of deception

Ofermod- Sol nox

Na het zwaar tegenvallende “Taumiel” uit 2008 wist het Zweedse Ofermod zich op de “Serpents dance” EP uit 2014 toch al wat terug te herpakken. Nu is twee goede nummers schrijven natuurlijk een pak eenvoudiger dan een overtuigende langspeler in mekaar te boksen. Het heeft dan ook nog eens drie jaar geduurd om met full length nummer drie op de proppen te komen, maar dat is het wachten waard geweest want “Sol nox” is het meest overtuigende dat de band rond Mika Hakola aka Michayah Belfagor de afgelopen negen jaar heeft voortgebracht. Dat mag ook wel want ons elitair bazeke bazuint graag rond dat Ofermod boven het black metal-gepeupel staat. Als we de metalen archieven mogen geloven, hielden de andere muzikanten die op de plaat te horen zijn het ondertussen voor bekeken, maar Mika gaat ongetwijfeld stug door. “The alpha of the antichrist” zet meteen de toon voor het daaropvolgende half uur Zweedse black en laat een terugkeer naar het oude werk van de band horen: de tremolo-riffs vliegen om de oren, de sound ademt pure duisternis uit en de tergende cleane vocalen van de voorganger zijn in geen velden of wegen te verkennen…oef! Er wordt strak en sterk gemusiceerd waarbij ook het vinnige drumwerk van vellengeselaar Simon Samuelsson niet onvermeld mag blijven. Er is wel geen enkel nummer dat er écht met kop en schouders bovenuit steekt. Dit kan natuurlijk ook op consistentie wijzen want luisterbeurt na luisterbeurt nestelen de zeven nummers zich wel gestaag in je onderbewustzijn en geven ze mondjesmaat hun duistere geheimen prijs. Hierbij valt op dat de nummers sterker worden naarmate de plaat vordert. Fans van Watain, Dissection en Ondskapt kunnen hun slag slaan.

JOKKE: 85/100

Ofermod – Sol nox (Shadow Records 2017)
1. The alpha of the Antichrist
2. The awakening
3. Smaiut n set
4. Sol nox
5. Sun of dead seasons
6. El-Ehra – The thistle creed
7. To dare the tower

Wode – Servants of the countercosmos

Het uit Manchester afkomstige Wode debuteerde vorig jaar sterk met haar eerste langspeler. Ondertussen werd Vendetta Records ingeruild voor Avantgarde Music en verscheen enkele weken geleden de opvolger getiteld “Servants of the countercosmos“. Deze was min of meer aan mijn aandacht voorbij gegaan maar dankzij Ondergronds werd ik op de release attent gemaakt vermits ze het Engelse kwartet wisten te strikken voor een show in de Antwerpse Music City. Tijdens de ontzettend strakke performance (wat een drummer!) viel me op dat Wode haar nummers live met een zekere gejaagdheid brengt – wat me op plaat niet opgevallen was – en dat er best wel wat war metal-invloeden in de sound verweven zitten. De nieuwe plaat telt opnieuw zes songs maar tikt toch op een kwartier minder speelduur af. Buiten het epische, negen minuten durende “Chaosspell” werd met andere woorden gekozen voor compacte songs waarin de black metal basis opgefleurd wordt met de nodige death en thrash metal riff-infusies waarbij grootheid Absu meermaals in mijn gedachten voorbij galoppeert. Het aanstekelijke “Celestial dagger” heeft dan weer meer weg van zwartgeblakerde punk terwijl in de titeltrack de Dissection-geest overduidelijk rondwaart. Vermeldenswaardig is dat er op en tijd en stond de nodige chaotische solo’s voorbijvliegen en dat de luisteraar door het moordend hoge tempo pas bij de akoestische klanken van het afsluitende “Undoing” de nodige rust gegund wordt. Wode is een band die in de overvolle underground reeds een eigen plaatsje heeft weten opeisen middels haar no-nonsense attitude en twee sterke platen.

JOKKE: 85/100

Wode – Servants of the countercosmos (Avantgarde Music 2017)
1. Crypt of creation
2. Celestial dagger
3. Temple interment
4. Servants of the countercosmos
5. Chaosspell
6. Undoing

Svartsyn – In death

Het leven van een black metal band is – gelukkig misschien – niet altijd rozengeur en maneschijn, vraag dat maar eens aan Ornias, bandleider van Svartsyn. De Zweed kreeg de afgelopen vijfentwintig jaar af te rekenen met heel wat line-up wissels, allerhande issues met platenmaatschappijen en recent ook gezondheidsproblemen, maar dat kreeg de man niet klein. In de schaduw van de meer bekende bands, bracht Svartsyn gestaag albums uit die de middelmaat steeds ruimschoots overstegen met “Timeless reign” uit 2007 als voorlopig hoogtepunt. Een geboren hartafwijking zorgde ervoor dat het leven van Ornias een tijdje aan een zijden draadje heeft gehangen, maar deze ervaringen leverden wel de ideale voedingsbodem voor de “Black testament” plaat uit 2013 en de “Nightmarish sleep” EP uit 2014. Het spirituele doel van Svartsyn is dus eerder doodsgeur en maneschijn wat zich ook vertaalde naar de nagelnieuwe – alweer negende – langspeler simpelweg “In death” getiteld. Voor de drums kon Ornias voor de derde keer op rij beroep doen op onze landgenoot Hammerman, vellenmepper bij onder andere Fractured Insanity en Gotmoor. Dat deze jongen een aardig potje kan drummen, bewijst opener “Seven headed snake” vanaf de eerste seconde, want wat een muilpeer krijgen we heer meteen te verwerken zeg! Naast verschroeiende riffs en blasts weet Svartsyn echter ook spannende mid-tempo secties in de songs in te bouwen, om het geheel spannend te houden. Qua donkere sound en grimmige, haatvolle sfeer grijpt de plaat terug naar “Timeless reign” en dat kan ik alleen maar toejuichen. Zoals steeds is de Svartsyn-aanpak er één zonder overbodige franjes en tierlantijntjes; zang, gitaar en drums volstaan om een pure, gitzwarte duisternis te creëren. Het niet voortdurend in vier-vier musiceren en creatief omspringen met telwissels (o.a. “Inside the white mask” en “Exile in death“), maakt de Svartsyn sound bovendien nog nét dat tikkeltje interessanter. Uitschieters vallen er niet meteen te noteren, “In death” laat zich meer als één samenhangend geheel beluisteren. Dit is second wave black metal zoals ie bedoeld is.

JOKKE: 85/100

Svartsyn – In death (Agonia Records 2017)
1. Seven headed snake
2. Dark prophet
3. With death
4. Inside the white mask
5. Wilderness of the soul
6. Black thrones of death
7. Exile in death

Whoredom Rife – Dommedagskvad

De gelijknamige debuut EP van het Noorse Whoredom Rife liet een diepe indruk na, niet alleen bij ondergetekende, maar bij een zeer groot deel van mijn black metal minnende broeders en zusters. De verwachtingen voor de met veel grootspraak aangekondigde eerste volwaardige langspeler zijn dermate hooggespannen dat dit ook wel de nodige risico’s inhoudt op een mogelijke teleurstelling. De nummers “Beyond the skies of god” en “Svik” werden als eerste vrijgegeven en lieten eigenlijk toen al meteen horen dat “Dommedagskvad” een serieuze pandoering in het gezicht zou worden. Ook de vier andere “songs of doom” zijn om duimen en vingers bij af te likken, althans voor wiens zwartgeblakerde hart sneller gaat slaan bij op-en-top Noorse, strak uitgevoerde, goed klinkende en adrenaline pompende black metal met melodieuze kippenvel opwekkende riffs en symfonische keyboard ondertonen. Whoredom Rife doet niet aan hipstergedoe, orthodoxe grootspraak of atmosferisch boomgeknuffel, maar doet de gloriedagen van de Noorse jaren negentig herleven. Nog steeds hoor ik veel, maar dan ook héél veel oude Keep Of Kalessin terug in de Whoredom Rife sound en zou “Dommedagskvad” dan ook als de toenmalige – overtreffende – opvolger van diens onderschatte debuut “Through times of war” hebben moeten uitkomen. Hoewel ontkend wordt dat er een link is tussen beide bands, durf ik mijn hand er voor in het vagevuur steken dat de (oude) Keep Of Kalessin-leden Ghash en Vyl achter de illustere heren K.R. en V. Einride schuil gaan. Maar wat doet het er eigenlijk toe? Black metal draait voor een groot stuk om mysterie, n’est-ce pas? Een andere referentie is ontegensprekelijk Satyricon (beluister “Winged assassin” maar eens) ten tijde van “Nemesis divina” en zeshonderdzesenzestig keer overtuigender en kwaadaardiger dan de platte troep die ze de laatste jaren hebben uitgebracht. Bij overrompelende muziek hoort natuurlijk ook bijpassend magnifiek artwork, in dit geval van de hand van kunstenaar Jose Gabriel Alegría Sabogal. Benieuwd om weldra de LP-versie in mijn handen te houden en de geur van het puike ongecensureerde drukwerk te ruiken. Je zou kunnen lopen ouwehoeren dat de plaat met zes nummers en zevenendertig minuten wat aan de korte kant is, maar nu is het wel all killer, no filler! Als Whoredom Rife “Dommedagskvad” begin jaren negentig had uitgebracht, zouden ze ondertussen ongetwijfeld tussen de allergrootsten vertoeven. Nu schudden ze de Noorse scene echter ook duchtig wakker en leveren hoogstwaarschijnlijk dé plaat van 2017 af.

JOKKE: 95/100

Whoredom Rife – Dommedagskvad (Terratur Possessions 2017)
1. Intro (Bells of doom)
2. Beyond the skies of god
3. Cursing the storm to come
4. Spir
5. Svik
6. Winged assassin
7. Pilgrim

Solar Temple – Rays of Brilliance

De debuutcassette van het Nederlandse Solar Temple telt welgeteld één song, maar weet ons gelukkig wel een kwartier lang bij de lurven te grijpen. Veel meer dan de afkomst is er over Solar Temple niet geweten, maar het feit dat de tape het levenslicht ziet via Haeresis Noviomagi en Fallen Empire Records, zegt genoeg voor wie de ondergrondse hellekrochten uitspit op zoek naar interessante, beklijvende gitzwarte pareltjes. Er valt heel wat te beleven in de vijftien minuten van “Rays of brilliance“. In het lange repetitieve, bezwerende karakter van de song lijk ik aannemelijke sporen te ontwaren van Turia, maar of er achter Solar Temple één of meer dezelfde bandleden verscholen zit(ten), komen we niet te weten. Urfaust lijkt eveneens nooit veraf te zijn, want net als deze twee heren weet Solar Temple atmosferische lo-fi black en psychedelische doom tot één geheel te vervlechten met een psychoactieve catharsis als eindbestemming: “Initiation into the Dionysian realms – Swallowed by the cosmic firmament“. Tegen de tijd dat u deze review leest, is de kans echter groot dat u al achter de mazen van het net aan vist om nog een fysieke tape op de kop te kunnen tikken (de cassette verscheen in een gelimiteerde oplage van 150 stuks), maar de track kan u zich gelukkig ook digitaal toe-eigenen via volgende link: https://solartemplehn.bandcamp.com/album/rays-of-brilliance.

JOKKE: 88/100

Solar Temple – Rays of Brilliance (Haeresis Noviomagi/Fallen Empire Records 2017)
1. Rays of brilliance